De sluis van Terneuzen. Onlangs hebben wij in eenige artikelen gewezen op de kwestie van de sluis van Terneuzen en daarbij betreurd, dat men van de zijde van Gent thans de sluiskwestie vastkoppelt aan het geheel der Nederlandsch-Belgische aangelegenheden. Ook in het Haagsche „Vaderland” vinden wij deze zelfde zienswijze ontvouwd. Dit blad heeft steeds de zaak van Gent voorgestaan, doch maakt thans, nu de sluiskwestie tot een onderdeel gemaakt wordt van al de Belgische eischen jegens Nederland ernstig bezwaar. Het „Vaderland” herinnert allereerst aan eenige moeilijkheden, die zich inden laatsten tijd rond de sluis van Terneuzen hebben voorgedana en vervolgt dan: De Lloyd Gantois ziet in dit alles weer argumenten voor het bouwen vaneen nieuwe sluis te Terneuzen. Das is inderdaad niet onredelijk. De houding van den Waterstaat op 29 .Juli bewijst echter wel, dat er geen slechte wil is in Nederland. Maar wat nu inden laatsten tijd bekend geworden is over de houding der Belgen inde Rijnvaartcommissie bewijst echter ook, hoezeer Nederland gelijk heeft met voorzichtig te zijn, in alles wat de quaestie der Nederlandsche-Belgische waterwegen betreft. De Lloyd Gantois bevat ook eenige citaten uiteen artikel, dat wij vroeger aan deze sluizen quaestie gewijd hebben. Wij hadden inderdaad niet begrepen, waarom Buitenlandsche Zaken, dat vroeger in ieder geval den schijn gewekt had, de Temeuzensche quaestie geheel afzonderlijk te willen behandelen, verleden jaar van tactiek is veranderd. Na het vele wat sindsdien is bekend geworden begrijpen wij het thans wel iets beter. Verkeerd moeten wij het natuurlijk blijven vinden, dat de overheden en belangstellenden te Terneuzen eerst via Gent worden ingelicht. Het verleden kunnen wij nu echter laten rusten. Er is een nieuw ministerie en een nieuwe minister van Buitenlandsche Zaken. De publicatie van de Rijnvaartprotocollen met de buitensporige Belgische eischen heeft ook een eenigszins nieuwe situatie inde openbare meening doen opkomen: men wil voorzichtiger zijn dan ooit. Wanneer de Gentenaars de heele quaestie zakelijk willen behandelen, dan moeten zij rekening houden met het feit, dat de door hen gevraagde sluis slechts te krijgen is tegen een belangrijke contraprestatie in het Oosten. Wij voor ons kunnen niet inzien, hoe men de Regeering alhier van dit standpunt zal kunnen afbrengen. Voor Gent is dat niet aangenaam, wij erkennen het. Aan de Nederlandsch-Belgische vriendschap zal die tactiek waarschijnlijk niet bevorderlijk zijn. Als wij nu echter zien, wat er in België nog alles aan anti-Nederlandsche plannen leeft men leze de citaten uit de Rijnvaartprotocollen! dan moeten wij toëgeven, dat een andere methode inderdaad gevaren oplevert. De kortste weg voor de Gentenaars om hun sluis te krijgen is die, welke loopt langs een minder eischen stellend standpunt van Brussel tegenover Nederland. Verwijzing naar art. 13 der Conventie van 1894 daarentegen kan niet helpen. Dit artikel bepaalt, dat er een nieuwe conventie zal gesloten worden, in geval België een nieuwe sluis verlangt. Kan het wel duidelijker worden uitgedrukt, dat de oude conventie (die van 1894) geen enkel recht verleend op de thans verlangde sluis: een nieuwe conventie is noodig? Hoogstens zou men kunnen aannemen, dat de Gentenaars recht hebben op onderhandelingen over zulk een conventie. Onderhandelingen echter zijn geen. . . . sluizen. De voorwaarden zijn thans bekend. Veel geredeneer en geschrijf zal hier niet helpen: feiten zijn feiten. Wij hebben de feiten medegedeeld. --- De Rijnvaartprotocollen. Het „Vaderland” kondigt de verschijning van de brochure van het Dagblad van Noordbrabant betreffende de Rijnvaartprotocollen aan en wijst vervolgens op hetgeen ln het Fransche periodiek „La Navigation du Rhln” daaromtrent