BRABBAANSE BRIEFKES: Meneerde Redakteur, Veul jaore geleeje, toen waar Roazendaol as ’t waore ’t middelpunt ’t sentrom zeège de geteerde • van hechte, waorèchtige kuunst in Westelèk Noord-Brabbaant. Toen | gonge ze van ’t Koorden en ’t Zuije,, van ’t Oosten en ’t Westen iedere wienter zeeker ’n paor keere. «4 nie meer waar, nao da kuunstzinnig stadje toe, cm er ’n schoair draomas te zien speule of om er ’n mooi oorëtóorièjüm te oore zienge. Waant da kosse ze er, orre, dat mok zeège. Nou motte nie deènke, dasse dad aaltij zeHevers deenen, * oovernaorris liete ze vrèmde speulders koome ‘ veur de t.oni noelstukken, maor zienge, da deene ze Rieast eiges. Ik zien Eevaos nog den appel Plukken in ’t Aars Parredijs en ik dogt bij rn'n eège : Meid, blèft er af rneci oew fikke, maor jao, oe gaoget : as vröllie aareges zirmigèd in emme, dan is er gean moederke lieven aon, dan pakke ze ’t en laoter zitte ze mette gebakke peère. En zoa gong ’t rneci Evaös oak. Aodarn waar oak nog zoa flaauw of van den appel te appe, en toen 'vaar de boel eamaol verknold .... Maor mooi at gong. Saotan de duuvel, "'aar permaantig om enen .boam cane gesliengert en zeen maor ammaol teegen Eevaós ; • Ai, siempele duif. Maor donder tusse, dieje lealèkert waar de schuld eindelèk van cal 't ongeluk. En wette wat ic nog meer dóen, lèk as ie daor teege diejen boarn cing, a.s Eavaos verleije? IJ telde nog effe gaauw de meensen oak, die er inde Kattelieko Krierig bij mekaore waare, waan iew meer ziel, oeuw meer vreugd veur zijn, omatte klup oak inden aontreci dealde. .... Wad ene geslepen rakker, oei, meneerde Redakteur ? Maor, affijn, daor waart ic ook de duuvel veur. En toen laoter weer dad aander stuk van ïoast. van de Vondel, dieje Kousekoapman Aarnsterdam. da groot stuk, dad eindeinden Hemel gespeuld gat eet, Luusiefèr Schoan datta waar, noeje, das nie te reège, Ammaol Engelen cast, ammaol duuvels laoter..-. Sjonge, jonge, ik zien ze daor nog staon tlm goei en die kwaoi Engels, ammaol teege mekaore parleeje, man en die duuvels maor brommen cn met tere kop schudde, ’t Waor volop ruuzing, da koste goed ooren en zien .... Maor de duuvels die. verloören t lekker, die wiere, aals oover kop, uit den °agen Eemel gebliksemt, jong, ealegaor in ’4 diepste van d’el. Ras cal gemoejelèk, orre meneer clc Redaktour, om zoa’n stuk as Luuisiefer te ®Peulo. Nellis in ’t vaarekeskot en ’t Inaole Van de nuuvven Burregemeaster, da gao Wul Tnakkelèkker, die speulde wij vruuger “Ij oons inde klup. En dan dad aander mooi stuk, De Parredijsvloek, da moette oak nie uitflakke. E, as daor Aodam stong eei, meei zene steanouwer in z’n aande en as ie dan zaag, dad Eevao daor op ene steanblok zaat te bleère, dan vroog ie aon zeur : Mensenmoeder Eevao, ' waorom schreit gij ? En Eevao aantwoorde dan meei ’n fijn piepstemmeke : Ik srei omdat ik niets dan tranen heb, , Al ’t and re Het ik in liet Paradijs . . . Jonge, jonge ak daor aon deènk, dan krijg ik nog tietenuit en dan loape d'r kouwe rillings over mene enig..... En as dan laoter den ouwen Aodam meei Aabeltjes op z’n aareme van den baareg afkomt, ealegaor doad en z'n wiete lammekesvagt vol van z’n eige bloéd dan zou d'r meei kunne ga on zitte , schreeuwe, datte weèreld toén, cal in ’t begin, al zoa slegt waar, datte toen al. ene moord van den eanen bruur . op den aander mos gebeulre ~ Maor do kammeedie-stukke waaren ’t nie allean, die oons van buite nao Roazendaol lokte, ’t waar oak de zaank en da deeje ze eiges. Das te zeèges : veur de sooloos liete ze vrèmde daomes en eere koome, wette, maor de koore en die von ikke aaltij .’tmooiste: die gonge zoa lekker aart, en zoa maals kwaampe die d’r uit die zonge ze zellevers, de