FEUILLETON HET MEISJE UIT DEN EXPRES-TREIN THEA BLOEMERS 30) lk wacht nog steeds op antwoord, merkte de zee-officier op. —Goed. Chrisholme was het hoofd, maar Barlow was de penningmeester, zooals u het noemt. Het was omdat hij de duiten bij zich had, dat we zoo lang op hem hebben gewacht. Ziet u, we dachten dat dit de mep zou worden. O, ik geloof niet, dat ik iets vertel, wat u nog niet weet, voegde ze er gedwee bij. Ik denk dat u heel wat meer van Barlow weet, dan u zegt, nietwaar? Ik stel vragen, ik beantwoord ze niet, verklaarde de zee-officier kortaf. ls er er een touw inde auto? U zou er een kunnen vinden. Ga dan opzij staan. Neen handen omhoog laten. Je weet wat er gebeurt op het oogenblik, dat ze omlaag komen. Ze vonden een voldoende hoeveelheid touw. Het behoorde blijkbaar tot de uitrusting van de ontvoerders. Twee minuten later waren de Londenaar en de vrouw stevig gebonden en op den vloer van de auto gedeponeerd. Wat nu? vroeg Freddy gespannen. Direct terug naar Holt en ze onderweg af leveren? U hoeft niet te stoppen om ze kwijt te raken als u zich bij uw motorfiets houdt, was het antwoord. U doet, geloof ik, inderdaad beter, door zoo vlug Naar het Engelsch bewerkt door tNadruk verboden.) als u kunt, terug te gaan. Hier, neem deze electrische lantaarn die zou u in dien kelder noodig kunnen hebben. Ik ben overigens vlak achter u! Prachtig! riep Freddy en glipte naar zijn motor. Maar voor hjj opstapte, bleef hij opeens stilstaan. Zijn gezicht betrok. De sleutel van den kelder! zei hij. Als Chrisholme Hornsey bereikt, wordt hij daar -pgevangen en krijgen weden sleutel uit zijn handen, luidde het bescheid van den zee-officier. Maar volgens Trant zou Chrisholme naar het huis terugkeeren, nietwaar? Ik ben het met Trant eens. Zou hij al niet gepakt kunnen zijn? opperde Freddy. Dat is ook een mogelijkheid, gaf de ander toe. Maar ik voor mij geloof dat Chrisholme niets onbeproefd zal laten om zich uit de voeten te maken. Nu, dan zullen we hem moeten vangen, hernam Freddy. Ik neem aan, dat we dat kunnen! We zullen het in ieder geval probeeren, knikte de marine-man. Maar het zal een wedloop worden. En wij winnen dien! besloot Freddy. XXXIII. DE VALSTRIK. De man in het bruine pak, anders bekend als Trant, zat op een uitstekende pluk gras en wachtte. Er viel niets anders te doen dan te wachten. Hij kon niet weggaan, voordat zijn zending vervuld was, of voordat iemand hem kwam aflossen. Dit verwonderde hem ook. De afspraak was immers geweest, dat Freddy Reeve vanuit Holt versterking zou laten aanrukken. Hij voelde zich erg duizelig. Zelfs de meest geharde man kan niet uit den trein vallen, zonder daarvan eenige nadeelige gevolgen te ondervinden. Zijn geest was niet zoo helder als hij geweest was. Als de vijand terugkwam, zou hij niet inde conditie zijn voor de ontmoeting. Tk zou wel eens willen weten hoe laat het is? schoot hem door de gedachte. Zijn horloge was verscheidene uren geleden verpletterd bij den val inde tunnel. Toen hij echter naar boven keek, begon C. lucht zijn vraag te beantwoqorden. Boven een groepje boomen in oostelijke richting was een lichte grijze plek. Die kroop langzaam omhoog, hoe langer hoe meer terrein winnend op den nacht. Maar deze schemering was somber en koud; geesten, tot nu toe veilig verborgen, fladderden thans rond als angstige fantomen. Het groepje boomen, dat inde duisternis geslapen had, huiverde bij dit ontwaken. Een vogel, verrassend dichtbij, maakte in zijn slaap een kirrend geluid. De zon gaat al haast op, mompelde Trant. Verduiveld, een kop thee zou een weldaad zijn! Hij bekeek aandachtig de grooter wordende grijze vlek boven de boomengroep. Toen bewoog zich weer iets. Die vogel weer? Neen, ditmaal was het niet de vogel! Plotseling verstijfde Trant. Zijn instinct waarschuwde hem, dat de ritselende onbekende hem niet vriendschappelijk gezind was. Maar het vond hem voorbereid; hij had die lange uren van wachten niet heelemaal verspild. — Als mijn hoofd maar helder was! zuchtte Trant. Dat was het eenige zwakke punt in zijn positie, dat bonzende, doffe hoofd van hem. Zijn plannen waren gesmeed, en goed gesmeed. Als hij zich nu maar staande kon houden Er kraakte een twijg. Hallo — daar ging een van zijn mooie plannen al naar de weerlicht! De vijand naderde niet door de hoofdpoort, maar door een heg. De heg was erg dicht. Verdorie! Trant sloop van zijn graspluk naar een boschje. Er vervloog een minuut. Toen drong door den valen ochtendschemer een stem, nauwelijks meer dan een gefluister. — Barlow! Weer verging een minuut. Toen klonk het fluisteren weer. — Barlow! 