Het kanaal Terheyden-’s Heerenhuis. Waarom het ontwateringskanaal van Terheyden naar ’s Heerenhuis geenszins overbodig is, wanneer het groote kanaal Dintelsas-Bath gegraven wordt. Ze vullen elkaar aan! De uitlating van het Provincaal Bestuur in zijn Memorie van Antwoord op het begrootmgsrapport der Provinciale Staten over den Provincialen Waterstaat, die den raad inhoudt om met de voorbereiding der ontwateringswerken in Westbrabant te wachten tot de beslissing over de nieuwe Rijn-Schelde-verbinding is gevallen, doet min of meerde bedoeling vermoeden, welke aldus zou kunnen worden uitgedrukt: „Indien er een nieuwe Rijn-Schelde-verbinding komt, kan Terheijden—’s Heerenhuis misschien wel worden gemist”. Deze kwestie te behandelen is het doel van dit artikel. Het is daartoe gewenscht, van meet af aan te beginnen. Het Heemraadschap „Mark en Dintel” is een zgn. boezembeheerend waterschap. Artikel Ivan het provinciaal reglement zegt: „Het waterschap heeft ten doel het verzekeren vaneen geregeld beheer, van de rivier de Mark, en hare verlenging, bekend onder den naam van Dintel.... zoowel in het belang der afwatering, als in dat van den landbouw en der scheepvaart”. Dit artikel omschrijft verder de beheersgrenzen, welke loopen van Breda tot een punt inde buitengeul te Dintelsas. Over de, op de rivier uitkomende afwateringen en scheepvaartwegen, heeft Mark en Dintel geen beheersrecht. De partiëele uitwateringen der verschillende polders vallen geheel buiten de bemoeiingen van Mark en Dintel; en zoo is het mogelijk geworden, dat langzamerhand vele duizenden H.A. van het stroomgebied beneden Breda van bemaling werden voorzien, terwijl vele andere duizenden H.A. een natuurlijke loozing hebben behouden, uitsluitend aldus gewild door aangesloten polders zelve. Door het in werking treden echter der verschillende bemalingen, die ieder voor zich een groote verbetering beteekenen voor hun verzorgingsgebied (zie o. a. de Gecombineerde Hoevensche Beemden) werd de Mark steeds maar weer belast, zeer ten ongexieve van de polders die een bemaling misten. Deze werden zoodoende als het ware verplicht zelf ook een bemaling te stichten. Kan dit proces nu maar doorgaan tot al de polders een bemaling hebben? Hierop moet inde huidige omstandigheden neen worden geantwoord, en ziehier waarom. Het doel van iedere bemaling is het beheerschen van den waterstand en inden regel ook het verlagen van den waterstand. Dit heeft pas zin indien zekerheid bestaat dat het water, eenmaal uitgemalen, niet weer inden polder terugkeert en dat er ook geen vreemd overstroomingswater inden polder kan komen indien men er een bemaling sticht. Dit geval nu zou zich inderdaad voordoen bij de Haagsche Beemden e.a. De kade der Haagsche Beemden is n.l. zoo laag, dat bij het oploopen der Mark deze spoedig overstroomd wordt en heel de Haagsche Beemden in een meer verandert. Wat is er dan met een bemaling uitte richten? Het ligt dus voor de hand zal men zeggen, de kade der Haagsche Beemden te verhoogen en te verzwaren tot dat de gronden veilig liggen. Dit te doen, zonder meer, is echter uitgesloten, daar dan het water, dat nu de Haagsche Beemden als boezem vult, zich een anderen boezem zou zoeken, en wel allereerst de vele goede gronden, gelegen in de Buitenlanden. Moest dit op zijn beurt weer voorkomen worden, dan kan de rivier zelf tot boezem zijn te promoveeren, maar deze zou tot dat doel een ontzaglijke verruiming en verbreeding moeten