TANTE MIETJE IN DEN HEMEL. DOOR Pater Joachitn ss.cc. Op zekeren dag stond ik bij de gouden poort, daardoor de menschen den Hemel binnen gaan, juist toen de H. Petrus met Mietje, een eenvoudig huismoedertje, dat ik best gekend had, in [druk gesprek was. Of zij al in ’t Vagevuur geweest was, weet ik biet precies. Ik meen, dat zij alleen eenigen tijd er naar gekeken had en dat zij toen een verschrtkkelijken spijt had gevoeld over haar zonden en dat ze toen erg geweend had : dat kon je nog goed aan d’r oogen zien. Maar wat er ook van zij, nu was de zaak heelemaal in orde en Mietje mocht den Hemel Finnen. „Ja, ga maar, moedertje,” zei Petrus, „je zult je plaats wei vinden, ’t Is allereerste klas, hoor!” Ze ging de trappen op • ze liep op klinkklaar goud en 'kristal en op mozaïek van edelsteenen. Ah, daar is ’t! De deur is open. Wel, wel! wat ’n pracht, wat ’n heerlijkheid, wat ’n feest ! Bij haar gouden bruiloft hadden de buren haar huisje ook prachtig versierd met allemaal slingers en papieren bloemen en opschriften, maar, hoe mooi ze ’t ook gevonden had, ’t was niets, heelemaal niets vergeleken bij ’t geen ze hier te aanschouwen kreeg. En wat ’n menschen ! Allemaal even deftig! Ze zag er zelfs de mevrouw van ’t kasteel, waar ze vroeger groenten mocht leveren, ’n Baron zag ze er öok al, ’n paar leden van 'de Tweede Hamer en den wethouder van d’r eigen dorp met zijn vrouw ! Sjonges, sjonges ! En mocht zij nu, eenvoudig vrouwtje, daar ook zoo maar binnen gaan ? Ja, Petrus had het toch gezegd. Ze keek toch voor 'de securiteit nog even om. Daar niet in, Mietje !” wenkte de H. Petrus. ö, ’k dacht ook al, mijnheer, öf monseigneur! zal ik maar zeggen, dat is niets voor mi]. Maar wht u dan zoo goed zijn, mij even het deurtje aan te wijzen voor de menschen van den „gewonen stand” ? <— Dat is daar juist gewone stand, moeder ; hier inden Hemel hebben we andere weegschalen dan op aarde. U moet „hooger op”. Zij meenue te begrijpen. Ze hoorde thuis bij de „arme lui” en die wonen altijd drie of vier hoog. Twintig trappen hooger, weer een deur open. Ze viel bijna om van de pracht: nog veel mooier dan beneden. Wat zou ze doen ? Petrus zag ze niet meer. Daar komt op eens, met een 'arm vol geurende rozen, een alleraardigst zustertje de trappen afgehuppeld: krek Treesje yan Lisieux! Wat lachte ze lief ! Laat me uw toegangskaart eens zien, Mietje. O, u moet hooger zijn. Nog hooger ? Ja, omdat u uw kinderen zoo netjes heeft groot gebracht. U hadt er nog al veel, niet ? Ja, zuster, nou! Wel negen, prompte kinderen allemaal. Zes zijn er van getrouwd, eentje in ’t klooster, een past d’r ouden vader 'op en nummer negen is al jaren ziek geweest. Ja, en die zieke heeft je hier heel wat 'graden van glorie bezorgd ! En dan heb ik nog bij de veertjg kleinkinderen. Wel wel 1 lachte de H. Theresla van het Kindje Jezus. Nu,' tot straks. Ik moet eenige rozen op aarde gaan strooien. Mietje klimt en klimt. Wat is ze blij ! Van &lle kanten hoort ze muziek, maar allemaal veel, veel mooier dan van de harmonie „Alle Tonen zijn Goed”, die bij d’r gouden bruiloft geblazen had. Wel, wel! Ze voelt zich heelemaal weer jong meisje worden. Ze zou wel kunnen dansen’; Ha ! daar was eindelijk de deur. Op ’n kier. Neen, dat waste mooi voor haar. Allemaal diamanten en paarlen van beneden tot boven. En wat ’n volk ! En de Zaligen zagen er allemaal zoo verblindend-schitterend uit, alsof ze met morgenrood en zonnestralen gekleed waren. Allemaal koningen en koninginnen. Toch