HET RADIO-PROGRAM Donderdag 1 Juni 1939. HILVERSLM I (1875 M. en 4.15 M.) 8.00-9.15 KRO. 10.00 NCRJV. 11.00 KRO. 2.00-12.00 NCRV. 8.00-9.15 Gramofoonmuziek. (Om ca. 8.15 Berichten). — 10.00 Gramofoonmuziek. — 10.15 Morgendienst. — 10.45 Gramofoonmuziek. — 10.15 Morgendienst. — 10.45 Gramofoommuziek. — 11.30 Godsdienstig halfuur. — 12.00 Berichten. — 12.15 KRO-crkest (1.00-1.20 Gramofoonmuziek). — 2,00 Handwerkuurtje. — 2.55 Gramofoonmuziek. — 3.00 Vrouwenhalfuur. — 3.30 Gramofoonmüziek. — 3.45 Bijbellezing — 4.45 Gramofoonmuziek. — 5.Ö0 Handenarbeid voor de jeugd. —5.30 Dames-ensemble yan Eden en Gramofoonmuziek. — (Ca. 6.25 Berichten), — 7.00 Berichten. — 7.15 Journalistiek weekoverzicht. — 7.45-7 55 Gramofoonmuziek. — 8.00 Berichten ANP., herhaling SGS-berichten. — 8.15 Koorconcert. — 9.00 Causerie „Persoonlijke roeping”. — 9.30 Pianovoordracht. — 10.00 Berichten ANP., actueel halfuur — 10.30 Gramofoonmuziek. (10.45-11.00 Gymnastiekles). — 11.50-12.00 Schriftlezing. HILVERSUM II (301.5 M.) Algem. Programma, verzorgd door de AVRO 8.00 Gramofoonmuziek. (Om 8.15 Berichten). — 10.00 Morgenwijding — 10.15 Gramofoonmuziek. — 10.30 Voor de vrouw. — 10.35 Ensemble Jetty Cantor — 11.00 Voorde vrouw. — 11.10 Vervolg concert. — 12.15 Berichten. — 12.17 AVRO-Amusementsorkest. — 12.45 Gramofoonmuziek. — 1.15 Het Omroeporkest. — 2.00 Voor de vrouw 2.40 Het Omroeporkest. — 3.15 Gramofoonmuziek. — 3.30 Viool en piano. (Ca 3.45 Berichten). — 4.00 Voor zieken en thuiszittenden. — 4.30 Kinderkoor „Zanglust” en het Omroeporkest (opn.) — 5.00 Natuurhistorische uitzending. — 5.30 Het AVRO-Amusements-orkest. — 6.28 Berichten. — 6.30 Sportpraatje. — 7.00 De AVRO-Danceband en soliste. ~ 7.35 Causerie „MateriaTsatie en dematerialisatie van licht”. — 8.00 Berichten ANP., mededeelingen. — 8.20 Het Omroeporkest, en solist'. — 9.15 Declamatie. 10.00 Orgelspel. — 10.15 De Twilight Serenaders en solist. — 11.00 Berichten ANP. Hierna tot 12.00 Gramofoonmuziek. DROITWICH (1500 M.) 11.20 Het BBC-Northem orkest. — 12.20 Reportage. — 12.35 Dansmuziek (Gr.P^^- 1.20 Populair solistenconcert. — 1-35 mofoonmüziek. — 2.40 De BBC-ZangefS pianobegeleiding. — 3.10 Declamatie. p Stedelijk Orkest van Boumemouth list. — 5.06 Voor de vrouw — 5.20 Het *✓ kington-kwintet. — 6.00 Zangvoordract*” /• 6.20 Berichten. — 6.40 Landbouwpraatp $ 655 Het BBC-orkest. de BBC-ZangerjU'. solisten. — .06 Causerie „The Arctic 8.20 Gevarieerd programma — 9.05 t' tooneel. 9.20 Berichten. — 9.50 Het Kn\ .- stri.ikkwartet — 10.20 Korte KerkdienS'jjj 10.40 Henry Hall’s Music Makers. — Billy Bissett’s Canadians. — 11.35 orS^'af-11.50 . Gramofoonmuziek. — 12.10-12.20 richten. RADIO PARIS (1648 M.1 m? 12.35-12.45 Zang. — 1.25-2.20 Victor r3jj cal’s orkest. — 2.35 Zang. — 2.50 e!?. / Pianovoordracht. — 4.35 Viooh eordrac*1 4 50-5 05 Zang. — 5.25 Trioconcert. -L Radiotooneel. — 7.20 Het Bailly-orkes • 8.50-12 05 Opera-uT7Pnding. Keulen (456 m.i 6.50 Gramofoormuziek. — 7.30 Het "r^ir Dresdensch orkest. — 8.50 OmroeP11 orkest. — 2.30-3 20 Populair concert. g.jO Het Stedelijk onera-orkesr van Graz. ■" gr H-J-koor. — 7.35 Leo Eyso’dt’s orkest. Reportages. — 10.55-12.20 Het Omroei** orkest. BRUSSEL (322 en 484 M.) ,2 jd 322 M.; 12.20 Gramofoonmuziek. r'tep' De Witte Moriaenen. — 1.05 Het OW dansorkest — 1.50 De Witte Moriaene* • 2.05-2.20, 5.20. 