De moord in de Poelewei. VERVOLG ran het verslag op da tweede pagina yan het Eerste Blad, Een dag of 14 voor den moord heeft hij flat mes nog gezien, v. VI. wou het toen tegen een komnietje omruilen. De revolver dat ook in beslag is genomen, is vroe* ger het eigendom van Hub. Damen geweest. Een goed jaar geleden heeett hij he me® uit Antwerpen gebracht, de kolf en de trekker waren niet goed in orde. Thuis is hij de revolver kwijt geraakt en van zijn moeder heeft hij ’ns vernomen dat ze den revolver had verkocht. Bart. Koks. (schoonzoon van Damen). her kende eveneens het mes van v. VI. Vroeger heeft hij er voor zijn zwager eens een nileuwe punt aan (geslepen. Bovendien herkent hij ’t ook nog aan andere bijzonderheden. Corn. J. van Es, is schoenmakersknecht bij de firma v.d. Ven alhier, waar vt. VI. ook in dienst was. 'Ook hem werd het mes vertoond en herinnert zich dat hij op den dag van dien moord het mes eens goed voor V, Vt. heeft geslepen op diens verzoek. Vóór ’t werk had beklaagde op dat ©ogenblik zulk een scherp mes niet noodig. Van VI. had dien dag geen mes noodig, omdat hij inden winkel in Ginneken dien dag niets anders te doen had dan schoenen te poetsen. Getuige vond ’t niets vreemd dat beklaagde aan hem vroeg zijn mes eens goed te slijpen. M. Wijning, veekoopman te Etten. ver* klaarde dat hij inden morgen van 21 Januari op weg was om nuchtere kalveren te koopen. Om gericht te loopen was hij voornemens over de Poelewei naar den Teteringschen Dijk te gaan. Ineen der weiden zag hij een doek liggen. tegen zijn metgezel zei hij, die doek zullen ze zeker verloren hebben. Hij sloeg er met zijn stok tegen en bemerkte toen dat de doek een bloedplas en een mes bedekte. Daarover verbaasd zei getuige tegen Nelemans. Hier zijn ze flink aan het snijden geweest Meteen draaide getuigie zich om en zag hij een spoor in het gras, als was iets weggesleept. Hij volgde dit spoor en bemerkte inde stoot een vroonwenlij'k. Het water stond tot aan de kin, en. wijt een dun vliesje ijs ’t water bedekte, ton hij niet geheel den omvang van de Verwonding zien. Getuige heeft alles netjes laten liggen zooals het lag en is de maréchaussee gaan waarschuwen. Een poosje later heeft hij aan de maréchaussiée aanwijzingen gedaan en daarbij werden nog een paar haarkammen. eene haarspeld en een vlok haar gevonden. overeenkomende met de kleur van het haar der vermoorde vrouw, ’t Zal omstreeks 10 uur zijn geweest dat getuige Voor ’t eerst het lijk zag. Corn. Nelemans. veekoopman te Achtmaal, die met Wijnings op weg was kalveren te koopen, was er bij toen Wijnings het lijk inde sloot zag liggen. Zijne verklaring komt overeen met die van den vorige getuige. Beiden waren erg geschrokken bij de griezelige vondst. De brigadier Brakman verklaarde, dat ïn den ochtend van den 22cn Januari twee kalverkooplui aan de maréchausséekazerne zijn komen vertellen dat zij op de Poelewei het lijk van ©en vrouwspersoon hadden gevonden. Onmiddallijk is hij met de beide mannen meegegaan om zich van de waarheid van het verhaal te overtuigen. Hij is voortdurend bij het lijk gebleven totdat hij Het aan de doktoren ter hand Besteld heeft om het te schouwen. Van Vlijmen, werd hierna m Verhoor genoinei. Hij verklaarde gehuwd te zijn maar gescheiden te leven van zijn vrouw. De poging die zijn vrouw had gedaan om de vrede weer te herstellen, sloeg hij af omdat hij met vrouw Damen iu betrek* king stond. Hij bekende in onbehoorlijke verhouding met vrouw Damen gestaan te hebben. Den laats ten tijd was hij jaloersch geworden omdat hij bemerkte dat de vrouw zich ook toet andere mannen afgaf. Hij bekende op 21 Januari gewerkt te hebben inden winkel van v.d. Ven aan den Ginnekenweg. en daar aan