geschreven Is. Het blad schrijft: Wij hebben indertijd uitvoerig bericht over de publicatie van het ontwerp Rijnvaartacte en de daarbij behoorende protocollen van de discussie inde Rijnvaartcommissie in het Dagblad van Noordbrabant. De N.V. Uitgevers-Mij Neerlandia te Utrecht, die het Bredasche Dagblad uitgeeft heeft thans een soort van Witboek over de zaak laten verschijnen: behalve den tekst van ’t ontwerp en een serie artikelen over de publicatie bevat de uitgave ook een paar facsimiles en eenige nadere bizonderheden uit de protocollen van 1932. Aan allen, die de onderhandelingen over deze hoogst belangrijke quaestie met kennis van zaken willen volgen, zal deze uitgave zeer welkom zijn. In zekere Belgische kringen is men natuurlijk niet gesticht geweest over de publicatie. Ineen zuurstukje in het tijdschrift „La navigation du Rhin”, dat wel van Belgische zijde zal komen, leest men 0.m.: (hier volgt dan hetgeen wij alreeds gepubliceerd hebebn). Het „Vaderland” vervolgt dan: Wil men nu heusch nog altijd naar het standpunt van 1927 terugkeeren? In dit geval is de zaak inderdaad hopeloos! Dat het ontwerp van Rijnvaartacte hier zulk een onaangenamen indruk heeft gemaakt, komt juist doordat eruit blijkt, dat de Belgen nog steeds taai vasthouden aan hun oorspronkelijke en onmogelijke eischen. --- Engeland en de gouden standaard. Wij lezen inde Telegraaf: De Britsche minister van Financiën, Neville Chamberlain, heeft op het jaarlijksch banket der bankiers van de city van Londen verklaard dat Groot-Brittannië ten slotte waarschijnlijk tot den gouden standaard zal terugkeeren. De minister verklaarde, dat de Britsche export in het tijdverloop van 1929—1932 gedaald is met de helft, n.l. met 365 millioen pond sterling. Niettemin bespeurt hij in alle opzichten teekenen van onmiskenbaren vooruitgang en van toenemend vertrouwen, hetgeen hij beschouwt als het begin vaneen blijvend herstel. --- De aarts-diocesane boeren en tuinders. De hypotheekschulden! Rede van mr. W. Dubois. Hieronder volgt het verslag der rede, welke voor de boeren en tuinders uit het Aartsbisdom te Arnhem gehouden werd door mr. Dubois, directeur der Boerenleenbank te Eindhoven. Deze sprak over: „Wat er gedaan kan worden ten behoeve van de eigen geërfde land- en tuinbouwers, wier bedrijven met hypotheek zijn bezwaard”. Spr. begon zijn inleiding met te wijzen op de actualiteit van zijn onderwerp, en merkte op, dat hij niet kwam spreken „als een pastoor voor zijn parochie”. Spreker wilde alleen behandelen de schulden die rusten op de landelijke eigendommen en die gedekt door zijn hypotheek. De vraag wordt gesteld, of het wel gerechtvaardigd is, dat de regeering een uitzondering maakt voor de landelijke hypotheken, door hier maatregelen voor te nemen. Spreker acht dit wel in orde, omdat op de hypotheekboeren te veel steunt* dat ook van belang is voor anderen. De boeren zijn te weinig beschermd en de hypotheken spelen een belangrijke rol in het productievermogen, zoodat hiervoor gerust maatregelen genomen konden worden, die ten aanzien van andere wezens niet gesanctioneerd werden. Er moet echter niet te sterk gegrepen worden inde rechten van de crediteuren, omdat dit op economisch gebied minder aangename gevolgen zou kunnen hebben. Door te sterk Ingrijpen bij de crediteuren zullen deze ook op hun manier dit weer laten voelen bij anderen. Wij moeten kunnen rekenen op de crediteuren die noodig zijn voor de ontwikkeling van het landbouwbedrijf. We moeten goed onderscheid maken tusschen de kwestie van de rente en die van de hoofdsom, aldus spr. Men mag nog niet ingrijpen in den hoofdsom zelf, omdat we niet weten, wat de naaste toekomst zal brengen. De rente, die de hypo theekboeren hebben op te brengen is in Nederland niet al te, ln elk geval niet te hoog geweest. De