NIEUWJAAR. Naarmate wij ouder worden en de Jaren ln altijd haastiger tempo aan ons voorbij gaan, ons werk en zorgen ons steeds meer in beslag nemen( _ stellen wij meer op prijs een rustig oogenblik in den sleur der dagen, om naast de balans van onze stoffelijke welvaart een korte balans op te maken van ons lief en leed. Dan en vaak dén alleen vinden wij gelegenheid nog even te doorleven de momenten van geluk in ons leven, welke wij wel hadden willen vasthouden met beide handen en maar al te snel voorbij gleden, — doorvoelen wij nog even het schrijnen dier lange uren van rouwdom en kommernis, welke zonder eind leken en toch verdoezelden in den verren einder der dagen. Dan trekt het heele leven van een jaar met al onze wederwaardigheden, al wat ons onverwacht te beurt viel, al wat wij hoopten en uitbleef, als in momentopnamen aan ons voorbij. Kerstmis, het feest van den vrede, des harten, van blijde geboorte en beloften van eeuwig leven te midden van levenlooze duisternis, van zwarte onbewogenheid, bracht ons in de juiste stemming voor dat oogenblik van overpeinzing, dat de jaarwisseling ons biedt. Laten wij daarom dankbaar zijn voor dit eene oogenblik en laten wij – hoe ook vermoedelijk onze geluksbalans moge uitvallen dan ten minste niet ons zelven trachten te ontvluchten door ons te storten in den roes van ons quasiintensieve, werkelijk oppervlakkig alledaagsche leven. Met den vrede van het Kerstkind in ons hart overzien wij ons lief en leed: wij rangschikken onze vreugde in pleiziertjes van voorbijgaanden aard, in blijvende schatten van v/aarachtig geluk, welke wij veilig opbergen in de kluis onzer herinnering en wij besommen de waardevermeerdering en de loutering, welke alleen waarachtig geluk en leed aan het leven vermogen te geven, – waardevermeerdering voor ons en in de oogen van den Eigenaar van alle leven, aan Wièn wij op elk moment van ons aardsch bestaan een balans met batig saldo moeten kunnen overleggen. Daarom Is het dat wij Katholieken gewend zijn elkaar toe te wenschen dat het „uiteinde” van het jaar ons „zalig” moge zijn. Wat het nieuwe jaar, wat de naaste toekomst de maatschappij, ons en aan hen die ons lief zijn. brengen kan, weten wij niet. Niemand van ons weet het; wij kunnen wikken en wegen en gissen en hopen, en reeds de eerste dag van het nieuwe jaar kan al onze verwachtingen te niet doen. Maar al weten wij te gaan langs wegen van vergankelijkheid met het voorgevoel van vergankelijkheid — wij gaan niet voorwaarts als moedeloozen of lieden zonder hoop in stikdonkeren nacht. Over de ongebaande, onbekende vlakten der onzekerheid, straalt — wij weten niet hoever — het richtbaken van ons streven en handelen. Met den vrede van het Kerstkind wederom In ons hart, gaan wij voorwaarts. Hongerigen en bedelaars naar geluk op dien weg zijn wij allen. Is het dan wonder, dat wij met elkaar een mijlpaal op dien weg passeerend, elkaar geluk, véél geluk toewenschen ? Niet alle geluk vermag den mensch gelukkig te maken. Gelukkig is slechts hij, die het einde van zijn weg ziet als een opgaan in Hem, van Wien hij het levensbegin ontving. Bij alle gebeurtenissen in ons leven, wordt ons die waarheid voor oogen gehouden: of wij het leven binnentreden, ol wij het vereenigen met dat van een ander, of wij het verlaten. En het is daarom dat wij die leerden als hoogste wet onzen naaste lief te hebben als ons zelf en derhalve hem toe te wenschen, wat wij voor ons zelf begeeren, bij de intrede van het nieuwe jaar elkaar toewenschen, dat