meende ze haast ’n paar bekende gezichten te zien. Als ze niet beter wist, dan zou ze gezegd hebben, daar zoowaar Ant Verschuren van ’t snoepwinKeltje te zien, en daar, Dirk den stompenrooier ook al, en nog een paar, die vroeger op klompen liepen. Wel, wel! ’t Is om er duizelig van te worden. Juist toen ze wilde binnen gaan, kwam de H. Laber de trappen af: „Moedertje, hooger op, a.u.b'. U hebt tijdens uw leven in al uw armoe nog vele kleine aalmoezen gegeven aan andere armen en aan de Missie, en voor de nieuwe kerk en voor de Oostenrijksche kindertjes, en dat altijd met een blij gezicht! Hooger-op, moedertje !” Nou, daar stond ze toch even van op te kijken. Net,' zooals mijnheer pastoor ’t vroeger gepreekt had : „inden Hemel vindt je alles honderdvoudig terug.” Een trap of tien hooger stond ze al weer voor een open deur, voor een al maar mooier zaal. Ze dacht gewoon, dat ’t niet mooier kón. Ze gevoelde zich zóó gelukkig, dat ze alles wat ze vroeger had moeten lijden, en dat was héél erg véél, nu heelemaal voor niets telde. Ze had al een heel mooi dankwoordje klaar voor Onzen Lieven Heer, voor al d’r vroegere kruisjes, toen ze binnen stapte. „Hé, Mietje !” werd er hartelijk achter haar geroepen, „Mietje, daar mag je niet in !” . ’ tWas de oolijke H. Philippus Nereus. „Je moet hooger zijn, Mie, omdat je altijd zoo tevreden bent geweest op aarde en nooit geklaagd hebt over armoe, ziekte, slecht weer en lastige buren, en omdat je altijd zoo hartelijk gebeden hebt voor je vijanden.” En lachend, zooals men alleen maar inden Hemel lachen kan, ging hij door. Mietje lachte ook. „Hé, mijnheer kapelaan !”, riep ze 'den heilige achterna, „waar moet ik dan wezen ?” De „kapelaan” echter was al weer weg. Maar op-eens komt een allerliefst klein meisje naar haar toe o veel mooier dan de bruidjes van de Processie. Een oogenblik stond Mietje er perplex van. Het meisje was gekleed in ’t wit en om haar middel droeg ze een ceintuur van roode zijde, om den hals een snoer van zulke glinsterende roode koralen, dat het wel roode sterretjes geleken , zoo blonken zij ! En in het engelachtigmooie gezichtjes blonken twee oogen, zóó vriendelijk als de Hemel zelf. De kleine nadert met uitgestrekte armpjes en valt de oude Mietje zoo hartelijk om den hals, als nog nooit een harer kinderen dat gedaan had. „Mietje”, zoo fluisterde haar nu de kleine Agnes in ’t oor, „Mietje, je moet nog veel hooger zijn, omdat je je dochter Griet eens een heelen dag op zolder hebt opgesloten, cm ze haar te vroegtijdige verkeering af te Peren. U weet nog wel, hoe kwaad zij toen was ? Maar ze is u later zoo dankbaar geworden, toen ze haar onverstand en lichtzinnigheid heeft ingezien, dat ze heel dikwijls vurig voor haai* verstandig en braaf moedertje gebeden heeft. En zoo hebt u door nw krachtig optreden en door de hulp uwer dochter voor alle eeuwigheid een hooger graad van glorie bereikt, ..Wel hè’k toch van me leven”, lachte de oude vrouw door haar tranen heen, en ze gaf de H. Agnes, die klein als ze was bijna tweeduizend jaar geleden zoo dapper den marteldood had ondergaan om de heilige kuischheid, e;a hartelijken kus. En nog hooger klimt hei moedertje. De laatste jaren van haar leven was *t trappen klimmen haar moeilijk geworden, vanwege de rheumatiek, maar nu, o iedere trede bracht haar nieuwe frischheid. Maar hoe zou ze toch haar eigenlijke plaats vinden ? Ha ! daar komt ze Pacomius tegen, den kluizenaar. „Dag, pater", zei ze, „Tc wou u eens vragen naar den