VAN DE RECHTBANK. DIEFSTAL VAN EEN KALF. Dat 'vvai zijn hoop, zij** uitkomst, zijn toekomst. . lepelgieter te Wiel ineen]) of (België) en Ch. L. Dh. 33 j. stoeienmatter te Chaurisse (België) hebben m den nacht van 23—24 Fel>r. te Galder een kalf uit de schuur van M. H. gestolen. H. vertelt met doffe stem, in moeilijk te 'verstaan dialect, wat er in hem omging, toen hij op 24 Februari het kalf vermiste. Een kalf van ƒ 85. Als dat verkocht was, kon hij den landheer tevreden stellen. Kon hij weer gerust ’t hoofd neerleggen en uitrusten van den arbeid. , ~ ~ En wat kreeg hij nu v.oor ’t geslachte dier terug. Slechts ƒ 5. Wat een verlies, wat een tegenslag. ’t Was den gtoeden man aan te zien. dat hij gedrukt ging onder zulk een voor hem, groot verlies. En hoe hadden n/u de twee kalfdieven t aangelegd? Eender twee had ’t kalf m de schuur zien staan en nu bespraken ze samen, hoe ’t te stelen inden nacht. /Het vooruitzicht vaneen lekker stukje kalfsvleeech vóór zich op tafel te zien, verlokte de beide zuM-nederlanders tot de daad die voor hen zeer nadeeüge gevolgen zal hebben. ’s Nachts werd de schuur opengdbróken en ’t kalf meegevoerd. ‘v. H. hield ’t dier vast en Dh. sneed het den nek af. De lekkerste stukjes ’t dikste deel van de achtervoet werd afgesneden, meegenomen en inden woonwagen van v. H. verstopt. Boide beklaagden oekennen den diefstal gepleegd te hebben. De officier acht ’t feit wettig en overtuigend bewezen, de diefstal is geschied te zalmen en in vereeniging. ■Dat de dieven zoo spoedig zijn gepakt, en achter de tralies zijn gezet, is te danken, eegt de officier, aan den groten ijver en de vlugheid in deze zaak betoond door den brigadier te voet der kon. mar. v. Dorselaar, ■van de brigade alhier. Deze twee mannen zijn zeer gevaarlijke individuen, die de schrik zijn van de bewoners van ’t platte land en die zich door de aiafbijheid der grenzen zoo spoedig aan het gezag weten te onttrekken. De diefstal is gepleegd onder zeer ernstige omstandigheden en de officier moet er nogmaals op wijzen dat brigadier v. Dorselaar alle lof toekomt die binnen zoo korten tijd de hand wist te leggen op de dieven., en die dus gezorgd heeft dat de justitie den mannen hiun gereclhte straf zoo spoe iöig mogelij’k kon opleggen. De officier eischt voor ieder 3 jaar. (Dergelijke loftuitingen tot 2 maal toe uit 'den mond van den ambtenaar van ’t O. M. worden slechts zelden gehoord en daarom, temeer kan ieder overtuigd wezen, dat de lpf wel verdiend is]. Mr. v. Romondt voor beklaagden optredende, vindt de straf te zwaar. ■PI. beschrijft zijn cliënten als: arme lieden, die van hum jeugd af aan veel hebben moeten ontberen. Zij hebben niet ‘geleerd ieder ’t zijne te geven, ’t zijn zwervers, die een slecht begrip hebben van de artikelen van ’t W. v, Str. Juist hun zwerven leidt tot verwildering en pl. hoopt dat de rechtbank met een en ander rekening zal houden bij ’t bepalen der straf. Bekl. v. H. is zeer onder den indruk van den eisch. Hij barst in tranen uit, wijst op izijne vrouiw en 5 kinderen (een zesde wordt binnen korten tijd verwacht). Hij hoopt een genadiger straf te zullen krijgen. Hij afgekeurd en ~ nu lk ondier dienst! Dat spookte hem meermalen door het hoofd, maakte hem vaak boos, driftig, opgewonden M. J. M. timmerman te Gister wijk heeft op 2 Maart aldaar M. I. P. met een spiiberdrijver op ’t hoofd geslagen en bloedig Verwond De mishandelde toont geen wrok te hebben legen beklaagde, hij spreekt zooveel mogelijk vergoelijkend. De oorzaak was dat de mishandelde voor «Jen dlienst is afgekeurd en bekl. nu dienstplichtig i.s