ons geluk, van welken aard het ook zijn moge, ons „zalig moge zijn. Dat schoone, katholieke gebruik in eere houdend en met die intentie is het, dat wij toewenschen aan allen bekenden en onbekenden, vrienden en tegenstanders: --- Zalig Nieuwjaar! Columbia en Peru. Dreigement van Brazilië. In verband met het dreigende conflict tusschen Columbia en Peru en de concentratie van Columbiaansche schepen inde monding van de Amazone, heeft de Braziliaansche • regeering een scherpe nota aan de beide regeeringen gezonden, waarin zij de aandacht vestigt op het bestaande verdrag betreffende de scheepvaart en het verkeer op de Amazone. Bij voortzetting der vijandelijkheden zal de Braziliaansche regeering de Amazone afsluiten, zoowel voor Columbiaansche als voor Peruaansche schepen. Tegelijkertijd heeft de Braziliaansche regeering een kruiser, twee torpedojagers en zes watervliegtuigen van Rio de Janeiro naar Tabatinga aan de Amazone gezonden. --- Bath-Dintelsas. De Brusselsche „Standaard” vertelt onzin met anderen overeen „benepen kanaaltje Bath-Volkerak” als nieuwe Schelde – Rijn Verbinding na te praten. De Brusselsche „Standaard” heeft nog wat te goed. Wij moesten nog even terug komen op de sluiskwestie van Terneuzen en op het nationale kanaal Dintelsas—Bath. Het eerste is gisteren gebeurd. Voor vandaag kan geen beter punt dan juist het nationale kanaal Dintelsas—Bath aan de orde komen. Want heden is het juist een jaar geleden, dat wij het groote artikel hebben gepubliceerd, dat een program van actie voor geheel Nederland bedoelde te formuleeren en, zooals nadien gebleken is, het beoogde doel heeft bereikt. Laten wij het slot van dat artikel citeeren: Wil België geen genoegen nemen met een kanaal vanaf Dintelsas, dat nabij Bath ten noorden van den huidigen spoorwegdam, ophoudt, en zuiver Nederlandsch blijft, — geen nood. Een Jergelijk verzet heeft tenslotte enkel zin wanneer België zou moeten bijdragen in ce aanlegkosten van dit kanaal. Maar het is hoegenaamd geen nadeel voor Nederland, wanneer België geen bijdrage levert. Integendeel. Hoe minder vreemde staten op hunne kosten kanalen door Nederland laten graven, des te minder vreemde medezeggingschap valt er over onze wateren te duchten. Nederland kan nu toch andermaal doen wat het in de vorige eeuw deed, toen het kanaal door Zuid-Beveland werd aangelegd: geheel zelfstandig een nieuwe verbinding bouwen tusschen Schelde en Rijn. De nationale oplossing van drie kwart eeuw geleden is ook nog de nationale oplossing van heden. Wat de vorige eeuw alle vertoogen en dreigementen tegen Nederland krachteloos heeft gemaakt, kan dit ook nu. Iedereen in de wereld za: moeten erkennen, dat het kanaal van Dintelsas tot Bath voor dezen tijd een even uitmuntende verbetering voor de Rijnvaart naar Antwerpen zal zijn als vroeger het kanaal van Hansweert naar Wemeldicge dit is geweest en dat Nederland dus op grootscheepsehe wijze zijn toezegging aan de mogendheden te Parijs in 1919, België op het stuk der scheepvaart ter wille te zullen zijn, gestand doet Het kanaal van Dintelsas tot Bath behoeft dan niet eens dadelijk van zulke groote afmetingen te zijn als thans beraamd worden. In Brabant althans nemen wij gaarne genoegen er mede, dat op bescheiden voet zal worden begonnen. Ook voor wat de zeehaven te Bergen op Zoom betreft. Mits de mogelijkheid — èn hierop leggen wij nadruk — mits de mogelijkheid maar open blijft, om in de toekomst, naar gelang de omstandigheden dit vorderen, de zeehaven te vergrooten en te