Het loodswezen in het Zesde District. Naar de „Noord-Hinder”. Prachtig geslaagde tocht. De „Zeemeeuw” een hupsche gastvrouw Ruim zeventig kilometer uit de kust, temidden der Onafzienbare Noordzee, aan ide natuurelementen overgeleverd met slechts vogels en visschen tot vriend, dobbert de trouwe gids der zeevarenden in monotone beweging op en neer, op en neer... De dag is voor hem niet langer dan de onze; een Reek telt even zooveel etmalen, maar zij moeten oneindig veel zwaarder door te maken zijn, in deze eenzaamheid, die zelfs geen gezichtseinder, ver in het verschiet heeft, ook bij het helderste weer en den fraaisten dag niet. Die trouwe gids, welke bij nacht en ontij, bij ®tormweer en mist de stoomers op den grooten plas den weg wijst, vriend van eiken zeeman heet „Noord-Hinder”. Tijdens onze schooljaren leerden we, dat de kusten Rui ons vaderland bezaaid waren met lichten en hiurtorens en er zich op de druk bevaren zeeën 'Vurbakens en vuurschepen bevonden om de schepen den juisten koers aan te geven. Wij hoorden uit den mond van den leeraar verhagen ever dappere zeemanskerels, die have en goed Agaten om dein nood verkeerenden ter hulp te snellen. Vuurtorenwachters, die maandenlang van de wereld afgesloten, zich opofferen voor de veiligheid van zich op zee bevindenden. Zoo heel vaag Reg komt bij dieper nadenken ook nog iets vaneen hchtschip in gedachten. Tragische verhalen werden aan deze dappere en edelmoedige mannen gewijd en tot tranen toe bewogen zijn we geweest, als de meestor tijdens een vrij half uurtje dergelijke beschrijvifigen voorlas Thans, nu we van nabij kennis gemaakt hebben toet het wezen van zoon lichtschip voelen wede realiteit van het gegeven om tot de slotsom te komen, dat die verhalen van toen geen pennenvruchten walen vaneen fantastisch schrijver, zonder meer.... We hebben een bezoek gebracht aan zoo’n lichtschip, uit de onlangs uit dit blad verschenen artikelen over ..Het Loodswezen in het Zesde District” zal da lezer zich herinneren, dat reeds eerder voornemen bestond om dat te doen maar dat we daarin 'ffhinderd zijn geworden door het stormweer, dat Uitvaren niet toeliet. De herinnering aan onze wederwaardigheden van toen zal hopenlijk nog niet, geheel en al vervaagd rijn. Hoe we twee dagen in Vlissingen hebben zitten Vachten op beter weer, dat niet wilde komen en toen toet de „Zeemeeuw” een tocht naar de Oosterschelde deden, om weigerachtige lichtboeien tot andere gedachten te brengen En met de vriendelijke toezegging van den Directour van het Loodswezen: Dat we het een volgenden keer gerust opnieuw eens mochten probeeren”, naar kuis zijn teruggereisd. Welnu, deze gelegenheid was er dezer dagen, toen de bemanning van „Noord-Hinder” vervangen moest Vorden. Een telefoontje boodschapte, dat de Zeetoeeuw” startklaar lag en we graag passage konden krijgen naar het schip. De lucht stond strak en hemelsblauw; n temperatourtje om te zoenen, de werkzaamheden lieten dezen "Ausflug” toe en er was voor onze landmaag in Bekocht, dus pakten we onze biezen en togen naar de De Ruyter-stad. De kellner van het hotel waarin Re riechts een korte nachtrust zouden genieten, keek den pietsie verbaasd, toen ik hem vroeg het wekkertje op drie uur te zetten, maar vreemd genoeg maakte bij in het geheel geen bezwaren. Integendeel. „De tocht zal nu wel doorgaan”, zei-d-ie, dat Ras al, en ’s morgens mankeerde hij geen minuutje.. --- Stilte en rust Het havenhoofd lag nog te donkeren in vredige zotoernacht stilte. Heel inde verte brak langzaam het toorgenlicht door en bracht een weinig teekening in °en licht bewolkten hemel. Op de reede liggen verspreid uiteen schepen van jlerlei afmetingen. Enkele kanjers hebben volop licht &an, dat fantastisch weerspiegelt in het bijna bladatilte watervlak. Welk een verschil met vorige keer! bedrijvigheid of rumoer is er niet. Er heerscht absolute rust en slechts de rookpluimen vaneen boot, die onder stoom ligt drijven in onafzienbare slierten °P den nauw merkbaren wind zeewaarts. ’t Is vier uur. Van de „Zeemeeuw”, die ons vandaag naar het ge-Wenschte doel voeren zal, is nog niets te bekennen. De sluizen vanwaar we aan boord zullen stappen liggen verlaten. Heerlijk zoo’n innige stilte....