40. Het Geslacht Reichenau. Wanneer Else hare rechten op het erfgoed Reichenau, dat haar eens als persoonlijk eigendom was afhandhaafde, dan overtroffen de passiva het V'mot in die mate, dat geen aannemelijk accoord kon worden gesloten. Ti ouwe vrienden poogden in het belang van Else en hare kinderen dit door te zetten, doch niet zonder moeite en strijd, daar zich als heftig bestrijder baron Von Osten deed kennen. Het was als verdroot hem het vertrouwen, eens in de Edelheimsche firma gesteld, zoo scherp ging hij nu tegen deze te keer; hij scheen geheel vergeten, boe bevriend hij eens met de familie Edelheim was geweest. Hij herinnerde zich blijkbaar slechts de financieele betrekkingen der laatste jaren en trachtte op a“e mogelijke manieren deze te ontwarren, zonder schade voor zich. Zijne depositen waren hem alle ter hand gesteld; voor de loopende renten en te vorderen kapitalen moest hfi echter mede genoegen nemen met het accoord. Voorzeker hadden de crediteuren geen rechten op Reichenau. Doch Reichenau had veel veranderingen ondergaan. Nadat zijne vroegere bewoners het huis hadden verlaten, had Wolfgang op zijn grond een fabriek opgericht en groote branderijen aangelegd, welke goed rendeerden. Het was misschien de eenige tak zijner veelzijdige industrieele ondernemingen, welke tot op het laatst een werkelijke winst opleverde, schoon de zaak slechts gedreven werd als bijzaak. Het huis Reichenau zelf was als zetel van den handelsraad zeer verfraaid, en verslond enorme sommen tot onderhoud. Was dit alles nu Else’s persoonluk eigendom ? En juist daarmede pareerde baron Von Osten om tot een dwangvonnis te geraken, om Else te dwingen, het huis Reiehenau en alle aam grenzende parken en gebouwen te verkoopen. Doch zijne hebzucht vond eenparigen tegenstand. leder toch zag in, dat het den baron slechts om persoonlijk voordeel te doen was, dat hij het huis Reichenau met zijne aangrenzende bezittingen wilde vereenigen, en overwegende, dat de waarde der landerijen voor het oogenblik buitengewoon laag stond, stemden allen tegen den eisch des barons en werd alzoo Else in het rustig bezit van haar voorvaderlijk erfgoed gehandhaafd. Daarbij werd natuurlijk bepaald, dat de firma moest trachten met het overblijfsel harer winstgevende bezittingen, de restanten te betalen harer schulden in vastgestelde termijnen. Niettemin werd den jongen Edelheim voor den aanvang der nieuwe zaak een kleine som gelaten. Al was, vergeleken bij den trotschen rijkdom van vroeger, deze som slechts een zeer gering kapitaal en rustten er bovendien nog zware verplichtingen op, zij behoedde de familie voor kommer en ontbering en stelde Leo in staat door arbeiden zijn bestaan te redden, zijne familie tot steun te strekken. Met zich zelven was hfi het dra eens dat dit zijn eerste plicht was, aan welken zijn geliefde studie moest worden opgeofferd. Bij alle inkrimping ontbrak ook thans het geld tot de studie, het g9ld voor een z. g. zetbaas. Hij zelf moest met behulp vaneen vertrouwd boekhouder de zaken leiden. Hij en werken tegelijk. Het eerste werd hem gemakkelijk dooreen deelnemenden vriend, tot het laatste werd hij gestaald door goeden wil en het bewustzijn van verplichtingen, welker vervulling hij als eerste plicht van zijn eer beschouwde. Zoodra de eerste verlammende drukte voorbij was, verhief Leo's elastische natuur zich spoedig, koen zag hij alle moeilijkheden onder het oog. Hij ontwikkelde daarbij een verbazende werkkracht en bewees inderdaad datgene, waarop hij bij tante Gerty meermalen had geroemd. Hy kon ook werken, waar het noodig was. Zijne moeder strekte hij tot grooten troost, de arme vrouw had onder de laatste gebeurtenissen vreeslijk geleden. Het troostelooze einde van Wolfgang verscheurde hare ziel, schoon ze krampachtig de hoop bleef vasthouden, dat zijne laatste fluisterende woorden uitingen van berouw waren geweest. Zij sprak niet van hare geweldige