DE WOUWSCHE PLANTAGE. Ten deele overgeleverd aan den houthakker. Is zij reddeloos verloren ? Bij alle internationale sensatie, die de wereld beroert, kwam zich Woensdag nog een schokkend nieuwtje van gewestelijken en vrij zeker ook van landeüjken aard voegen. Het fraaie landgoed de Wouwsche Plantage, gelegen inden driehoek Bergen op Zoom -Wouw-Huijbergen en bezit van de fa mille Emsens, is onder drie erfgenamen verdeeld. Een hunner verkocht zijn deel aan een Fransche maatschappij en deze heeft besloten het volkomen te ontbosschen en te ontginnen. Een gebied van 160 H.A. wordt daardoor van zijn schitterende tooi beroofd, zooais West-Brabant vaneen natuurmonument, waar duizenden inden loop der jaren van hebben genoten. Er is een tijd geweest, dat alleen het noemen vaneen dergelijke mogelijkheid al voldoende was om protesten in heel het land uitte lokken. Thans is een protest niet meer voldoende. Stelt men werkelijk belang in het behoud van dit stuk natuurschoon, dan is er meer noodig. Weshalve wij er met nadruk de aandacht voor vragen van Staatsboschbeheer, Vereeniging tot behoud van Natuurschoon, de Provincie en van allen die iets kunnen doen om het kwestieuse gedeelte der Wouwsche Plantage te redden van den ondergang. * De Woiuiwsche Plantage is een landgoed dat bekendheid geniet in geheel ons land. Duin en bosch en hei wisselen elkaar af in zoo fraaie verscheidenheid, dat duizenden er j a anlijks van genieten Al is het maar als men er over den hoofdweg door heen loont van Pindorp naar Huijibergen. De Wouwsche Plantage is een oud bezit. Kenners schatten het hout, dat er op groeit op een paar honderd jaar. Waardoor het den leeftijd bereikt van het Mastbosch bij Breda. Aanvankelijk staatsdomein, ging het in het begin van de 19de eeuw over in handen van barton de Caters, waarna de familie Emsens er bezitster van werd. Het gedeelte dat thans is verkocht en wordt ontboscht, is een fraai gebied en vrijwel geheel langs de Belgische grens gelegen. Men treft er de fraaiste mastbosschen aan met onder het huivende dak van takken en naalden een keur van rhododendrons, die in het voorjaar de fraaiste kleurschakeering leveren. Zandweg jes en voetpaadjes doorsnijden het gebied, dat aardig wat wild huisvest en deswege een dorado is voor jagers. Inde plaats van al dit fraais zullen er ontginningen komen. De opruiming zal zelfs zoo grondig zijn, dat ook de weg van Pindorp naar Huijibergen aan den zuid-oostelijken zoom geheel van de boömenreeksen zal worden beroofd. Geen lichte sluier van hout zal er overgelaten worden, om dezen praohtigen wandelweg zijn karakter te doen behouden. Hetgeen althans een klein pleister zou zijn op de wonde, die door het verlies der terreinen ongetwijfeld wordt geslagen. Alles bijeen lijkt er ons dan ook reden te over te bestaan om pogingen aan te wenden althans een gedeelte van het bezit voor verwoesting te vrijwaren. Zoo althans algeheele vrijwaring niet mogelijk is. --- KATHOLIEK DEN KATHOLIEK DEN BOSCH BIDT VOOR DEN VREDE. — Van vroeg in den avond tot middernacht trekt de onafzienbare stoet van tienduizenden Bosschenaars en Brabanters uit de omgeving den alouden bidweg van den stillen omgang, om Maria als „Koningin van den vrede” te smeeken om het behoud van den we reldvrede. Bij aankomst in de kathedrale basiliek knielden de onafzienbare volksmassa’s onder de wijde bogen en stortten een innig gebed bij Maria’s troon. --- MOBILISATIEFLITSEN. De „sfeer” is er al. X. Het Ls rustig inde stad, opmerkelijk rustig bij al het mobilisatiebeweeg. vele jongeren, die de jaren 14—’18 slechts kennen van „hooren zeggeni”, vragen zich verwonderd af, „of dit nu alles