geworden. P. had een 7-tal wonden aan ’t hoofd, heeft yeel gebloed en 3 dagen niét kunnen werken Bekl. toonde echter al heel gauw dat hij spijt had van ’t voorgevallene; hij heeft de doktersrekening betaald en het verlet van P. vergoed. Bekl. zegt dat hij erg opgewonden was en nu veel spijt er van heeft zoo driftig te zijn geweest De officier zegt dat ’t wettig en overtuigend bewijs is geleverd Bekl. staat niet ongunstig bekend maa- toch ;s de mishandeling ernstig, daar bekl. gebruik heeft gemaakt van een scherp voorwerp. Hij moei dus gevangenisstraf efschen u.l. U d. Mr. Bloemarts wijst er op dat men wel geneigd zou zijn te denken aan een ernstige misdaad, nu er gezegd is, dat de dokter er bij te pas moest komen en de mishandelde «enigen tijd niet heeft kunnen werke/n. Toch hoopt pl. dat in verschillende op te noemen feiten de rechtbank aanleiding zal Vindon om een geldboete op te leggen. Eekl. staat zeer gunstig bekend. Dit zegt meer dan de wo o reten van den officier : niet ongunstig. Deze geijkt© term : niet ongunstig, gebruikt men in groot© plaatsen, waai' de politie niet ieder ingezetene door en door kent. Maar ineen kleine pla-ats als Oosterwijk .weten de veldd-ach'.ers juist hoe ’t met ieder der inwoners gesteld en heeft dus de uitdiukking : gunstig bekend, veel meer kracht dan 't ontwijkend : niet ongunstig. Bekl. iis steeds geweest: een kalme jongen. ledereen was er dan ook in O. over verbaasd dat bekl. iemand had mishandeld. Ook de mishandelde zelf zou de zaak niet zoo ver gedreven hebben, als zijn oom hem niet tot „aangeven” had aangezet Bekl. en mishandelde waren steeds goede vrienden en zijn ’t nog. TJit de verklaringen van den getuige pleitten reeds verzachtende omstandigheden. Pl. vraagt dus in g-emoede : Is nu hier gevangenisstraf noodzakelijk? Bekl.’s familie heelt reeds genoeg geleden en werd hij nu inde gevangenis gezet, dan zou dat een onuitwisehbare smet werpen op zijn geheele leven " Daarenboven bekl. heeft geen mte's gebruikt doch slechts een vrij stomp voorwerp, een drijver, een werktuig dat bekl. als timmerman steeds bij zich draagt. Een zware misdaad is dus niet gepleegd en pl. hoopt dat de rechtbank bekl. zal corrigeeren door ’t opleggen vaneen geldboete. Ten slotte wijst pl. er nog op dat de schade door den mishandelde geleden geheel en al is betaald door bekl. Hij hoopt dus op een mildere straf. Ik was zat' hè t H. S. 22 j. landbouwerskneeht te P rins en – bage heeft op 22 Februari A. v.d. B. met een scherp voorwerp bloedig op ’t hoofd verwond Ze zaten zoo gezellig in die herberg van D. kaart te spelen en een kruik bier te verschalken. Maar er zat toch wat tusschen die twee. Op een gegeven oogenblik noodigt S. zijn kameraad v.d. B. uit om even naar buiten te gaan. Toen kreeg hij een paar klappen op ’t hoofd en ’t kwam den mishandelde voor dat ze niet met de vuist, maar met een scherp voorwerp werden gegeven. ’t Voelde zoo hard en scherp op zijn hóófd. De President vraagt: Dacht je niet. dat ’t vechten zou worden toen S. je vroeg mee naar buiten t.e gaan. De mishandelde antwoordde : Ik had geen vermoeien op vechten. Bekl. meende zlich te kunnen verdediger en verontschuldigen door te zeggen : Ik was zat, liè ! Is dit laatste woord een stopwoordje of moeten we ?r meer achter zoeken? We hopen ’t eerste. Bekl. weet dus nergens meer van. Be officier eiischt 2 mnd. Dat zal wel ontnuchterend en kalmeerend werken op S. Een driftig mensch brandt zich licht do vingers. P. J. Cl. 26 j., bakker te Tilburg heeft op 17 Februari W. A. Sch. mishandeld, door hem met de hand op ’t ho-ofd te slaan. Bekl. zegt veel