smart, maar ze schreide heete tranen om haren armen man, dien zij in hare jeugd zoo innig had bemind, dat ze onder den invloed van zijn wereldschen geest de betere gevoelens harer ziel, haar hooger ik, bijna verloren had. Maar met kracht en inspanning had ze haar kinderlijk Geloof bewaard, had ze geroeid tegen den stroom, waarop Wolfgang zich voortdurend liet afdrijven; hij had jammerlijk schipbreuk geleden en met hem was die schemerende glans verloren gegaan, welke haar eens zoo machtig had verlokt. Zij jammerde niet daarover ; zoo dikwijls en zoo smaadvol had Wolfgang haar bedrogen en toch, ze verborg zijn aandenken in het diepste harer ziel en weende om hem. De ommekeer in haar schitterend bestaan verdroeg ze hooghartig. Na alles, wat ze beleefd had, verloor niterlijke glans voor haar alle waarde. Zjj had inden loop van den vervlogen tijd te diep en te wreed de waarheid moeten ondervinden van het spreekwoord: „Niet alles wat blinkt is goud." Zwaar als lood had dat goud op hare ziel gedrukt, toen zij den oorsprong ervan had ontdekt en kennis genomen van den vloek, die erop rustte. Het was naakte waarheid, geen gevolg van gespannen verbeelding. Zij wist het, en, zooveel mogelijk het in hare macht stond, had ze milddadig de zegeningen der Christelijke liefde om zich verspreid, hopende aldus eenigszins de schuld af te lossen, welke het geslacht van haren man der menschheid schuldig bleef. Die schuld delgen in het lenigen van al den jammer en kommer, waardoor ze was aangegaan, scheen haar onmogelijk, derhalve vreesde ze nog steeds de wrekende gerechtigheid, van welke wordt gezegd, dat ze de zonden der ouders wreekt op de kinderen. Inderdaad had deze rijkdom tot nu toe slechts weinig geluk aan hare kinderen gebracht, eene gelukkige huislijke gezelligheid had hij verdreven, wnl hjj den vader tot andere genoegens aanzette. Yreemd en koud was hij voor de zijnen geworden. Zoo Else’s koesterende liefde hun jonge harten niet had bestraald, voor altijd zouden ze onverschillig en koud zijn gebleven, -en de levendige jonge man, door niets weerhouden, door niemand gebreideld, had den weg gevonden ineen wereld, welke voor den rijkdom zoo wijd openstaat, welke zoo menig jongeling voerde tot zijn ongeluk. Voor Leo was het een geluk geweest, dat een geest hem ingestort was, welke nog hoogere en heiliger zaken kent en bemint dan de schatten dezer aarde, welke voor hem juist inden bloeitijd zijns levens als kaf voor den wind waren verstoven. De schitto rende voordeelen strekten hem thans weliswaar om des te dieper zijn ongeluk te gevoelen, doch wanhoop bleef hem vreemd, omdat hy in gunstiger omstandigheden ook reeds geleerd had stalenden arbeid te verrichten; dit kwam hem thans te stade. Het bracht hem meer geluk, dan de rijkdom hem ooit had voorgespiegeld. Flins en met goeden moei bond hij den strijd met dit leven aan. En hij ging daarbij met zooveel overleg en tegelijk met zooved zelfverloochening te werk, dat Else met recht trotsch was op haren zoon en met moederlijke vreugde hem bij stond, waar ze dit vermocht. Het was hun dan gelukt, met den nieuwen stand van zaken allen te bevredigen. De landerijen bleven aan dezelfde pachters, Leo bestuurde zelf de fabriek, en de vroegere, vrij hooge salarissen van de verschillende chefs kwamen thans aan den jongen huisheer, Beichenau zelf bleef hun woonhuis. Het paleis in d* stad, alsmede de vorstelijke stoffeering, gingen in vreemde handen over. --- OP SOCIAAL GEBIED. De Roeping des Priesters. Zoo bestaan er dan nog werkelijk menseken, die van meening zijn, dat de priester ziek niet met de stoffelijke belangen der maatschappelijk misdeelden behoort te bemoeien. Hij moet dat maar aan de socialisten overlaten. Toen ik dat verrassend nieuws inde Limburger Koerier van Zaterdag las, moest ik mij de oogen eens goed uitwrijven, om mij te vergewissen, dat ik niet droomde. Èn waarlijk, het was geen droom ; het was