leeje van ’t Roams Katteliek Gemengd Koor.' Wij zijn is meei ’n khipke wieze bistere nao de Samsm, maor we emme noat, neeje noat zoa schoan oore zienge, Wa klonk da deur die groate zaol 1 Ge zaat. fienaol te daovereri op oewe stoel ! En mooi, en .zuiver, en ,af ! Daor zaole eere geastelèkke, meei den oopen boek veur d’r en ze vollegde mette're yienger al de nétjes op en tusse de lijne, rnaor gean éan te oag, of to laog orre : ze kosse d’r gean foutjen in vinne, gean éan! Da waar zienge. Bekaant net zoa mooi as bij jullie die zangers uit. Roame van daor leèst, dat wette wel. Maor daor waar oak nie teege te appe 1 eer en eei : die deeje d'r eale leève niks aanders. Kèk, meneerde Redakteur, die ouwe kameediestukke, die beroemde ooraatooriejoms die aorde of die ziede terreworrig nie meer in destad van Roazedaol en das veul spijtig ! ’t Zijn daoveur nóg wel aorige stukke die ze inde Kattelieko Krieng geeve, maor ’t is tog da. nie meer van vruuger, dassc van alle kaarde d’r op uit kwaampe, om te smulle van de zaank, om te geniete van de draomaos. ’t Is krek of de troef d’r uit i5.... En das jammer, waant nou zijn d’r aander begonne meei kamèediespeüle en nou staót er nog al is ene keer op ’t pe.gram : Uitsluitend voor volwassenen. Sie, meneerde Redakteur, zukke stukke keur ik oagelèk af. Achclie naor ’n, stuk oewen aonkoomede jongen, of oew dogter, meei ’t aor al omoag, nie meei meug neeme, dan deugt da stuk oak veur groate meense nie, da zeeg ikke, Jan Trapsuutjes, cal aart. Die zijn aieevel oak nie van stopvaaref of van mikkendetfg ! Wa veur den cane nie goed is, das veur den aandere oak nie veul vvèerd. al wulle sommigte d’r eigen en ’n aander wijsmaoke, da zullle niks deere kan, as de groate vaok... Zoa ston leest aan de sienemao die aanders zoa goed op Weg waar metier stukke, ene filllem aoxigeplakt, waorvan de tietel al nie veul beloofde. Maor allai ene naom is be drie ge lék • daor kunde aaltij nie sjuust op aon. Maor achche de plaot zaogt, die d’r oonder stong, dan wiesto al genogt, orre. Ik vin ’t ongeperremeteert da zukke naokedigèedes te kijk ge’ange meuge worre. Braof stong er oortder : Uitsluitend voor volwassenen. Maor de volwassene die er nao wieze kijken emme, nao dieje fillem, die schaomde d’r eige d’r oagen uit dere kop, toen de rolprent af begos te tikkele. t Waar schaadde! rièpe ze. En dèenkte nou meneerde Redakteur, dat daor in die donkert zaol, meei al die el verlichte rolprente, d’ean al schuinser as d’aander, ammaol lui zitte die er wel teège kunne ? . . , Jong grut, zit or, jonges en mèskes, krek inde gevoarlèkste jaore, kienders nog, pas droag achter d’r 00re....' Goedgekeurd door „Voor Eer 611 Deugd?... Ze liegen ’t die da durreve zeègge... En as ’t waor is, dan mot „Voor Eer en Deugd" is naogesienvvorre, waant dan is ’t in die vereanieging oak nie pluis meer. Toetavoe, JAN TRAPSUUTJES. --- zilveren bruiloften IN HET HUIS VAN ORANJE. Nu het 25-jarig huwelijk van Koningin Wilhelmina en Prins Hendrik dankbaar is herdacht en gevierd is het aldus Het Vaderland niet. onaardig 'eens na te gaan welke prinsen en prinsessen uit- het vorstenhuis van Oranje Nassau dit. feest hebben mogen herdenken en hoe dit op gedenkpenningen is herdacht.. Van onze stadhouders waa Willem V de eerste, wien het geluk te beurt viel zijn 25- jarig huwelijk te herdenken. 