KORT VERHAAL. De marine-te-paard. Kielde zag den vrijer van de dienstbode van z’n paard springen, vlak voor de Cavalerie-kazerne. Wat ’n kerel was dat met die bruin-groene helm en die karabijn en die sabel! Zoo, jongeheer, heb je soms ‘n boodschap van Nel? „Ja, – ’n brief – asjeblief menier” Hij gaf z’n briefje af, en terwijl Jan dat gretig las, greep Nick den teugel van 't paard, klopte ’t beest inden nek, bewonderend, maar toch benauwd, want uit den mondhoek van 't dier vielen vlokkens schuim en z’n buik hijgde hevig. Dank je wel, hoor jongeheer. En wil je tegen Nel zeggen, dat ik morgen, vlak bij jullie, patrouille mot rijen, tegen twee uur en dat ik dan misschien eventjes goeien dag kom zeggen? Da’s goed. da’s goed, moedigde Niekie aan. Pa gaat om half twee n aar de sociëteit en Ma Vindt ’t goed. Kom maar gerust. Ik zal wel op de loer liggen. Waar heb je dat paard vandaan gegehaald? Waar vandaan? Uit welken stal? Die daar links, kijk maar door het hek. Die met die blauwe ruiten. Dan ken ik ’m, die is laatst od hol geweest. Ik zie ’t aan z’n twee witte pooten. Is-ie mak? Ja, o ja, nou is-ie mak. De lange cavalerist leidde z’n paard aan den teugel ’t kazerne-hek binnen. En Niekie sprong op z'n fiets, trapte naar huis, waar-ie buiten adem de keuken binnenviel: • Ik heb 'm gezien, ik heb ’m gesproken en ik heb z’n paard vast gehouen. Morgen komt-ie om twee uur hier. Hè, Nel, mag ik dan es op ’t paard? Komt-ie hier? bloosde NeL – En mèt z’n paard. Vraag dan es of de sabel scherp is en of je d’r iemand z'n kop mee kunt afhakken. Hoor es, Nel, ik vind den vrijer van jou aóó echt, dat je hem gerust ’n zoen mag geven, terwijl ik ’t zie. Tc Zal toch niets tegen Ma zeggen. De cavalerist op patrouille verscheen den volgenden middag te paard, in volle veldtenue op den Steenweg, die naar de stoomhoutzagerij van Niekie’s vader leidde. Niek stond al op den uitkijk, liep hem tegemoet, blootshoofds ,door den modder, in z’n matrozenpak en struikelde bijna in z’n zenuwachtige haast. Geen koning zou met meer spontaniteit zijn ingehaald. Niek stapte naast het paard voort, met eerbied opziend naar den mooien ruiter en hijgend vertellend, dat Pa al lang inde Soos zat, dat Ma dutte en dat Nel expres voor hèm chocolade-melk had gemaakt, ’t Hooge houten erf-hek stond wijd open. Hij had al een emmer water naar buiten gesleept, cm het paard te laten drinken. Hij had den moed, het paard bij den teugel te gTijpen en het erf op te leiden, waar Nel de bijkeuken uit kwam geloopen: Lollig, dagge gekomen zijt. Kom maar eventjes inde weranda. ’k Heb chocolade! Niek had alleen oogen voor het paard, dat op hol was geweest en dat hij hier nu alleen vasthield. A!s-ie ’t losliet, ging ’t misschien weer op den loop. Hij bekeek ’t zadel, den stijgbeugel, den hijgenden buik en beefde een ocgentohk. toen ’t wit van één oog naar zijn kant gericht stond. Jan en Nel waren verdwenen, hij stond hier nu heel alleen met ’t hooge beest hier op ’t erf. Stevig vasthouden, had Jan gezegd. Daar zou-ie wel voor ®°rgea. Wat 'n fijn glad zadeltje. Eventjes er op. Zou-ie durven? Waarom niet? A!s-ie d’r maar öij kon. Trekken, trekken aan de teugels tot ’t paard bij die stapel beukeboomen stond. „Juu!” Nog harder trekken. „Juu, dan!” ’t Paard rekte den hals, volgde den jongen, tot waar een aantal boomstammen lag gestapeld, ’t Is een mak beestje, zei Nick ie bij zich-zelf, als ik er op ga zitten, za’.