werkelijkheid; het stond er zwart op wit. Hebben dan de lieden, die zoo oordeelen, nooit eens met aandacht de Evangelieboeken gelezen en overwogen ?En hebben zij dan daarin niet gezien, dat de Priester der priesteren, de Hoogepriester Jezus, zich wel degelijk ook met de stoffelijke welvaart van ’t volk bemoeide ? Of raakt het niet ’t stoffelijk welzijn, als aan blinden ’t gezicht, aan dooven het gehoor, aan stommen de spraak, aan zieken de gezondheid, aan dooden het leven wordt teruggegeven ? En die lichamelijke weldaad heeft de goddelijke Jezus toch aan honderden bewezen. Greep u nooit dat roerend klaagwoord van Jezus inde ziel: „Ik heb medelijden met de schare volks, die mij reeds drie dagen volgt, en niets heeft om te eten" ? En deed Hij toen niet het groote wonder van de vermenigvuldiging der brooden, om de hongerige menigte te spijzen ? Als Jezus tegenwoordig nog op aarde rondwandelde, en Hij zag die talrijke behoeftigen en noodlijdenden onzer dagen, meent gij niet dat het „misereor super turbam," „Ik heb medelijden met het volk" weer van zijn goddelijke lippen zou vloeien ? Dan kent gij Jezus niet. Maar Jezus vertoeft niet meer zichtbaar op aarde, doch Hij heeft er zijn plaatsbekleeder aangesteld, Leo XIII, die in zijn encycliek het „misereor super turbam van zijn goddeljjken Meester over de aarde doet weergalmen, allen aansporende, geestelijken zoowel als wereldlijken, om met vereende kracht den nood der menigte te helpen lenigen, hun hard levenslot te verbeteren. Zou de Hoogepriester Leo, die plaatsbekleeder van den eeuwigen Hoogepriester Jezus, niet heter weten wat voor hemzelven en voor al zijn onderhoorige priesters passend en plichtmatig is, dan de wijze lieden, die de zorg. voor de stoffelijke welvaart van ’t volk aan de socialisten willen overlaten ? Zou veeleer de Paus en zouden alle priesters niet te kort doen aan den dieren plicht om Jezus’ voorbeeld te volgen, indien zij niet deden wat in hun macht was, om ook het stoffelijk welzijn van hun. nooddruftigen evenmensch te bevorderen ? Leert onze goddelijke Heiland ons niet inde parabel van den baimhartigen Samaritaan, dat de priester, die den armen gewonden reiziger voorbijging, zonder hem hulp te verstrekken, niet eens aanspraak kan maken op den naam van evennaaste ? Nu vindt de priester heden wel niet gewonde reizigers °P weg liggen, maar hij vindt honderden en duizenden,-die by gebrek aan ’t noodige wegkwijnen in vunzige ongezonde krotten. En over die beklagenswaardigen zou de priester het woord van zijn Meester „misereor super turbam" „Ik heb medelijden met die hongerige menschen", niet mogen uitspreken en dat woord niet door daden mogen bekrachtigen ? Veronderstel, dat de priester de macht had, om door een wonder aan de geringere standen zijner parochie volv°l(le6nde voeding, kleeding en huisvesting te verschaffen wat zoudt gij van hem zeggen, indien hij weigerde dat te doen ? Gij zoudt hem een monster van onbarmhartigheid noemen. En met recht. Nu heeft wel de priester de macht van wonderen te verrichten niet, maar in zijn opvoeding, in zijn ontwikkeling, in zijn roeping, in zijn invloed heeft hjj van God de middelen gekregen, om krachtig bij te dragen tot de lotsverbetering der mindere standen. En gjj zoudt hem dat willen beletten ? Als hij het plotseling dooreen wonder kon, dan moest hfl het doen, meent gjj. Maar het op natuurlijken weg geleidelijk trachten tot stand te brengen, dat mag niet. Wat schrille tegenspraak by zoo'n verstandige menschen 1 Th. --- Allerlei. Dooreen Tijger vervolgd. Naar het Buitsch van PAUL KOFFTER. De groote spoorweglijn, die dwars door Britsch-Indiö loopt, heeft cp haren langen weg van Calcutta tot aan Peshwar zeer veel kleinere zijbanen. Met één daarvan heb ik persoonlijk kennis gemaakt, en wel op eene wijze, die ik niet zoo heel spoedig weer vergeten zal. De zaak droeg zich in dezer voege toe. Ik was op reis naar Cawnpore, maar