last te hebben van de voorbij zijn woning gaande jongens. Er zijn er die er dan liefhebberij in hebben om tegen e«n blauw geëmailleerde plaat vooraan ’t buis van bekt. aang-ebracht te trappen en hejn dusdoende te plagen. Zoo was 't ook op den mórgen van den 17 Februari. Bekl. hoort dat tergende trappen weer, vliegt naar voren, grijpt den jongen beet en rammelt hem geducht af. We hoor en althans den president spreken van „aardige wondjes" die op ’t hoofd van dien mishandelde zichtbaar waren. Eigen re entert je spelen moge oen o ogenblikkelijk, korstondig gevoel van voldaanheid geven, jawel, maarde naweeën, ziet U. de gevolgiem.... De eisch {s ƒ 15 of 10 d. – Ende zij vocht met een vrouwelijk wape1’ .... een haarspeld P. D. arbeidster te Terhe ij d en heei op 1 Maart een haver kennissen W .v. ö M. met een haarspel over ’t gelaat grillige lijnen getrokken, die er bloederig uitzagen. Vooral boven M.’s rechteroor had de haarspeld knap werk afgeleverd. ’t Geheele gevalletje is van weinig beteekenis op zich zelf, zou men zeggen. En toch werd ons vergund een blik te werpen op toestanden, zelfs op een eenvoudig dorp, die wijzen op een bedenketijkei. losheid van zeden; luister: D. de beklaagde had kennis aan P. v. M., het. raakte echter af en P. v. M. liep daarna met W. v.d. M. de mishandelde. Dat er dus jalouzie int hart van D. school is te begrijpen, dat ze v.d. M. met een scheel oog aankeek, 'is ook al aan te nemen, maar dat ze tiaar woede koelde op v. e zoon vertelt hoe ’t gegaan is, e/n ook vader wordt inde gelegenheid gesteld om zich te verdedigen. ’t Blijkt nu dat zoontjelief geen lief zoontje is. Zoo van tijd tot tijd komt hij bij vader den boel opscheppen.. Ook dien avond wilde de zoon ir huls, maar hem werd de toegang tot de woning geweigerd, want zoonlief was niet in goede conditie. Bi e weigering maakte zoonlief een beetje giftig. En hij riep dreigend tot zijn vader: Kommerisuit 1 Ik maak je kapot! Vader kwam er uit, maar had tevens een wuipen meegenomen om zich te kunnen verdedigen. Men raakte handgemeen en zoonlief kreeg eeu snee over ’t voorhoofd. Zoonlief maakte voor de recht,l ank een treurig figuur, met. ziin onverschilligheid. Vader meent dat hij er met een boete zal afkomen omdat de zoon hem heeft uitgedaagd. Geen wonder dan ook dat de president den zoon de woorden toevoegt: Ik geloof dat je je ellendig gedraagt. De officier eischte bekrachtiging van ’t vonnis. De gelegenheid maakt dien dief. P. J. J. 20 j. arbeider te Steenbergen heeft steenkolen zich toegeëigend die hij van een schip naar ’t pakhuis van v. IJ. moest vervoeren. De weg leidde langs bekl. huis-Deze hield een paar malen stil voor zijn woning en bracht achtereenvolgens een dx'ietal halve mudden en een groote bonk „iziwart goud’’ naar binnen. Bekl. verdiende met dit vervoeren per dag 10!) halve centen. ’s Winters heeft hij geen werk en ’s zomers verdient hij tout au plus 6 of 7 gld. Ook al geen vetpot, daar ! • De eisch is 2 d. Ze zijn daar hardleersch. H. M. en H. Sch. niet verschenen hebben inden nacht van 14 op 15 Februari te Tilb u rg ©enige glasruiten verbrijzeld. De eisch is 14 d. voor ieder. Daar heb je ’t nu weeir. Een enkele dronken hui en. ... je zit op ’t beklaagdenbankje G. v. T. 30 j. en W. v. T. 29 j. beiden sigarenmaker te Oisterwijk hebben zich óp 1 Maart te Tilburg- schuldig gemaakt aan weerspannigheid toen een agent hen wegens dronkenschap wilde arre stee ren. Ze lieten zich op den grond vallen, schepen. trapten, sloegen, rukten ,zoodat de agenten van hun wapens gebruik moesten maken. I Bekl. G. heeft dientengevolge zijn