-ie niks doen. Hij stapte op de boomen, zoodat z’n schouders boven het zadel uitstaken Hooooo, stil staan, stil staan, ’t Paard week zij-uit toen Niek z’n voet in den beugel zette. En weer moest-ie aan den teugel trekken, om ’t naast de boomen te krijgen. Zóó, één twee, daar zat-ie. Pijn. wat ‘n hoogte. Z’n hart bonsde, want dat grocte levende beest draaide zich om, hief ’t hoofd op, rukte ’n takje van den vlierbom. Hóóó, stil staan..! Hij trok den teugel onder z’n linker-dijbeen uit. wilde met de punten van z’n voeten, de stijgbeugels zoeken, maar die hingen veel te laag Eender beugels slingerde tegen den balg van ’t beest, ’t Wilde vooruit, maarde matroos-te-paard gaf ’n ruk aan de teugels, zóó hevig, dat ’t dier het hoofd schudde en de teugels los rukte. ’t Wandelde ’t erf over, eerst kalm, maar plots ineen draf, want weer bengelde ’n beugel tegen z’n balg. En toen, zenuwachtig, begon het harder te loopen, het openstaande hek door, den steenweg op, naar de stad. Ho, ho hoooo, gilde Niek, ophouen, sta stil! Maar ’t geschreeuw en ’t ongewone geschok, het angstgrijpen inden nek, zetten het dier aan en schichtig draafde het over de gladde keien. Niekie. grauwbleek klemde zich om den nek van het paard, dat, hoe langer hoe meer opgehitst, van draf in galop overging. Ratta-plan- ratta plan. O, God, help! schreeuwde Niekie over den steenweg hij slaat oP nol! ’t Paard met uitgestrekten hals galoppeerde over den steenweg voort, voorbijgangers tegemoet, wipte den matroos met geweldige schokken op en neer, steeds meer voortgejaagd, door het hevig beugelstom Pen in z’n lenden De menschen bleven stilstaan, doodsbenauwd, enkelen holden schreeuwend het dier acnterna, dat schichtig naar links en naar reents sprong, als het iemand tegen kwam. Toch scheen het zijn weg te zullen kiezen, want ’t holde de Kruisstraat in, de Havermarkt over. het Park door en toen de Singel op, recht naar de stallen der kazerne. Niek hing half-dood aan den nek van het paard, dat terug-galoppeerde naar den bekenden stai. Hier kwamen enkele cavaleristen naar buiten geloopen, luaar ’t paard ontweek hen, rende de poort in, naar den ingang waardoor ’t jaren lang al was gegaan. Hier werd Niek van ’t beest getrokken, grauw Van den doorgestanen angst: De marine op ’n brik! Wie ben jij? vroegen de mannen. Ik )*en Niekie, ik wou er maar es eventjes op ritten. En van die is dat paard? Van Jan „van Nel”, van onze Nel d’r vrijer. Zoo, rakker, dan zullen we jou even afdrogen. En Niekie kreeg een paar vlakke-hand-patsen op z’n achterste, werd aan z’n oor buiten de kazerne geleid: Ga naar die vrijer van jullie meid en zeg, datie zich hier komt melden. Op den terugweg, huilend, met z’n hand voor z’n broek, zag-ie „Jan-van-Nel” komen aanhollen. Waar is ’t? Waar is ’t? Op stal! Sla me niet! k Heb al genoeg gehad! Niek, werd er inde verte geroepen. ’t Was Pa, die, van achter de ruiten der sociëteit den matroos had zien voorbij galoppeeren: Naar huis! Uitkleden en naar bed! En teen Ma, bij ’t uitkleeden hem wilde helpen, zei-ie met ’n hoofd als ’n biet zoo rood: —Ga maar; m’n matrozentaroek kan ik wel a11een.....” --- „Handen op en geen lawaai !" op en geen lawaai --- GEMENGDE BERICHTEN. VERDWENEN PINGUINS. Inde afgeloopen drie jaar is de guano-produc tie der onder toezicht van de Zuid-Afrikaansche regeering staande guano-eilanden