Vaticaansche Kroniek Bizonder karakter der openbare audiënties INDRUKWEKKENDE TAFEREELEN De Paus temidden der menigte (Van onzen Romeinschen berichtgever) ROME. 7 Mei 1939. De enkele algemeene audiënties, die de H. in deze laatste weken heeft toegestaan, waren reeds voldoende om een nieuwe gewoonte te vormen, die aan de audiënties een geheel apart stempel opdrukt. lederen keer zag men Pius XXI temidden Vari een dichte menigte, die zich rond Zijn Persoon verdrong om Zijn handen te kussen en Zijn zegen te smeeken. Door hieraan toe te geven handelt de Pontifex feitelijk tegen de strenge eischen der Pauselijke hof-étiduette. De conservatieve critici zullen dan °°k wel niet ontbreken, maar wie onbevangen dergelijke tafereelen aanschouwt, zal ze rekenen tot de schoonste en diepste indrukje», die men in het leven kan opdoen. Het doet denken aan de gebeurtenissen, die zich afspeelden rond den persoon van dezen Paus, toen hij nog ais vertegenwoordiger van Zijn voorganger, als kardinaal-le-83-at deel nam aan de schitterende congressen van Boedapest en Lourdes, van Lisieux van Buenos Aires, waar hij eveneens was omgeven dooreen van alle kanten opdrin-Sende menschenmassa, die hem niet deed verder komen, voordat hij, de Legaat van den Paus, zijn zegenbede had uitgesproken. Zonder twijfel zijn deze momenten van persoonlijk contact met de geloovigen uit heel de wereld bijzonder welkome en troostrijke oogenbliken, die hij zich niet wil laten ontnemen. * * * De gebeurtenissen tijdens de laatste audiëntie zijn er om dit te bewijzen. Het was 66n geweldige schare van pelgrims, die den Pontifex inde weidsche „Aula della Benedizione” verwachtte Bijna 2000 jonggehuwden, meer dan 1200 geloovigen alleen reeds dit het bisdom Tivoli, met bun bischop aan ket hoofd. Verder om het Nationale Comité Tan de Belgische J.A.C.P., de „Jeunesse Agri-c°le Catholique Péminine,” een zeer groot dantal geestelijken en religieuzen en eindelik alle eerste comunicantjes uit de stad We. Pius XII deed Zijn intrede gezeten op de majesteueuze Sedia Gestatoria, van waaruit hij onder het geestdriftig gejobel van alle aanwezigen reeds Zijn zegen gaf. Na Zijn toespraak daalde hij van Zijn troon en begaf zich te voet door de lange zaal naar den uitgang. Van alle kanten drongen onmiddellijk weer de pelgrims op, en de Paus voldeed aan alle -enschen, schreed van groep tot groep, wendde zich naar alle zijden en stak allen de handen toe. Het gedrang werd echter zoo sterk, dat de Pauselijke gendarmes het noodig vonden in te grijpen en de orde te herstellen. Toen dit niet voldoende bleek, kwamen ook de leden der paleisgarde te hulp, daarna de „sediari” en tenslotte zelfs de dienstdoende nobelgardisten, die anders steeds onbeweeglijk naast den Pauselijken troon plegen te staan. Slechts de Heilige Vader zelf toonde zich niet in het minst verstoord en ging rustig door, zich onder de pelgrims te mengen. Hij glimlachte en keerde zich naar alle zijden, reikte Zijn hand, bukte zich naar de kleine kinderen, opdat ook dezen den vlschersring konden kussen en had voor allen vriendelijke woorden van Vaderlijke belangstelling. Terwijl de Pauselijke toespraak slechts amper vijftien minuten had geduurd, had de Paus thans meer dan een half uur noodig, om den uitgang te kunnen bereiken. En ook hier, inde Sala Regia, trof hij weer andere wachtenden, die eveneens verlangend waren, den Vader der Christenheid hun aanhankelijkheid te tonen. Ook dezen wilde de Paus niet onvoldaan laten weggaan, en daarom gaf hij den wensch te kennen, dat zijn gevolg in het midden van deze zaai opnieuw zou wachten, en liet hier, temidden van Zijn hofstaat, alle inde Sala Regia aanwezigen aan zich voorbij trekken, om voor Hem te knielen, Zijn ring te kussen en Zijn bijzonderen Apostolischen zegen te ontvangen. Toen de