70 De vijand vervolgde zijn voorwaartsche beweging. Een onduidelijke massa verscheen op nog tien voet afstand en was een oogenblik later weer verdwenen. De vijand sloop naar het huis. Trant stond onbeweeglijk. Hij liet den vijand ongehinderd tot het huis naderen. Hij hoorde het zwakke geluid vaneen sleutel, die omgedraaid wordt. Toen glipte hij weg. Hij bereikte de portiek, net toen de voordeur dichtsloeg. Dat hinderde niet. Dat was geheel volgens het plan. Barlow was niet in het huis, en de vijand zou er weldra weer uit komen, en den tuin beginnen af te zoeken. Er was niets anders in het huis, dat hem kon ophouden Tenminste, vroeg Trant zich af, ik neem aan, dat er niets is. De vijand bleef lang binnen! Of misschien leek het lang? Vervelend als je geen horloge hebt. En nog vervelender als je hoofd je inden steek laat Idioot, dat ik ben! gromde Trant plotseling. De achterdeur natuurlijk! De vijand zou waarschijnlijk van daaruit gaan werken! En hij stond hier als een gek bij de portiek. Woedend op zichzelf worstelde hij met het bonzen in zijn hoofd. Hij rende om het huis— Ja daar was de kerel! De achtertuin af zoekend, zijn neus in uitbouwtjes en struiken stekend. Aha, nu was hij bij den afgrond! Trant’s hart sloeg wat sneller. Vanuit de beschermende schaduwen beloerde hij den voortkruipenden vijand. Hallo! Wat doet hij nu! dacht Trant. De vijand scheen de jacht op televen. Hij had den rand van den afgrond bereikt, even naar beneden gekeken, en ging nu weer weg. Inde richting van Trant! Dat zal niet gaan, besliste de detective. Als de vijand hem bereikte dan was er geen hoop. De vijand zou gewapend zijn, hij was ongewapend. Zelfs als de vijand niet gewapend was een belachelijke veronderstelling in dit geval hij nog sterk zijn, terwijl hij zwak was. Daarom moest de vijand hem niet vinden. Was het zijn instinct tot zelfbehoud, dat Trant plotseling een steen deed vinden? Als hij den steen niet gevonden had zou hij er niet in geslaagd zijn den verderen loop der gebeurtenissen met zijn wil te beïnvloeden. Trant gooide den steen niet naar den vijand. Dat zou slechts zijn aanwezigheid verraden hebben. Neen, hij gooide den steen inde lucht, zoodat hij over het hoofd van den vijand zeilde en inden afgrond bela met veel gesuis en gekraak neerkonied De vijand gooide zich met een ruk °' Mooi! dacht Trant. Eén-nul v° mij! d Zijn juichkreet bleek gerechtvaardig de aandacht van den vijand was w op het ravijn gevestigd. Na een oogen te hebben stilgestaan, ging de vlJa . snel terug naar den rand van den grond, en keek nu beter naar De bodemwas half verscholen en 1 in diepe schaduw gehuld. Hij tuueenigen tijd naar beneden, en t°en keek, lichtte er iets glinsterends ui hand. Barlow! riep de vijand opnieuw. Stilte. Wie is daar? .. lanffS Weer stilte. Toen begon de vijand n den rand van het ravijn te loopen. Er was maar één weg naar bene Toen hij dien bereikt had, stond vijand stil en tuurde andermaal. Hij haalde zijn vraag, maar slechts zijns- , kwam naar hem terug. Dromm mompelde hij, en begon af te dalen. Zijn beenen verdwenen, zijn romp, hoofd. Trant wipte vanuit zijn bescm fc ting te voorschijn en kroop naar de Hij kwam zoo dichtbij als hij maar op zonder gezien te worden, en wacht den grónd gehurlt, in scherp luist „,en In zijn geest stelde hij zich dat af voor, probeerende den tijd te Hij zag in zijn verbeelding de vooi tige gestalte naar beneden kUm®®.®’