modemiseeren. De verruiming' van het kanaal tot voor schepen van 4000 ton komt dan wel van zelf, zoodra de wenschelijkheid daarvan blijkt. Het is een historisch moment voor Brabant! Hoe eerder de Regeering besluit zelf een kanaal van Dintelsas tot Bath te zullen aanleggen, hoe liever dit Brabant is. Hoe eerder de Regeering, omwille van de noodzakelijke werkverschaffing, de hand aan de spade laat slaan — des te levendiger zal Brabant zijn dank betuigen. Het zou onbillijk zijn aan de Regeering te verwijten, dat zij niet zelf met een plan voor het zelfstandig aan-! leggen van een kanaal Dintelsas—Bath, buiten ieder ontwerp van een verdrag met België om, voor den dag is gekomen. Tot voor kort is de gedachte aan een nieuwe Schelde—Rijn verbinding 6teeds gekoppeld geweest aan het plan van een verdrag met België, dat de herziening van het Tractaat van 1839 zou worden. Zonder de'politieke situatie, die na het afwijzen van het Belgische annexionisme in 1919 te Parijs is geschapen, zou er wellicht nooit van een nieuwe, kortere verbinding tusschen Schelde en Rijn . zijn sprake geweest. Maar nu die situatie er eenmaal is, nu de Nederlandsche Regeeringen zich eenmaal accoord hebben verklaard met het tot stand brengen van een betere verbinding dan die door Zeeland, nu het in politiek opzicht ondoenlijk is geworden om geen kanaal tusschen Schelde en Rijn te laten ontstaan, nu is het ook zaak om het gerijpte p’an zoo goed mogelijk uit te voeren: zoo goed mogelijk onder het opzicht der nationale en der internationale belangen van Nederland. Die nationale belangen van Nederland zijn duidelijk geworden. Die internationale belangen zijn het ook: afgezien van het verwerpelijke eener onnoodige capitu'atie tegenover ongegronde aanspraken van uit het buiten- land, is alleen reeds het versterken van Nederlands economische positie aan de Westerschelde, door België als onbeduidend afgeschilderd een voldoende reden om geen andere dan een uitsluitend nationale oplossing aan het vraagstuk der Bergen op Zoomsche zeehaven te geven. Wij spreken dan ook de hoop uit, dat in geheel Nederland spoedig een eenheidsfront tot stand zal komen om door sterken aandrang de Regeering er toe te bewegen, dat zij met bekwamen spoed een wetsontwerp voor den aanleg vaneen nationaal kanaal Dintelsas-Bath zal indienen. Dat is de veiligste weg om de verschillende gevaren vaneen langer talmen met de nieuwe Schelde-Rijn verbinding te ondervangen. Het oogenblik, dat voor Brabant historisch is, is het óók voor overig Nederland”. Zoo duidelijk mogelijk hebben wij reeds een jaar geleden gezegd: „Het kanaal van Dintelsas tot Bath behoeft niet eens d a d e 1 ij k van zulke groote afmetingen te zijn als thans beraamd worden De verruiming van het kanaal tot voor schepen van 4000 ton komt dan wel van zelf, zoodra de wenschelijkheid daarvan blijkt”. Er is dus geen sprake van, om een „benepen kanaaltje Bath-Volkerak voor schepen van 500 ton” als een volwaardige nieuwe verbinding tusschen Westerschelde en Rijn aan te bieden, zooals „De Standaard”, in navolging trouwens van het Antwerpsch weekblad ,.De Binnenscheepvaart” meent te mogen verkondigen. Er is alleen sprake van geweest, en er is sinds dieh alleen sprake van gebleven, dat Nederland niet onmiddellijk een volwaardige nieuwe Schelde-Rijn verbinding zou scheppen zonder dat te voren Antwerpen en België bereid zouden zouden zijn bevonden tot redelijke tegenprestaties of compensaties voor de groote weldaad, die een verruiming van een bescheiden