arm nog | in. een verband en heeft sinds natuurlijk niet 1 kunnen werken Bekl. bekende volmondig: op gewone tijden maken zo nooit gebruik van alcohol, mar dien dag waren ze van weinig jenever nder den ir.vloed, omdat ze er niet aan geiend waren- Ze toonen beiden vee', berouw en vragen iclite straffen. Nooit zijn ze voor wat ook, veroordeeld. Beiden hebben ze veel kinderen: W. kan niet werken en dus moet G. hard werken voor 2 gezinnen. Zelfs een geldboete zou hen dus reeds zwaar treffen. De- eisch is U d. Ze maakten op ons oen •ndruk de volle waarheid te spreken en dus is ’t voor hen een gevoelige les die, hopen we, nooit vergeten zal worden. --- BELEEDIGING. Donderdagmiddag werd alh. de zaak berecht van mr. Hartog contra den heer G. J. v. D. 50 j„ zonder beroep te Bergen op Z 'ö '0 ixi’« ij. V. D. zou inden nacbt van 19 op 20 Febr. hebben gebezigd de woorden : Vuile jood, vuile kleverige jóód. Door den raadsman van de beleedigde partij mr. L. W. v. Gigch, advocaat, lid van den gemeenteraad van Amsterdam werd een teisch tot mgediend vaal ( ISO of zooveel minder ats de rechtbank zal behagen op te leggem Get. mr. Hartog S^hoond. Eerst echter stelt de advocaat van beklaagde, mr. S. W. Halleman uit ’s Hertogenhosch de vraag : Is mijnheer Israëliet, waarop mr. H. antwoordt: Ik behoor tot geen kerkgenootschap. Mr H verhaalt wat er m dien nacht is gebeurd ’ Na afloop van t casinobal werden hem inde koffiekamer de beleedigende woor dErt eenigen tijd iets op ’t hol omdat mir. Heen tweetal maskers in ’t openbaar met hunne namen had aangedlUVm’d©r hooren we fiat er tusschen den fomatJ v® ®r' H'hmr' M' en bekl' compagn te get. was betrokken, Se hoofdelijke omslag komt er ook al ba, *6,Mr.8Helleman stelt de vraag: „Heeft get. teruggesciholden?” . PeTtinent niet". J&JÖSfc bfi^: ..I* -1 je behandetn «ooal'S je behoort behandeld te wordor. en zal een klacht tegen ,e indienen.” Daarna worden een paar getuigen gehoord, die bevestigen dat de woorden zijn gebezigd. Mr. Holleman vraagt aan de getuigen, of ze gehoord hébben, d&i mr. Hartog het woord „mispunt" zou gebruikt hebben. Hierop volgt tot antwoord: Ik weet 'e justitie. Pt. houdt vol, dat mr. H. niet is aangetast in zijn eer en góeden mam. Wanneer ineen kring van vrienden iemand me iets beleedigends zegt, vervolgt pl., neem ik dat. niet op als beleediging omdat allen me beter kennen; wel echter zal ilk me beleedigd gevoelen als er vreemden bij -zijn. Dit nu was hier niet ’t geval. Pl. vertrouwt dan ook dat vrijspraak zal volgen. Voorts, zegt pl., heeft mijn «eachte confrère betoogt, dat de duels zullen toenemen, als de rechtbank in deze tot vrijspraak zal concludeeren; maar pl. gelooft dat er toch altijd wel duels zullen blijven bef taan. Voorts moet pl. er op wijzen dat m.r. v. G. veel te ver is gegaan in zijn toelichting van den civielen eisch. Mr. v. G. mocht niet "t requisitoir van den officier nog eens dunnetjes overdoen, daartoe was deze niet bevoegd volgens de wet. Ook meenit pl. er nog op te moeten aandringen bij den raadsman van de beleedigde partij, om zijn eisch tot schadevergoeding juister te formuleeren. Waarom heef-t mr. v. G. geen bepaald bedrag genoemd? Waarom niet gezegd : Ik eisch 10 stuivers, dan is mr. H. weer in zijn eer en goeden naam hersteld, of b.v. ik eisch ƒ149,991. Volgens pl. heeft hem dit niet bepaald aangeven de)’ schadevergoeding belangrijk benadeeld in zijne verdediging. Pl. eischt alzo:o dat de beleedigde partij in zijne vordering onontvankelijk zal worden verklaard en dat bekl. zal worden vrijgesproken. Mr. v. Gigch wijst op ’t zachte verwijt door