v. Es het mes te hebben gegeven om het te slijpen. Hoe beklaagde eigenlijk aan het mes gekomen is weet hij niet juist, hy gehoon dat hij het al had toen hij nog in Hellevo-etsliuis WcLS.' .... ' Voorts verklaarde beklaagde dat hy in 'den avond van 21 Januari omstreeks half negen het huis van Damen heeft verlaten en na even met vrouw D. in zijne woning te zijn geweest. is hij naar zijn moeder gegaan. Om elf uur toen hij thuis kwam was de vrouw nog met van de visch markt teruggekeerd. Toen hij aan Damen vroeg waar „Piet" was. kon deze niets anders zeggen dan dat ze nog niet thuiswas. Nadat hij nog een boterham gegeten had as hij weer uitgegaan en heeft hij de vrouw toet een andere man gezien Hij wou toen weten mei wie »© zich af gaf en daarom R*ncr hij haar achterna Spoedig zag hij haar voor de tweede maai met een 1 an. Hij is kort daarop toen de vrouw alleen Was naar ha.ar toe geloopen en heeft haar gevraagd wie ze bij zich had. De vrouw wou geen antwoord geven, beklaagde werd driftiPT en Da wat woorden greep hij een revolver die hij vooraf inden zak had gestoken en schoot op haar. Het sehot miste. de vrouw liep een eind weg en werd achterna gezet door beklaagde. Zij viel, beklaagde greep toen zijn mes en heeft haar zoolang geslagen en gekerfd op hoofd en hals, tot ze doodwas. Aanvankelijk ontkende hij dit laatste, maar ten slotte kwam ’t er huilend uit dat. hij hel gedaan had. omdat ze niets meer zou kunnen verte Hen. Waarom beklaagde jaloersch was, kon heklaatf’ie niet, zeggen Mr. Heiligers ga* eelt h*t antwoord. Beklaagde heeft alle begrippen van zedelijkheid met speten K#- tmden. Hij beeft geleefd zonder God of gebod en dat heeft hem zoover gebracht dat bij nu een moordenaar is. Beklaagde had niets te zeggen over de vrouw die hem niet toebehoorde. Op aandringen van Mt. IJsendijke verklaarde beklaagde veel uitvoeriger wat er dien avond was giebeurdl De oorzaken van zijn achterdocht jegens de vrouw waren, dat. hij het bed in zijne woning wel ecnc (verkreukt vond en sigaren- of tabaksasch top do tafel. lljj wilde weten met welke mannen de vrouw zich opEield @n .vroeg op 21 Januari aan de vrouw om 's avonds mee te gaan loopen, dan zou hij gelegenheid hebben ’t haar te vragen. 's Avonds bleef de vrouw echter tot ruim elf uur wieg, Aan de poort bleef hij haar opwasten. Met ’n man zag hij haar van den – ~t der markt komen. Beklaagde heeft zich schuil gehouden, om te zien wat ze doen zou als ze de poort voorbij ging. Beklaagde liep naar binnen toen de vrouw voorbij was, haalde zijn geladen revolver uiteen kastje, stak dien m den zak en ging de vrouw achterna, nadat hij eerst in zijn kamer nog een paar slokken jenever had gedronken. Bijna had hiij ze ingehaald toen de man die bij haar was op de vlucht ging. Hij is vervolgens met haar opgeloopen tot op de Poelewei en daar heeft hij, toen ze hem niet wilde bekennen met wie ze was geweest. een schot op haar gelost. Dat miste. De vrouw riep toen: Och Frans moet ik nou zoo sterven! Beiden zijn ruzie makend] daarop een paar passen verder gegaan. Daar is de vrouw gevallen. Beklaagde maakte daarvan gebruik om met de knie op tiaar rug te gaan zitten,, hij hield met de linkerhand haar hoofdhaar vast en met de rechterhand haalde hij met kracht het mes langs hals -zoodot hij voelde dat het er diep door ging. Hij voelde kort daarop dat de vrouw geen tee kernen van leven meer gaf. Het kan zijn dat bekl. de vrouw daarop naar de sloot heeft gesleurd. Of ’t waar is kan hij zelf niet zeggen, hit weet ’t • tot meer. Beklaagde blijft erbij dat hij toen hij van huis ging mot het plan had vrouw Damen dood te schieten. Tijdens de instructie heeft beklaagde verklaard dat nij daar wel het plan toe had. Die officier