weg." „Becht naar boven, mevrouw, ’ï Is nog een lieel eindje. Ze moest even lachen met dat „mevrouw” ; maar toen ze d’r eigen eens goed bekeek, moest ze heusch bekennen, dat ze er heel deftig begon uitte zien. Ais ’n freule, neen, als een koningin, met een prachtige kroon op het hoofd. En statig klimt Mietje verder. ’t Wordt hoe langer hoe mooier om haar heen en van alle kanten klinkt de muziek als Cherubijnenspel. En wat ’n onbeschrijfelijke pracht inde zalen, die ze voorbij gaat. Ook zelve begint ze steeds meer te schitteren. Ze is in verrukking ! Ze komt, al stijgende, nog verschillende Heiligen tegen. Eerst den H. Bemardus. „U moogt gerust de lift nemen, vrouw”, zei hij op vriendelijken toon, „want ’t is nog ’n heel eindje. Om uw teedere godsvrucht tot Maria krijgt u een schitterende plaats.” Mietje dorst dit echter niet aan. Dan zon ze ook immers niet weten, waar ze moest uitstappen. Toen maakte zij kennï s met —• ze 'dacht eerst dat ze den vroegeren prior van de Dominicanenkerk ontmoette met den H .Thomas van Aquine die haar en passant verzekerde, dat ze een héél hoogen graad van glorie bereikt had door haar veelvuldige Communie van haar laatste levensjaren, als lid van den E. K. Als ze ten slotte ook nog de H. Margaretha Maria ontmoette, die ze dadelijk herkende, mocht zij vernemen, hos aangenaam aan God haar groote devotie geweest was, die zij gekoesterd had voor het 11. Hart inde H. Eucharistie en hoezeer haar eeuwig geluk vermeerderd was door haar apostolaat voor de uitbreiding van het Rijk van Jezus’ H .Hart, door de Intronisatie inde huisgezinnen. Maar Mietje ging zóó hoog, dat’ ik ze bijna niet meer zien bon. Dan op-eens hoorde ik, heel hoog, eensklaps zoo’n geestdriftige muziek, dat ik wel meende, dat ze nu op haar bestemming moest wezen. Toen stilte en een solo. De H. Cecilia zong haai een welkomstlied, dat gevolgd werd door zoo’n prachtig „Te Deum”, neen, dat ik er over zwijgen moet. Daarna ging bepaald 'de deur dicht wanf ik hoorde niets meer dan een héél ver gejubel. De H. Petrus keek me even aan. „Mietje is goed af”, zei ik. „Ja”, zei Petrus, en weet je nu, waar zij dit voor een heel groot deel aan te danken heeft ? Zij heeft tijdens haar leven 1,460,000 keer vol geloof en vertrouwen gebeden , „H. Maria, Moeder Gods, bid voor ons, zondaars, nu en in het uur van onzen dood" „Amen !” zei ik, want niet de H. Petrus had deze woorden tot mij gesproken, maar mijn vader sprak ze heel hard uit, vlak bij mijn oor, bij ’t laatste Tientje van het Rozenhoedje, dat we aan ’t bidden waren en waaronder ik schandalig moet geslapen hebben. Toen we klaar wafen, zei nje vader nog iets tegen me : „Is dat nu bidden voor 'de zielerust van onze tante Mietje ?” „Ooh, vader, ik geloof 'dat ze ’t niet erg meer noodig heeft.” En toen vertelde ik, wat ik gedroomd had. Deze niet zoo heel oude vertelling eindigt met de verzekering, dat Janus de. slaper in ’t vervolg veel beter zijn Rozenhoedje gebeden heeft. --- IS KORT HAAR BLIJVEND? Ik laat mijn haar nu niet meer kort knippen, zei me gisteren een dame, ze beginnen in Parijs al krullen te dragen... Het wordt ,weer lang. Ik laat het niet meer knippen, zei me een vijftigjarige, ik heb ’t al 50 jaar lang gedragen morgen verandert de mode en... Twee verschillende vrouwen,' die voor „het groote keerpunt” staan dat door 50 pet. der Hollandsche, 90 pet. der Parijsche vrouwen al reeds overschreden is. En ik heb gemeend, \-want nog altijd staan in Holland 50 pet. der vrouwen voor dien grooten stap) den voorzitter der Haagsche vakschool voor dameskappers eens te vragen, wat zijn meening was over kort haar, over het blijven of verdwijnen daarvan, en nog eenige vragen meer. In ons vak ,zei de heer H, Heuschen, moet je vaak raadgever zijn en..