- Lang duurt deze echter niet. Klompengeklepper van hit de richting der sluiswachterswoning verstoort plots de vredige rust. Ik ken den drager er van niet. M’n oude vriend van „het stukkie leer” is in geen velden of wegen te bekennen; behoort zeker tot een andere ploeg. De man kijkt me eens vreemdsoortig aan, maar zegt niets, om vervolgens te blikken inde richting der haven, vanwaar de loodsboot die geschut moet worden, komen kan, doch niet inzicht is, en begeeft zich vervolgens naar de peilschaal om te zien hoeveel water-v®rschil er is tusschen de sluiskom en de Schelde. „Hij zal gauw moeten komen”, zegt dein zijn Vak vergrijsde wachter, als we een gesprek aan wiltoj knoopen, wat niet lukt, anders moet hij die jtotj” is de „Zeemeeuw” inde groote sluis en dan jtoh-ie d’r nog plezier van beleven”. (Vlissingen keeft twee sluizen, een groote en een andere van kleinere afmetingen. In verband met de grootere drempelhoogte der kleine sluis, kan bij te lage ebbestanden niet tot het allerlaatste oogenblik worden gewacht en moet het schutten inde groote gebeuren, hetgeen meer tijd in beslag neemt, zooals begrijpelijk is.) De hulp-sluisknecht, die ook op het „appèl" verschenen is, blijkt een vernuftige kerel te zijn, Aan het uiteinde van de sluis bevindt zich n.l. een paal waaraan bij slecht weer en ook voor andere doeleinden seinballen worden opgehangen.. Deze hijscht het jong mensch nu inde hoogte en laat de stormbal, vinnig vlug enkele malen op en neer gaan. Spoedig blijkt men op „de Zeemeeuw”, die daar ginds aan den steiger van het Betonningsmagazijn ligt, en de1 laatste toebereidselen voor de reis treft, de bedoeling van den knecht begrepen hebben, want drie stooten op de stoomfluit, denderden zwaar over het onbewogen watervlak Van louter plezier fluit de knecht mee met het niet erg toepasselijk liedje dat nu al weer lang uit den tijd en verwant is aan: Tante Griet wat wordt je enz.” Hij herhaalt dit net zoo lang tot de boot statig de sluis inglijdt en de deuren zijn dichtgedraaid. Een klein klimpartijtje en we staan op den bekenden bodem. Kapitein van Poelje reikt me vriendelijk de hand. Er is in die weken verandering gekomen onder de equipage. De oude matroos werd gepensionneerd en vervangen dooreen jongere, terwijl ook de loodsleerling verwisseld is met éen vaneen ander vaartuig, Overigens is alles hetzelfde gebleven. Het aspect aan boord vertoont zich met de aflossing voor het licht schip en deszelfs koffers tussohen de gangboorden, benevens de twee sloepen eenigszins ongewoon. Het prachtige weer oefent echter een weldadigen invloed op de uitgaanden uit, zoodat we niets dan opgewekte gezichten zien. Het schutten inde sluis neemt ter nauwernood een kwartiertje in beslag zoodat we reeds te half vijf het Scheldenat doorklieven. De hemel is intusschen weer van gedaante verwisseld. Energiek werkt de opgaande zonneschijf zich los uit den nevelig grijzen hemel en dringt haar stralen, naar alle kanten spreidend, door het uitspansel. Met de komst van dezen onvergetelijken schoonen morgen duiken ook de stoomers links en rechts op. Inde verte, uit de richting Antwerpen, nadert een