met 25 pCt. verminderd, terwijl ook de vooruitzichten ongunstig zijn. De vermindering is te wijten aan het feit, dat de op' de guano-eilanden levende vogels het eiland verlaten, terwijl de vroeger op het eiland levende pinguïns geheel verdwenen zijn. De met het toezicht op de eilanden belaste ambtenaar spreekt in zijn jaarlijksch rapport het vermoeden uit, dat het verdwijnen der pinguïns verband houdt met het verdwijnen van bepaalde vlschsoorten uit de wateren rondom de vogeleilanden en hij bepleit een wetenschappelijk onderzoek naar de oorzaken. --- Met 66.000 MARKEN ER VAN DOOR. Door de marechaussee van den post Heurne (gemeente Aalten) is inde buurtschap IJzerlo aangehouden een verdacht uitziende jongeman. Bij visitatie bleek hij in het bezit te zijn van een bedrag van 46.000 R.M. terwijl hij tevens aan cheques een bedrag van 20.000 R.M. bezat. Bij een nader onderzoek bleek de aangehoudene een 16-jarige kantoorbediende te zijn uit Munter in Westfalen. alwaar hij zich aan verduistering van genoemd bedrag had schuldig gemaakt. Hij had het geld voor zijn patroon moe ten transporteeren naar de Rijksbank aldaar en had toen deze gelegenheid aangegrepen om er tusschen uitte gaan, met medeneming van het geld. Zijn plannen waren naar Australië te gaan waar hij een boerderij wilde beginnen. De Nederlandsche politie heeft den jongeman in verzekerde bewaring gesteld. --- EEN JEUGDIG AVONTURIER. Een vijftienjarige jongen, Klaas P., te Groningen, werd in het voorjaar van 1931 door de rechtbank te Leeuwarden veroordeeld wegens diefstal te Sneek, aldus lezen wij inde N. Rott. Crt. Hij werd in het observatiehuis te Groningen opgenomen en bij een baas inde leer gedaan. Het stelen zat hem echter zoo in het bloed, dat hij de klanten van zijn baas bestal en portempnnaies roofde inde Badinrichting. Hij onttrok zich nu aan de hand der gerechtigheid door de vlucht te nemen naar Duitschland, dat hij op een gestolen fiets bereikte, die hij in Nieuwe Schans achterliet. Op 17 Juli 1931 was hij in het Observatiehuis ontvlucht, de vorige week kwam hij te Groningen terug. Hij had zich bij de Amhemsche politie gemeld, omdat het hem niet langer inden vreemde beviel. Hij vertelt, dat hij in die twee en een half jaar heel Europa is doorgezworven, als blinde passagier in goederenwagens of onder den trein hangende. Hij nam dienst in het vreemdelingenlegioen, en vocht in Casablanca in Marokko. Tweemaal werd hij gewond. Toen kreeg hij ook genoeg van den dienst en vluchtte naar Tripoli, waar hij kans zag naar de Middellandsche Zee over te steken naar Messina. Vandaar trok hij naar Napels, Venetië, Z.-Slavië, Roemenië, Polen. En zoo kwam hij tenslotte weer in Duitschland terug. Toen werd het verlangen naar den geboortegrond hem te machtig en meldde hij zich bij de politie te Arnhem, die hem naar Groningen liet overbrengen, toen zij zag, dat hij in het Algemeen Poiltieblad gesignaleerd stond. De kinderrechter zal zich nu verder over dezen avonturier ontfermen. --- – Bij mij gaan de zaken best. Ik fabriceer Bij mij gaande zaken best. Ik fabriceer crisis-comité-busjes. --- Praotjes uit oons Brabbaant. Ik wul maor zeege, damme zoonder de kraant nie meer gerust zouwe kunne leève. Nou, ö,as daovvsr tog wel ’n bietje van ’t goeie als te veul, orre : vijf Zoondaoge van de neege daoge tusse de vier en twientigsten Deesemper van ’t ouwe jaor en de tweade