-, kunstenaar. Als ik in dit geval raadgever moet zijn, dan zeg ik zeef beslist: Het korte haar blijft, en er is alle reden aan te nemen, dat het minstens even lang za\ blijven, als het lang haar er geweest is. Kort haar is geen mode meer, het is .dracht.” Ik wil hier niet eens den practischen kant bespreken als: geen hoe'denpennen meer, in enkele minuten des morgens gereed, prettig passende hoeden., er is geen vrouw met kort haar, die daar den lof niet-van zingt. De practische voordeelen zijn van dien aard, dat het terugkeeren van lang haar een last voor de moderne vrouw zou zijn. Maar niet daarom alleen is het blijvend. De voornaamste reden is, dat kort haat de vrouw verjongt, leeftijdsverschil-doet vervangen en bijna iedereen buitengewoon staat. Door het verkorten van het haar verlengt men de grens van zijn jeugd. Zal de vrouw daar ooit afstand van doen? Nemen wede kwestie van het mooie, van lang of kort haar? Voor zes of zeven jaar zaten inde Haagsche schouwburgen de deftigste dames inde mooiste avondtoiletten, duurste bont mantels, maar voor 90 pet. ongekapt. De pieken hingen er bij. Zie nu inden schouwburg eens over de hoofden. Hier in Den Haag is zeventig pet. van het haar kort, goed geknipt en zoo noodig geonduleerd. Ik raad (op enkele uitzonderingen na, als het hoofd of gezicht werkelijk misvormd zijn) alle dames van welken leeftijd zij ook zijn aan., knipt het haar kort! Een vrouw op middelbaren leeftijd geeft het haar jeugd terug, een oude dame geeft het iets fiefs. Laatst kwam er een dame bij me, die vioeg of ik het niet onzedelijk vond; kort baar voor een oudere vrouw. Ik heb haar het antwoord van kardinaal Dubois gegeven: De deugd vaneen vrouw heeft nooit af gehangen van de lengte van baar haren. Kort haar is niet als een gril gekomen; het kwam als een teeken des tijds, het gerechtvaardigd door het moderne leven. De vrouw in werk en sport kon geen te zwaren haarballast meer meesleepen, geen lange vlechten of knoetjes. Sinds het haar kort is klaagt zeker de helft minder vrouwen over hoofdpijn. Zelfs een kind is het gelukkigst met kort haar. Bovendien, van leeftijd mag het niet afhangen of men zijn haar kort knipt of niet Een vrouw is zoo oud als zij zich voelt Weg met alle antieke bekrompen denkbeelden, dat een vrouw van 50, of 60 niet meer het recht zou hebben, kort haar te dragen of dat het haar zou misstaan, als haar gezicht mooi is... dat geen grootmoeder daarmee zou zondigen tegen de oude tradities... en dat eene vrouw in officieele ambten daarmee aan waardigheid verliest Men zegt wel, dat kort haar de goede tijd der kappers is, maarde terugkeer naar lang haar met krullen zou thans, nu kort baar bijna algemeen werd, een diamanten tijd worden. Veel agitatie tegen kort haar is thans het gevolg van dat verlangen naar dien diamanten tijd. H®« korte haar is vrouw zal er ooi» meer aan denken, extra haarballast mee te sle?" pen. Onze tijd staat in het teeken van practi» schen zin. Alle modepraatjes over terugkeerefl van lang haar zijn zinloos. Het korte haar i® geen modegril; het is een dracht, die voorgoed haar plaats in de wereld veroverd heeft. Zeg* u dat maar aan uwe lezeressen, die twijfelen mochten, deze zullen het, en met nog neer talent