oceaan-kasteel, dat langs het havenhoofd passeert en naar het Oostgat koerst om verder zee te kiezen. Ook wij gaan dien kant op Rechts van ons ligt het Vlissingsche badstrand, verlaten nog Even werken de machines dan langzamer, en wordt de vaart minder, om een tweeden passagier, die voor onderzoekingen mee naar het lichtschip gaan zal en met een klein motorbootje wordt gebracht, op te pikken. Het is de heer Reinhold, ambtenaar van den Rijks-Geologischen Dienst uit Haarlem. Dat overspringen gaat hem goed af, maar het is dan ook z’n eerste keer niet Hij blijkt namelijk zoon halve zeerob te zijn. Alles bljeengerekend zwalkt hij per jaar eenige maanden op zee rond, om op bepaalde en onbepaalde plaatsen inde Noordzee of bij mondingen der kust. monsters water te nemen, die op de laboratoria worden onderzocht. Een belangrijker werk dan menigeen wel denkt! We stevenen langs de Walchersche kust. Zonnig en goudbruin ligt ze zich daar reeds in het vroege zonnetje te koesteren, dat tegen de schapenwolkjes kaatst en weer terugspringt op het nauw rimpelende licht groene water. Achtereenvolgens verrijzen uit den duinrand, Kaapduinen, Valkenisse, Zoutelande en heel inde verte West-Capelle met zijn typischen molen. Wij richten nu onze koers naar de Deurloo, een breed vaarwater, dat als alle. die tot de Schelde-monden toegang geven afgetond is, en blijken tusschen twee groote zandbanken of platen, „Raan” en „Rassen” genoemd met de eb, die onze „Zeemeeuw” met genoegen aangrijpt flink vooruit te schieten. Een troep kleine, zwarte eenden scheert over de heerlijk ruikende zee, heel laag en verder op nog een en nóg een.... Op de „Zeeemeeuw” heerscht onder de „vervangers” een gedrukte stemming, die men op de gezichten duidelijk kan aflezen. Vier weken vdn de wereld afgesloten te zijn is ook geen kleinigheid. De roeiboot met het „vervang” heeft het lichtschip bereikt. Bemanning en proviand worden overgebracht. Bij goed weer een peulschil. Als ’t stormt een hoogst gevaarlijke karwei. --- De tocht is begonnen Over, achter en naast ons is het uitspansel doorkringeld van schoorsteenrook, die blijft hangen en ons kilometers ver gezelschap houdt. Als wede kust uit het oog verloren hebben, is de eigenlijke tocht begonnen. Twee en veertig mijl. Het wordt de grootste bootreis, die we tot nog toe deden. De herinnering aan ons vorige reisje wekt verlangen op om even met de bemanning de,kennismaking te gaan hernieuwen. Ze zijn geen van allen een steek veranderd, nog voordeeliger en forscher lijken ze ons ,maar dat doet ’m natuurlijk het weer! Daar kom je eenvoudig niet met ze over uitgepraat. Aanhoudend moeten we hooren, dat we ’t buitengewoon treffen, want dat het gewoonweg bijna nooit voorkomt, dat de Noordzee er zoo kalm bijligt . Enfin, licht dat wij nu eens boffen, na al dien tegen slag van vorigen keer.... _ De aflossing U weet, da„ zijnde menschen, die de bemanning van het lichtschip moet gaan vervangen voor vier weken! zit gedeeltelijk op ’t dek en ligt voor de rest in het vooronder te maffen. Het afscheid inde vroegte genomen van vrouw en kroost werkt waarschijnlijk nog na.... Met den Kapitein der aflossing den heer Rozemond, en den machinist Brasser, zijn schrijver dezes en den heer Reijnhold, weldra ineen interessant gesprek gewikkeld, dat pas onderbroken wordt als kapitein van Poelje informeert of het gezelschap een bakje koffie wenscht. Het eerste, dat nog door vele gevolgd zou worden. Daar zorgde koksmaat wel voor! Xntusschen is de nationale driekleur geheschen en te circa zes um- zijn we aan de zoogenaamde verkenningsboei die bij het wegdrijven van eventueele andere, als richtpunt dienst moet doen gepasseerd. Er