van justitie doet nog moeite hem op deze ver Klaring te doen terugkomen. ’t Kwam echter zoover niiet. Beklaagde verklaarde nog wel dat Lij om elf uur op z’n kousen naar den higang van de poort was geloopen om vrouw D. af te wachten. Dat deed hij om Damen niet te laten merken dat hij nog uitging. Op z’n kousen is hij ook weer naar binnen gegaan om de revolver te halen, en toen weer weggegaan. Berst aan de ingang der poort heeft hij zijn schoenen aangetrokkén en toen is hij de vrouw achtervolgd. Hierna werd de zitting geschorst tot half twee. ,-rcirrrnTO --- REQUISITOIR. De officier van justitie, mr. Van Harencarspel, begint met het einde yan deze treurige geschiedenis. Spr. verhaalt, hoe de veekooplieden op de Poelewei hebben gevonden een omslagdoek, daarna een mes, toen een bloederige streep, loopende naar de schouwsloot, waarin een vrouw lag met een vreeselijke wende aan den hals. Spr. verhaalt verder, hoe het lijk uit de sloot is gehaald en naar het lijkenhuisje gebracht. Men wist toen nog niet wie de dader was. Doch het visum repertum maakte al dadelijk uit, dat hier geen sprake kon zijn van zelfmoord. Het slachtoffer kon zich zelf met dat mes niet zóó gesneden hebben ; de wond moest met buitengewone krachtsinspanning zijn toegebracht. Spoedig daarop bekende beklaagde. Hij heeft verschillende lezingen van de gebeurtenis gegeven. -Eerst heeft hij gezegd, een afspraak met de vrouw te hebben gemaakt, later heeft hij dat teruggenomen. Spr. komt terug op het visum repertum, de doodenschouw. Wij hebben gezien, zegt spr., hoe zenuwen en peezen zijn doorgesneden, hoe een ontzettend bloedverlies is gebeurd, zoodat de dood bijna onmiddellijk moet zijn ingetreden. Dat is belangrijk. De medici zeggen, dat er betrekkelijk weinig bloed in longen en luchtpijpen is aangetroffen. Dat is een bewijs, de de vrouw niet lang na de snede meer heeft adem gehaald. Had ze langer geademd, de longen en luchtpijpen hadden méér bloed bevat en ook meer zand en andere dingen. De vraag is nu, of de vrouw na den moordaanslag, zich kan hebben verplaatst van de plaats des moordsnaar de sloot, dat is een afstand van 5 Meter. Neen, zeggen de medici. Want zij is dadelijk gestorven. Wat op bovenstaande gronden steunt. Beklaagde heeft niet bekend de vrouw in 2°n sl°°t te hebben geworpen, „maar hij vermoedelijk tóch gedaan. Nu de beiangrijke vraag, of de beklaagde de schuldige is. Hij heeft bekend, de dader te zijn. Hij heeft niet dezelfde houdin» aangenomen ten opzichte van de voorbedachten rade. Hij heeft niet bekend van te voren het plante hebben beraamd de vrouw te dooden. Spr. stelt zich voor, dat de beki. reeds lang een gevoel van ontevredenheid had met zich zelven. „Zóó kon het met langer duren, heeft hij den rechter-kommissaris gezegd, er moest iets gebeuren." Hij vertelde: ik dacht ’s ochtends! laat ik maar weer terug loopen naar mijn vrouw. Maar een ander oogenblik bleef hij weer. Telkens werd hij ergens door geprikkeld. Nu eens vond hij sigarenasch, die niet van hem was; dan weer zag hij andere verdachte dingen Zoo is het idee 'wakker bij hem geworden, dal hij op een or andere manier de vrouw zou dooden. Er is langzamerhand een plan bij hem ontstaan, niet in één ruk, maar langzamerhand. En in dien gemoedstoestand heeft hij het mes, het oud en roestig mes, door Van Es laten slfjpen. Toen reeds moet. hij het denkbeeld hebben gehad, dat hij het mes zou gebruiken. Misschien nog niet, om die vrouw te dooden, maar het denkbeeld moet bij hem zijn gerezen. Zulke dingen besluit men niet direkt, men beraamt van te voren. Spr. vraagt zich af, wanneer de losse plannen een vast besluit zijn geworden. Dat is gebeurd, toen hij ’s avonds de vrouw met een andere man langs