kanaal Dintelsas-Bath tot een volwaardige Schelde-Rijn verbinding beteekent. Het onmiddellijk verwezenlijken van een vol – waardige verbinding tusschen Westerschelde en Rijn zou al te zeer de deloyale concurrentie, welke Antweipen tegen Rotterdam voert, in de hand werken. En het verwezenlijken van de groote nieuwe Schelde-Rijn verbinding in twee étappen, zooals wij in Brabant dat vragen en zooals Rotterdam dat steunt, geeft aan Brabant alvast wat ons gewest voor zijn ontwatering, voor zijn binnenscheepvaart en voor zijn haven aan de Westerschelde noodlg heeft, terwijl tegelijkertijd het tracé van de nieuwe verbinding als een zuivere Tusschenwaterverbinding, een zuiver nationaal kanaal, voor immer gefixeerd wordt. Zoodoende wordt niet, zooals „De Standaard” beweert, elke afdoende oplossing van het probleem der nieuwe Schelde-Rijn-verbinding in de toekomst gedwarsboomd, wordt alléén iedere kwaadaardige stokerij van Belgische zijde gedwarsboomd! Uit ons citaat blijkt verder ook, dat de nationale oplossing van het vraagstuk der nieuwe Schelde-Rijn-verbinding niet van de huidige Regeering is verwacht. Het nationale front, dat zich vereenigd heeft op het boven geschetste program, heeft nooit een andere bedoeling gehad en heeft ook thans geen andere bedoeling, dan de uitvoering van hetgeen gewenscht wordt aan de n i e u w e Nederlandsche Regeering te vragen, Aan de nieuwe Nederlandsche Regeering, die spoedig genoeg zal optreden, want de dagen van de huidige Regeering zijn reeds geteld. En de stand van zaken is cp het oogenblik in Nederland reeds zoodanig dat na de verkiezingen, die over enkele maarden zullen plaats vinden, geen enkele Regeering weer met eenige kans op welslagen een andere oplossing van het vraagstuk der nieuwe Schelde-Rijn-verbinding, dan die welke door het nationale front wordt voorgestaan, verwezenlijken, kén. Zoodat de nationale oplossing van het probleem der Schelde-Rijn-verbinding, m plaats van, zooals „De Standaard” schrijft, reeds van de baan te zijn eigenlijk pas op het punt staat voor goed aan de orde te komen! --- Moordaanslag te Leiden. Revolverschot op een dienstbode gelost. Het meisje niet gewond. Vrijdagmiddag heeft op de 33-jarige dienstbode D. V., in dienst bij de familie van L. aan den Rijnsburgerweg te Leide een moordaanslag plaats gehad. Toen zij aan de deur stond te praten werd er door den 29-jarigen varensgezel J. D., afkomstig uit Katnvijk, een revolverschot op haar gelost. De bedreigde wist nog juist de pols van D. te grijpen, zoodat het schot haar niet trof, maar inde gang een schilderij van den muur rukte. Toen de varensgezel zag, dat zijn aanslag mislukt was, nam hij de vlucht. Hij is eenigen tijd later te Oegstgeest door da Leidsche politie aangehouden en op transport naar Leiden gesteld, waar hij is opgesloten, De dader had den revolver weggeworpen, het wapen kor. nog niet gevonden worden. De aanslag zou geschied zijn uit minnenijd. --- De postvluchten naar en van Indië. „De Snip” is op de heenreis te Bangkok geland. De „Oehoe” landde op de heenreis te Rome. De „Havik” is op de terugreis te Rome aangekomen. De „RijstvogeP kwam op de terugreis te Medan aan. --- Een jaar van zwaren strijd. Veel is er gedaan om den nood des tijds te boven te komen; eenig resultaat hebben al die pogingen voorloopig echter nog niet opgeleverd; wel zijn er een paar lastige overblijfselen van den oorlogstijd opgeruimd, maar elders hebben Zich dan weer nieuwe moeilijkheden voorgedaan. Europa en de rest van de wereld. (L.