is? Huismoeders, met iets van spijt denkend aan het hamsterverbod, hebben weer hun boodschappentasch van normaal formaat aan den arm. Lieden, die nog niet „de sigaar” zijn, gaan zelfbewust huns weegs. Rijwielhandelaren 100- Pen vergenoegd door hun leege winkels, kruideniers schrijven afgifte-biljetjes. Toch bespeurt men hier en daar reeds de echte mobilisatiesfeer. Zooals gisteren en vandaag aan de bureaux waar de distributiekaarten in ontvangst genomen worden. Lange files schoven langs de loketten en het traditioneele gekanker bleef ook hier niet achterwegen. De meesten echter namen hun _ „broodkaart” in ontvangst met een gezicht alsof zij een vrij kaartje voor het circus kregen. The man in the Street lacht zorgeloos en gelooft niet aan oorlog, „’t Zal Wel weer overgaan..” ’t Is te benaauwd °m te vechte”, vertelde me een ietwat corpulente, Bredasche moeder van tien kinderen. „En waer mok noar toe mee tien van die brakken as ’t spul hier begint?” „-Ge krup maor inde grond, moeder,” raadde een meevoelende stadgenoot grinnikend aan. Het dispuut volgde snel en kaatsend, de file schoof verder en luisterde.... Rond de kwartieren is de ongewone sfeer meer voelbaar en vermengd met de prikkelende geur van „rats”, dampend inde keukenwagens, de salonrijtuigen van het leger. Overal inde scholen, waar de diverse detachementen zijn ondergebracht heerscht eendruk en Vroolijk leven. Uit alle vensters puilen iUijs-groenen, de kwartiermuts op half elf, de wapenrok in onwennige bobbels en Plooien om de leden. De eetketeltjes worden grondig leeg-gesehraapt en een »sjeKske'’ vervangt de after-dinner. Er oopt er hier en daar wel een tusschen, me niet weemoed denkt aan zijn copieus dl„nertje op het heldere damast bij moej r'de-vr°uw, doch het knagende gevoel _ 6 maagstreek wordt dooreen stevig eenmaal afdoende gestild. Bij het jl voelen kantoorman en melktpr k en .mijnwerker zich solidair en rti ,öezeSedng van de kameraadschap ■" er een rondje gegeven te worden. Het consigne luidt „Inde kwartieren blijven”, doch de jonge luit in zijn pas geperst uniform is zeer clement. De jongens vaders van kroostrijke gezinnen, mannen met baarden ondernemen een stormloop op een pittoresk ijiscokarretje, zoo’n goed-oud beestje met een dak erboven. De fabrikant, keurig in zijn kraakwitte jasje, schept naarstig en de koele, gele massa streelt het inwendige der krijgslieden. Bezorgde moeders en vaders met gansche families in hun kielzog komen hun gemobiliseerd gezinslid opzoeken en zij brengen alle soorten proviand mede. Het leven van den Nederlandschen soldaat wordt op velerlei wijze veraangenaamd. „Je zou voor je plezier gaan véchten”, zei me een korporaal, die een worst van respectabele lengte onder zijn makkers verdeelde en naar zijn smeuilg dialect te hooren uit de Maasstad afkomstig was. De kring landsverdedigers gaf luide blijken van Instemming en ineens hadden ze allemaal nog een stuk kuch over. Ik peinsde overeen ode aan de Bodemlooze Magen. De wacht werd afgelost. Strammilitair. Contrasten! BERTIL. --- GEW. NIEUWS PERSONALIA. J. G. Nollen f Woensdagavond overleed plotseling ten zijnen huize, inden ouderdom van 77 jaar de heer J. G. Nollen, sinds meer dan een kwart eeuw wethouder van Zevenbergen. De overledene bekleedde diverse functies op kerkelijk en maatschappelijk gebied en was een bekende persoonlijkheid in West-Brabant. --- DE TELEFOON-AUTOMATISEERING IN RAYON ROOSENDAAL. Wij vernemen, dat de automatiseering van het telefoonnet niet zooals aanvankelijk gemeend, half September zal klaar komen in het rayon Roosendaal, doch vermoedelijk eerst einde October. Er is en er wordt met veel spoed gewerkt aan het voleinden