overheid mag hier ingrijpen, als zij voor de prijzen van de producten maarden „kostprijs” weet te bewerkstellingen. De oplossing moet voorts niet gezocht worden in een verlaging van de rente, maar meer door indirecte manieren. • De gevolgen zouden zich nog meer keeren tegen den boeren- en tuindersstand, als deze maatregele door de Overheid zou worden toegepast (de verlaging der rente). Maar wat moet dan wel gedaan worden? Er kan iets worden gedaan, onmiddellijk en in de toekomst. Onmiddellijk door te bezwaren, wat er op het oogenblik is Er mogen geen bezitsverschuivingen plaats hebben, die niet gerechtvaardigd zijn. Door de overheid moet echter wel dat gedaan worden, dat het land- en tuinbouwbedrijf rendabel maakt. Executies hebben inden laatsten tijd veel plaats. Abnormale en gewone opzeggingen. Men moet het mogelijk maken, dat een opzegging van hypotheek kan geschieden, zonder dat de boer van zijn erf verjaagd wordt. Naar spreker’s overtuiging moet de overheid een maatregel treffen tot uitstel vaneen betaling, wanneer een crediteur de hypotheek opzegt, o.a. door het instellen vaneen Rijksvoorschotbank. Dus voor dan alleen, wanneer de crediteur er toe gedwongen wordt tot executie over te gaan. De Rijksvoorschotbarik zou een beroep kunnen doen op de kapitaalmaoht. De crediteur zal zich hebben te realiseeren aldus de inleider. Inden tijd van hoog conjunctuur heeft hij hypotheken belegd, waar nu niet meer uitte halen valt, wat toen het geval was. Oplossing bijzonder voor den boer, achtte spr. in drie mogelijkheden: le. ineen accoord buiten een faillissement; 2e. een oplossing, die beoogt de nadeelen om te slaan over den crediteur en de gemeenschap. Dus een hypothecaire crediteurenvordering op zeer langen termijn. En tot slot, en spreker zeide dit zeer „huiverig”: Het gedeeltelijk prijsgeven van de tegenwoordige goudbasis. Deze maatregelen moeten zeer spoedig genomen worden, willen de boeren nog „goed” door-dezen tijd heen komen. --- Moties. De volgende moties zullen via den Ned. R. K. Boeren- en Tuindersbond den minister van Justitie worden toegezonden: De Algemeene vergadering van den Roomschkatholieken Aartsdiocesanen Boeren- en Tuindersbond in vergadering bijeen te Arnhem op 3 October 1933. Overwegende: dat de, in zich reeds onrechtvaardige grondbelasting, thans dubbel zwaar drukt op de hypotheekboeren ; dat velen van hen, deze belasting moeten betalen van gronden, op welke zij, door de geweldige daling der landprljzen, geen eigendomsrecht meer kunnen doen gelden ; ' dat vrijstelling van betaling van grondbelasting, niet of slechts in geringe mate wordt verleend; dringt er bij Uwe Excellentie, met den meesten aandrang op aan, deze vrijstelling in ruimere mate te verleenen. De Algemeene Vergadering van den Roomschkatholieken Aartsdiocesanen Boeren- en Tuindersbond in vergadering bijeen te Arnhem op 3 October 1933. Overwegende, dat de hypotheekboeren zonder regeeringssteun niet meer te redden zijn en zonder dien steun zeker finaneiëel ten gronde gaan; dat de Crisispachtwet aan invloed verliest, doordat de meeste contracten die voor 1932 zijn afgesloten, door andere zijn vervangen; dat bij de meeste nieuw afgesloten contracten de bedongen pachtsom weer veel te hoog is, en geheel gebaseerd wordt op den door de regeering verleenden toeslag; verzoekt de regeering met den meesten aandrang, de hypotheekboeren onverwijld te helpen en door het zoo spoedig mogelijk Indienen van het ontwerp-Pachtwet te voorkomen, dat de regeeringssteun alleen aan de eigenaars ten goede komt. --- Briefkes Van den Dré z'n Trui. ULVENHOUT, 29 September 1933. Menier. 