Jannewaorie van ’t nuuwe. Vijf lang, donkere Zoondaoge zoonder ijs of sneeuw en zoonder kraante. Zeeker, zeeker, ge gong aon de kaark, smaareges aon de Nagtmis en smiddeges aon d’ Aonbidding en saoves nog is aon ’t Lof, da sprèkt. Maor daortusse laoge neg zoaveul en zukke lange uure, dagche oew eige tog nog verveelde. Verveelde ? Waorom ? Vraogde nog waorom ? Om adatter gean kraante verscheene van den drie en twientigste Deesember af, toe de zeuvenentwientigste toe en zoonder ene kraant, zoonder ieleken dag ene kraant kan ene meens die leeze kan, nie meer. ’t Waar sjuust bij cons op ’t durrep of de weèreld uitgesturreve waai en ge wier bang dadde bij ’t verschijne van den easte kraant zou leze van vreaslèkke ongelukken ier en daor en ooveral. En 't waar wel zoa oak. In Fraankrijk wier de Kèsvreugde al daonig gestoord deur ’n verschrikkelèk spoorwegongeluk, waorbij ’n paor oonderd meense den doad vonne en nog ’n groater getal meer of miender gekwetst wiere. Ik wul maor zeège, damme zoonder de kraant nie meer gerust zouwe kunne leève en dammen ’m dus maor in oage eere motten ouwe. ’t Doet oew aaltij weer goed, adde in de kraant iets leest van plaotse, waor adde vruuger gewoand gat et. Ik trof da deuzer daoge bezoonder goed meei twea berigte: ean uit Tilleburreg en ’n aander uit Dreumel. In d’ easte stad em ik veftig jaore geleejen op school geleege en in ’t tweade durrep em ik ’t boere geleerd. Nou, da waar goed. En nou gaon ze in vier en daartig in Tilleburreg ’n groate tetoanstelling ouwe. Ze durreve nog al, eei? in de stad van de drie burregte? Jao, die sta on in ’t waope van de stad en daorom weatte ze vruuger Drieburregt, wa laoter Tilleburreg geworren is. Tja, ze wullen ’t emmen, orre, Tog mos ik effe lagche, meel az ik laas, datter op die tetoanstelling ’n Tilleburregs Fieneezieje koome zal. Affijn, ’t zal nou wel kunne, maor ’n veftig jaor geleeje zou ik wel is wulle zien emme, dasse in Tilleburreg ’n stuk Fieneezieje aonleeje : in d’eale stad waar gean waoter te zien, az alleanig ’n stuk of wa blaauwsloate. Affijn, die zullen op den dag van vandaog wel gedeèmpt zijn en ’t Wulhslmienao-kannaol zal nou wel veur ’t noadige waoter in de gragte zurrege, eei ? In Dreumel, waor ik zeuve Jaore tusse de Maos en de Waol gezeeten em, rommetom in de moddervette klei — in Tilleburreg waar ’t meer zaandig — daor schijne de meense, net as vijf en twientig jaor geleeje, nog veul op klompe te loape. Da motte die meense daor nie kwaolek neemen, eei? Ten easte ls daor geanen eane weg en gean ean straot verhaard ; allean op sommigte plekke loapt er te midden oover de straot ’n smal paoike van klienkers, ’t zoagenaomde peèrdepad De naom zeeget al duidelèk genogt: das ’n pad veur de peèrde, dus de meense motte d’r metter poa — ou ! metter beanen af blij ve. Die meuge neèven ’t peèrdepad deur ’t slik bazzeke. waor ze, at wa gereèngeld gat eet, toe d’r ienkels inzakke. Wa pas nou op zoane weg, in zoa’n straot, beeter az ’n paor flienke klompen aon de voete ? Daor alleanig blèfde droag in, ad op schoane loapt, dan ange die er seffes sebiet as schotteldoeke bij. Ik weet dan oak nog goed, dak daor gereegeld op klompe liep. ’s Waarekendaogs gong d’r meei aon ’t waarek en Sandaogs stapte d’r meei aon de kaarek. En gean iemes die ’t kwaolèk noom, al kloste oak ai wa, adde de koortrap opklomt en ai kletste ze 'n bietje op de