zitten dan 25 zeemijlen op, de groote helft. Het weer houdt zich buitengewoon goed en wordt met het verstrijken der uren steeds fraaier, zoodat de tocht onvergelijkelijk schoon is. De roerganger, die onder het wakend oog van Kapitein van Poelje de „Zeemeeuw”’ naar haar doel voort, koerst geheel op het kompas N.W. ten W.. Na Rabsbank over Thomtonbank bereiken wede brulboei van dien naam. Het is dan nog 17 mijl dat we van de „Noord-Hinder verwijderd zijn, hetgeen we via de Bligh-bank en de West-Hinaer zullen bereiken. Te acht uur komt het lichtschip inzicht en dan wordt het tijd voor de bemanning der aflossing om het „vervang’”, dat zijnde kisten, koffers met eet en drinkwaren, kleeren etc., voor den dag te halen en gereed te zetten. Ditmaal is het niet groot omdat binnenkort het lichtschip in reparatie moet naar Hellevoetssluis. Precies om vijf en twintig minuten over acht zijn we ons doel genaderd, zoodat het eigenlijke werk kan beginnen. Hierover vertellen we ineen slotartikel. --- Centrale Suikermaatschappij. De Centrale Suikermaatschappij werd 1919 opgericht met het doel de productie van ruwsuiker en raffinage te concentreeren. Gedeeltelijk door rechtstreekschen aankoop van bestaande fabrieken, gedeel telijk door verwerving van aandeelmeerderheid in be staande of later opgerichte vennootschappen, controleert ze een aantal beetwortelsuikerfabrieken en raffinaderijen. De Wester 1 Suikerraffinaderij is hieronder eender meest bekende. De opkomst der coöperatieve beetwortelsuikerindustrie inde jaren kort voor en tijdens den oorlog en het daardoor ontstane tekort aan suikerbieten voor de z.g. speculatieve fabrieken hebben in niet geringe mate den concentratiedrang bevordert. De verontrusting schiep de mogelijkheid een deel der overtollige productiecapaciteit uitte schakelen door stilleggging van fabrieken. Inde verslagen komt dit tot uiting inde terugbetaling van kapitaal van enkele dochterondernemingen wegens haar nu meer beperkten werkkring, het overbrengen van installaties uit Hollandsche fabrieken naar dein 1924 in Engeland opgerichte fabrieken e.d. Uiteraard bracht de trustvorming ook verlaging van productiekosten mede doordat thans explotatie van eigen entrepots en eigen transportmiddelen voor bietenvervoer etc. mogelijk werd. Daarnaast is ook de verticale concentratie een belangrijke factor geweest. Uitzaai en weersgesteldheid zijn ni. steeds van invloed op den omvang van den bietenaanvoer. Doordat de raffinaderijen voorzoover de noodige grondstof niet uit eigen productie voldoende beschikbaar was , buitenlandsche bietensuiker en koloniale suiker verwerkten, werd een zekere mate van stabilieteit bereikt. De crisisjaren en de. tarief wetgeving op suikergebied hebben de laatste jaren een zeer ongurstigen in vloed op de Centrale Suiker Maatschappij gehad. Terwijl in vroegere jaren de bruto-exploitatie-overschotten tusschen f 8.7 mlllioea (haussejaar 1919-’2O) en f 4.4 millioen (1926-’27) schommelden is het bij het niveau waarop de wereldsuikerprijs de laatste jaren is beland onmogelijk geworden een sluitende exploitatie te verkrijgen. In het voorlaatste boekjaar (1929-’3O) was de noteering geleidelijk van f 13-4> tot beneden f 7 teruggeloopen. Bij uitblijven van herstel der prijzen kon de verlaagde aankooprijs der bieten niet voorkomen dat zoo wel de eigen beetwortelsuikerfabrieken als die der Hollandsche dochtermaatschappijen in het per uit. Sept. 1931 geëindigde boekjaar belangrijke verliezen leden. Het raffinaderij-bedrijf nier te lande, dat sedert de wijziging inde Engelsche invoerrechten in 1928 een belangrijke exportmogelijkheid zag verloren gaan, Was ook thans weder grotendeels op de