Heilige Vader zich eindelijk kon terugtrekken, was het al eenige minuten over elf, terwijl de audiëntie, die twintig minuten had moeten duren, om tien uur begonnen was. Het spreekt vanzelf, dat Pius XII, die als zoon van de Eeuwige Stad reeds de bijzondere genegenheid van het volk van Rome bezit, door deze ongedwongenheid de harten der Romeinen stormenderhand heeft veroverd. Maar ook de van heinde en verre gekomen pelgrims komen diep onder den indruk van zulk een schouwspel. --- KANTONGERECHT BERGEN OP ZOOM VIER VISSCHERS IN HET GEDRANG. Als men vissehersbloed in de aderen heeft, vormen de laatste dagen van den gesloten vischtijd een ware tantaluskwelling. Vier Ossendrechtsche visschers waren in dezen innerlijfcen strijd gesneuveld. Zij had, den de verleiding niet kunnen weerstaan en zij waren er op uit getogen. Met een soort zegen — klein van afmetingen en met wargarens. Te hunner verontschuldiging dient er echter aan te worden toegevoegd, dat zij niet bewust er op uit gegaan waren om de Visscherijwet te overtreden. Voor wargaren, zoo dachten en verklaarden zij voor den Kantonrechter — was het geen gesloten vischtijd en wat de zegen betreft, als men het net als zoodanig wil zien, is er inderdaad een overtreding begaan. Maar daarvoor is dan ook noodig dat men het gebruikte net als een zegen beschouwt. Het geval lijkt niet erg belangrijk, maar als dan de Kantonrechter met een opvallende opmerkingen de behandeling der zaak opent, mag men met recht een ietwat buitennissige geschiedenis verwach. ten. In dit geval was het een waarschuwing, die de Kantonrechter lanceerde. — Pas op, zei hij ik wensch geen aanmer. kingen te hooren op het beleid van den Opperwachtmeester, die U verbaliseerde. Houdt er rekening mee, anders gaat U er uit! Er werden geen aanmerkingen gemaakt. Althans tot op zekere hoogte niet. Eender verdachten lanceerde echter een beschuldiging. Z.i. had bedoelde opperwachtmeester, die als getuige werd gehoord, onder eeae een verklaring afgelegd, welke niet met de waarheid strookte. Zoo zei hij, dat eender war. garens die verd. bij zich hadden, door hen door liet water was getrokken, hetgeen niet zou zijn gebeurd. De Kantonrechter en de Ambtenaar van het O.M. stelden er tegenover dat verd. deze beschuldiging desgewenscht cadeau konden krijgen, aangezien zij slechts als subsidiaire ten laste legging stond vermeld. Hoofdzaak is dat het net waarmee is gevischt, aldus spr., een zegen is. Terwijl het daarvoor nog gesloten vischtijd. ist Vervolgens wenden ondermaatsche visschen aangetroffen en in de derde plaas behoeft men een wargaren niet door het water te trekken alvorens de wet er op van toepassing is. Als het garen in het water ligt, staat het reeds gelijk met visschen. Twee der verdachten merkten daarna op, dat het voor visschien met wargaren geen gesloten vischtijd is en een hunner, de boven bedoelde, voegde er aan toe, dat hij niet met de zegen maar met het wargaren had gevischt. De Kantonrechter: Waarvan de mazen twee millimeter onder de maat waren, hetgeen wel wettelijk verboden is. Zoo wordt het een moordtuig. Verd.: Dat was mij niet bekend. In elk geval is een verklaring afgelegd in strijd met de waarheid. Kantonrechter: Wilt U beweren dat de Opper een meineed heeft gedaan? Verd.: Ja en daarvoor zijn getuigen; de burgemeester en de veldwachter van Ossen, dreoht en nog een stuk of zes anderen, ik zal dan ook een aanklacht indienen wegens meineed. Het 0.M.: Ik denk dat de Minister van Onderwijs zich wel voor deze zaak zal interesseeren. Waarmee spr. doelde op de functie die verd. waarneemt. In zijn requisitoir maakte spr. dan onder, scheid inde zwaarte van de schuld van elk der verdachten. Den eigenaar der netten, die een vischacte bezit, is het schuldigste. Hij vischt wel en moet weten wat al dan niet mag. Tegen