ondergaan. Dit zou een zeer kostbare geschiedenis zijn, die bovendien nog niet aan de Haagsche Beemden de mogelijkheid tot betere loozing en betere beheersching van den waterstand verzekert. Hier is dus het aanknoopingspunt met het beheers-recht van het Heemraadschap van Mark en Dintel, daar de uitwateringskwestie van de Haagsche Beemden blijkbaar een rivierkwestie vormt, die het geheele complex der gronden aangaat. Talloos zijn dan ook de plannen die reeds van Mark en Dintel zijn uitgegaan, en telkens keert Mark en Dintel terug naar een afwateringskanaal Terheijden—Amer, en met reden. Een zijdelingsche afleiding van het water, dat van boven Breda wordt aangevoerd, is de oplossing om de Mark te ontlasten van het vele water der ontginningen en ontbosschingen in België en Nederland: zoodoende kunnen de overstroomingen worden voorkomen vanuit de Mark, en dan pas kan worden gezien hoe de afwatering der Haagsche Beemden kan geschieden. Nu staat toch wel vast, dat zoolang goede natuurlijke loozing mogelijk is, dit verre de voorkeur verdient boven bemaling, vanwege de kosten. Deze mogelijkheid nu biedt tevens het kanaal Terheijden—’s Heerenhuis. Het is de bedoeling mettertijd, nadat het kanaal er zal zijn, vlak beneden de aftakking van het kanaal een sluis inde Mark te bouwen en de Mark dan te verdeelen in twee panden. Het hooge pand zal loozen te ’s Heerenhuis. Het groote voordeel springt hierbij direct in het oog, daar de afstand Terheijden—Dintelsas (meer dan 30 K.M.) wordt vervangen dooreen kanaal van 10 K.M. naar het Hollandsch Diep. Het lage pand blijft loozen te Dintelsas. zal dan slechts weinig water meer ontvangen in vergelijking met vroeger en kan alsdan zeer geschikt een flinke peilsverlaging ondergaan, zoodat niet meer het euvel zal bestaan, dat de Haagsche Beemden ongeveer Verleden Zaterdag hebben wij een beschouwing „van bevoegde zijde’’ gepubliceerd, waarin betoogd is, dat de bezwaren van het Provinciaal Bestuur tegen de verwezenlijking van het plan voor een ontwateringskanaal van Terheyden naar den Amer niet steekhoudend zijn. Vandaag geven wij, met het oog op de zitting van de Provinciale Staten dezer week nog een uiteenzetting van het verband tusschen de kanaalvraagstukken Terheyden—’s Heerenhuis en Dintelsas—Bath. permanent van loozing worden uitgesloten. Het spreekt van zelf, dat de maatregelen die de scheepvaart dan zal eischen, mede in het program moeten worden opgenomen. Zoo stonden de zaken toen de kanalen-kwestie van het Westen (Dintelsas—Bath) op het tapijt kwam en nu doet zich de vraag voor, hoe nu de toestand al of niet gewijzigd is. Het zal duidelijk zijn, dat de behoeften aan ontwatering geen verandering ondergaan door welke plannen ook, en dat dus de Rijn-Schelde-verbinding (gedacht van Bath naar Dintelsas) zich zal hebben te richten naar die behoeften, een standpunt trouwens dat in dit blad herhaaldelijk is voorgestaan. Er blijft dus de behoefte aan peilsverlaging op de Mark ten gerieve van de Haagsche Beemden e.a. Daartoe blijft een kanaal Terheyden-Amer noodig, omdat dit alleen de sluis bij Terheijden redelijk en aanvaardbaar maakt en hiermede tevens de splitsing in tweede panden-Dit is iets wat de Rijn-Sc heldever binding alléén niet kan geven. Voor het overige kan gevoegelijk verwezen worden naar hetgeen in het Dagblad van Noordbrabant van 10 Dec. van andere zijde geschreven is over de noodzakelijkheid ook bij een Rijn-Schelde-verbinding, het kanaal Terheijden’s