366). "Tiaar schijnt, as ik verschillende dingskes zoow ’s nagaai, verdorie ’s veul overeenkomst te zijn, tusschen twee stejen in Europa, gelegen allebei in ’n Laandje, waarvan de overeenkomst ok nog al opvallend is. En wa nouw ok merakels is, ’t schijnt dat er ok veul overeenstemming zit, in ’t menschensoort van die twee plotsen. Hoewel..., zóów merakels is da nouw ok weer nie, waant op stuk van zaken, zal da leste, die menschelijke overeenkomst, wel ’n doodgewoon gevolg zijn van ’t eersten. Waaruit ge aflezen kunt, hoe ’nen mensch, hoe zelfs ’n heele menschenverzameling gevürmd wordt deur de omstandigheden. Hoe ’nen mensch inwendig vervürmt naar de uitwendigheden ! Ja, menierke, da’s van buitengewoon veul belaang, al zeg ’k ’t zelvers, waant daar schuilt in die waarheid toch maar toevallig (?) ’t ja-enamen, ’t begin-en-’t-end van elke opvoeding. Maar daar zullen me ’t op ’nen aandren keer wel ’s over hebben. Wa ’k nouw wouw zeggen, is ditte: dat er toch zoow opvallend veul overeenkomst bestaat in die plotsen, die ’k op ’t ook heb, twee plotsen die zoow wijd van mekaren liggen en toch wel zuskes kosten zijn. ’k Bedoel: den Haag en Kopenhagen. Ik kan me veurstellen, dat ge nouw effen achter oew oor krabt en da ge denkt: „Kopenhagen, Kopenhagen, hoe komt da mensch aan Kopenhagen ?” Nouw, luister! ’k Heb oew al ’s meer geschreven g’ad: aardrijkskunde was vroeger op school altij mijn stokperdje. Wij gongen wel nie naar de bioscoop mee de meester, of op de waandeling, of op reis; wij hadden wel nie zulke kollesale, ingewikkelde schoolgelden te betalen waar vader en moeder niks van begrepen; me volstingen mee ’n week of drie vacantie en de meesters hadden nle zulke ingewikkelde manieren gestudeerd om kinders op te voeiën, ze de jen toen mee ’n linejaltje meer, as nouw mee tien, twintig def rente opvoedingsmethodes, maar .... en daar kom ’t toch allegaar op aan, me leerden in weinig joren héél wa ! As me op school van d’n meester ’n opgooisel kregen en me vertelden ’t thuis, dan kregen me d’r thuis nog ’n heel pak raansel bij en zoow bleef d’n meester baas. Me waren toen nog nie zoow wijd inde dimmekrasie gevorderd, da brakken Van ’n jaar tien, twaolf, schoolstaking bedreven as ze dochten dat d’n bovenmeester bij ’n aandere pollitieke partij was aangesloten, as d’r vader . . . . ! Maar gosslemijne, da’s d’n tweeden keer da ’k heelegaar van m’n sjapieterke dwaal en ... . m’n velleke gerokt vol! ’k Gaai dus moar nie dieper in, op de overeenkomsten tusschen die twue stejen, maar wèl op de leste die ’k ontdekt heb in julliën kraant. ’k Wil zeggen: de overeenkomst inde spirititserij en koffiedrab. Inden Haag wij krijgen of liever d’n Dré krijgt ze, maar da’s natuurlijk ’t zelfste; „wa van hum is is van mij” luidt da liedeke, maar in die Hogsche kraanten dan daar wemelt ’t van advertensiekes van Madame X, van Juffrouw Willy, van de Helderziende Liza enz. enz., die allemaal, veur ’n hakkekrats oew toekomst veurspellen. Of die gaan slapen” en oew dan vertellen da-d-alle dokters prutsers zijn en da gij nie ’n pust in oew maag hedt, maar dad-et „zuiver zenuwzinkings bennen”. En ’t recept lee-dan al gedrukt veur oew klaar. ’nZakske gedroogde blaren of gras, da maar éénen reksdaalder kost, waarveur ge heelegaar beter wordt! Hoe da ’k zoow weet? Kek is, ge mot nouw nie telkens vragen: „hoe komt Trui daaraan” Daar is m’n velleke pampier te kort veur! Maar ’t is zoow! En ge kunt nie geleuven, hoe kollesaal die „slaap”-affaires en „koffiedrabberijen” gaan! ’k Zouw haast ok zo’n zaak opzetten. Maar ’k vrees da ’k er nie brutaal genogt veur ben, of da ’k telkens in ’nen lach zouw schieten! Jammer, m’n pampier is staampvol. Maar ik koom er op trug, menierke! Gegroet van zij die d’r eigen noemt Trui. --- De Nederlandsche schipper op den Rijn. „Wordt hij verjaagd?” „Het is meer dan treurig”, aldus lezen we ineen beschouwing van „Ons Kompas”, het katholieke schippersblad onder het hoofd Rijnvaart-leed, zooals