6 50 en 7.20 Gramof°™‘ ziek. — 8.20 Gevarieerd programma-10.30-11.20 Het Omroepdansorkest.. 484 M.: 12.20 Gramofoonmuziek. —_fo0jr Het . Radio-orkest. — 1.50-2.20 Gramm muziek. — 5.20 Muzikale causerie (m 1 platen). — 6.35 Het Radio-orkest. Gramofoonmuziek. — 830 Radiotoom „p. 8.50 Gramofoonmuziek — 9.2° Het Oh* j,. symtihonie-orkest. — 10.30-11.20 Grauw muziek – DEUTSCHlLANDSENDER (1574 M-l 8.35 Het Omroeporkest. — 10.05 Ber 10.20 Uit Boedapest : Pianovoordracu • ep-11.05 Berichten. — 11.20-12.20 Het om dansorkest. --- FEUILLETON DE MOEIZAME WEG Naar het Amerikaansch van LOUISE HOLBORNE XV. Nadruk verboden. 18) O wen worstelde en schopte als een wilde, maarde onbarmhartige vingers hielden hem steeds bij zijn kraag vast en de meedoogenlooze zweep daalde welgemikt en regelmtaig op zijn ineengekrompen lichaam neer. De honden sprongen om het slachtoffer heen en hapten strijdlustig naar zijn beenen, tot een slag in hun richting hen jankend deed terugtrekken. Eindelijk, toen Warwick buiten adem sn de zweep gebroken was, liet hij zijn gevangene los en smeet hem aan den kant van den weg, waar hij een paar seconden kreunend en half bewusteloos bleef liggen. Toen krabbelde hij langzaam overeind. „Duivelsch,” riep hij met ’n dikke tong, „daar zul je voor boeten!” Warwick haalde de schouders op. Owen hinkte pijnlijk naar zijn paard, dat vredig aan den kant van den weg stond te grazen, en moeizaam erop klimmend, reed hij langzaam weg. Christian, vervuld van afkeer, kwam de bocht van het pad om, en liep aarzelend tot de plaats, waar Warwick met gefronste wenkbrauwen zijn verdwijnenden vijand stond na te kijken. „Nu hebt u zich ’n gevaarlijken vijand gemaakt,” ag * W* „Mogelijk,” sprak hij, terugvallend in de koele afwijzende houding, die hij sedert den maanverlichten nacht, toen hij zijn liefde had verklaard, tegenover haar had aangenomen. „Een vijand meer of minder is niet zoo erg belangrijk.” Maar het meisje keek verontrust. „U kent hem niet, als ik,” klonk het gedwongen. „Hij is ’n gewetenloos mensch, u weet niet wat u riskeert.” Hij keek haar met nauwelijks verborgen verbazing van terzijde aan. „Ik ben niet bang uitgevallen,” merkte hij, even glimlachend, op. „Ik denk dat ik voor onzen vriend een vrij goede tegenpartij ben.” Zij wandelden langzaam inde richting van Carolay en toen ze bij de eerste hut aangekomen waren, bleef hij staan en nam zijn hoed af. „Goeden middag,” zei hij, zonder een hand te geven. Ze voelde een eigenaardige trilling in haar gezicht. „Meneer Warwick,” stamelde ze, „ik ben u zoo dankbaar. Ik weet niet ” „Er is niets om dankbaar voor te zijn. U hebt me