Heerenhuis te handhaven. Het is bovendien gemakkelijk aan te toonen. dat het kanaal Terheijden—’s Heerenhuis en de Rijn—Schelde—verbinding bij elkaar volkomen passen, elkaar volkomen aanvullen, immers: 1. Het Rijn-Schelde kanaal zal ten allen tijde een zeer begeerde boezemoppervlakte vormen, voor den tijd dat de loozing te ’s Heerenhuis en Dintelsas langen tijd achtereen onmogelijk zou zijn. 2. Via het kanaal Terheijden—’s Heerenhuis kan, bij vloed, zoet water worden ingelaten en via de Mark en Mark-Vliet-kanaal naar het Rijn-Schelde kanaal gebracht worden. Dit is van veel belang om het groot kanaal zoet te houden. Het is er dus wel verre van, dat een tegenstelling bestaat tusschen het kanaal Terheijden’s Heerenhuis en het Dintelsas—Bathkanaal. Integendeel, zij vullen elkaar op menig gebied aan, en de actie der betreffende belanghebbenden en belangstellenden kan in deze geheel samengaan ter bereiking van beide nieuwe waterwegen. --- Frankrijk betaalt niet. De regeering-Herriot afgetreden. Ook België weigert. Morgen vervalt, zooals men weet de betalingstermijn van de oorlogsschulden aan Amerika. Zoowel door de regeering van Engeland als van Frankrijk werd aan de parlementen geadviseerd de betaling te doen plaats vinden. Weliswaar werd aan deze bepaling o-m. de voorwaarde verbonden, dat het algeheele vraagstuk der oorlogsschulden zou worden herzien. Wel verzet Amerika zich vermoedelijk inde toekomst niet tegen besprekingen betreffende een algeheele wijziging, doch de Amerikaansche regeering verwacht onvoorwaardelijke betaling van den termijn. Het staat thans wel vast, dat het Engelsche parlement zal beslissen de betaling te verrichten. Ook Tsjecbo-Slowakije en Letland zullen hetzelfde doen. België en Frankrijk daarentegen weigeren te betalen. In Frankrijk had de minister-president Herriot namens de regeering voorgesteld den vervallenden termijn der oorlogsschulden aan Amerika te betalen. De Fransche Kamer heeft dit voorstel, waaraan Herriot de vertrouwenskwestie verbonden had, verworpen. Daarna heeft de regeering besloten haar ontslag in te dienen. (Men zie verder onder Nagekomen Nieuws). --- Zestien kinderen door het ijs gezakt Elf verdronken. Dinsdagmiddag zijn te Roxheim (Palts) bij het schaatsenrijden zes meisjes van 6 tot 15 jaar, door het ijs gezakt en verdronken. Na vergeefsche reddingspogingen, welke ongeveer een uur duurden, konden de jeugdige drenkelingen slechts dood worden opgehaald. Vijf van de verdronken meisjes waren zusters, allen kinderen van den werkloozen bankwerker Weintz Het meisje van 15 jaar wist na het ongeluk den oever te bereiken en trachtte haar andere zusjes te hulp te komen. Daarbij werd zij echter door een van hen, die zich aan haar had vastgeklampt weer in het water getrokken en verdronk ook zij jammerlijk. De plaatselijke autoriteiten hebben den ouders met het verlies hun deelneming betuigd en hun ondersteuning toegezegd. Te Senheim aan de Moezel zijn gisteren tien kinderen door het ijs gezakt. Toegesnelden gelukte het vijf der kinderen te redden. De andere vijf, 4 meisjes en een jongen, zijn later dood --- Treinramp bij Luzern. Zes dooden, vijftien gewonden. Botsing ineen tunnel. Naar uit Bern gemeld wordt, is inden Gütschtunnel bij Luzern gistermiddag een boemeltrein van Luzern naar Bellinzona op den snelterin Ziirich—Luzern geloopen. De botsing was zeer hevig. Gisteravond om zeven uur waren zes lijken gevonden, w.o. de twee machinisten, 15 gewonden