haast systematisch alles wat voor de Rijnvaart ondernomen wordt op een fiasco uitloopt. Terwijl ook thans het plan, dat ons inziens eenige opluchting kan geven n.l. het af-ijkingsplan, maanden en maanden tijds vergt van de respectieve regeeringen, die hierin beslissen, in ’t midden nog latend of ze gunstig zullen decideeren. En in dien tussohentijd wordt inde Rühr de situatie voor den Nederlander steeds minder houdbaar. Want daar regeeren, geheel tegen de bedoeling van Berlijn in, ondergeschikte góden op een manier die uiteindelijk de bedoeling schijnt te hebben den laatsten Nederlander van den Rijn weg te jagen. Van gelijkberechtiging is geen sprake meer. Hoogstens poogt men nog van Duitsche zijde den schijn te wekken door de Nederlandsche lijst met talrijke doorhalingen niet te vernieuwen en de Duitsche lijst regelmatig. Ook de op Woensdag 13 September na eindeloos geharrewar gemaakte definitieve overeenkomst tusschen Nederlanders en Duitschers om slechts met ééne lijst te werken, werd reeds ’s anderendaags weer tenietgedaan. Terwijl reclames van de Nederlanders al naar gelang van omstandigheden dan weer met een beroep op den „Führer”, dan weer met een beroep op de „Allgemeinheit” worden afgewimpeld. En dat deze mentaliteit niet van boven, doch van onderen komt, blijkt wel uit de uitlatingen van Duitsche schippers van recenten datum, die verzekerden liever naar een concentratiekamp te worden gezonden, dan met Nederlanders op één lijst te willen. Nog grievender Is het Voor onze landslui te moeten meemaken, hoe Dultsche schippers met Nederlandsche schepen, die zich notabene eerst het recht aanmatigden om als Nederlanders aan het Zuiderzeevervoer deel te nemen, nu als Duitscher op de Dultsche lijst komen. Voegt men daarbij nog het feit, dat onze menschen 6, en de Duitschers 5 pCt. moeten betalen, dat uitsluitend Duitschers het bovenwerk krijgen, dan voelt men hoe penibel de toestand van onze Nederlandsche Rijnschipperij geworden is. En dat alles terwijl het leeuwendeel der Dultsche Rijnvloot door Nederlandsche banken gefinancierd is! Moge de Dultsche regeering hieraan thans met krachtige hand een einde maken. Hierdoor zou veel noodelooze verbittering kunnen worden voorkomen. --- De dijkval in Noord-Beveland. Inden nacht van Dinsdag op Woensdag is er geen water inden inlaagpolder gekomen. Ook de opening is niet veel grooter geworden. Woensdagmiddag stond het water hooger dan gsteren en er kwam meer water binnen. Bij de gehouden peilingen vond men 20 meter water, Inden inlaagpolder staan geen gebouwen, zoo dat de schade alleen grondverlies betreft. Zooals reeds gemeld bevat de inlaagpolder ongeveer 50 gemeten grond en de grootste helft bestaat uit plassen met riet. Er is nog geen beslissing genomen inzake de vemieuwng van de zeewering. Binnen enkele dagen zal men de werkzaamheden beginnen om verderè afbrokkeling te voorkomen. --- De Corporatieve Concentratie. Naar men ons meldt, hebben, daar men meent, dat door de Corporatieve Concentratie de fascistische gedachte inden A.N.F.B. (Algemeene Nederlandsche Fascistenbond) niet meer is gewaarborgd, o.m. de volgende functionarissen voor het lidmaatschap van den A.N.F.B. bedankt: J. M. v.d. Bijl, hoofdbestuurslld, A. J. O. Swemmelaar, lid; J. C. Snijder v. Wissenkerke, leider van het gewest Den Haag; H. G. M. Wijttenburg, propagandaleider van het gewest Den Haag; M. v. Breen, leider en J. C. Wassenaar, prop. leider der afd. Den Haag. --- Goudvoorraad van de Nederlandsche Bank. Inde afgeloopen week is de goudvoorraad van de Nederlandsche Bank opnieuw toegenomen, thans met f 28y2 millioen. --- De A.N.Z. vergadert te Utrecht Vrijwillige inkrimping Van den veestapel, ’t Menggebod funest Voor de boeren. Openingsrede van dr. Posthuma. Aan de openingsrede, welke door den