4 October 1767 te Berlijn gehuwd met Prinses Frederika Sophia Wilhelmina van Pruisen, vierden zij hun zilveren huwelijksfeest te ’s Gravenliage in 1792. Ook toen waren de tijden er wei nig naar oih fèest te vieren e ndeze gebeur tehis is dan ook vrijwel onopgemerkt voor biigegaan; Geen gedenk of draagpenning herdenkt dit feest, slechts op een klein prentje,-voorkomende meen almanak van 1793 wordt van deze gebeurtenis gewag gemaakt. Het stelt voor de borstbeelden van Prins en Prinses, dooreen alziend oog bestraald, waaronder een zuil met XXV en een altaar met twee “randende harten en een versje als onderschrift meldende, dat „dit heuglijke monument ter eere van het k«- ning Willem I 1?‘ van Willem Hrdie m 1841 dl,lt feest mocht herdenken, zijn gen hetgeen temeer te verwonderen is, daar de eerste helft der 19e eeuw zoo rijk is aan gedenknemrneen op historische en andere gefteurpenn.ngen om lande vervaardigd 46 Eerst*’ van Prins Frederik en ‘Prinses Louise van Pruisen, 21 Mei -1825 te Berlijn gehuwd, die in 1850 hun 25-jarig huwelijksfeest mochten vieren, bestaat eendoor J. P. Schouberg vervaardigde penning door, zooals het opschrift der keerzijde in het Latijn vermeldt..: „de broeders vrijmetselaren van Nederland aan Prins Frederik, den Grootmeester, den besten broeder, aangeboden." De voorzijde verbeeldt de beide naar links gewende borstbeelden van ’t zilveren paar. 18 Juni 1864 herdacht Koning Willem 111 zijn 25-jarig huwelijk, in 1839 te Stuttgard gesloten met Prinses Sophia van Wurtemberg gesloten bet rscnlen.betu Vodtpokaa berg. Evenmin als bij de koningen Willem I en II wordt dit feest dooreen officieelen op ’s Rijks Munt geslagen gedenkpenning herdacht. Slechts de Haagsche firma W. Pauwels en Zoon gaf ter herinnering aan dit feest een weinig geslaagde penning uit, in twee grootten inden handel gebracht, die op de voorzijde de naar links gewende hoofden van koning en koningin vertoont, omgeven door .samengestrikte laurier- en mirtentakken. Op de keerzijde is de Nederlandschc Maagd binnen den tuin gezeten met speer, waarop vrijlieidshoed. inde recli terhand houdende en met de linker rustende op de wapens van Nederland en Wurtemberg. Aan haar rechterzijde rust de Nederlandsche leeuw, terwijl achter haar de zon opgaat. Het omschrift vermeldt de herdenking van het.féést. 8-October 1842 werd te ’s Gravénhage voltrokken het huwelijk van Prinses Sophia der Nederlanden, eenigc dochter van Koning Willem 11,. met Karei Alexander erf-groothertog van Saksen-Weimar-Eisenacli. Het 25-jarig huwelijk te Wei mar in 1867 gevierd wordt op eendoor een Duitschen medailleur vervaardigden penning herdacht, die op de voorzijde de naar links gewende hoofden der jubilarissen afbeeldt. met als omschrift hunne namen, terwijl een opschrift binnen een krans van laurier-, en mirtentakken het feest vermeldt. Ook het gouden feest mochten zij in 1802 beleven en beeldt de bij die gelegenheid vervaardigde gedenkpenning de naar links gekeerde borstbeelden af, door W. Ulmann gemodelleerd en door de firma G. Loos te Berlijn vervaardigd, terwijl de keerzijde de gekroonde wapens van Saksen-Weimar vertoont, rustende op laurier- en oranje-takken, die dooreen lint verbonden worden, dat den datum van het feest vermeldt- Een draagpenning door het groot-hertogelijke paar bij die gelegenheid geschonken ver toont op de voorzijde de beide borstbeelden en op de keerzijde ecu gekroond monogram C(arel) A(lexander) S(ophia), omgeven door lauwertakken dooreen lint vereonigd, waar óp de datum is aangebraebt. Ook Prinses Wilhelmina Frederika Alexandrina Anna Elisabeth Maria Louise, dochter van Prins Frederik, 18 Juli 1871 gehuwd met Willem Adolf Maximiliaan Karei, Prins van Wied mocht in 1896 haar zilveren feest herdenken. De bij die gelegenheid door do firma Begeer te Utrecht geslagen gedenKpenning beeldt op de voorzijde de gekroonde wapens van het vorstelijk paar af waaronder de wapenspreuken. De keerzijde vermeldt den datum van het feest op een schild door rozetakken omgeven. Door de