zijn geborgen en naar het ziekenhuis gebracht. De stoffelijke schade is zeer aanzienlijk. Belde sporen zijn versperd. De oorzaak van het ongeluk is, dat de sneltrein door onveilig sein is gereden, den wissel vernielde en zoo op den boemeltrein liep. Het verkeer wordt aan weerszijden van de plaats des onheils met bussen onderhouden. De tunnel ligt vlak bij het station van Luzern en loopt door den Gütschberg. Inden tunnel, waardoor de sporen naar Bern en Bazel loopen, takt de trein naar Zxirich af. Volgens een ander bericht zouden reeds 9 lijken zijn geborgen. LUZERN, 14 December. Het opruimingswerk inden Götz-tunnel is den geheelen nacht onafgegebroken voortgezet. De lijken der beide machinisten en van den hoofdconducteur uit Luzern konden worden geborgen. Het gisterenochtend te Luzern en Zurich verspreide bericht, dat 3 gewonden waren overleden is niet juist. De districtsdirectie te Luzern deelt mede, dat zich onder de resten der vernielde treinen geen vermisten meer bevinden. Het aantal dooden bedraagt zes, het aantal zwaargewonden 16. Van alle gewonden, die naar het ziekenhuis zijn overgebracht is de toestand verbeterd. De directie der Bondsspoorwegen hoopt inden loop van vandaag den tunnel weer voor het verkeer te hebben vrijgemaakt. Het verhoor van het spoorwegpersoneel over de oorzaak van het ongeluk is nog niet beëindigd. De verklaring, van den machinist van den trein uit Zürich, dat hij het stopsignaal tengevolge van den dichten mist niet zou hebben gezien, wordt onjuist geacht, aangezien gisteren boven Luzern een hooge nevel heeft gehangen, doch op den grond het zicht juist zeer goed was. --- Is minister Ruys de Beerenbrouck gepasseerd? Met het oog op de Tweede Kamerverkiezing heeft oud-minister Bongaerts een rede gehouden. In verband met artikelen en berichten over een z.g. passeeren van minister Ruys heeft een der aanwezigen op het einde der vergadering een vraag gesteld. Oud-minister Bongaerts heeft geantwoord, dat de zaak op zich zelf een zaak van het partijbestuur is en het verloop wel overeenkomstig den wensch van minister Ruys zelf zal zijn geweest. Degenen die de regsling hebben getroffen voor de z.g. kwaliteitszetels, hebben minister Ruys niet gepasseerd, omdat minister Ruys geen kwaliteitszetel kon bezetten. Het zal eervoller zijn voor ministe Ruys gekozen te worden vrijelijk door het volk dan door het Partijbestuur als „verplichte” candidaat te Worden aangewezen. --- Invoen van schoeisel en leestklaar schoenwerk. Aan de meorie van antwoord inzake de regeling van den invoer van schoeisel en leestklaar schoenwerk, wordt ontleend, dat de resultaten van de beperking van den invoer van’ schoenen tot nu toe volgens den minister van oeconomische zaken, van gunstigen invloed zijn geweest op de situatie van de schoenenindustrie. Blijkens gegevens vaneen zeer groot aantal fabrieken, was de werkgelegenheid op 1 November, gemeten in arbeidsuren per week, sinds l Januari 1932 met 30 pet. toegenomen. In deze toeneming hebben de fabriekn in het Noord-Brabantsche centrum hun volle aandeel. De bezwaren, welke verscheidene leden voorzien, als gevolg van het niet meer verleenen van voorschotvergunningen voor seizoenartikelen of voor artikelen, hier te lande niet of niet in voldoende mate vervaardigd, kan de minister niet deelen. Het seizoen speelt bij de bestaande keuze der contingenteeringstijdvakken geen rol van beteekenis. Waar zich echter 'bijzondere moeilijkheden voor den