-> Een terugblik op het afgeloopen jaar stemt niet optimistisch; wat men ziet, lijkt wel een wanhopige strijd van den menschelijken wil en den menschelijken geest tegen krachten, die de beschaving heeft in het leven geroepen, maar waarover de mensch thans het meesterschap verloren heeft. Hebben wij ons te ver van de natuur verwijderd, is onze cultuur al te gecompliceerd geworden, hebben wijde eeuwige geboden van godsdienst en zedelijkheid te zeer veronachtzaamd ? Veel wijst er op, dat wij inderdaad veel meer doormaken dan alleen maar een economische of politieke crisis; vele waarden worden herzien en steeds meer dringt het door, dat de oude tijd, zooals we die vóór den oorlog gekend hebben, wel nooit meer zal terugkeeren. Gaan we een nieuwen tijd tegemoet, een nieuwe periode van opbloeiend geestesleven, dat ook zijn eigen maatschappelijken vorm zal scheppen? Misschien wel. Wanneer men den blik even afwendt van het schouwspel der groote politiek, dan kan men inderdaad hier en daar ook frisch ontluikend leven waarnemen. Intusschen echter blijft het verleden en wel het allerslechtste van dit verleden nog steeds met een zeer zwaren last op het heden drukken. --- De schade-vergoeding. : Het jaar begon alvast met een voorgevecht tegen den draak met zeven koppen, dien men schadevergoedingsquaestie noemt. Het rapport der Bazelsche commissie van deskundigen, dat nog den datum draagt vaneen der laatste dagen van het vorige jaar, werd feitelijk eers.t in het begin van ’32 bekend. Tot volkomen liquidatie der schadevergoedingsschuld, werd door deze beroemde economisten en groote bankiers geraden, maar tevens werd inde conclusie de opmerking gemaakt, dat annuleering van de Duitsche schuld moest gepaard gaan met een drastische vermindering van de schulden der Geallieerden onder elkaar en aan Amerika ; zoo niet, aldus het rapport, dan zou men slechts een verschuiving krijgen van de moeilijkheden. De politici wilden niét onmiddelijk op deze voorstellen ingaan; in Frankrijk vooral kon men de gedachte vaneen vernietiging der schadevergoedingsschuld nog steeds niet aanvaarden. De politieke conferentie, die direct bij die van de deskundigen had moeten aansluiten, werd nog maandenlang uitgesteld; het werd Juni vóór de zaak definitief geregeld werd en intusschen was er zooveel gebeurd in Duitschland zelf, dat er in geen geval nog sprake had kunnen zijn van eenige betaling van die zijde; niet alleen was de economische en financieele toestand aldaar steeds slechter geworden, maar tegelijkertijd had er de nationale oppositie tegen iedere verdere betaling, zeer veel aan kracht gewonnen ; reeds inde lente had Bruening verklaard, dat er geen cent meer betaald zou worden en toen Von Papen na hem rijkskanselier werd en iedere verkiezing nieuwe successen bracht voor de nationaal-socialisten, toen moest het op den duur toch voor iedereen volkomen duidelijk worden, dat men nu alle vorderingen uit hoofde van schadevergoeding voor goed mocht schrappen. Zelfs Tardieu, de felle nationalistische eerste minister van Frankrijk inde zomermaanden, moest te Lausanne tot die conclusie komen. Zoo werd die ongelukkige quaestie dan eindelijk opgeruimd. Een andere moeilijkheid, die de oorlog heeft nagelaten, is helaas nog niet geregeld, namelijk de quaestie van de intergealliëerde schulden. Wij hebben er onlangs nog over geschreven naar aanleiding van den vervaldag van 15 December; er hebben sindsdien nog eenige besprekingen plaats gehad tusschen Frankrijk en Amerika ; zonder resultaat echter, zoodat men nu te Parijs maar besloten heeft de zaak te laten rusten tot na de presidentswisseling te Washington. --- Midden-Europa. Een ander probleem, dat de oorlog en vooral de daarop volgende vrede ons heeft nagelaten, is weliswaar zeer veel besproken dit jaar op allerlei conferenties en internationale bijeenkomsten, maar heeft zelfs geen begin van oplossing gekregen : de nieuwe en vergroote staten uit het Donaugebied, die in 1918 beschouwd werden als de grondslag vaneen geheel nieuwe orde in Europa, zijn noodlijdend gebleven en kunnen blijkbaar niet gered worden, zoolang men weigert te erkennen, dat dit Zuidelijke Midden-Europa in nauw verband moet staan met het Duitsche rijk, dat tot op zekere hoogte, na het wegvallen van de dubbele Donaumonarchie, als de groote organisatorische kracht in heel Midden-Europa dient beschouwd te worden. Het blijft daar een gebied vol onrust: paleisrevoluties als in Roemenië, moeilijk onderdrukte communistische partijen als in Bulgarije, zeer onpopulaire koningsdictatuur als in Zuid-Slavië, uiterst ontevreden nationale minderheden als in Tsjecho-Slovakije en gebrek aan geloof inde bestaansmogelijkheid van den eigen staat als in Oostenrijk. In al die landen, evengoed als in Polen en in Hongarije, daarenboven een armoede en gebr k, waarbij zelfs het harde bestaan van de werkeloozen in ons eigen land nog een relatieve weelde is. Men ziet daar hoezeer verkeerde politiek en volkenhaat een oorzaak kan worden van ontzaglijke verarming, waartegenover men volkomen machteloos zal blijven staan, zoolang de politieke gedachten zelf niet veranderen. --- De ontwapening. Dat dergelijke toestanden een gevaar voor den vrede opleveren, spreekt vanzelf; omgekeerd is het ook waar, dat verminderde oorlogskansen de ordening van dien politieken chaos wellicht makkelijker zou maken, want velen weigeren thans nog de noodige offers te brengen, omdat ze hun hoop stellen ineen toch altijd nog mogelijk gewapend conflict. Vandaar het groote belang van de ontwapening, die niet alleen den oorlog minder waarschijnlijk zal maken, maar tevens de kansen op een goede organisatie van den vrede zal verbeteren. Veel is er helaas, op dat gebied niet bereikt; bijna het geheele jaar door heeft men vergaderd en geconfereerd, zonder eenig positief resultaat. Het eenige wat bereikt werd is, heel tegen ’t eind van 't jaar, de gelijkstelling van Duitschland met al de andere mogendheden inzake bewapening. Eerst de verdere ontwikkeling zal ons leeren, of dit als een eerste stap inde richting vaneen echte beperking van den wapenlast zal mogen beschouwd worden. --- De crisis. Het heele jaar door is de internationale samenwerking, evengoed als de binnenlandsche politiek van de verschillende landen, volkomen beheerscht geweest door de jammerlijke economische situatie ; overal heeft men naar middelen gezocht om aan den druk der tijden te ontkomen en inde meeste gevallen heeft de aanwending der middelen, waartoe men dan ten slotte besloot, dien druk nog verzwaard; de heropleving, die Engeland op ’t eind van 1931 van het loslaten van den gouden standaard verwachtte, is uitgebleven; in Duitschland wordt de wanhopige en we mogen wel zeggen heroïsche kamp tegen den steeds verder om zich heen grijpenden nood voortgestreden, voorloopig echter zonder zichtbaar succes (de laatste opgave van dit jaar toonde weer een zeer belangrijke vermeerdering van het aantal werkloozen); in Frankrijk en in België zit men met leege staatskassen; in