der uitgebreide werkzaamheden, doch door verschillende spoedeischende omstandigheden is stagnatie ontstaan, terwijl bovendien thans ook personeel onder de wapenen geroepen is. In ieder geval Is men met de automatiseering op het oogeniblik zoover, dat er op gerekend kan worden, dat begin volgende week met het instrueeren der abonnees in Roosendaal begonnen kan worden. --- Het publiek eischt sensatie! En als de krant ze niet geeft, maakt het die zelf. Wat is de krant toch sensationeel! Als de een of andere lezer in z’n blad een bericht aantreft, dat hem niet aanstaat of wanneer zulk een bericht hem van zijn gemoedsrust berooft (wat een bericht over de huidige internationale spanning allicht doet) dan wreekt de wrevel zich op z’n blad, dat toch zoo sensationeel doet. En het zijn heusch niet alleen oude vrouwkes uit het Gesticht die er zoo overpraten, soms zijn het heele Pieten, wier gemoed zich door dergelijke critiek ontlast. Maar nog ero-er zou het zijn, wanneer de krant niet zou trachten zijn lezers van de berichten omtrent het onderwerp van den dag op de hoogte te houden. Want datzelfde publiek is zoo gebrand op dat nieuws, dat, wanneer de krant het niet geeft, men het zelf wel fabriceert. Indien morgen aan den dag het telexnet zou verstoord raken en de telefoon erbij, dan zouden we nog een krant kunnen uitgeven door alleen maar af te druk ken wat het publiek allemaal zelf fantaseert. Wanneer men spreekt van den journalistieken duim, dan kunnen we in dit geval wel spreken overeen duizendpoot, die het nieuws uit ieder van zijn groote teenen zuigt. Rrrt, de telefoon gaat. Hallo. Wat? Of er muiterij in Hamburg is uitgebroken? Niets van bekend. Voor de vaste waarheid gehoord? Welnu we zullen het trachten na te gaan Bij informatie blijkt de kwakkel dooreen Amsterdamschen beursman vragenderwijze in het leven geroepen te zijn. Rrrt, de telefoon. Is Mussolini overleden? Nu, voor zoover ons bekend geen sprake. Wat, weet U het zeker? Kan niet, dan zouden w ij het toch wel gehoord hebben. Rrrt. de telefoon. Waarom schrijft U in Uw blad niet, dat er in Duitschland een algemeene opstand is uitgebroken? Niets van waar, maar mijnheer de redacteur, de neef van den broer van ons dienstmeisje Friedl heeft het zelf van de vader van zijn vriend gehoord Boos af. Rrrt. Telefoon. Wat nu weer. Of Z. H de Paus naar Berlijn zal vliegen? Het wordt al geweldiger. Neen mijnheer daarvan is zeker geen sprake. Hebt U het zelf inde radio gehoord? Welke radio? Een onbekend station. Belt U maar af, niet serieus. Er zit dynamiek inde geruchten. Ze worden met het uur grotesker van aard. Woensdagavond. Rrrrt, telefoon. Geagiteerde stem: Is het waar dat Von Ribben trop zelfmoord gepleegd heeft? O jé nu dat weer. Dat wordt vast en zeker heel den avond weer een getelefoneer van belang. Geen sprake van juffrouw Neen, geen sprake van. Rrrt, telefoon. Von Ribbentrop? Niet waar. Van wie weet U het? Vaneen kennis gehoord, die het opgevangen heeft. Rrrt. Telefoon. We zijn den vrager vóór. Niets aan de hand met von Ribbentrop. Verwonderde vraag: Von Ribbentrop? U spreekt met mevrouw van der Zijl en of U morgen een kleine advertentie wil plaatsen Rrrt. Telefoon. Neen, niets aan de hand met Von Ribbentrop. Och kom zou die de hand aan zich zelf geslagen hebben wegens de mislukking van het Pact met Rusland? Gelooft U het maar niet hoor! z Rrrrt. Telefoon. Neen Von Ribbentrop en zijn Russisch pact leven alle twee nog. Wat zegt U. Hebt U het niet over Von Ribbentrop? Of Hitler naar Rusland gevlucht is???? Bel nu maar in Godsnaam af, mijnheer!!! --- ZEELAND EN DE MOBILISATIE. Verschillende aspecten. Aan mobilisatie-nieuws geen