handel zouden voordoen, zal alsnog voldoende worden getracht, daaraan tegemoet te komen. --- Terneuzen en Brabant. Het „Alg. Handelsblad” en „Het Vaderland” aan de zijde Van ons blad. Haagsche critiek op den Bosch. In het „Algemeen Handelsblad” van Maandag 12 December behandelt de heer G. Nijpels, wat de Brusselsche „Standaard” van 7 dezer over de opgeschorte onderhandelingen met België en over voorstellen inzake Terneuzen heeft geschreven, (op welk artikel van „De Standaard” wij alreeds een antwoord hebben gegeven). » De heer Nijpels schrijft geheel inden geest van ons antwoord. Ook hij vindt het boud van „De Standaard” te blijven spreken van „rechtmatige verlangens” ten aanzien vaneen Antwerpen—Hollandsch Diep kanaal. „Verlangen mag men in Antwerpen natuurlijk zooveel men wil”, merkt de heer Nijpels op. „Maar die verlangens rechtmatig verklaren, wanneer volgens onze beste juristen en historici dit verlangen op geen enkel recht gebaseerd kan worden, zou ons toch weer doen verlangen naar een prealabel onderzoek over die rechtmatigheid” Belangwekkender acht de schrijver, wat het Brusselsch orgaan meent te mogen mededeelen over de quaestie vaneen tweede sluis te Temeuzen, n.l. dat België zou hebben aangeboden het leeuwendeel te betalen inde uitte voeren werken en zich hebben bereid verklaard in te gaan op het oude Nederlandsch verzoek van gelijkstelling der havens van Terneuzen en Sluiskil met de Belgische havens, wat de spoorwegtarieven betreft. Nederland zou nu dit jaar de toezegging van de nieuwe zeesluis hebben afhankelijk gesteld van contraprestaties, die met de quaestie van Terneuzen niet het minste verband zouden houden. De heer Nijpels verklaart ook van andere zijde te hebben vernomen, dat Brussel aan Gent heeft medegedeeld, dat Nederland de nieuwe zeesluis te Terneuzen zou willlen geven voor een verbindingssluis te Lanaye. De schrijver verlangt, dat men nu eindelijk eens van gezaghebbende Nederlandsche zijde mededeelt, of wat de „Brusselsche Standaard” gemeld heeft, juist is en betreurt het, dat het Nederlandsche publiek zulk nieuws moet halen uit bladen, welke in nauw contact met Belgische ministers en onderhandelaren staan; bladen, die met zulk oplichten van den sluier klaarblijkelijk de bedoeling hebben, de Gentenaren in het Brusselsch-Antwerpsch gareel te houden en het doen voorkomen, alsof wijde onredelijkste eischen stellen. Op haar beurt vraag de redactie van het „Algemeen Handelsblad” in het nummer van gisteravond, 13 December, na het artikel in ons blad van Vrijdag j.l. over „Terneuzen en Gent” te hebben overgenomen, dat de Nederlandsche regeering mededeele wat er ten aanzien van de Temeuzensche sluiskwestie gebeurd is. „Het Vaderland” van Maandag 12 en Dinsdag 13 December wijdt „vijf kleine beschouwinkjes” aan een „reeds veel beschouwde quaestie”, n.l. de Nederlandsch-Belgische quaestie en dit wel naar aanleiding van het debat hierover bij de Begrooting van Buitenlandsche Zaken in de Tweede Kamer. In het nummer van Maandag 12 December spreekt het blad als zijn overtuiging uit, dat de onderhandelingen zijn stopgezet uit vrees voor het verzet van het nationale front. „De onderhandelingen zijn geschorst”, aldus het „Vaderland”, „omdat men in Nederland de onderhandelingen liever niet wenschte voort te zetten en de Nederlandsche regeering wilde niet verder onderhandelen, omdat c.e Brabantsche actie, de Rotterdamsche actie en ook de actie van de Nationale Unie in dë eerste