plevuizen in de middelgang. Zie. das nou aanders geworre. Waant ik em, zwaart op wiet geleeze, datte veldwagter de wetouwer ’n ongenaojelèk staandjen ee geschupt, meei assie op z’n klompen in de vergaodering van Beei en Weei kwamp. Wat ie daor mee te maoken eet ? Lustert! De veldwagter van Dreumel die woan beneejen in ’t Raoduis en boove lienks is de vergaoderzaol van de Raod en de kaomer van Burregemeaster en Wetouwers. Oo, ik weet ’t persies, waant ik em zellevers dikkels genogt meei m’n klompen aon de tiap opgestrompeld en em boove zitte praote metten burregemeaster of mette sikkeretaoris. Maor noat ee mijn de veldwagter — en die woande toen tog oak al beneeje — daor aonmasfreking op gemaokt gat. En ik waar dan tog maor enen eal eanvoudige jonge en ealegaor geanen ooverèdspersoan, lek az ene wetouwer tog ommes is En tog krijgt deuze de staandjes en ik gong in m’n klompe vrij uit. Zie, das nou ’n teake des tijds, zeège de geleerde manne. Das nou de dimmekraosie ,waor adde vruuger nie van oorde, az alleanig bij de sjoosjelieste en die zaogde toen bekaant oak nog nie. Das nou de nuuwe tijd, die van gean gezag op klompe meer core wil, om adattet ie zellevers op lakschoene loapt Jan de Praotjesmaoker. --- Briefkes van den Dré z’n Trui. 391). ULVENHOUT, 3 Januari 1934. Menier, Veur ’n paar weken gelejen, toen ’k mee die wintervingers zat te kijken, ge wit wel, toen ’k oew nie schrijven kos, las ik in juiliën kraant 'n stuske, dak. uitgeknipt heb en bewaard in m’n brille doos om toch nog ’s op da stukske trug te komen. En daar ’t lillijk aan ’t verkreukelen is en er op t lest niks meer overblijven zouw, pak ik ’t nouw maar eerst bij z’n lurven. Ditte was ’t: --- GEFINGEERDE populariteit Een Amerikaansch radio-artist had kennelijk groot succes bij de luisteraars, want na elk optreden ontving de betrokken zender een kleine duizend brieven en enthousiaste luister* aars. En natuurlijk ontving de artist een honorarium, dat met die populariteit in overeenstemming was. Op zekeren dag werd hij plotseling ziek; op het laatste oogenblik moest zijn optreden worden afgezegd. Het stond echter ook inde nieuwste radio-programma’s (in Amerika komen deze in vele gevallen dagelijks uit) nog vermeld. Den volgenden dag ontving de zender 357 enthousiaste brieven over de uitzending, die niet had plaats gehad. Zoo ontdekte men het bestaan vaneen geheim agentschap, dat zich voor een betrekkelijk gering bedrag belastte met het schrijven van bewonderende brieven aan radio- en andere artis&en, die zelf niet in staat waren om deze blijken van populariteit uitte lokken, Voortaan zal men deze brieven wel wat nauwkeuriger bekijken.” En da’k daar belaang in stel, in da boerenbedrog, da komt, omda’k van den Dré weet, da deus manieren van konkelefoes nie percies en alleen Amerikaansche manieren zijn. D’n Dré, waar ik dit stukske mee besprak, zee dalijk: „da’s gin nuuws onder de zon, Trui”. „Zijde nouw ?” zee ik- • „Ik zij niks”, gong ie deur: „deuze manier van poppelariteit-fokken is een van de veule middeltjes die geregeld en ieveraans toegepast worren. Ik ken er wel”, zee-t-ie lachende, „die teuge Sindereklaos d’r adres opgeven en ijskoud schrijven da ze zoow gèren botterletters lusten!” „Da’s toch nie waar?” „Wilde z’n adres emicen? Hij is goed van aanpakken?” „Och, zwijg Dré, ’t mokt me misselijk!” Hij lachte, stopte z’n PÜP en gong deur: „ik