binnenlandsche markt aangewezen. Aldus kon de bestaande raffinaderij-capaciteit, wederom slechts ten deele worden benut. --- Bloedige familieveete te Trier Tusschen twee families inde Krahnenstrasse te Trier bestond reeds geruimen tijd een veete, die tot uitbarsting kwam. Mannen en vrouwen, jongens en meisjes gingen elkaar te lijf met bijlen en stokken, vijlen en scheermessen, terwijl ook tijdens de vechtpartij eenige schoten vielen. De meeste deelnemers aan het gevecht liepen verwondingen op en zeven waren er zoo ernstig aan toe, dat zij ineen ziekenhuis ter ver pieging moesten worden opgenomen. Eender vechtenden werd gearresteerd. De plaats van het gevecht toonde na afloop een beeld van verwoesting. Al het huisraad was vernield en zelfs geen venster was van de woning heel gebleven. --- Een bende jeugdige inbrekers gesnapt. Enkele weken geleden werd te Heerlen een 4 tal jongens aangehouden, die van eenige inbraken werden verdacht, Nadien werden nog 3 andere jongens aangehouden. Thans is gebleken, dat dit 7 tal van Degm 1930 af zich aan een groot aantal inbraken heeft schuldig gemaakt. Bij een 4 tal winkeliers werd ingebroken, terwijl verder ook bij de Coöp. „Ons dagelijksch brood” een tweetal inbraken werd gepleegd. Ook bij het filiaal van de Amstelbrouwerij werd ingebroken. In totaal worden den jongens 10 inbraken ten laste gelegd. Zij worden voorloopig op het politiebureau te Heerlen vastgehouden. De politie zet het onderzoek voort. --- Moeder en dochters omgekomen Een moeder is met haar vijf dochters, waarvan de oudste twaalf jaar waste Bagdad door verstikking om het leven gekomen. De vrouw was met haar kinderen naar een kelder gevlucht, toen er in haar woning brand uitbrak en het huis dreigde in te storten. De blinde vader is aan den dood ontsnapt. --- Een zonderlinge aanslag De jury-rechtbank te Tner heeft den 27 jarigen metselaar Reinart wegens diefstal van ontplofbare stoffen en het plegen vaneen aanslag hiermede tot drie jaar tuchthuis veroordeeld. Reinart, die voortdurend met zijn vrouw in onmin leefde had, toen zij naar haar ouders was teruggekeerd, ontplofbare stof ineen stuk brandhout gestopt en dat onder het brandhout van zijn schoonvader weten te smokkelen. Toen dit stuk inde kachel kwam, ontplofte het, waardoor de geheele kamer werd vernield, en de schoonmoeder van Reinart ernstig werd gewond. --- Auto ineen ravijn gestort Nabij de suikerfabriek Beran inde residentie Semarang is een auto op een brug aan een tegenligger gehaakt, waardoor de auto dwars door de leuning ineen acht meter diepe ravijn stortte De inzittenden mej, D. Nieuwenhuys uit Bandoeng en de chauffeur werden verpletterd. --- GEMENGDE BERICHTEN KRANKZINNIGE VERMOORDT ZIJN VIER KINDEREN. Dezer dagen heeft zich een vreeselijk drama afgespeeld ineen Roemeensch dorpje nabij Sar at Een boer, heeft ineen waanzinnige vlaag, gedurende een korte afwezigheid van zijn vrouw, zijn vier kinderen, waarvan het oudste zeven jaar en het jongste zes maanden oud waren, met bijlslagen gedood. De krankzinnige is na zijn viervoudige misdaad het huis uitgevlucht, en tot nog toe zijn alle pogingen om hem te pakken te krijgen, vergeefs gebleven. --- ERNSTIG VLIEGONGELUK. In Avignon is een met 4 personen bemand vliegtuig bij de landing op het vliegterrein van geringe hoogte afgegleden. Alle vier inzittenden kwamen om hei leven. Het was een vliegtuig, waarvan twee commissarissen en een journalist gebruik hadden gemaakt om de rondvlucht door Frankrijk van Fransche toeristenvliegtuigen te volgen. --- IN DEN TREIN AANGEHOUDEN. Dezer dagen is ineen trein uit Duitschland te Nijmegen aangehouden A. de Gr. bloembollenhandelaar te Voorhout. Hij is onlangs