Edelmetaalbcdrijven te Voorschoten wordt thans een herinnertnesuenning inden handel gebracht, die op de voorzijde de naar links gewende borstbeelden van Koningin en Prins vertoont met de namen als omschrift en op do keerzijde de huwelijksboót met de wapens van .het vorstelijk naar od de zeilen, terwijl bet omschrift het feest vermeldt. De- voorzijde van dezen penning is vervaardigd door den medailleur J. J. van Goor te Utrecht, terwijl de keerzijde het werk is van C. J. van der Hoef. "De onlangs opgcriclite Vereemging voor Penningkunst liet, als eerste door haar uitgegeven penningen door J. J. van Goor de stempels vervaardigen voor een feestpenmng die op de voorzijde de naar links gewende borstbeelden van Koningin, Prins en Prinses vertoont met de drie wapens op de keerzijde. --- ZE ZOU HEM NIET GROOT BRENGEN. ’t Wijveken Lampens was zeven en tachtig iaar' oud geworden en een van heur zoons dte nude 65 gepasseerd was, kwam te eter’k Heb ’t altijd gezegd, zei ’t wijveken, dat we dat kind niet zouden opgebracht lieb ben. --- DUITSCHE LEGENDEN Sinte lda. DOOR H. K. De kerk van Herzfeld aan de Lippe, in Wostfalen, is zeker eender oudste in ’den wijden omtrek. Over haar stichting wordt de volgende legende verhaald : Toen inden tijd van Karei den Grooten het Saksenvolk langzamerhand tot het Christendom bekeerd werd, woonde op den burcht, aan de 'Lippe, de machtige graaf Eg bert, een neef van Wittekind. Hij was een trouwe aanhanger van den Frankenkoning en bestuurde in diens naam een uitgestrekt gebied. Toen er eens in ’t rijk een opstand uiftyrak, werd Ëgbert. aan Kareis hof geroepen. Nog vóór de strijders heentogen werd de Saksische graaf echter ernstig ziek. Doch in het liuis vaneen voornaam Frankenvorst, die uit liet geslacht van Pepijn stamde, en een neef van Karei was, vond hij een licfdevolle verpleging. Door Gods ge nade en de zorgvuldige verpleging van Ida de dochter van zijn trouwen vriend, genas hij vrij spoedig. Nu wilde hij naar het Saly senland torugkeeren. Tegelijk voerde hij met des keizers toestemming jonkvrouwe Ida als zijne gade naar den Egbertsbnrg. Nog altijd was liet heidendom in Saksen niet volkomen uitgeroeid; er was' een groot gemis aan kerken en predikers. Eens had ae gravin ’da een merkwaardigen droom. Zii zag een engel ineen blinkend wit gewaad en ontving van dezen hemelbode een goddelijk gebod. „Gij zult voor God, uwen Heer, een tempel bomven, waar in gij Hem aanbidden zult. en na uw dood met uw gemaal zult rusten tot. den jong-Sten dag ”, Dadelijk nam zij zicli voor, ’t bevel van den engel uitte voeren. Graaf Egbcrt. moedigde haar aan in haar voornemen. Vonder dralen begon zij met liet grootsche werk. Op een schilderachtig gelegen plek aan den rechteroever der Lippe werd eer. deel van-Jiet donkere dermemvoud gerooid cn den grond voor den bouw in gereedheid gebracht. Do bouw had onder liet toezicht van liet grafelijk paar al ras voortgang. De steenen, die door de werklieden gebruikt werden, moesten overeen grooten afstand vervoerd worden. Maar eiken dag kwam een hert naderbij, dat tegenover gravin Ida alle schuwheid afgelegd bad. Het dier bewees nu grooten dienst. Eiken dag zwmm ’t over het water, liet zich vrijwillig een last steenen op den rug laden en bracht die dan naar de kerkbouwers, zonder ooit een steen te verliezen. Al spoedig -was liet heiligdom gereed. Rondom verrezen er boerenhoeven en na cenige jaren was er een nieuw dorp ontstaan, dat men Ilirschfeld, later Herzfeld noemde. Vele jaren waren vervlogen. Graaf Egbert was reeds gestorven. Inde kerk van Herzfeld vond hij zijn rustplaat*. Ida besloot haar gemaal ook inden dood niet te verlaten. Toen zij haar vijf kinderen