gebrek... Zooveel zaken zijn plotseling ingrijpend veranderd, dat er genoeg te schrijven valt. De grootste stagnatie gaf gister de zeer beperkte treinenloop voor de passagiers en het totaal opheffen van het goederenvervoer, wat te erger is omdat zoovele vrachta-utos voor het leger gerequireerd zijn De eerste trein uit Roosendaal arriveerde gistermorgen pas om 11.42 en stoomde door naar Vlissingen. De drie volgende kwamen te Goes aan om 14.30, 21.42 en 0.16. Ook uit de richtingen Vlissingen reden slechts vier treinen naar Roosendaal, n.l. te 5 uiur, 8.05, 15.00 en 18.09, met aankomst te Goes om resp. 5.43, 8.34, 15-43 en 18.38. Men kon ons nog niet meedeelen voor hoelang die beperkte dienstregeling £el' dig blijft. . . Zoodra het troepenvervoer wat aineemt en het materiaal vrijkomt, volgt verbetering. De veilingen in Zeeland zijn mede zeer gedupeerd door dezen gang van zaken. Slechts beperkte hoeveelheden kan saen verzonden .krijgen. De directies doen alles wat in haar vermogen is om de schade te beperken voor kweekers en handel. Te Goes en te Kapelle heeft men nu een groot voordeel van de koelhuizen. Het zachte, meest aan bederf onderhevige fruit kan men nu opslaan tot den tijd, dat de verzending weer normaal is. Dat te Goies zat gister, naar de directeur ons meedeelde, zoo goed als vol. Bij de openbare bedrijven werkt alles normaal, ondanks het feit, dat vele employés onder de wapenen zijn. De directeur van de Waterleiding Z.-Beveland vertelde ons, dat men geprepareerd is op all-e mogelijkheden. Ma' teriaal is rijkelijk voorhanden en voor beveiliging van het bedrijf is gezorgd. Zelfs als een watertoren onklaar zou worden, kan met de gewone persleiding het water tot inde huizen worden gebracht. Bij de Goesche gasfabriek heeft ®en voor geruimen tijd steenkool en de reserve aan cokes is zoo groot, dat ook bij het eventueel schaarscher worden vah brandstof, men te Goes geen kou behoeft te lijden. verstandig om bij den verkoop beperkingen toe te passen. Ten overvloede ho-udt de overheid een oogje in het zeil, zoodat het onmaatschappelijk *en grof-egoïstisch gedoe wel geen groote vlucht zal nemen. --- Het hamsteren Door de strenge bepalingen van minister Steenberghe, is aan de ergste excessen van het hamsteren bijna overal ’n einde gekomen; trouwens de meeste winkeliers waren, reeds Maandag zc'° --- DAMES SCHOENTJE VAN VERFIJNDE DAMES SCHOENTJE VAN VERFIJNDE LUXE OF KLOMP? Het is hier alles „hout” wat er blinkt, In St. Oedenrode werd gisteren de traditioneele jaarlijksche Klompenbeurs geopend door Jhr. van Rijckevorsel, burgemeester. De moderne klompenindustrie beperkt zich niet tot de grove werkklompen voor den landarbeider. De foto getuigt dat de modellen geen onderscheid meer laten zien tusschen een damesschoentje van verfijnde luxe en zacht leer, of een houten klomp. Het is alles klompjes wat het meisje draagt en voor zich <>P den grond heeft staan. --- KATHOLIEK DEN --- UIT EEN LOGBOEK Gebeurtenissen op bet Vlaamsche kampeercentrum. De tijd voor het kampeeren en bivakkeer en is al weer zoo wat voorbij. Wij hebben zoo den indruk, dat er onder onze jonge lezers Jonge Wachters en Verkenners honderden moeten zijn, misschien duizenden, wier hoofd nog vol is van het avontuur, dat de vacantie hun bracht. Laten ze er eens wat van vertellen ineen brief, dien we dan waarschijnlijk wel onder deze rubriek kunnen afdrukken. Dan genieten de an. deren mee! Voor vandaag knippen we een paar regels uiteen logboek over het kamp van Nederlandsche verkenners op het Vlaamsche kampeercentrum „D Kluis” bij St. Jorisweert, waar in één week o.m. troepen uit Rotterdam, uit Heerlen en uit Vaals onderdak