voorzitter df-P. E. Posthuma werd uitgesproken, ter gelegenheid van de algemeene vergadering van den Alg. Ne»®*" landschen Zulvelbond, 4 October in Tivoli te Utreen* gehouden, ontleenen wij het volgende: . , Van 1918 tot 1921 daalde het aantal der bij »® bonden van den F. N. Z. aangesloten bedrijven. hcofdzaak als gevolg van het feit, dat inde oorloof jaren verscheidene fabrieken, die a.h.w. gedwongei tot de organisatie waren toegetreden, deze na den oorlog weer verlieten, van 538 tot 485. Na den oorlog werden verschillende wetten voerd, die ook de zuivelbereiding niet onberoerd u®' ten. De P.N.Z. heeft zich in deze steeds zoo vroeg mogelijk van de plannen der regeering op de hoogw trachten te stellen, teneinde zoo mogelijk bij » voorbereiding reeds rekening te doen houden met »e hem toevertrouwede belangen. In het weder in werking stellen van den Interna^ tionalen zuivelbond werd door de vertegenwoordigers van den P.N.Z. een zeer werkzaam aandeel ger/me*" Vooral in verband met de zich reeds spoedig oPetlT barende neiging in verschillende landen, om eige» landbouw en veeteelt te beschermen en den van zuivelproducten te belemmeren, werd in 1026 Ji handelsconsulent aan gesteld. In 1925 werd een oo®* missie beoemd ter bestudeering van voor- en nade£ len van den (reorganiseerden afzet van zuivelproducten. die in 1926 haar rapport uitbracht. In hetze»»® ja*r werd een commissie ingesteld voor de beharwging van de belangen der coop. verkoopvereenig®* gen. Spr. wijst verder op de vrij omvangrijke taak den P.N.Z. t.a.v. handelsverdragen. invoerrechten *• d., Dat dit in al deze jaren een zeer ondankbare *" ontmoedigende taak is geweest, behoeft nauwelijks te worden gezegd. In dit verband stipt spr. aan »® boycotactie van den F.N.Z. in 1930 tegen het koop®ll van Duitsche artikelen gevolg van de Duitschr" Pinsche onderhandelingen overeen particulier do* tercontract, waarbij voor de andere boter in Duitse» land invoerende landen een zeer ongunstige toestana zou zijn ontstaan. Het indirecte gevolg dezer is geweest, de instelling vaneen Comité voor nomisch Verweer, in samenwerking met de central® landbouworganisaties, den Ned. Tuinbouwraad en »e' Bond van Kaasproducenten. Uit dit Comité is I***” toen ook samenwerking met de industrieele groept» noodig bleek, om van den handel met Dultschla»» nog zooveel mogelijk te redden, het Centraal IBJ-T tuut ter bevordering van het normale handelsverkeer tusschen Nederland en Duitschland ontstaan. In 1923 werd een rapport opgesteld in verban» met de bezuinigingsplannen der regeering op “fy dienst der Rijksconsulentsn en werd een actie voerd tegen de plannen om de rijkszuivelinspectie op te heffen. Vrijwel gedurende het geheele bestaan van den_v N. Z. werd een actie gevoerd voor een juiste toepas sing van aanslag van coop. zuivelfabrieken. Met de bestrijding van besmettelijke veeziekte» kwamen wij bij voortduring in aanraking. .. Ook aan de bestrijding der rundertuberculose, de functie die de coöp. zuivelfabriek hierbij kan vervullen, werd steeds aandacht geschonken. Hetze»» was het geval met de bestrijding der runderhorzet Van 1918 tot 1933 werden onder leiding van Technisch Bureau 59 fabrieken geheel of groote» deels nieuw geïnstalleerd, terwijl in totaal in», jaren voor 9.5 millioen gulden aan nieuwe werkt» gen en machines onder zijn controle werd gekoc» en afgeleverd. De omzet van den Centralen Aankow is de laatste 15 jaren steeds gestegen en heeft seder 1918 een waarde van 23 millioen gulden vertegen*oo digd. n In het tweede gedeelte behandelt spr. het hed«£ waarmee spr. den crisistijd bedoelt, en welk ««r den”, de FN.Z. kerngezond is ingegaan, na voldoe" de bewijzen te hebben gegeven van groote kracn en levensmoed, dank zij zijn gezonde organisatie. Toen ln 1931 de crisis zich ook