in staat van faillissement verklaard, doch eenige dagen later naar hèt buitenland vertrokken. Hij wordt verdacht baten tot het faillissement behoorende te hebben verzwegen en in het buitenland zelf te hebben geind. Hij is naar den Haag overgebracht en aldaar ter beschikking van den officier van Justitie gesteld. --- EEN BEWOGEN VOETBALWEDSTRIJD. Gedurende een voetbalwedstrijd in het stadion van Demeny, bij Douai (Noord-Frankrijk), was eender spelers, een lid van het andere elftal te lijf gegaan. De woeste voetballer moest het speel veld verlaten, en onderweg naar de kleedkamers, werd hij dooreen opgewonden toeschouwer uitgescholden. De onvoorzichtige toeschouwer ontving op zijn beurt een goed pak slaag, zoodat hij gansch verdoofd te gronde bleef liggen. Daarop ontstond een wild gevecht tusschen de spelers en de toeschouwers, waaraan de gendarmerie een eind maakte. Het stadion moest tot laat inden nacht door troepen bewaakt worden. --- ACHT PERSONEN VERMIST. Naar eerst thans bekend wordt, zijn eenige dagen geleden veertig olietankwagens in Moscou in brand geraakt. 23 wagens zijn volkomen uitgebrand. Na zeer veel moeite is het de brandweer, in samenwerking met militairen, ten slotte gelukt, den hevigen brand te blusschen. Acht personen van het begeleidend personeel worden vermist. Het traject was gedurende drie dagen voor het geheele treinverkeer gestremd. --- ONGELUK MET EEN REVOLVER. Dezer dagen omstreeks halt elf inden morgen had te Aalst een zonderling ongeluk plaats. De 17-jarige Albart Baert toonde aan zijn vriend, den 19-jarigen Gaston Stevens, een geladen revolver, kaliber 6.35 m.M. Ongelukkig ging het schot of en trof G. Stevens ifr volle borst. De ongelukkige was op slag dood. Het parket kwam ter plaatse en liet het lijk overbrengen naar het stedelijk hospitaal voor de lijkschouwing. Inmiddels zet de stedelijke politie van Aalst het onderzoek voort. --- KUSTBEVOLKING DREIGT EEN GESTRAND SCHIP TE PLUNDEREN. Het ministerie van binnenlandsche zaken in Frankrijk heeft noodseinen gekregen van het s.s. Antonios, dat inde buurt van de kust op een klip is gestooten. Het stoomschip dreigt door de kustbevolking te worden geplunderd. Er bevinden zich aan boord 5400 ton graan en 45 wagon hout, die bestemd zijn voor Marseille. Om het mogelijk te maken het stoomscip weg te sieepen van de klip, werd besloten een deel van de lading in zee te werpen. De arbeiders, die daarmede bezig waren, stelden hiervan de kustbevolking in kennis, welke eischte dat haar een deel van de lading ter beschikking zou worden gesteld, daar in dit gebied groot gebrek aan graan heerscht, aldus lezen wij inde N. R. Crt. Toen men dezen eisch afsloeg, begon de bevolking een dreigende houding aan te nemen en zij maakte aanstalten met de arbeiders het schip te plunderen. Het conflict nam een zoo grooten omvang aan, dat de kapitein gedwongen was om de gendarmerie te hulp te rcepen --- TERREUR VAN EEN BOEVENBENDE. De politie te Malang arresteerde het hoofd vaneen derp in Noord-Malang, die de leider bleek te zijn vaneen bende van zeven' beruchte boeven. Deze bende brandschatte de omgeving en pleegde o.m. een grooten diefstal bij een Japanschen maisopkooper. Behalve de leider werden nog vijf leden der bende gearresteerd. --- DE LEGENDE VAN HET PARIMA-MEER. De Surinamer heeft onlangs gemeld dat eenige goudzoeke.s, die in Tfbiti, een zijrivier van Coppename in hetdistrict Saramaca, op zoek naar goud waren uitgetrokken, onverrichter zake en ontmoedigd terugkeerden, nog berooider dan toen ze erheen trokken. Ze hadden in Boven-Tibiti, na een reis vol avonturen, de plaats Banboesi bereikt, waar volgens het zeggen van een hunner beslist