zeker, aan haar conservatieve eclitgenootefl overbrengen en haar voordeel er mee doeni.: N., — n --- MIDDENSTANDERS. OP!! Men zou dom doen met te zeggen Dat in d’allerlaatsten tijd D’invloed van de socialisten Tot geen resultaten leidt. Zij ontplooien groote acties, Doen zich gelden overal, Waar het in hun kraam te pas komt, Staan voor hnn principes pal! ’t Moge waar zijn, dat hnn arbeid Draagt een negatief cachet, Zaak is, dat we wakker blijven En ons waap’nen voor verzet Wibaut, Vliegen en consorten Slapen niet, zij zijn paraat Laat de katholiek dan tooneti Dat hij voor geen kleintje staat Ons geliefde Roomsche Zuiden Wordt verpest met Rood gestook, Katholieken, blijft ge slapen, Spijts dien wallemenden rook ? Gaat nu toch eendrachtig werken, Toont nu een uw goeden wil, Maakt niet onze goede eenheid Voor de Rooden tot paskwil. Speciaal gij, Middenstanders, Moet beseffen dat belang, Slechts de eenheid kan U redden Vaneen zeek’ren ondergang. Oh ! Ik hoor u daar al klagen Van malaise, slechten tijd : „’n Bond kan daaraan niets verand’ren „’t Blijft toch alles narigheid ! „Wat zal ’k met ’n bond beginnen ? „Het helpt toch niets, ben je mal, ~’f Kost me enkel nog maar geld voor ~Contributie, dat is al.” Ja, zóó praat een middenstander Die-een voorbeeld had te zijn Voor den werkman. Maar ’t is anders, Zijn verstand schijnt maar heel klein. Want, wie durft nog te ontkennen Dat de werkman door zijn bond Heel wat meer vóst te bereiken Dan toen ie er alleen voor stond ? Middenstand, wil dat bedenken, Besef de eisch van dezen tijd, Het is de Bond, die hulp kan brengen Dooreen wijs en kalm beleid. D. ICHTER' --- EEN HEID. Inde maand April 1809, bij het beleg vari Ratisbonne, had maarschalk Lannes, zich na een verwoeden strijd eindelijk meester gemaak* van de stad, toen een stafofficier, ofschoon doo deiijk gewond, haastig te paard kwam aangcre-1 ren tot aan den heuvel, waarop Napoleon, dia ’s morgens zelf aan den hiel verwond was, &cb bevond, omringd van zijn officieren. De bode stijgt af, en zich mét moeite staand® houdend, nadert hij, bleek, wankelend, en ha* uniform bedekt met bloed en stof : Sire, roept hij vol vervoering uit, RatiS1 bonne is aan ons ! Zie onze vlaggen wappered op de muren der stad ! Sire ! zie uw * aretv den.... Maar zijt gij gewond ? onderbreekt hem d® keizer. Neen Sire, ik ben gedood I antwoordt d® heroïke soldaat. En terwijl hij deze woorden uitroept, stort M dood ter aarde. --- Lijdverdrijf voor Jong en Oud. EEN „LIJNTREK» PUZZLE. I Zet op een stut papJar 3e stippen in dezelfde .volgorde als op deze figuur, doch zonden de verbindingslijnen. Dit bereikt ge heel eenvoudig door de courant op een vel papier te leggen, in het hart van elke stip een prik met een speld te geven, en dan op hst papier de prikjes aan te dikken tot een baL Leg nu iemand deze stippen voor, en vraag hem, om eens te vertellen hoeveel malen hij een rechte lijn kan trekken, die drie punten met elkaar verbindt. Op het voorbeeld mogen echter geen potloodlijnen worden getrokken, doch op het oog moet dat nagegaan worden. Het zal onmogelijk blijken een juiste oplossing op deze manier te brengen. De oplossing is tevens op het voorbeeld aangegeven. * --- EEN VERJAARDAG KALENDER. Zie hier een heel aardig werkje. We beginnen met de geheele plaat op dun carton te plakken, en de onderscheiden deelen zorgvuldig uitte knippen. Vervolgens leggen we twaalf blaadjes wit papier op elkaar, leggen daarop model 8., en trekken dat langs de buitenlijnen