hem eisdh ik 2xfs boete. Tegen de drie andere verdachten, die geen visohacte bezitten, maar van wien ook niet opgaat hun beroep als zouden zij in dienst van den eersten verd. zijn opgetreden, hebben minder schuld. Tegen hen eisch Ui elk f2 boete. Een en ander met verbeurdverklar ring van den zegen en vernietiging der in beslag genomen wargarens. De Kantonrechter deed overeenkomstig de eisch uitspraak. Eender verdachten. Ik zal een aanklacht indienen bij den Officier van Justitie. --- Bovenstaande foto werd genomen bij gelegenheid van het afscheid van hopman Paul Schute der St, Laurentiusgroep te Bovenstaande foto werd genomen bij gelegenheid van het afscheid van hopman Paul Schute der St. Laurentiusgroep te Ginneken. Bjj dit vertrek werd hem het eere-commissariaat aangeboden. De leider te midden van zijn verkenners, . --- BOER EN BRIT. Geschiedenis van den oorlog in Zuid- Afrika. n Dein de vrijheidsoorlog van 1881 opnieuw bevochten onafhankelijkheid der Zuid-Afrikaansche republiek bracht de Boeren tot de Conventie van Pretoria. Deze conventie kende een vrij binnenlandsch bestuur aan Transvaal toe, mits onder de suzereiniteit (opperalleenheerschappij) van de Britsche Kroon. Om verder bloedvergieten te voorkomen, wil. ligde de Republiek dat in, maar dit toezicht leidde tot een soort tweeslachtigheid, waarom in 1883 een deputatie naar Londen toog, om terugkeer tot de oorspronkelijke conventie van Zandrivier terug te keeren. Inderdaad liet de Engelsche regeering de suzereiniteit varen en bedong alleen dat Transvaal geen verdragen met andere staten Oranje-Vrijstaat uitgezonderd zou sluiten, zonder toestemming van koningin Victoria. De Boeren waren, dank zij deze conferentie van Londen, wederom vrij en Paul Kruger werd na eenige jaren gekozen tot president van de Zuid-Afrikaansche republiek, andere naam voor Transvaal. Inde jaren na de Londensche conventie consolideerden zich langzamerhand de twee Boerenrepublieken tot normale staten. Hoewel Engeland anders gehoopt had, bleken de leiders tegen de vele moeilijkheden opgewassen en bleven zij ook de verschillende inlboorlingenstammen de baas. Alles zou goed zijn gegaan, indien men inden bodem van Oranje-Vrijstaat en vooral van Transvaal, geen goud had gevonden ; behalve dat hierdoor duizenden gelukzoekers, meest Engelschen, op kwamen dagen, werd de hebzucht van Engeland zelf er ook door geprikkeld. Albion had echter geen haast en wachtte op het gunstige moment; wel steunde zijn regeerders de kuiperijen door verschillende intriganten van Jingoïsme en kapitalisme opgezet; de naam van den minister van Koloniën, Joseph Chamberlain de vader van den tegenwoordigen Engelschen minister) kreeg daarbij een minder welluidenden klank. De beruchte Cecil Rhodes, aangesteld tot eersten minister van Kaapkolonie, begon na oprichting van de „Chartered Company” Engelands invloed inde Boerenrepubliek uitte breiden, ook door omkooping, het verwekken van agitatie onder ‘de „uitlanders” en geheime bewapening van de roerige elementen daaronder Een handlanger van hem was de niet minder beruchte Eng. regeeringscommissaris, dr. Jameson, die van de Engelsche stad Mafeking uit op 31 Dec. 1895 een inval deed met een troep gewapenden in Transvaal. Kruger zond onmiddellijk 400 Boeren onder Cronjé en Potgieter op hen af en op Nieuwjaarsdag 1896 kwam het bij Krugersdorp tot een treffen dat eindigde met de overgaaf van Jameson en zijn vrijbuiters. Hij en zijn officieren werd gearresteerd en naar Pretoria gebracht. Kruger had de grootmoedigheid de schelmen aan Engeland over te leveren, dat ’n onderzoek beloofde, maar toen dit compromitteerend werd voor Chamberlain, ging alles met bekwamen spoed den doofpot in. Gematigd trad Kruger ook op tegen het samenzwerend „Hervormingscomité” van Johannesburg; met ’n boete