de Boschstraat zag loopen. Toen is hij naar zijn kamer gegaan. Den geheelen dag woelde het al in hena. Dat blijkt ook hieruit, dat hij, wat nnsahdennm00ltm eed’ ’S avonds om elf uur Z binnen is geweest, niet zoozeer orn te eten dan wel om te zien of rbiT'pipt nTp^tm'■'S WaS‘ Toen bij vernam, d i * was-. werd de jalousie wak kei , op zijn kousen is hij naar den ingang van het hofje geslopen, om te zien of ze er voorbij kwam. Er zijn twee lezirnW de eene, dat beklaagde met de vrouw had afgesproken s avonds uitte gaan. Be andere, dat hij ze toevallig des avonds met een anderen man heeft zien voorbij komen. Spr. wil de laatste lezing, die zeker de voordeligste voor beklaagde is,- als de juiste aannemen. Alleen begrijpt spr. dan niet. waarom bekl. op zijn kousen aan de poort heeft staan wachten, als er geen afspraak was gemaakt. Toen hij daar stond te wachten, heeft hij de vrouw gezien, is naar huis geloopen, nam zijn revolver uit de kast, hoorde geritsel, legde den revolver weer terug. Toen hij niets meer hoorde, heeft hij den revolver weer genomen, is naar buiten geslopen op zijn kousen en vervolgens heeft hij hard loopend, het menschenpaar gevolgd langs den Wilhelminasingel, een kooiweg in. Vraag is: is hier met voorbedachten rade gehandeld. Dit is een kwestie, die veel invloed moet hebben op de strafmate. De bekl. heeft bekend voor den rechter-kommissaris, dat, toen hij naar huis liep om zijn revolver te halen, het besluit bij hem vast stond de vrouw dood te schieten. En dat is enkel aannemelijk. Om de vrouw, die 26 jaar ouder was dan hij, te bedreigen, had hij geen revolver noodig; dat is niet waarschijnlijk. Spreker meent, dat hier moord is gepleegd en geen doodslag. De schrijvers zijn het zelt niet eens over de kwestie van voorbedachten rade, spr. citeert daarover uit de werken van prof. Simons en Noyons. Mr. Noyons legt vooral den nadruk daarbij op de tijdsruimte tusschen het rijpworden van het plan en de uitvoering ervan. Is er geruimen tijd verstreken tusschen deze beide momenten, zoodat me ntijd heeft gehad zich te bedenken, dan is er moord met voorbedachten rade. Dit nu, meent spr., is bij beklaagde geschied. Toe nhij de vrouw voorbij zag komen, is hij naar zijn kamer geloopen, om zijn revolver te halen. Tusschen dit oogenhlik en den moord is zeker een kwartier verloopen. Beklaagde heeft dus Bid genoeg gehad om zich te bedenken, en daarom meent hij, dat beklaagde met voorbedachten rade heeft gehandeld. Hoe het feit zich zelf heeft toegedragen, daaraan besteedde spr. weinig tijd. In hoofdtrekken gaf spu het komen op de Poelewei, het schieten met den revolver, het vallen der vrouw, en het kerven dat beklaagde haar gedaan heeft aan hals en hoofd. Eindelijk' voelde hij, dat bet mes haar in den hals drong, en toen hij het slachtoffer zich niet meer zag bewegen, is hij opgestaan. Wat verder gebeurd js, staat niet vast. De bekl. is iemand, die weinig sympathie verdient. Hij had een vrouw en twee kinderen, en die vrouw heeft hij ’t zóó lastig gemaakt, o'at zy is? gaan loopen. Door zijn wangedrag heeft hij zijn eigen huwelijksgeluk verwoest. De manier, waarop de moord is gepleegd, geven- ook weinig reden tot verzachting. Sur. vraagt schuldigverklaring aan moord en tot een gevangenisstraf van TWAALF JAREN. --- PLEIDOOI. De verdediger, mr. H. J. j. van den Biesen, zegt, dat hem een onaangename taak op de schouders is gelegd door deze toevoeging' ais verdediger. Wij staan hier voor een afscfiuwelijk feit, bekl. heeft bekend, de bestraffing wordt geëischt. Doch beklaagde staat rouwmoedig voor u, heeft recht op een nauwkeurig onderzoek der daadzaak en op een kalme beoordeeling van het feit. Daartoe wil spr. meewerken. Wat is bewezen? Dat