wil nie zeggen, da me hier in Nederland al „zoo wijd” zijn, dat er ok al fabrieken bestaan waarin ’n soortement van schriftelijk-appiaus wordt gebakken, maar wèl weet ik genogt, dat er hier veul kleine fabrikaantjes zijn, die op da gebied veur d’r eigen werken!” En toen hee-t-ie veur de volle waarheid verteld, menier, — en waarom zal ie ’r teugen mijn, z’n eigen vrouw, om liegen? — toen hee-t-ie me veur de volle waarheid verteld, boe er tiepsn rondloopen — hij hee me de namen genoemd! — die na elk optrejen veur onze Radioows. mee’n stalen gezicht ’n stuk of tien brieven tóten schrijven, die vol van bewondering zijn veur t optrejen van., nouw ja — van Janus Zuur, zaTc maar zeggen! „Duuzend in Amerika, mokt tien veur Nederland”, zee d’n Dré: „percentsgewijs is da-d-evenveel Daar hee-t-ie gelijk in! Zoowda’k maar zeggen wil, menier deus konkelefoes is nie puur Amerikaansch. Afijn, — zukke lui motten ok leven, zullen me maar zeggen. Hoewel.. en da-d-is ’t gemeene, — ze staan aanderen, die seerjeus werken en nie de b°el belaaitafelen, toch lillijk veur de voeten soms. Tot schaai van de werkgevers, werknemers en.. de lusterèèrs! En nouw guilie da stukske opnammen, en toen den Dré me da zoow koelbloedig vertelde, toen docht ik zoow: kèk, da schijnen juilie nie te weten. Laat ik oew ’s op de hogte stellen van da gekonkel. Zukke dingen motten aan de kaak! Gegroet van zij, die d’r eigen noemt, Trui. --- DUIZENDEN KRAAIEN OM HET LEVEN GEKOMEN. In Dorsetshlre ten Noorden van DorchesteT in Engeland, heeft men fn een omtrek van 30 Kil. duizenden kraaien dood gevonden. Men koestert de verdenking, dat een boer, die de vogels schadelijk voor zijn gewassen achtte, arsenicum op zijn grond heeft gestrooid. Er wordt een officieel onderzoek naar de oorzaak ingesteld. --- PLANEETONTPLOFFING VOOR 3000 JAAR. De sterrekundigen in Califomië deden onlangs een voor de astronomische wereld zeer belangrijke ontdekking. Men stolde n.L vast, dat er vóór 3000 jaar op de planeet „Nova Ophiuchi’ een enorme ontploffing moet hebben plaats gevonden. De ster „Nova Ophiuchi” is evenwel zóó ver van de aarde verwijderd, dat men speciale telescopen voor de waarneming van den planeet noodig had. De geleerden zijn het er over eens, dat deze ontploffing een explosie van gassen moet zijn geweest. Het belangrijkste van deze waarneming is echter, dat de lichtkroon van den planeet eerst thans zichtbaar is geworden. --- WANHOOPSDAAD OP HET TOONEEL. Ineen voorstad van Shanghai (China) inde Sha-Pa-street, staat een van ouds beroemd Chineesch theater, waarin naar overoude traditie de helden- en liefdesdrama’s van lang vervlogen tijden opgevoerd worden. Kortgeleden werd inde Sha-Pa-street een drama uit den Mig-tijd opgevoerd. De hoofdrol zou gespeeld worden door Li-Pu, eender meest geliefde tooneelspelers, die de rol van den titelheld vervullen moest Maar zoover kwam het niet. Het ensemble weigerde nJ. met den tooneelspeler samen te werken, omdat deze blijkbaar door zijn optreden als gast op het Europeesche tooneel een geheiligd gebruik van Chineesche tooneeltraditie met voeten getreden had. Na eindelooze bespreklng-n. gaf de directie van het theater eindelijk toe en Li-Pu kreeg zijn congé. Op den dag oer première was de zaal tjokvol. Het drama werd met zeldzame toewijding gespeeld, met een hartstocht zonder weerga leefden de tooneelspelers zich in inde