vonden. Eerste dag. De reis naar St. Joris Weert duurt lang. Als we er zijn, volgt een nieuwe reis, nu te voet. Met de zware bepakking van rugzak en dekens valt de bergbeklimming niet mee. Eindelijk zijn we er. De tenten worden opgezet. We hebben een dak boven ons hoofd en kunnen slapen. Gelukkig. Tweede dag. Ontdekking van de cantine, waar je pruimen kunt krijgen voor drie -rancs een kilo. Ware „run” naar de pruimen. Er zijn record-pruimeneters onder ons. Zij brengen het tot anderhalve kilo. Zonder schadelijke gevolgen! Gezond land is het hier. Ontdekking van het zwemvijvertje, da o hier zwemdok heet. Het water heeft de kleur van de Chineesche Gele Rivier door de vele klei-deeltjes, die erin rondzweven, opgewoeld van den grond. De staf van „De Kluis” is het er mee eens, dat verbetering geen weelde zou zijn. Daarom staat er een leeg biscuitblik naast het bad met een gleuf erin en een bordje erbij: Voor verbetering van het zwemdok. Derde dag. Kennismaking met Vlaamsche verkenners, die er met verschillende groepen blijken te zijn. Ze zingen na hun H. Mis inde kampkapel een mooi beloftelied, dat de Nederlanders niet kennen. ’s Avonds een verbroederingskampvuur. We zijn er trotsch op, dat we zoo prachtig op tijd komen. Lang wordt geblazen op een vèr-klinkende hoorn, terwijl de Vlamingen uit alle richtingen komen opzetten. Ze zien er romantisch uit. Naast hen zijn we maar zeer prozaïsch met onze hoeden op en met een doodgewone deken om. Zij zien er meer uit als Bedouïnen. Arendskop, de Hoofdcommissaris der Vlaamsche verkenners, leidt het kampvuur persoonlijk. Hij opent het plechtig. Rond het prachtige vuur. op de ruimte tusschen de rond het vuur liggende boomstammen, waarop we plaatsen hebben gekregen, zien wede kampvuurnummers opvoeren. Er is er een van den „schoeënen tamboer” dat met de „beenen van m’n ten te” voor de volgende dagen de „kamp-schlager” wordt. We hooren sappig Antwerpsch en Liersch en Kortrijksch Vlaamsch en zitten te genieten. Boven ons ronken vliegtuigmotoren en kleine lichtjes glijden als vuurtorentjes langs den hemel. De Vlamingen genieten even hard als wij. Ze roepen „rararararararara” na ieder nummer en als het erg mooi is geweest ook nog „jep, jep, jep”. Van den weeromstuit moeten wij wel yellen: Riktik, rikketikketik, enz. Dan het „Wilhelmus” en de „Vlaamsche Leeuw”, een indrukwekkend gewetensonderzoek en avondgebed onder leiding van den Vl .amschen hoofdaalmoezenier De Neuter en naar bed. Vierde dag. Een vaandrig met een insectenbeet in zijn been. Geen pretje. Nieuwe naam bij de jongens van olifantspoot. Naam verdwijnt met het „pootje”. Lumineuse invallen vaneen hopman. Waarom zou-je zooveel kleeren meesleepen als je ze niet gebruikt, vooral als het ’s nachts nogal koud is? Dus het volgende bedacht: je gaat naar bed toe, gehuld in je zomeruniform met daaroverheen een stevige jumper, daaroverheen dan je winteruniform. Tal van voordeelen. Je hebt het ’s nachts niet koud. Je bent ’s morgens ineen minimum van tijd klaar met je toilet. Je staat er model op voor de vlaggenparade. Neemt de warmte toe, dan doe je het eerste omhulsel uit, later het tweede, dan sta-je er nog altijd netjes op. Tegen den avond kun-je je weer met de rest omhangen. Inde staf worden bezwaren geuit op grond van hygiënische en paedagogische motieven. _ Ze worden weggehoond met de opmerking, dat de ander nog niet genoeg ge-koe-jeneerd is om zich volledig bij de kampzeden aan te passen. Dit meeningsverschil is niet volledig bijgelegd. Vijfde dag. Nieuwe ontdekkingen. De Rotterdammers blijken als gasten drie Engelschen in hun kamp te hebben. De Vlamingen hebben twee Zwitsers in hun