beklaagde de daad heeft verricht. Maar is deze daad doodslag of moord, dat is voor spr. van groot gewicht. De strafmate hangt er n.l. mee samen. Om aan te toonen, dat er van moord geen sprake is, daartoe heeft spr. noodig in het kort. Üe feiten na te gaan. Doch een opmerking vooraf. We hebben hier een bekentenis van beklaagde. Eerst heeft hij getracht zich eruit te liegen; later heeft hij rouwmoedig bekend. Zonder deze bekentenis was bekl. niet te veroordeelen. Hoe moeten wij deze bekentenis nu nemen? Wij mogen er niet uithalen, wat in het nadeel des beklaagden is en verzwijgen, wat in zijn _ voordeel pleit. Wij moeten die bekentenis in zijn geheel nemen. En daaruit afleiden, hoe de feiten zich hebben toegedragen. Bekl. had ongeoorloofde betrekkingen met het slachtoffer. Haar man wist (lit, bekl. heeft dit herhaalde malen trouwens verklaard. Dit blijkt ook uit verklaringen vaneen zeker persoon, dat Damen hem aanzette met het slachtoffer betrekkingen te onderhouden. Dat verlicht, bekl. Hij werd aangezet tot de ongeoorloofde betrekking. Hij heeft de vrouw niet verleid,ddaar'r mee niet het ongeluk in het gezin gebracht. Uit de ongeoorloofde betrekking vofêfle ruzie in eigen gezin. De eigen vrouw ging ervan door. Men begrijpt» hoe dat het gemoed van bekl heeft geschokt. Op 4 Dec. kwam er een brief van beklaagdes vrouw, waarin deze erkent, zelf schuld aan de ruzie te hebben. Bekl. zelf bad ook schuld, de vrouw echter ook. Het was een roerenden brief. De vrouw schrijft als een~waanzinnige door Antwerpen rond te loopen. Heb medelijden, schrijft de vrouw, heb medelijden, Frans, met mij en met zuske (het kind). Beklaagde huilt erg. Waarom is bekl. op dezen' roerenden bVief niet ingegaan? Waarom niet? Hij liep met dien brief in zijn zak, hij sprak erover met vrouw Damen. Dat was zijn ongeluk. Laat haar niet terugkomen, zei vrouw D., ik zal voortaan je vrouw zijn. Door hartstocht verblind heeft bekl. zijn vrouw verstooten ter wille van vrouw D. Toen kwam de achterdocht. Allerlei feiten kwamen hem in dien achterdocht sterken. Tot op dien Donderdagavond hij de vrouw niet thuis vond. Hij wilde toen weten, wat waar was van de slechte gangen der vrouw. Hijl trok zijn schoenen uit om vrouw D. te kunnen betrappen in do poort. , .. Niet lang daarna zag hij vrouw D. aankomen met een vreemde Hij verschool zich de vrouw ging de poort voorbij. Nu had hij Zekerheid. De vrouw, voor wie hij zijn eigen vrouw had verstooten, die beioofd had zijn vrouw te zullen zijn, bedroog ook hem. Toen stak de jalousie bij hem op. Hij snelde naar huis, greep de revolver. Hij hoorde geritsel. Legde de revolver weg. Nu moet men niet zeggen, dat hij in zoo’n toestand kalm had kunnen nadenken'. Was hij katm geweest, hij had de revolver gewoon inden zak gestoken, maar hij was ovesstuur, ia vroede, sloot geheel oiïnoodig de revolver weg. Als een onbesuisde holde hij het paar achterna. Was hij kalm geweest, hij zou met de revolver voor het paar zijn gaan staan. Maar hij rende als een woedende op het paar los ; de vreemde vluchtte onmiddellijk. Hij deed toen de vrouw verwijten ; om joii heb ik mijn eigen vrouw verlaten, en nu verraadt je ook mij. Spr. legt er nadruk op, dat hij de vrouw heeft gezegd : ik wil IN HET VERVOLG niets meer met je te doen hebben. Hij was niet van plan haar te vermoSrden. liij wist niet wat hij deed. Inde woordenwisseling heeft hij geschoten ; het schot ketste. Volgde een worsteling, waarbij hij de vrouw heeft gesneden. Was hier voorbedachten rade? Neen. De wet vordert kalm overleg. Het onderscheid tusschen moord en doodslag wordt bepaald door hetgeen in het gemoed des daders is omgegaan. Nu geeft de officier toe, dat die schrijvers het niet eens