de gelegenheid gegeven, te doen, waar ik al dagen lang zoo naar heb verlangd. Mijn rekening met Mottige Sammy is nog niet vereffend. Ik kan u verzekeren, dat ik heel voldaan ben over mijn werk van vandaag.” Terwijl hij sprak, keerde hij zich weer af, maar Christian legde haar hand op zijn arm, hem tegenhoudend. „Meneer Warwick,” begon ze onzeker, met vuurroode wangen. „Ja,” klonk het koel en beleefd. „Ik wilde u zeggen,” ging ze haastig voort, „ik had het u al zoo lang willen zeggen, dat het mij spijt, dat ik laatst zou onhebbelijk tegen « ben geweest.” Ze wachtte. „Was u onhebbelijk tegen mij?" vroeg hij. „Daarvan herinner ik mij niets. In ieder geval ben ik alles al vergeten.” Hun oogen ontmoetten elkaar: de zijne ernstig, zelfs streng, de hare verlangend. „Het lijkt ongerijmd, weet u,” ging ze met een nerveuzen lach voort, „dat u en ik, die practisch alleen zijn hier, niet op goeden voet met elkaar zouden zijn.” „Ik meen, dat ik u eens verteld heb, dat hetzelfde bij mij is opgekomen,” antwoordde hij rustig. „Maar zijn we niet op goeden voet met elkaar? Ik zal van mijn kant altijd blij zijn, als ik iets voor u kan doen, en ik ben er zeker van," voegde hij er aan toe, met een kort lachje, „dat als de omstandigheden zich voordeden, u hetzelfde voor mij zoudt doen.” Toen wist Christian, dat ze hem in dien maanverlichten nacht in het diepst van zijn ziel beleedigd had en dat er geen vergeving voor haar was. „U ontwijkt mijn vraag,” zei ze zacht, „dus kan ik niets meer zeggen, maar ik dacht, omdat u zoo gauw weggaat ” „Weggaan,” herhaalde hij verbaasd, „ik heb niet het minste plan om weg te gaan. De wensch is hier zeker de vader van de gedachte,” voegde hij er bitter aan toe. „U vergist u,” riep ze vlug. „Ik wensch heelemaal niet dat u weggaat, integendeel....” Ze brak plotseling af, ging toen verder: „Meneer Owen heeft mij juist verteld, dat iemand anders aanspraak heeft gemaakt op Barnethan.” „O, is het dat? Ja, ik weet, dat hij dat verhaal heeft – rondgestrooid. Vanbrugh heeft het me verteld, maar er is niet de minste grond voor, evenmin als er eenige waarheid is die dwa*e bewering van zooeven. Christian kleurde hevig. „U kon toch moeilijk voor een oogenblik verondersteld hebben, dat dat mogelijk was” Hij trok haast onmerkbaar zijn wenkbrauwen op. „Vrouwen hebben soms vreemde grillen. Ik kan niet zeggen, dat Owen een man is, die door vrouwen sympathiek gevonden zal worden en toch men kan nooit weten.” Toen voegde hij er op plotseling veranderden toon aan toe: „Dus u beschouwt het feit dat ik Barnethan gekocht heb, niet meer van zoo’n vijandig standpunt als u eerst deed? Zoudt u misschien mijn mogelijk vertrek betreuren?” Hij zou niet hebben kunnen zeggen waarom hij op zulk een wijze met vuur speelde. Hij had haar niet vergeven en hij had zichzelf honderdmaal gezworen, haar nooit te zullen vergeven. En toch, toen zij naast hem stond, terwijl de wind haar golvend haar van het voorhoofd woei, haar rok tegen hem aan wapperde