veel goud aanwezig moest zijn. Het was de legende van het Parima-meer, die den leider van de kleine expeditie vooral aantrok, de legende dat ergens inde Boven-Tibiti een meer zou zijn geweest, waar zooveel goud op den bodem lag dat, als men er in baadde, men als het ware met een gouden weerschijn werd overgoten. Nu bereikt De West echter het bericht uit Saramacca. dat e-n andere exoeditfc in. de Eoven-Tibiti wel goud gevonden heeft; ze keer den dezer dagen terug mee een vouusc van *lO gram zuiver goud. Deze laatste expeditie, onder leiding van den heer Doorson, had zijn geluk Wat hooger gezocht dan Bamboes! en hun volharding is beloond geworden Deze expeditie zal straks na aflevering van het goud inde stad, met vernieuwden moed en beter uitgerust nog dan eerst, naar de Boven-Tibiti terugkeeren. Al is de legende van ’t Parima-meer dan ook maar fantasie, een feit is het dat thans inde boven-Tibiti goud is geconstateerd, wat in dezen tijd allicht ook anderen aanleiding zal geven daar hun geluk te beproeven. --- MILITAIRE VRACHTAUTO VERONGELUKT. Een vrachtauto waarop meer dan 20 matrozen van de eerste artillerieafdeeling der manne werden vervoerd is tusschen Heimsen en Sehluesselburg op den straatweg van Minser. naar St. Elzenau in Duitschland tegen een boom gereden. Alle inzittenden werden van den wagen geslingerd. Een hunner was op slag dood, terwijl een tweede slachtoffer in het ziekenhuis aan de bekomen wonden is overleden. Vier personen hebben zulke ernstige schedelbreuken opgeloopen, dat voor hun leven wordt gevreesd. Zes andere matrozen werden eveneens zeer ernstig gewond. De wagen werd slechts licht beschadigd eii kon eerst 100 Meter voorbij de plaats des onheils tot stilstand worden gebracht. --- EEN WANDELEND DOODSHOOFD Op een heuvel bij Florence ligt een begraafplaats der Florentijnen. Hier rusten tusschen monumenten en onder pralende grafkapellen de gebeenten van oude geslachten. in dit park van het zwijgen galmde een dezer dagen eensklaps een luide kreet. Het was geen treurende, die hem in hevig verdriet had geslaakt. Het was de doodgraver zelf, wien de schreeuw was ontsnapt. Over het algemeen zijn doodgravers niet schrikachtig van aard. De voortdurende nabijheid der dooden maakt hen rustig: zij huiveren niet gauw. Maar in dit geval was er wel iets bijster ontstellends gebeurd, dat den kreet des doodsgravers kon rechtvaardigen, De man was naar een hoek van het kerkhof gegaan, waar zich de oudste graven bevinden. Zijn plicht riep hem daar heen, want hij moest een groeve maken voor een pas gestorven specerijenkoopman Giglio, wiens wensch het was geweest dicht bij zijn voorvaderen ter aarde te worden besteld. Hij had al jaren te voren een graf gereserveerd naast dat van zijn overgrootvader. De spade van den doodgraver was nog geen halve meter inden grond gedrongen of zij stuitte alreeds op het gebeente vaneen lang ge storven Florentijn Zulk een vondst is in het leven vaneen doodgraver niets bijzonders: het komt meer voor, dat hij geraamten aantreft in oude stukken begraafplaats. En zoo nam den ook de gravende man "A. gevonden schedel rustig op, bekeek hem een. wijle, wijsgeerig zooal.s doodgravers nu eenmaal behooren te zijn. en legde he mtoen naast zich op den grond. En daarop begon hij weer te graven. Toen hij echter kort daarna even uitblies, zag hij tot zijn ontzetting, dat de schedel aanstalten maakte zich te verwijderen. Het doodshoofd sloop, dooreen onzichtbare hand geleid, over den grond. De doodgraver kneep zich inden arm. Neen, hij droomde niet; ook zag hij geen spoken! De schedel bewoog zich inderdaad. Met een geweldige vaart rende de doodgraver weg. Buiten de begraafplaats gekomen