zijn. Prof. Simons is van pleiters meening, Prof. Noyons staat meer aan den kant van den ambtenaar. Maar als er twijfel is om den uitleg eener wet, dan moet men de geschiedenis der wet opslaan. Inde Handelingen der S. G- kan men zien wat er bij art. 287 en 289 inde Tweede Kamer is behandeld. Hit hetgeen Minister Smit inde Mem. van Antw. heeft geschreven, toont pl. aan, dat de Minister heeft bedoeld, dat de maatstaf van voorbedachten rade ligt inden gemoedstoestand van den dader, niet inde tijdruimte. Dit in overweging nemende acht pl. hij deze zaak voorbedachten rade onmogelijk. Bekl. heeft gehand’eld ineen roes van hartstocht en drift. In zeer opgewonden toestand heeft bekl. zijn plan opgevat en niet tot bedaren is Mj gekomen voor de moord had plaats gehad. Dat hij werkelijk opgewonden was blijkt uit het harde spreken dat hij in zijne woning heeft gedaan toen hij daar ’s avonds alleen was, en wat dooreen buurvrouw is gehoord. Ook het schieten met de revolver wijst op een opgewonden toestand. Toen het eerste schot ketste schoot hii niet opnieuw, maar stak het weer in zijn zak en haalde het mes te voorschijn dat heelemaal geen moordtuig was. Ware hij kalm geweest, hij had de andere koglels van de revolver afgeschoten; had hij met voorbedachten rade den moord beraamd, hij zou hebben doorgeschoten. En dat dat wegwerpen van de revolver na de daad in die poel. Bewijst dit niet opnieuw, dat bekl. zijn zinnen niet bijelkaar had ? Het mes liet hij liggen, het bebloede mes, vlak bij het slachtoffer, het mes dat iedereen kende van het gezin Daamen en de revolver, welke ftiet gemak, ke’ijk te herkennen ware geweest, de revolver werpt hij zorgvuldig weg ineen poel. Is dat niet een bewijs, dat hij zijn verstand niet bij elkaar had. Nu heeft bekl. inde instruktie' gezegd, dat hij de revolver had meegenomen, om deze tegen vrouw Daamen te gebruiken. Die bekentenis heeft hij later herroepen. Doch al had hij dit niet gedaan, blijkt er dan uit, dat hij het moordtuig heeft meegenomen om de vrouw te dooden ? Kan hij het niet hebben willen gebruiken om haar te dreigen of te verwonden? leiter wil nu een oogenblifc aannemen, dat bek!, werkelijk het voornemen heeft gehad om vrouw D. te dooden met de revolver. Pleiter ontkent dit voornemen beslist, maar hij neemt het voor eën oogenbik aan. Maar dan nog is er van moord met voor bedachte rade geen sprake. Veronderstelt, dat bekl. de revolver heeft meegenomen om vtouw D. dood te schieten ; dat hij daartoe van te voren kalm het plan heeft gemaakt, dan hield dit voornemen op, nadat de revolver had geketst. Want bekl. .heeft toen de revolver in zijn' zak gestoken. Heeft aan zijn voornemen, indien hij het gehad heeft,— geen gevolg gegeven Maar toen is hij met de vrouw inde woordenwisseling getreden. Zij hebben elkander verwijten gedaan. Heftige verwijten die hem opnieuw in woede deden uitbarsten en de vrouw deden aanvallen op hem. Aan wonden op haar lichaam is bewezen, dat zii hem heeft gekrabd, en nu kan wei wor den gezegd, dat het nieuwe opzet om te dooden, uit deze woordenwisseling ontstaan. een gevolg is vaneen vroegeT beraamd plan. Dat is een oogenblikkelijke woede geweest. Door den Ambtenaar van het 0. M. is verder groot en nadmk gelegd op het feit, dat beklaagde het mes heeft doen scherpen inden ochtend van den moord. Pleiter meent niet, dat zulks tegen bekl. iets zegt. Indien hij voornemens ware geweest om vrouw D. te dooden .net een mes, 'dan zou hij eender vlijmscherpe schoenmakersmessen hebben kunnen gebruiken, welke hij voor de. hand had liggen eo clan zou het niet in zijn hoofd zijn opgekomen om daartoe te bezigen een oud. halfverroest j zakmesje, waarvan ieder de herkomst gemakkelijk zou herkennen. Och