mr. Holleman den president gedaan, die ,pl. liet uitspreken daar waar hij. volgens mr. H. zich op verboden terrein bevond. Pl. heeft evenals de ambtenaar van ’t openhaar ministerie ’t recht den eisch als civiele partij, nader toe te lichten. De eisch is goed geformuleerd, volgens pl., en aan Sed™ * SlUit ZiCh aan' schadeveG wijdt pl. nog uit over de vraag: r>?r lï(r' beleedigd, ja of neen. Uoik wijst pl. op de diepe, ethische beteekenis dezer zaak, welke volgens hem geen prulzaakje is. Was dit ’t geval geweest, dan zou pl. niet uit Amsterdam hierheen zijn gekomen om ’t woord te voeren. Mr. H. noemit ’t een onvriendelijke bejegening van v. D. teil opzicht© van mr. Hartog, maar, zegt pl., ajs mijn geachte tegenpleiter dergelijke beleediigingen naar ’t hoofd werden geslingerd, zou hij den beleedigei waarschijnlijk een pak slaag geven. Hadde mr. Hartog zulks gedaan, dan nou ihij nu op, de bank der beklaagden zitten, en y. D. als getuige optreden. Mr. Ha.ntag vontd ’t echter beteT te volgen den aangewezen weg. De heeren rechters zullen echter er voor dienen te walsen, dat men niet ga grijpen naar de wapenen, zooals dat bij ons studenten wel eens geschiedde, en waarbij dan de beleedigde partij dikwijls de meeste klappen opliep. Daarna wijst pl. er op dat hem geen inzage is gegeven van de stukken, zoodat hij niet weet of er overeen „vuile” of een „vuile küeveorige” jood sprake is. De president verzoekt mr. v. G. zich wat te matigen. Mr. v. G. zal dus op gezag van zijn geachte confrère aannemen, dat er alleen staat „vuile jood", De rechtbank te Zutfen heeft in ’97 reeds iuitgemaakt dat de woorden beleedigend zijn. Ook wij et pl. er op, dat beki. gezegd zou hebben te bedoelen met „vuile” jood, jood, die vuile zaakjes behandeld, en dat „kleverig” beteekende, zich bij families indringende, waar men niet graag gezien wordt. Dat is de officieels interpretatie. Nu over ’t „vuile” mog een woord, zegt pleiter. Mr. Hartog was dien avond in eveningdrress, in baltoilet, de beleed igende woorden konden dus niet ki letterlijken zin worden opgevat, maar waren beleedigiend-min-; achtend. Meerdere malen is er gevraagd: heeft ma-. H. teruggescholden). Dit blijkt echter uit niets. Pl. ontkent dat het in B. op Z. een gewoonte is: jood te zeggen of vuile jood, of men zou deze woorden bezigen om iemand te grieven, te bedeedigen. Pl. gaat nog eens uitvoerig na wat er dien avond is gebeurd en zegt, dat van de zijde van mr. H. geen sprake kan zijn van provocatie. Mr. Helleman haalt de woorden van mr. v. G. aan, die zooeven zeide: ’t Was eerlijker geweest, ronduit te zeggen : de woorden waren beleedigend. Neen, zegt pl., hier is geen. kwestie van beleediging. Ook wijst pl. er nogmaals op dat de eisch tot schadevergoeding niet voldoende is bepaald. Hij eischt dus nogmaals niet-ontvankelijkverklaring, wat betreft den eisch, en voor zijn cliënt vrijspraak. Ineen herberg en zonder geld een lastig geval. Daar daagt een redder op. Danbaarheid der geredden tegenover den redder. J. C. M. en E. niet verschenen, beiden alh. hebben de eerste beki. op 35 Fetor. alhier een horloge meegenomen aan A. P. behoorende, en E. voordeel getrokken uit den verkoop van bovenbedoeld uurwerk. Zooals gezegd: E. en iM. hadden dorst, maar geen geld. P. stelt voor zijn horloge te geven om ’t dan den daarop volgenden Zaterdag in te rullen tegen ’t verschuldigde bedrag. M. ging echter, toen P. er niet bij was, ’t horloge halen en betaalde ’t geen nog ver scbuldigd was, ging E. ineen andere herberg opzoeken, verkwanselde daar ’t horloge en beiden genoten nu van de opbrengst. De eisch