en haar gewoonlijk ernstig gezicht een zachte en haast peinzende uitdrukking droeg, die ’t dubbel aantrekkelijk maakte, voelde hij zich haast onweerstaanbaar gedrongen om „goede vrienden te worden”. Haast maar niet geheel. Want er zijn dingen, die ineen mans geheugen vreten, hoe verliefd hij ook moge zijn. En Christian had ongelukkigerwijze een van die dingen, die op den bewusten maanavond gebeurd waren, aangeroerd. Niettemin kregen zijn oogen een aanmerkelijk zachter uitdrukking, toen hij op haar antwoord wachtte. Maar zij sprak achteloos: „Er is dus geen kwestie van, dat u weggaat, zooals u zegt, dus het is nutteloos op uw vraag te antwoorden.” Hij verhardde dus zijn hart weer, riep Perry met een stem, zooals deze zelden van hem hoorde en keerde zich om in de richting van zijn eigen domein. Om de een of andere reden sliep Christian dien nacht niet. Ze hoorde de kleine koekoeksklok inde keuken slaan, twaalf – een-twee. De wind was haast tot een storm aangewassen en tusschen de vlagen door, kon ze het blaffen vaneen troep rondzwervende honden hooren, die ’s nachts de bergpaden doorkruisen met helsch hondenkabaai. Drie of vier maal holden ze het kamp door en weer weg inde duisternis, hun wolfachtig gehuil toeT en afnemend al naar gelang de wind loeide of zweeg. Tartar en Wag bromden in hun slaap, maar ze waren gewend geraakt aan deze nachtelijke bezoekers en vonden het niet de moeite waard er notitie van te nemen. Maar Christian huiverde en trok de dekens over haar Hoofd. Er scheen in haar opgewonden. verbeelding iets dreigends in hun gehuil en ze had een- vaag voorgevoel van komend gevaar. Warwick’s rust werd ook onderbroken en gehinderd door afmattende droomen, waarin hij onophoudelijk eindelooze heuvels beklom op zoek naar iets hij wist niet wat iets dat huild en kermde om hulp, inde duisternis. Tegen den morgen viel hij ineen zwaren slaap, waaruit hij laat ontwaakte en ineen voor hem buitengewoon slecht humeur. Gedurende den dag vertelde hij zichzelf meerdere malen dat hij een gek was. Maar ’s nachts droomde hij weer; hij droomde dat hij het jammerende dwaallichtje van den vorigen nacht bemachtigd had en toen hij het in zijn armen hield was het een kind, een kind met de oogen vaneen vrouw. En toen hij goed keek, zag hij, dat het het gezlc*1*' Christian was. , i December had zijn intrede het was bitter en onmenschelU v.'1’ Op een namiddag reed Chris1’ Kilcorran naar huis terug door.juistfr®* zame, door sneeuwwolken vei landschap. ar Er viel nog wel geen sneeuw, ö er een paar dagen geieden %eS&. pr»”1, lag nog steeds droog en wit °P 0 «IK?\ en rustte als zilver draadwerk boom en heester sn de gierel beloofde nog meer. pp*l , Toen zij het reeds vroeger 8 If* bosch inging, werd haar aan „patiS trokken door donkere, °nre,cpok plekken inde sneeuw. Met een ze dat het bloedvlekken waren. ,{e v* klopte snel, toen zij afsteeg ° dichterbij te onderzoeken. Betsy’s teugels overeen 0 , orri \;f gooide, ging ze voorzichtig vo