maanden van dit jaar zoo krachtig geworden was, dat men den moed miste voor den strijd. Uit angst voor het binnenlandsch front heeft men te Brussel eenig uitstel gevraagd”. Dit is voor het blad het essentieele punt in heel deze quaestie: er is geen eenheid tusschen de regeering en de openbare meening inzake de Nederlandsch-Belgische onderhandelingen. „Wij constateeren slechts de feiten: er is geen eenheid en de regeering te zeer bevangen in den ongelukkigen waan, dat het buitenlandsch beleid een specialiteit is van specialiseerende Jonkheeren, doet niets, heeft tot nog toe niets willen doen, om die absoluut noodzakelijke eenheid te verkrijgen”. In het nummer van 13 December wordt de rol van Colijn als onderhandelaar belicht en wordt aan de regeering slapheid verweten. Slapheid overal” vervolgt het blad. „In Noordbrabant wordt de kanaalactie krachtig doorgezet. Enkele dagen geleden nog heeft de Kamer van Koophandel (te Eindhoven, bedoelt het „Vad.” Red. D. v. Nb.) zich bij het kanaalcomité aangesloten en het katholieke Brabant weert zich dapper voor zijn belangen inden kring der Staatspartij. Naarmate wij deze beweging meer volger., krijgen wij steeds meerden indruk, dat juist dit Brabantsche belang, dat waarlijk niet gering is, het geschikte punt vormt om weer voren af aan te beginnen. Want een nieuw begin dient.èr gemaakt te worden! Intusschen is het pijnlijk te moeten vaststellen, dat het officiëele Brabant ook al door de slappe onzekerheid of de onzekere slapheid van de Regeering in deze heele zaak schijnt aangetast te zijn. In haar begrootingsrapport verschuilt het provinciale bestuur dier provincie zich thans achter de besluiteloosheid der Regeering inzake het groote kanaal, om zelf besluiteloos te zijn inzake het kleine kanaal Terheijden—’s Heerenhuis, dat niet alleen van groot belang is voor de afwatering, maar tevens door zeer -velen gewenscht wordt, met het oog op de noodzakelijke werkverruiming door het doen uitvoeren van waarlijk productieve werken. Door technici is weliswaar aangetoond, dat dit kanaal in ieder geval van beteekenis blijft wat ook de oplossing moge zijn, die aan de groote kanaalquastie gegeven wordt, maar waarom zouden de Bossche lieeren het voorbeeld van de Haagsche grooten niet volgen?” Tenslotte vestigt ook „Het Vaderland” de aandacht op de mededeelingen van den Brusselschen „Standaard” over de kwestie vaneen nieuwe zeesluis te Terneuzen en op mededeelingen, die burgemeester Vanderstegen van Gent aan den Zeeuwsch-Vlaamschen redacteur van het „Dagblad van Noordbrabant” heeft gedaan over het toestaan van het bouwen van de sluis te Temeuzen in ruil voor het opruimen van den stop van Ternaayen (Lanaye). Het blad gelooft, dat ’t bericht uit Brussel niet juist k&n zijn en meent dat men ergens iemand een loer heeft willen draaien „te Brussel, te Gent, in Den Haag of te Terneuzen, wij weten het niet". --- Axel-Hulst. De Minister van Waterstaat schijnt vergeten te zijn Wat hij zelf in 1930 Men schrijft ons uit Zeeuwsch-Vlaanderen f Z.Exc. den minister van Waterstaat den heer Paul Reijmer, moeten we eens herinneren aan zijn eigen woorden, om den minister te doen Inzien dat hij ’t inde kwestie van ’t kanaal Axel-Hulst niet bij het rechte einde heeft, waar hij in zijn Memorie van Antwoord zegt, dat voor hem steunende op de adviezen van de commissie-Patijn, die den aanleg van ’t kanaal Axel-Hulst eenige jaren geleden niet verantwoord heeft geacht, d u s geen redenen bestonden om voor den aanleg van dit kanaal gelden aan te vragen. Dus geen redenen, zegt de minister. Dat dus is niet op zijn plaats. Wij zijnde Memorie van Antwoord nog niet vergeten, die Z.Exc. gegeven heeft, bij gelegenheid van de Rijksbegrooting voor 1930. Daarin kwam hij tot een geheel andere conclusie. Deze Memorie luidde; „Een kanaal van Hulst naar Axel voor vaartuigen van 45 è. 50 M. lengte. 