verschrikkelijke scènes vaneen revolutie. Plotseling kwam een mandarijn van achter de coulissen woest het tooneel opstormen; hoog zwaaide hij zijn zwaard. Na een opgewonden woordenwisseling stak hij twee acteurs neer en stiet zich toen zelf het staal inde borst. De toeschouwers waren buiten zichzelf van enthousiasme. Nooit had men zoo’n realistische voorstelling vaneen moordpartij aanschouwd. Maar opeens brak het applaus af. Doodsche stilte. Ontzetting. Als opgejaagde gazellen snelden de menschen de zaal uit. Op het tooneel waren beide spelers kreunend in elkaar gezakt. Uit hun wonden stroomde echt menschenbloed. Deze zoc prachtig gespeelde dramatische scène was een echte moord, de afschuwelijke wraak van den ontslagen toonee'l– Li-Pu. --- WAT HEM HET LEVENSLIED OPBRACHT. De malaise inde .Klein Kunst” is zooals gisteren uiteen rechtszaak te Amsterdam bleek, nog niet zoo groot als wel eens wordt beweerd. Een bekend conferencier, zanger van het „Levenslied” stond bij verstek voor de rechtbank terecht wegens het onjuist opgeven van zijn inkomen. Reeds geruimen tijd koesterde deze dienst achterdocht betreffende de juistheid van de aangifte. Bij een huiszoeking, verricht door belastingambtenaren, werden nauwkeurig bij gehouden kasboeken gevonden, ofschoon de conferencier oorspronkelijk had verklaard geen boeken bij t* houden. Door den accountant E. E. Harmsen werd een nauwkeurig onderzoek ingesteld, waaruit bleek, dat de man van 1914 tot 1E29 een bedrag van ƒ 176.000 bij elkaar had gezongen. Hij had echter slechts belasting betaald overeen bedrag van ƒ 56.000. Onmiddellijk stelde de belastingdienst een navordering in over de laatste drie jaar (verdere navordering is n.l. niet mogelijk), voor een bedrag van ƒ 17.882. Hiervan heeft verdachte reeds ƒ12.000 betaald. De officier van justitie achtte uit de .erklaringen van den inspecteur der belastingen, J. G. P. Roel, en den accountant Harmsen, de ernstige belastingontduiking bewezen. Spreker requireerde een geldboete van ƒ 3000, subs. honderd dagen hechtenis, benevens een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden, met. een proeftijd van drie jaar. --- EEN OPLICHTER „IN NAAM DER WET’. Nu eenige Belgische commissarissen in hun justitieele taak te kort zijn geschoten, heeft een bewoner van Charleroi gemeend hun taak te moeten overnemen en zelf als „ambtenaar der justitie” op te traden, aldus vertelt de Telegraaf. De man zocht zijn slachtoffers onder de personen, die fn conflict waren gekomen met het gerecht. Hij bezocht hen en bood zijn bemiddeling aan, mits hij daarvoor beloond werd. Ten einde vertrouwen in te boezemen, was de oplichter zoo brutaal, zijn „cliënten” inde wachtzaal van het paleis van justitie te ontvangen. Hier warden zij dan opgewacht door den 40-jarigen Isidore Joseph Leblanc, die zich uitgaf voor rechter, substituut-officier van justitie of deurwaarder. Hij wist o.a. de eigenares vaneen café te bewegen 600 frs. af te geven, opdat zij wegens overtreding van de drankwet niet vervolgd zou worden. Toen zij toch werd bestraft, kwam de zaak aan het rollen. Er moeten in Charleroi en ook in Brussel velen gedupeerd zijn. --- EEN MISLUKT NOODHUWELIJK. Ter beschikking van de justitie zijn gesteld een student en een jeugdig acteur, die zich te verantwoorden zullen hebben wegens ontvoering vaneen minderjarig meisje te Eberswolde, in. Duitschland. De acteur