tot het bedrijf begon uitte strekken, werd aan het eind v®r dit jaar besloten tot de instelling vaneen orgaan (Crisis-Zuivelbureau). „ In het kort komt de taak van het C.Z.B. hierw neer, dat het zich, waar mogelijk, beijvert orn »» den export van zuivel- en melkproducten te redcw wat er te redden valt. a Spr. schetst vervolgens hoe door de regeering regeling is getroffen, waardoor een zoodanige ne fing op de zuivelproducten, vnl. boter, gelegd wcdat de binnenlandsche consument een prijs bèta® ’ die de noodzakelijke productiekosten der melk * – dekken. Daarenboven is er een evenredige belas» gelegd op de margarine en later ook op de oveD,te spijsvetten, om te voorkomen, dat er een te verschuiving naar de consumptie van deze artlFlict komt en waardoor tevens een nieuw belastingoöjE gevonden is, waarvan de opbrengst aan het Vee7veidersbedrijf ten goede komt. De uitvoer van zui . producten kon in dit stelsel, althans voor zoover » van ons afhangt, in stand gehouden worden. in‘ schen heeft deze steunregeling ook haar groote sc* duwzijden voor het boerenbedrijf, vooral waar ° berust op een menggebod van boter en niargaf waardoor men den boterafzet ernstige schade kent. omdat het publiek geneigd is inde plaats boter (gemengde) margarine te gaan eten. . Toen dit voorjaar de boterpositie opnieuw f®re?s.t. moest worden en het mengpereentage tot 40 moest worden opgevoerd om deze positie in * jerv wicht te houden, hebben wij ons opnieuw tot minister gewend en er op gewezen, dat de sterker naar voren komende practische van het menggebod voor ons aanleiding waren » nieuw tot een ander systeem te adviseeren. De F.N.Z. had zich reeds van te voren verklaard met zoodanige maatregelen, dat de veen der gelegenheid zou krijgen zijn overtollig vee i te ruimen, vrijwillige inkrimping van den ve®;^reps dus, doch stelde zich op het standpunt, dat, a*V:.ctie men tot dieper ingrijpen van bovenaf ln de Pro“ltfemiddelen van den boer overging, men eerst gelen tot beperking van den margarineverkoop de te nemen, daar dit het aanvullende product trefij, waarvan de beteekenis voor Nederland een heel andere is, dan die der boter. , y9j» Spreker is dan genaderd tot het derde dee» zijn betoog: „de toekomst” en vervolgt: Al °”Svftri' toogen inden zin van; eerst de margarine aan den leggen voordat gij de boeren dwingt hun. ductiekapitaal, te weten het vee, af te s:aCover' heeft niets geholpen. Het is dus zaak, goed ter...oeo wegen, welke houding wij inde toekomst o in te nemen. ..-tof*1' Deze houding wordt door verschillende rac gtfl beinvloed. De eerste factor is de noodzakelijkn® te blijven exporteeren. .ö *8 Waar onze boterexport teruggedrongen is *,-een millioen kg. in 1927, tot 20 millioen kg. in 1933lJciasl ik ook dat wij niet verder terug mogen. moeten wij denken aan de Deensche concurrei jj,. Voor de kaas acht spr. de marktpositie spekrimping wèl te beinvloeden, omdat het hier een cifiek Nederlandsch product betreft. . daf' Alles bijeengenomen gelooft spr., daarom, tll?nfcoUv' gezien de omstandigheden, zooals ze zijn. de 1 sten van den boer gunstig beinvloed worden sterke vermindering der melkproduct'e. Gele» inkrimping van den veestapel is wellicht * pedoch men late dit aan den boer over. opdat zu driif niet ontwricht worde. HPcc^etl Verder verzet spr. zich tegen de margarinen®-jOt!0 ming van regeeringswege en hij vraagt zich te* wel' af wat voor Nederland van meer belang is: ee varende boerenstand of een magarinetrust. Do* Een land, dat naar verhouding geen gr°~!>erpoSJ” terproductie heeft dan het onze, kan zijn ,tie geheel afdoende regelen, mits het de mar® industrie ook durft te regelen. . fc°5ï T.a.v. het mengen van boter ln de margarm j,ev het spr. niet den minsten moed om altijd we d>“. eerst door den F.N.Z. ingenomen standpUni,ooj