is voor M. wegens verduistering en voor E. wegens heling ieder 3d. Spreek je m taal. Dat was 8e aanleiding tot de ruzie. P. J. J. Br. 28 j. spekslager te Roosendaal wordt beschuldigd dat hij op 2 Maart P. v. D. heeft mishandeld. Ze kwamen met nog anderen uit, ’t café V. en nu werd v. D. op e enig en afstand van ’t café door Br. geslagen op ’t linkeroog, zoodat dit opzwol, pijn veroorzaakte en de mishandelde „suf’ op den grond zakte. v. D. heeft 3 dagen niet uit ’t oog kunnen zien en niet kunnen wenken. Hij heeft goed gezien dat Br. hem de klap pen toebracht want de mishandeling had plaats onder een brandende lantaarn. Get. v.d. W. heeft op een 20 M. afstand de mishandeling gadegeslagen en ook hij wijst Br. als de dader aan. De getuige a décharge v. S. getuigt heel iets anders. Volgens hem is v.d. W. de deur niet uit geweest, inde herberg is gebleven dus, en niets van de mishandeling heeft kunnen zien. Ook deze get. verklaart dat de ruzie is aangekomen omdat v. D. inde herberg van tijd tot tijd „foelsch” zat te praten, wat een ander de woorden deed uiten : Spreek je m taal. Vooral de beki. schijnt niet tegen dat belsoh-praten te kunnen. Get. V. eigenaar van ’t café hierboven bedoeld, getuigt mede dat v.d. W. de herberg niet heeft verlaten tijdens de vechtpartij. Hij zelf stand voor zijn deur op straat, hoorde schreeuwen op 60 a 70 M'. afstand, maar omdat daar geen lantaarn brandde (geregeld werd deze om 10 uur uitgedraaid en ’t was al over de 11) kon hij niet zien wie sloeg en wie klappen in ontvangst nam. Voorts vernemen we nog dat de beki. aan v.d. W. f 5 had geboden als hij verklaren wilde niets te hebben gezien. Get. v.d. W. houdt vol. de worsteling duidelijk gezien te hebben, de get. a déch. daarentegen houden even pertinent vol dat get. v.d. W. de herberg niet heeft verlaten tijdens de bakkelei-partij. Quid est veritas?, Get. v.d. W. had, hooren we, dien avond' meer gedronken, dan toen hij voor de recht bank stond, maar bepaald dronken was hij toch niet. De officier acht het feit bewezen, ’t is hier wederom' wat betreft de aanwijzing van v. d. W. een kwestie van. appreciatie, van geloof, van overtuiging. Hij eischt f 25 of 10 d. Mr. v. Mens voor beki. optredende wijst er op dat men. hier slechts, één bewijsmiddel heeft ml. de verklaringen van den eersten getuige. De aanwijzing van v.d. W. kan als zoodanig niet worden aangemerkt iets bij te brengen tot het leveren van ’t wettig en overtuigend bewijs. De verklaringen toch der getuigen a décharge ontzenuwen geheel en al de woorden van v.d. W. Hoe kom get. v.d. W. verklaren alles duidelijk te hebben gezien van de mishandeling op een afstand van 60 a 70 M. ? Daar tegenover staan de verklaringen van 2 get. d déch. die beslist ontkêVmen dat v.d. W. de herberg zou hebben verlaten en iets van de verwonding zou hebben gezien Hij is, toen de mishandeling plaats greep niet buiten de herberg geweest, maar stond bij ’t buffet te praten en af te rekenen. En zelfs al was v.d. W. buiten geweest, dan nog had hij ónmogelijk iets van de vechtpartij kunnen zien. ’t Was ruim 11 uur ’s avonds, ’t was donker weer en op de plaats der schermutseling brandde geen licht, ’t Is dus absoluut ónmogelijk dat v.d. W. iets getuigen kan omtrent het voorgevallene. Pl. moet dus wel aannemen dat v.d. W. zich vergist, of wellicht dat hij wat bedwelmd was. 1 Deze laatste veronderstelling acht pl. met ’t oog op get. v.d. W.’s voorkomen niet al te onaannemelijk. Blijft dus slechts over, de verklaringen van den eersten getuige, den mishandelde. Met vertrouwen ziet pl. dan ook vrijspraak tegemoet. ---