kwamen de 64 leden er vanaf. De Jameson-raid had ook inde Engelsche Kaapkolonie een groote uitwerking. De onafhankelijkheidszin werd er door geprikkeld en bij de verkiezingen in 1898 behaalde de Afrikaner-partij, die naar een vereenigd Zuid-Afrika streefde, de overwinning. Engeland was vertoornd en zon op nieuwe middelen, om zijn oppermacht te handhaven dooreen weder-invoering van de bij de Londensche Conventie prijsgegeven suzereiniteit. De Engelsche regeering ging zich nu weer bemoeien met de binnenlandsche aangelegenheden der Boerenrepublieken. De „South African League”, een nieuwe schepping van Rhodes, begon grieven en incidentjes op te sporen, die op schandelijke wijze, ook inde Engel'sche pers, werden uitgespeeld tegen den Oranje-Vrijstaat en Transvaal, terwijl de regeering zich er achter stelde door blauwboeken uitte geven en tenslotte door het stellen in 1899 van den eisch : gelijke politieke rechten voor alle ingezetenen der Z.-Afr. republiek. Dat wilde zeggen, dat ieder buitenlander, die inde Transvaal neerstreek, onmiddellijk, dus zonder naturalisatie, stemrecht zou krijgen. De bedoeling van deze met alle rechten en gebruiken spottende eisch was duidelijk : de vreemdelingen, meest Engelschen, de macht in handen te geven. Kruger kon deze eisch, zonder landverraad niet inwilligen ; wel kwam hij Engeland zoover mogelijk tegemoet. Het stemrecht zou 5 jaar na de vestiging in de republiek verleend worden en de bevolking der goudvelden mocht 25 proc. der zetels inden Volksraad bezetten. Engeland leek nu bevredigd, maar Chamberlain, die den oorlog wilde, bracht weer de suzereiniteit ten berde en de Engelsche Troonrede van 9 Aug. 1899 beloofde weinig goeds voor de Boerenrepublieken. Zoowel Transvaal als Oranje-Vrijstaat begrepen den ernst der situatie en drongen ondanks woordbreuk op woordbreuk aan bij Engeland, op een gezamenlijk onderzoek. Chamberlain wilde echter geen oplossing, doch een conflict en liet laconiek antwoorden, dat het te laat was. Chamberlain had het leger, dat naar revanche voor Amajuba hunkerde, op zijn hand en de begeerte naar de onuitputtelijke rijkdommen aan mineralen van Transvaal deed de rest. Toen troepenbewegingen gesignaleerd werden inde richting der Vrijstaatsche grenzen, begonnen dramatische dagen aan te breken voor de Boerenrepublieken.. President Steijn van Oranje-Vrijstaat deed nog wanhopige pogingen om den vrede te redden, doch alles stiet af op botten onwil. Onder deze omstandigheden kwamen 2 October 1899 de belde Transvaalsche Volksraden bijeen, waar Kruger op kalme, indrukwekkende wijze de situatie schetste en als zijn gevoelen weergaf, dat men zijn volk geen eigen regeering gunde en oorlog onvermijdelijk was. „Liever geen leven, dan leven zonder een vrij land”, zei de voorzitter van den Eersten Volksraad, en allen waren het daarmee eens. Toen in het Engelsche Lagerhuis, ondanks een vlammend protest van Drillon tegen de imperiale politiek van Chamberlain, een oorlogscrediet van tien millioen pond sterling werd verleend voor Z.-Afrika en troepen bij scheepsladingen naar Kaapkolonie ging, voelden Transvaal en Vrijstaat zich zoo bedreigd, dat zij op 9 October een ultimatum stelden aan Engeland, waarin zij vroegen om vriendschappelijke arbitrage en om terugtrekking der Engelsche troepen van de grenzen der republiek en opschorting der militaire maatregeln. Het ultimatum werd afgewezen en natuurlijk stelde men het in Engeland voor dat de Boeren den oorlog wilden en dezen Engeland opdrongen. Transvaal en eveneens Oranje-Vrijstaat, trouw aan het gegeven woord, riepen hun mannen onder de wapenen en de Engelsehen verlieten voor ’n groot deel de republieken ; de overige buiten, landers bleven en honderden van heil gaven zich op als vrijwilliger. De oorlog ging beginnen l --- Roosendaal wordt