midden. Aan de vlagge. mast hangen nu de Belgische en de Leeuwenvlag, de Nederlandsche, de Engelsche en de Zwitsersche. Het begint internationaal te worden. Bij de Vlamingen heet de hopman „master” en tfïjr vaandrig „assistent” Ook bij ons vinden deze titels ingang. De thee is erg bitter en de aardappels zijn erg hard. Dat neem je op den koop toe. Het smaakt toch. Zesde dag. Uitreiking dooreen Brusselschen commissaris van de geelgroene koorden aan een verkenner. Na boschmiddagen en avondspelen een heele sportdag. De inmiddels van zijn insectenbeet gerestaureerde vaandrig maakt zich verdienstelijk. Het lijkt wel een Olympische dag. ’s Avonds weer een avondspel in het bosch met een ongeval, dat er aanvankelijk nog al ernstig uit ziet. De troepen marcheeren naar hun tenten. Gekwetste wordt weggedragen en een dokter gehaald. Gelukkig blijkt het geval niet gevaarlijk. We hebben vandaag met 80 man 50 ikg brood verstouwd! Zevendedag. Nu er toch een zieke in het kamp is krijgen ook drie anderen het te pakken. Ze krijgen tentarrest. Puik middel. Na enkele uren is de ziekte over. Inden namiddag bezoek van Arendskop bij de Nederlandsche patrouilles. ’s Avonds afscheidskampvuur. Nieuwe nummers. Groot aandeel van de Nederlanders. Een meegebrachte trekharmonica kan nu volop kweelen, zeer ten genoege van den hopman, die het instrument t„ch niet voor niets heeft meegenomen. Trouwens het instrumentdoet het niet slecht bij een kampvuur. • Er zit veel melancholie in. „Hans” wordt een succesnummer. Na-’ vraag uit het Vlaamsche kamp. Achtste dag. Vlotte thuisreis. Vlotte douane-contröle en weer een gereserveerde wagon van de Nederlandsche Spoorwegen, die we in België heb-5 ben gemist. Veel vaders en moeders aan den trein. Groote verhalen thuis, maar daarover is geen logboek bijgehouden. --- 'n Drama met humor. De requisitie van ’n luxe coupétje. Het is ’n luxueuze „twaalf cylinder”, eerste prijs op eender laatste „concours d’élégance” aan het strand, lichtgroen met teer-paarse reflectie., ’n snuisterij in ’t klein, voor in 'n étalage. En, omdat ze ruim en zeer snel ls, ook gerequireerd. Haar eigenares is ’n dame, dametje, zoo mogelijk nóg eleganter. Het is de zeer jonge vrouw van ’n fabrikant, die het niet al te bekrompen heeft. Tóch leeft ze op zeer bescheiden voet, ’n voetje— ook om in ’n étalage te zetten. De „entourage” bestaat uit ’n rij van aftandsche vehikels, luxe- en vracht-Fords, ’n rij vóór en achter, en de zee-groene met de beige kussens, toiletspiegeltje en kristallen bloemvaasjes, staat daar tusschen als ’n lelietje van dalen tusschen verlepte paardeblommen. Tegen de rugleuningen „anti-makassertje”. Alles blinkt en lacht van reinheid. De jonge dame alleen lacht niet, omdat ze voor goed afscheid gaat nemen van wat haar zeer dierbaar is. De requireering loopt vlot van stapel. Mobiliseerende mannen hebben niet veel tijd. Er wordt gekeurd, getest, de motoren blaffen, rochelen weigeren. Maar deze twaalf-cylinder weigert niet, die zingt, die siddert bijna zonder schokken. Maar, voor en achter haar, hangen kwalijkriekende dampen;; wat ’n proleten naast deze hoog-adelijke. Daar komen al enkele officieren, ze salueeren zeer beleefd naar de eigenares van dat juweeltje. Zij toont haar oproep en papieren „Oh, zoo ja hm—” Er komen soldaten rond die pracht staan. „Natuurlijk gerequireerd, net iets voor ’n stafofficier”. Als de dame ziet, dat het onherroepelijk is, zegt ze met tranen inde oogen: „Zult U er niet al te ruw mee omgaan?” „Wij soldaten ruw daar mee omgaan? Maar mevrouw, hoe kimt U zóóiets van ons denken.” „De carosserie is zoo besmettelijk”. „Die poetsen ze wel weer schoon”. Een van de