volwassen zag, liet zij aan het koor der kerk een uitbouw aanmaken, waar zij het u'tziclit op het altaar liad. Hier bracht zij nu bare dagen' in eenzaamheid en gebed door. Nog gedurende haar leven liet zij een marmeren doodskist maken, die haar steeds aan het .stervensuur herinneren ïou. Twee maal daags liet zij deze tombe met brood vullen en uit de omgeving kwamen de armen en behoeftign om aalmoezen te halen. Zoo naderde eindelijk baar laatste levensdag. Men begroef tiaar onder de marmeren tombe, naast haar gemaal. Het volk treurde om tiaar heengaan, zooals kinderen om een moeder. De faam van haar vroomheid verspreidde zich door alle Duitschc landen; de Kerk heeft Sinte Ida onder de Heiligen opgenomen en nog altijd prijkt in tal van tempels haar beeltenis met het trouwe hert aan hare voeten. --- SOUS-TERRAIN. ONS KLIMAAT. a' Echeeli er aan V het dat ellendige klimaat..... ik keek top. .aar een klein stukje blauwe lucht, ik een hagelsteen in mijn oog kreeg, (London Opinion). --- ALTIJD zakenman. *anGeP beSrafenfestoet ging door de straten «en twL, °,rP in Mexico toen inde nabijlieid liet den61 * sc^olen vielen. Eender bidders hoek oin Stoc**‘ *n den steek en rende den Ben !eru^tor ,iwam hij glimmend van genoe*et hij (Z ' . Twee begrafenissen afgesloten paKte weer den punt van zijn slip. --- EEN KOE. DIE 1613 POND BOTER IN EEN JAAR LEVERT. ■ln een uitvoerig bericht van Dr. A. H. Sanders, een autoriteit op.het. gebied veeteelt,’ iin December 1925 uitgebracht aan de National Geographic Society te Washington, zijn een paar merkwaardigheden medegedeeld, die ook buiten de vakkringen opzien zullen wekken. Een daarvan betreft de waarde van een tweejarigen bul, die op de nationale veetentoonstelling in Argentinië den reoordprijs van 60.000 Amerikaansche gouddollars, dus plm. 150.000 gulden opbracht; een andere koe uit Nieuw Zuid-Wales leverde binnen een jaar niet minder dan ‘12.52 pond melk met een botergehalte van 1612 pond. Ln Amerika was het vorge, jaarrecord van een koe 19.666 pond melk met 669 pond boter. Het Engelsche pond is slechts 46 gram minder dan het unze. Deze dieren Waren van het Shortliorri ras, een veetype, dat zoowel voor melk- als voor vleeschproductie gefokt wordt, inde Engelsche graafschappen York en Durham tliuisbelioort en sedert 1873 naar Amerika en later ook naar andere landen uitgevoerd werd. --- NIET NOODIG. Mevrouw (tot nieuwe dienstbode). Vergeet niet de klok inden gang op te winden ze kan 14 dagen loopen. De gedienstige. Is ’t waar ? Dan hoer ikze niet op te winden, want ik blijf hier niet langer dan een week en ik bedank er voor, werk voor m’n opvolgster te doen. (Passing Show). --- HULPVAARDIG. was het, zei u, f 175.- ? Da’s niet veel. 'Zet het maar op mijn rekening, W-Neem me niet kwalijk méneer, maar.... ' nphhen al een tamelijk hooge rekening r» u Sn », wordt wel.... een beetje.... beZWrw.llbeëseh ? I ik zttI m’n bediende wel even sturen 'n verdraaid handige kerel, telt S“bmn?n een eeeonde voor u on. Gooien morsren ! ncn'- (Punch). --- SINAASAPPELKOEKJES. 3 eierdooiers, 1 heel ei, 4 pond suiker en een zeer dun afgeschilde en iijngehakte siimasaimêDciiil worden tezamen een 4 uur Dan mengt men er een 4 pond «ezleff tarWebloeni doorheen, steekt uit düteZg m™ een theelepeltje ronde, gladde bolletjes en zet die (op eemgen afstand van elkaar) op een beboterd, lichtelijk met meel bestoven bakblik. Daarna bedekt men elk bolletje met een smal reepje of een vierkant stukje sinaasappelschil en bakt. de koekjes goudgeel in eon matig heeten oven- --- DE DEFTIGE SCHOENMAKER. Een schoenmaker in Amsterdamwas het meegeloopen. Zijn zaken gingen goed en met zijn zaken groeide zijn t rots. Op een dag w