wilde trouwen met een 17-jarig schoolmeisje, doch de ouders wenschten hun toestemming niet te geven. Het jonge paar omsloot een noedhuwelijk 'e forceeren en daardoor de ouders voor een fait accompli te stellen. Samen met hun beider vriend, den student, zetten zij een auto-ongeval in scène. Zij reden ’s nachts naar het dorpje Trampe en 3e acteur stelde het voor, alsof hij zijn ruggegraat l.ad gebroken en voor zijn sterven nog wilde trouwen. Om het geval nog geloofwaardiger te maken, had men de kleeding van den acteur gescheurd, hem een verband aangelegd en zoowel het verband als zijn gezicht en handen met varkensbloed besmeerd. De burgemeester van het dorpje stond op het punt het jeugdig paar 'n den echt ;e verb nden toen de brigadier-vefdwachter argwaan kreeg. De twee jongelui werden naar het nuxs van bewaring overgebracht en het meisje werd inden loop van den ochtend door haar noeder teruggehaald en weer naar solooi gestuurd. --- EEN GEHEIMZINNIGE MAHARADJA. * Voor eenige dagen vertoefde te Rome de Maharadja van Alwer eender rijkste vorsten van Indië, die ook den kardinaal staatssecretaris een bezoek heeft gebracht. De pers heeft zich sterk geinteressee’-d voor de eigenaardige levenswijze van dezen exotischen vorst, die in onze dagen nog leeft als een prins uit Duizend en één nacht. Op terugweg van Engeland heeft deze rijke Oosterling bezoek aar, Rome gebracht. In Milaan had hij reeds een extra-trein besteld, v/elke kleinigheid maar eventjes 10.000 Lire kostte. Daar hij echter niet op de), gewenschten tijd te Rome kon zijn, heeft de Indische heerscher genoegen genomen met ’n salon-rijtuig welke aan den gewonen D-treir. werd vastgekoppeld. Zijn gevolg bestaat uiteen hofmaarschalk en 19 bedienden. De bagage die zij hebben meegebracht, bedroeg 400 stuks, waaronder 100 groote koffers. Volgens een bericht uit Milaan dachten de pakkendragers dat het gouden tijdperk voor hun moeizaam beroep was aangebroken. Doch ook ineen der voornaam ste hotels der stad werd de verschijning van de Indische met recht als een orverwach buitenkansje beschouwd. Voor zijp eigen persoon bestelde de Maharadja 4 kamers. Het uitpakken van de koffers en ’t inrichten der kamers geschiedde onder groote belangstelling bij het hotel-personeel. Op de eerste plaats verwijderden de Indische dienaren alle lederen voorwer pen uit de kamers, daar deze door de Hindoes overeenkomstig hun leer niet mogen worden gebruikt Het fijnste lijnwaad van het hotel werd door zijden doeken uit de koffers vervangen. In een klein kamertje dat hermetisch gesloten werd. richtte m< n ten kleine Indische tempel in. De wierooklueht die door de deurspleten drong, was een bewijs, dat binnen een godsdienstplechtigheid werd gehouden. In het hotel droeg de Maharadja de Indische kleederdracht en een met brillanten en edelsteenen bezette turben. Buiten droeg hij echter Europeesche kleederdarcht. Incognito bezichtigde hij te Rome en te Milaan de Musea, galerijen en antiquiteiten. De vorst is een groot vriend van de oudheid en moet daarin zoo groote kennis hebban verworven, dat men hem in zijn land den bijnaam: „De Wijsheid van Indië gaf’”. Eenigermate bevreemdend is voor oningewijden ’t feit, dat de Hindoe-vorst evenals zijn gevolg we derom uit godsdienstige beginselen geen vlsesch at, doch dat hij in Schotland op een jacht de kroon spande door 80 damherten neer te leggen. ---