geautomatiseerd. In het najaar is alles klaar. – Dan komt Bergen op Zoom aan de beurt. Ongeveer twee jaar geleden begonnen met de voorbereidingen voor de automatiseering inden sector Roosendaal zijnde werkzaamheden thans flink aan het ópschieten, zoodat eraan gedacht kan worden, dat de moderne telefoonbediening ineen gedeelte van ’Westbratoant vermoedelijk in het najaar een feit zal worden. Voor Roosendaal zelf, dat een belangrijk knooppuntcentrale zal zijn, is de automatiseering van groot belang. Echter ook voor het „achterland”, dat zich met de jaren kunnen we wel zegden meer en meer op Roosendaal als centrum concentreerde. Over de automatiseerings-werkzaam- haden we een onderhoud met de Weren Loeher en Seegers van den Telefoondienst. De onderstaande gegevens 2tin dan ook geput uit de ons bereid- /erstrekte mededeelingen. De automatiseering inden sector Roosendaal omvat het plaatsen van toestellen met de kiesschijf inde netten Roosendaal, Wouw, Pindorp, Heerle, Nispen, •vtcphen, Schijf, St. Willebrord, Sprun-Wl. Zegge, Bosschenhoofd, Oud-Gastel en Stampersgat. De „automatische telefoniste” maakt in genoemde plaatsen het direct zelf-vertoinden met nummers in deze plaatsen mogelijk, doch ook met andere plaatsen, die in het hiernaast staand kaartje volgens den stand van het oogeniblik zijn aangegeven. Bij de automatiseering zijn betrokken ongeveer 900 aansluitingen. Het telefoonbedrijf hoopt na de automatiseering het aantal te kunnen uitbreiden tot meer dan 1000. Deze hoop is hierop gevestigd. omdat verschillende netten worden samengevoegd en het minimumtariefsgebied wordt uitgebreid, waardoor dus het zoogenaamde afstandsgeld naar verhouding goedkooper wordt. Dit beteekent. dat het gebied waarvoor het abonnements-geld van 2 ct. per gesprek geldt, grooter wordt. Roosendaal bijvoorbeeld wordt, „telefonisch” dan gesproken, drie maal grooter dan thans. De netten die gecombineerd worden zijnde volgende : Rucphen en Schijf, Wouw en Heerle, St. Willebrord en Sprundel, Zegge en Bosschenhoofd, Oud-Gastel en Stampersgat. --- Decentrale, Decentrale te Roosendaal is zoo uitgebreid gemaakt, dat de groei onder alle omstandigheden kan worden opgevangen. Deze centrale is berekend op 1200 aansluitingen. Het gebouw, dat achter het postkantoor ligt, is frisch en modem van „snit” doch vooral praetisch. Dat wat het uiterlijk betreft. Het Inwendige bevat bijzonder interessante kamers met duizenden dikke en kleine draden en draadjes, die O'Cgenschijnlijk nooit een kloppend geheel met elkander kunnen vormen, doch waarin zoo’n precieze orde is gebracht, dat er bijkans vaneen harmonisch geheel kan gesproken worden. »Dat is zoo in het hart van decentrale, de automatische zaal, als inde zaal met versterkers-installatie, waarover de interlocale en internationale verbindingen loopen. Doch ook de groote kabelkelder is machtig interessant. Daarin immers rijt zich kabel naast kabel van het ondergrondsche net. Verder trekken o.a. de aandacht de machinekamer met de groote accubatterijen en alle verdere technische details, magazijnruimten, dienstkamers, vertrekken voor het personeel en het moderne kantoor van den ehef-monteur, den heer Seegers. --- Wat er nog rest. Reeds eenige dagen is in Roosendaal op de Markt een bescheiden tentenkamp verrezen, waar naarstig dag en nacht gewerkt Wordt om de automatiseering „in goede banen” te leiden. Op het oogenblik worden de kabels der Roosen. daalsche abonnés met de automatische centrale verbonden. lederen avond en nacht wordt een gedeelte der abonnés „onder handen genomen”, waardoor deze eenige uren van telefoneeren uitgesloten zijn. Zaterdag is alle leed echter vergeten en is geheel Roosendaal automatisch aangesloten zonder dat men er evenwel iets van bemerkt, omdat de juffrouw aan de telefoon er nog „tusschen zit” Hoever