Oostelijk en Zuidelijk Europa zijn tal van staten zoo goed als failliet. Overal grijpt intusschen de staat steeds dieper in, in het dagelijksche levender burgerij en steeds ruimer wordt het veld van de staatsbemoeiing in het economische leven, zelfs inde Vereenigde Staten van Amerika, waar men tot voor kort het vrije initiatief nog onaantastbaar achtte. Zal het dan overal tot eendoor den staat geleide systematische verdse ing komen van het werk zoowel als van het inkomen; zal ieder land binnenkort zijn eigen planeconomie hebben ? Ook hier zal het volgend jaar allicht meer teekening brengen inden chaos; voorloopig kan men slechts zeggen, dat het voorbeeld der Russische staathuishouding toch wel zeer weinig aanlokkelijk lijkt voor ieder, die prijs stelt op onze Europeesche beschaving, vrucht van bijna twintig eeuwen ontwikkeling der persoonlijkheid op Christelijken grondslag. Juist tegen het einde van dit jaar komt een nieuw bewijs uit de sowjetrepubliek van den, alle vrijheid doodenden, geest dier planeconomie; voortaan zal men ook niet meer wonen waar men wil, maarde economische dictatoren zullen de menschen, door middel van een ingewikkeld systeem van paspoorten, van de eene plaatsnaar de andere transporteeren, alsof het machines of grondstoffen zouden zijn. Alle berichten uit Rusland, welke wij inden loop der laatste maanden krijgen, wijzen trouwens op een toenemende spanning tusschen de dictatuur, die tot eiken prijs haar plan wil doorvoeren en daarin toch slechts ten deele slaagt en de massa van arbeiders en boeren; ook dit jaar weer moest de oogst in verschillende provincies door zoogenaamde speciale commissies, die niets anders zijn dan sterk gewapende legerafdeelingen, ingezameld worden. Rusland is eigenlijk al Europa niet meer en wordt het met den dag minder: in ieder geval heeft het oude Europa er geen vat meer op. Ook in Azië verliest het zijn machtspositie ; uit niets blijkt dit beter, dan uit de wijze waarop Japan zonder zich veel om Europa of om Amerika te bekommeren, thans bezig is zich een machtig rijk in Mandsjoerije te veroveren. Wij zeiden het reeds, de terugblik stemt niet optimistisch, maar aan ’t slot moeten wij toch erkennen, dat er overal veel blijken zijn van goeden wil; de dreigende nood schijnt de volken zoowel als de menschen bereidwilliger te maken tot het aanvaarden vaneen accoord; voorloopig echter zijnde omstandigheden en de opvattingen van ’t verleden nog sterker dan dien goeden wil, die een betere toekomst wenscht voor te bereiden. Wellicht zal 1933 de doorbraak brengen van het nieuwe leven, van de opbouwende krachten. Het weze zoo. --- De kanaalkwestie bij Eindhoven. Stagnatie in de Werkzaamheden Zooals bekend, zij.i sinds geruimen tijd de kanaalwerkei nabij Eindhoven, die den aanleg vaneen scheepvaart- en afwateringskanaal van Eindhoven naar het Wilhelminakanaal nabij Best beoogen, aan den gang. Doordat de kosten aanzienlilk hooge: zijn dan aanvankelijk werd gemeend, is thans bij deze werken stagnatie ingetreden. Het laatste (derde) gedeelte van het kanaal moet neg ter hand genomen worden, doch zulks kan niet plaats hebben vóór rijk en provincie een hoogere subsidie zullen hebben verleend. Tot de factorer die tot de hoogere kanaalgravingsuitgaven hebben geleid, worden gerekend, dat het kanaa langer is dan gemeend werd en dat uit dr aard der zaak uit dezen hoofde de werkzaamheden uitgebreider zijn geworden dan bij het opmaken der begrooting werd aangenomen. --- Advertentie BIGGELAAR's BA/. ---