5.50 i 6 M. breedte en 2 M. diepgang, zou omstreeks drie millioen kosten. Het is de vraag, of deze uitgave voldoende gerechtvaardigd zou zijn. Deze vraag klemt temeer, omdat de streek zelf niet in staat is, zooals bij soortgelijke kanalen gebruikelijk is, den aanleg met een matige bijdrage van bijv. 25 a 30 % van het Rijk tot stand te brengen. De aanleg zou, indien daartoe werd besloten, van Rijkswege moeten geschieden, met eene bijdrage van de streek, welke waarschijnlijk niet meer dan 20 % zou kunnen bedragen. „De ondergeteekende is aanvankelijk, in overeenstemming met het advies van de commissie-Patijn, van oordeel, dat eene zoo groote uitgave, als door dit werk zal worden gevorderd, uit zuiver economisch oogpunt niet gerechtvaardigd zou zijn. Er doen zich echter ten aanzien van dit kanaal andere dan economische overwegingen gelden. Nagegaan wordt nog, of aan deze overwegingen zooveel gewicht moet worden toegekend, dat het doen van eene uitgave van eenige millioenen op grond daarvan kan worden verdedigd. „Wordt niet tot den aanleg vaneen kanaal overgegaan, dan zal worden overwogen, of aan de bezwaren van de streek geheel of gedeeltelijk kan worden tegemoet gekomen door uitbreiding van het tramnet van de Zeeuwsch Vlaamsche Tramwegmaatschappij.” Doen zich nu op eenmaal die „andere dan economische overwegingen” niet meer gelden ? Meer dan ooit, zouden we zeggen. Die andere dan economische overwegingen waren, dat Zeeuwsch-Vlaanderen economisch dichter bij overig Nederland gebracht moest worden. Er waren redenen van nationaal belang. Het Kamerlid Lockefeer heeft daarop ook uitvoerig gewezen bij de behandeling van de Rijksbegrooting 1930. Zijn groote argument was, dat Zeeuwsch-Vlaanderen geen voldoende contact heeft met het moederland. „Het heeft geen waterweg, die het. hart van Zeeuwsch-Vlaanderen, Hulst en Axel, verbindt met Noord-Nederland”. zeide hij. Hoe dikwijls is dat sedertdien herhaald, met steeds meer klemmende argumenten. We hebben naast de actie van de K. A. H. A. daarna nog de actie van het Zeeuwsch-Vlaamsch Kanaalcomité gekregen, dat zich op hetzelfde standpunt plaatst, maar daarnaast het kanaal nog doorgetrokken wil zien tot Graauw, met een bootverbinding van Graauw met den Brabantschen wal, terwijl het tevens steun verleent aan de Brabantsche actie voor het verkrijgen van uitvoering van het nationaal kanaalplan Dintelsas-Bath. Het negende Binnenscheepvaartcongres heeft ook de groote beteekenis van het kanaal Axel—Hulst onderschreven in zijn bekende conclusies. De beteekenis van dit kanaal is sedert 1929 feitelijk bij allerlei gelegenheden steeds duidelijker naar voren gekomen. En nu iedereen, zoowel binnen als buiten Zeeuwsch-Vlaanderen, doordrongen is van het groote nut en de beteekenis van ’t kanaal Axel—Hulst, spreekt de minister er liefst maar niet meer over, is de minister vergeten, dat er ten aanzien van dit kanaal ook nog wel andere dan economische overwegingen gelden. Wij hopen maar, dat de beide Kamers der Staten-Generaal zich dit wel zullen weten te herinneren! ---