is men intusschen al met de andere werkzaamheden gevorderd en wat is inde naaste toekomst nog te wachten ? De automaten-huisjes inde verschillende plaatsen zijn al klaar en de kabels vandaar naar de hoofdcentrale al gelegd. Binnenkort zal begonnen worden met ’t leggen van kabels voor aansluitingen in dein den sector liggende plaatsen. Het plaatsen van de moderne kiestoestellen vergt eender grootste brokken van het werk. Het duurt niet lang meer. of ook daarmede wordt aangevangen. Dan zal het verschijnsel zich voordoen, dat de abonnés twee toestellen in huls hebben ; de „groote kast met den zwengel” en het zwarte automatische toestelletje. Voordat het oude toestel verdwijnt zal het publiek uitvoerig op de hoogte worden gebracht van het gebruik der nieuwe toestellen. We kunnen ons voorstellen, dat ook andere gedeelten van Brabant, waar de automatiseering nog niet werd ingevoerd nieuwsgierig zijn om te weten hoe het met hun streek staat. Bij informatie daarna werd ons medegedeeld, dat met de voorbereidende werkzaamheden inde sectoren Bergen op Zoom, Tholen en Oosterhout is begonnen. Naar het zich laat aanzien, zal eerst Bergen op Zoom aan de beurt komen. --- BROEFKES VAN DEN DRÉ z'n TRUI ULVENHOUT. 9 Mei 1939. 1088). jy£enier, ELEIDELIJK aan Is Mei dan toch gekomen. ’t Hee laank geduurd van ’t jaar. En op den oogenhlik as ik deus briefke naar oe wegschrijf, is ’t nog nie datte mee ’t weer. 1 Zoodoende kwam er van ’n Meibriefke nog nie veul terechte, ’n Meimaand mee de kachel aan, allee, da stemt den mensch nie. As ge ’s avonds uit ’t Meilof komt mee ’n rooie neus van de kouw, en oew kraant pakt die vol mee somber, triestig nuuws staat, dan motte wel ’nen kemeediaant zijn in hart en nieren om lust te hebben in ’t schrijven van ’n blossemend Meibriefke! Ik kost er dus nie toe geraken. Maar vandaag, zoude zeggen, is er goeie veraandering n ’t zicht. Ik vond van den. mergen weer, veur den zooveulsten keer trouwens, den Dré z’nen borstrok inde bedstee. Die hee-t-ie nou al wel twintig keeren uitgelaten deus Voorjaar. Mee ’t gevolg, dat le telkens overnuuw verkouwen is. En hoe ik ok foeter —, hij gaat z’nen gaank! Is ’t ’n wonder dat ie nie van z’nen rimmeltiêk afgerokt? Zee ’k ’m gisterenavond nog! Witte wat-ie me ten aantwoord gaf? „Ginnen eenen dokter wit wa rimmeltiek is. of hoe ie oe daarvan genzeen mot! Maar Trui van Peeren” (as ie nijdig is, gerbukt ie altij mijnen meskesnaam) „maar Trui van Peeren weet ’t percies! Zeuven flanellen, tien borstrokken en ’nen zwaren groentenwagel. En dan maar douwen tot ge ’r bij neervalt, dan zijde de rimmeltiek kwijt! Mensch, hou op. Gift ’nen mensch, die verkouwen is, liever ’n borreltje dan ’nen groöten muid, daar zal ie beter van bekomen!” „We zullen jou borreltjes! Dan zijde ’t heele jaar verkouwen, gladdekker!” „Ge hebt gin hart!” „En gij gin verstaand!” „’t Leste woord motte hebben, protsmakert! ” „As ge da maar wit!” Toen zweeg ie. En heb ik ’m om tien uur, veur wede bedstee inkropen, maar ’n „slopmutske” ingeschonken. Maar.. van den mergen lag den borstrok weer wel onder z’n hoofdkussel gefriemeld. .! Afijn, vandaag zal ’t wel losloopen. De Mei is gekomen. Daar kwam daarstraks al ’n tiep veurbij mee ’nen „blomkool” op, ’nen strooien hoed. En mee ’n lichtgrijze pofbroek aan. Die kwam de winter afzeggen, docht me. Ja, da mansvolk van teugeswoorrig is al net zoo hitsig om wa nuuws aan te trekken as m’nen eigen soort. Groen, pèèrs, lichtblaauw, wijnrood, van alles dragen de kearels. Of., „kearels”..! Neeë, kearels zie ’k er nie mee. ’t Zijn., nouja, laat ik gin ruzie maken, ’k heb genogt aan den dieën-van-mijn. Mee z’n borstrokken! Oh! Ze luien veur ’t Meilof! M’n parnpier is nog wel nie heelegaar vol, maar ge doe ’t er maar mee veur ’nen keer. ’k Mot wetg. Oudoe, horre! Trui. ---