neen beklaagde had dit mes ee.nigen tijd bij zich gedragen toen hij Van Es ontmoette. van vvien hij wist. dat hij zoo g’.ed messen kon slijpen. Süj.p mij dit mes, vroeg beklaagde zonder te denken aan eéD moord. Waarom spreker bij dit punt zoo lang heeft stilgestaan? Omdat het verschil maakt inde strafmate of moord dan wel doodslag wordt aangenomen. Op het eerste staat 20 op het tweede misdrijf 15 jaar gevangenis* straf. Daarom vraagt spreker ‘de volle ean* dacht voor zijn pleidooi. Ten slotte wijst pleiter op enkele lichtpunten. Overspel is de oorzaak van deze misdaad, maar van dat overspel ligt, de schuld niet enkel bij beklaagde. Ook ‘de vrouw, en baar man hebben schuil Dan heeft beklaagde onmiddellijk na het plegen van het feit berouw gehad. Buren hebben hem inden nacht der gruweldaad luid hooren huilen. Eindelijk heeft hij een Berouwvolle Bekentenis afgelegd. Die bekentenis zal leiden tot zijn bestraffing, moge zij ook de rechtbank ciementer stemmen bij de toepassing van de straf. Hel pleidooi maakte grooten indrok'., Beklaagde, die zeer ontroerd was, had niets meer te zeggen. Nadat de getuigen eerst waren uitgelaten, werd beklaagde door de maréchaussée weggeleid. ’t Rumoer öp de tribune was vrij groot, grooter echter nog op den trap naar de tribune, ’t Gevolt was, dat de deur fier tribune gesloten werden het publiek op den trap naar buiten werd gezonden. Een ma. réchaussée vatte post aan de buitendeur,, om niemand meer door te laten. Een Tilburgenaar was er lastig over, dat hij niet binnen mocht, hij maakte daarover ruzie; met den maréchaussée en greep ten slotte naar diens sabel, welke hij een eind uit de schede trok. De maréchaussée riep de assistentie in’ van twee brievenbestellers, Sch. en D., die daar toevallig stonden, en de man werd onder verzet gearresteerd en weg gebracht. --- Zaak Alfred Thomas. Wegiens afwezigheid van den president Jhr. Mr. van Sassie van Ysseit, de© ’t ongeluk heeft gehad een zijner sleutelbeeneU te breken, werd de behandeling dezer zaak uitgesteld tot Donderdag 15 April. --- Arrondissements-rechtbank. Heden hield die a iTondissements-areclitbank een terechtzitting. De volgende za. ken werden behandeld : C. A. S.. 21 jaar, sjouwer te Teteringen diefstal van gehakt hout op 28 Januari ten nadoel© van M. van D. te Teteringen. Eisch f 5 boete of 5 dagen hechtenis. P. H. en M. H. beiden niet verschenen, diefstal van dennennaalden op 25 Januari onder de gemeente Piincenhag-e ten na* deele van den staat der Nederlanden. Eisch ieder f 5 boete of 5 d. h. C. V.. niet verschenen, gewelddadig verzet tegen den maréchaussée van S., op 22 Januari te Roosendaal, toen deze hem wegens openbare dronkenschap wilde arresteeren. Eisoh f 15 boete of 15 dagen hechtenis. Johanna W. D„ te Roosendaal, mishandeling van Adr. P. wed. van C. M. op 28 Januari te Roosendaal. Elisch f 10 boete of 10 dagen hechtenis. J. J. 8., niet verschenen, mishandeling van Ant. van G., op 30 Januari te Roosen. daal. Eisoh f 15 boete of 15 dagen hechtenis. F. K.. niet verschenen, diefstal van eeiï masteboom osp 13 Januari te Putte ten nadeale van den graaf Moretus. Eisch f 5 boete of 5 dagen hechtenis. G. M en E- W., hebben op 3 Januari on der llucphen M. van Z. mishandeld, no. 1 met gebruikmaking vaneen mes en no. 2 met gebruikmaking vaneen klomp. Eisoh voor beiden vrijspraak. C. E.. 29 jaar, schoenmaker te Dongen landllooperij op 1 Maart te Teteringen. Eisch 2 dagen hechtenis. J. W. a . 36 jaar, schilder zonder vaste woonplaats, landlooperij op 1 Maart te Rucph-en. Eisch 2 dagen hechtenis. P. H., 31 jaar. arbeider;, zonder vaste woonplaats, landlooperij on 1 Maart ta Tilburg. Eisch 2 dagen hechtenia --- Uitspraken. Franken, brievengaarder