na, op het bovenste vel papier. Daarna knippen we twaalf van deze modellen uit het witte papier. Deze twaalf blaadjes voorzien we eerst van de maand namen, en hangen ze vervolgens om de hals van het popje, daarover heen het schutsblad 8., en daar weer overheen het model C. Het popje kunnen we vervolgens fraai kleuren, en het presentje is gereed. Op elk maandblaadje kunnen nu de verjaardagen van vrienden en kennissen genoteerd worden, zoo dat we van elke maand kunnen zien, welke verjaardagen er invallen. --- EEN MOOIE LEGPUZZLE. Plak de plaat op carton, en knip alle vierkantjes uit. De opgave is nu- Leg deze vierkantjes zoo vier aan vier, dat op alle rijen zoowel horizontaal, verticaal als diagonaal, steeds 10 tot som verkregen wordt. Ook, indien de vier vierkantjes inde hoeken, zoowel als in het midden, bijeentelt moet men 10 tot som verkrijgen. De oplossingfiguur toont u volgende week, dat dit schijnbaar ónmogelijke vraagstuk oplosbaar is, --- EEN HORLOGEKOORDJE KNOOPEN. Op deze teekening ziet ge hoe ge van reepjes leder, veters of koord fraaie koordjes kunt knoopen. De figuur geeft de manipulaties in volgorde . aanschouwelijk weer., --- EEN KOORDDANSENDE CLOWN. Plak de plaat op carton en knip de onderscheiden deelen uit. Als rad neemt men een schijfje hout (een schijf gezaagd vaneen bezemsteel b.v.) en plak dan aan weerszijde van deze schijf een grooter schijf van carton. Ook een klosje waarop een schrijfmachinelint gezeten heeft is heel geschikt als rad. De twee clowns plakt ge tot aan de pijltjes rug aan rug tegen elkaar. De beenen buigt ge vaneen, waarop het rad te bestemder plaatse er wordt tusschen gezet. Dit rad moet goed draaibaar bevestigd worden. Vergeet niet de verlengstukken links en rechts achter de voeten te lijmen. Onderaan deze verlengstukken maakt ge er tusschen ineen stuk lood. Nu een koort spannen, de clown er op zetten, dusdanig dat het rad op het koord staat, het touw strak en eenigszins afhellend houden, en * , * de rest ziet ge op de plaak --- EEN PUZZLE. Op de figuur is een 8 puntige ster weergegeven waarbij alle punten voorzien zijn vaneen nummer. Nu is de opgave deze: Neem zeven geldstukken, en nu moet op elk punt, uitgezonderd op 3, een geldstuk komen te liggen, doch met dien verstande, dat het geldstuk steeds vanaf een onbezet punt, langs een rechte lijn, tot op het te bezette punt geschoven wordt. Willen we b.v. punt 7 bezetten, dan zouden we vanaf punt 4 of 2 uitgaande naar 7 kunnen komen. We kunnen dan natuurlijk niet meer vanaf punt 7 de punten 4 of 2 bezetten, omdat 7 reeds bezet is. Het zal veel hoofdbrekens kosten dit probjeem op te lossen.,, --- Oplossing. De oplossing is als volgt: Vanaf punt 5 naar 8; vanaf punt 2 naar 5; van. afpunt 7 naar 2; vanaf punt 4 naar 7; vanaf punt 1 naar 4; vanaf punt 6 naar 1 gn ten slotte ,van 3 naar 6« --- Advertentie RECLAME-ANNONCES. (Onder verantwoordelijkheid des inzenders). HAROL REUKLOOS HAARWATER HET IDEALE ZUIVERINGSMIDDEL. Verkrijgbaar in flacons f 0.30 en f 0.45 bij Drogisten en kappers uORHASIg^^ * lETS BIJZONDERS ” --- Advertentie RECLAME-ANNONCES. (Onder verantwoordelijkheid des inzenders). BIJ CORPULENTIE wekt ’t natuurlijke „Franz Josef"-bitterwater de stofwisseling krachtig op en maakt het lichaam slank. Vele professoren laten het „Franz-Josef”- water als een ook bij hartvervetting hoogst waardevol middel innemen, en wel ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds telkens 1/3 glas. Verkrb. tij apoth. en drog. 20 ---