soldaten troost ten overvloede: „Met ’n beetje geweervet doe je wonderen.” „We zetten er ’n ofsier van de cavalerie in met z’n meisje!” > „Of ’n mitrailleur!” „We gaan er mee fourageeren, mevrouw”. „Da’s ’n goeie voor die dikke kepraal van de lichting 24. Die past er net in!” „We halen er zandzakken in, mevrouw, properder kan het niet!” Opeens klinkt de zware stem van ’n kaptein: „Wil jullie wel e5.... as de b1.... ingerukt, marseb!” Dan went hij zich tot de dame „met het voetje”. „Ik beloof U, mevrouw, dat ik ’n oogje op Uw wagen zal houen.” „Zult U ’m ’s nachts niet buiten laten staan?” „Ik zet ’m naast m’n bed, mevrouw”. Het dametje heeft haar tranen weggeslikt, glimlacht: „Och, die militairen zijn nooit ernstig dag, meneerde overste ” „Mevrouw!” Hielen, hand en kepl ’n slot, dat „klakt”.... Doek. --- VEETEELT SCHAPENMARKT TE DEN BOSCH. Weinig aanvoer, echter vlugge handel, tegen hooge prijzen. Met gespannen verwachtingen begaven we ons naar Den Bosch, Wat zou de veemarkt doen? Zou er wegens de abnormale omstandigheden, het in beslag nemen van vrachtautos en den onzekeren toestand, nog aanvoer zijn? Pessimisten beweerden dat er „geen beestje” aanwezig zou zijn en we gerust terug konden keeren. De slagers zaten al in angst. Maar het viel erg mee. Wel toonde de veemarkt een ongewoon aspect, doordat inderdaad veel vee en ook koopers en verkoopers thuis moesten blijven wegens gebrek aan vervoermiddelen, maar er was een vlugge handel en in vet vee een redelijke aanvoer. De prijzen hiervan waren circa 5—7 ct. per geslacht pond hooger dan vorige week. hetgeen voor de verkoopers een onverwacht winstje maar voor de slagers een strop beteekende. Muntig vee en kalfvaarzen of koeien benevens biggen, waren weinig aangevoerd en gingen vrij vlot van de hand tegen flinke prijzen. Zooals was aangekondigd, zou er ’n speciale schapenmarkt van het geregistreerde Texelsche schaap worden gehouden, nadat vorige Woensdag een fokdag te Den Bosch plaats had. Door de ijverige commissie met ir. Ariëns en Tromp uit Ginneken, a#m het hoofd, was op een 50-tal hokken op zijn minst gerekend. Maar ook hier speelde ’t gebrek aan vervoermateriaal deze organisatoren parten. We spraken een schapenhouder die met 25 geregistreerde schapen ter markt had willen komen, maar met den besten wil geen vrachtauto kon krijgen. Hij had er veel spijt van, want de prijzen waren goed, ongeveer het dubbele der „gewone” schapen, die aan den overkant te koop stonden. Er waren 5 hokken aangevoerd, die grif ver – kocht werden tegen de navolgende prijzen : ramlammeren f 15-18, oorlammeren f 12-15, lij-jarige oorlammeren f 18-20, Vanwege het rijksveeteeltconsulentschap werden alle gewenschte inlichtingen verstrekt, waarvan door verschillenden een gretig gebruik werd gemaakt. Het stamboekbestuur, dat geheel aanwezig w-as, meende gezien den goeden verkoop dat deze speciale markt voor verkoop van geregistreerde schapen, die op den fokdag niet verkookt werden, alle Eedea ïan bestaan heeft, --- Advertentie Knip dit uit en bid dit gebed met de leden van uw gezin. Het Katholiek Comité van Actie „Voor God” schrijft ons: Haat attö (bidden am mede O God, uit U is elk zuiver verlangen, elk juist oordeel en iedere goede daad. Geef aan Uw dienaren die vrede, welke de wereld niet geven kan, opdat wij, in gehoorzaamheid aan Uw wetten, bevrijd mogen worden van oorlogsgevaar en onder Uwe bescherming rustige tijden mogen beleven. Door Christus onzen Heer. Oratio Missa pro pace. --- Advertentie DOLF: Maar dat’s een lekkere sigare ; BRAM : .Wat ’n wonder DOLF: Oh—t is een Wonder!' WONDER i DE WONDER SIGARET.' OQvOOrI --- Advertentie Op het buiten&peor ---