brulde hij om hulp. Een paar hoveniers kwamen aansnellen. Toen zij hoorden wat er was gebeurd, wapen den zij zich met fiksche ijzeren staven en slopen voorzichtig naar de geheimzinnige groeve. De schedel liep nog altijd; hij leek wel een gat te zoeken om weer den grond binnen te dringen. Maar daar suiste al een staaf neer en spleet hem in tweeën. Toen lag de schedel stil.. Maar niet stil stond een kleine schildpad, die eruit was gekropen, gansch niet tevreden, dat men haar winterslaap je zoo ruw had verstoord! --- JORIS KNULLISSEN WAS NOG ZOO DOM NIET! Voor eenige dagen stond in enkele bladen een advertentie waarin een boekhouder werd gevraagd tegen een salaris van f 2000 a f 3000, aldus lezen wij in de„Msb”. Liefhebbers konden hun brieven inzenden onder bijvoeging van 50 cent aan postzegels. Eendoor de politie te Groningen ingesteld onderzoek. bracnt echter aan t licht dat de steller der advertentie in het geheel geen werk had voor zulk een functionaris daar hij geen administratie had en het vorig jaar zelf geen cent had verdiend. Het bleek, dat alleen een poging gedaan werd om het publiek, in dit geval den malaise-lijders, geld uit de portemonnaie te kloppen. De steller der advertentie zekere G. F. wei'd aangehouden en ter beschikking der justitie gesteld. Bij een huiszoeking bleek, dat de man 26 brieven had gekregen, waarvan 16 met de postzegels. 24 meenden, dat de zaak serieus was en zij werkelijk kans hadden op de betrekking. Eén brief was niet van geest ontbloot. Een gedeelte moge hier volgen: Ik veroorloof mij hier natuurlijk op te solhciteeren, doch meende er geen zegels bij in te moeten sluiten. Ik heb gemeend u een bedrag van 2 a 300 gulden in contanten te noeten toezenden. Voor een eerlijke zaak, en dat is die van u, heb ik alles over. Mijn capaciteiten zijn als volgt: a. 5-jarige H.8.5., b. acte dubbel boekhouden, c. Fransch, d. Duitsch, e. Engelsch (Engelsche ziekte gehad), f, Portugeesch, g. Spaansch, (dit overgehouden van de Spaansche griep), h. Hebreeuwsch, i. Hindoesch, en verder spreekt hij goed Groningsch, Hoor maar Lutje.potje ligt in v/aige. Om overal een proef vanaf te leggen zou te uitgebreid worden, doch Spaansch b.v. Hakkio Ritsio zoioi Trekkio. En Duitsch, ’t Is kous housen. U ziet dus dat ik heel wat ken en lang niet voor de poes ben. O ja, dit nog, van de Engelsche taal: how do jou do? Ik reken op de betrekking en mijn adres is Joris Knulissen, wonende te Euvelgunne. --- ONDER DEN GROND VERDWAALD Sedert meer dan 24 uur zocht men inde ondergrondsche steengroeven op den linker Seinecever te Parijs naar vijf jongelui, die sedert eenige dagen vermist worden. Tegen 5 uur des middags had men twee jongens naar schatting, 18 tot 20 jaar oud, zien afdalen ineen bouwput aan den boulevard Massena. Een arbeider had de jongelui gezien en waarschuwde den werkbaas, maar op diens roepen werd niet geantwoord. Daar den vorigen dag diefstal op het bouwwerk was gepleegd, liet de aannemer de politie waarschuwen, die onnuddellijk een onderzoek instelde. Daar er vijf lampen vermist worden, vermoedt men, dat de jongelui ten getale van vijf inden bouwput zijn afgedaald en waarschijnlijk in ce daar ter plaatse loopende onderaardsche steengroeven zijn verdwenen. Gedurende drie uur werden de gezamenlijke gangen, die gezamenlijk een lengte van 300 k.m. hebben, onderzocht en cok ’s nachts werden de nasporingen voortgezet, zonder dat men een spoor van de jongelui heeft gevonden. Mogelijk zijnde jongens, die waarschijnlijk iets in het schild voerden, verdwaald in d8 eindelooze gangen, terwijl het ook mogelijk is dat zij dooreen der andere uitgangen de onderaardsche gewelven verlaten hebben. ---