toen ik te Patne aankwam, hoorde ik, dat een verongelukte goederentrein een mijl verder voor ons uit het personenvervoer totaal gestremd had. Volgens de verzekeringen der spoorwegbeambten zou het oponthoud hoogstens twaalf uren kunnen duren, ik wist evenwel maar al te goed, dat men zich op zulke verzekeringen niet verlaten kan, en dat het minstens tweemaal zoo lang zou duren. Patne is een gehuchtje vaneen armoedig voorkomen aan den Beneden Ganges, en het vooruitzicht, hier een geheelen dag te moeten doorbrengen, was alles behalve aangenaam. Maar er was nu eenmaal niets aan te doen. Ik gaf dus mijn koffer aan den stationschef ter bewaring, en ging een wandeling inde frissche morgenlucht doen. Ik was zeer verrast en hoogelijk verblijd, ineen tabakswinkel, waar ik eenige sigaren ging koopen, een mijner oudste en beste vrienden te ontmoeten, die Lucius Robinson heette. Toen ik ik hem den laatsten keer gezien had, was hij onderofficier bij een regiment garde-cavalerie geweest. Thans diende hij, zooals hij mij vertelde, bij het derde regiment Bengaalsche cavalerie, dat te Gya in garnizoen lag. Dringend noodigde hij mij uit eenige dagen bij hem te logeeren, en beloofde mij ook een goeden jachtbuit, en ik liet mij niet lang bidden, maar nam zijne invitatie dankbaar aan. Lucius was spoedig klaar met zijne zaken, die hem naar Patne geroepen hadden, en de voormiddag was nog niet verstreken, of wij spoorden reeds op een zijlijn, midden door Bengalen, naar het zestig mijlen zuidelijker gelegen Gya. Dit Gya was een zeer klein, verscholen liggend station, te midden vaneen prachtig landsohap. Ritmeester Robinson was een uitstekend gastheer, en zijn bungalow (huis) was met de meest mogelijke geriefelijkheid ingericht. Zijne kameraden waren gezellige luitjes en hartstochtelijke jagers. De jacht was hier dan ook werkelijk het éénige tijdverdrijf. Voor zoover ik erover kon oordeelen, lag het derde regiment Bengaalsche cavalerie enkel en alleen te Gya ter eere van den koninklijken Gopal Shing, wiens beperkte opperheerschappij zich over het grootste gedeelte van het omringende land uitstrekte. Gedurende de eerste week van mijn verblijf had ik menigen uitgelezen jachtbuit mede naar huis gebracht, en daarna had het avontuur plaats, dat ik nu vertellen zal. Tien of twaalf mijlen verder oostwaarts bevonden er zich zeer fraaie ruïnes, tusschen het moeras en het bosoh, die ik nu gaarne eens wilde bezoeken. Lucius voldeed aan mijn wensch; en op een ochtend begaven wij ons bij het aanbreken van den dag op weg, vergezeld van mijn inlandschen koetsier en den jager van mijn gastheer. Ongeveer zes mijlen ver reden wij ineen eleganten Engelschen jachtwagen over schaduwrijke, welonderhouden straatwegen voort. Daarna moesten wij wegens het dicht opeengedrongen bamboesriet stilhouden. Daarom lieten wij dus het rijtuig en den koetsier achter ons, en baanden wij ons verder te voet een weg door het bosch, waarbij wijden jager, Pandoe geheeten, zoo dicht mogelijk op de hielen volgden. Hij deed dienst als gids en wapendrager, en elk onzer droeg een ransel met mondbehoeften. Wij kwamen dan ook behoorlijk bij de ruïnes te land, en brachten daar verscheidene uren door, geboeid door hare wonderbare schoonheid. Nadat wij ontbeten hadden, wilden wij verder gaan, om nog andere ruïnes op te zoeken, die eenige mijlen dieper landwaarts gelegen waren. Op dezen weg lieten wij ons verleiden, de sporen vaneen reusachtige slang en vaneen panter te vervolgen, zonder naar den angstig waarschuwenden Pandoe te luisteren; en eerst toen wij ons inden laten namiddag in het dichtste struikgewas bevonden mijlen ver van ons rijtuig en onzen koetsier verwijderd moesten wij onze dwaasheid erkennen. „Er zeer vele tijgers hier zijn „sahibs" (mijne heeren), zeide Pandoe; „nu zij slapen, maar wanneer het zal nacht zijn, dan zij naar buiten kruipen." „Dat is geen aangenaam vooruitzicht 1 fluisterde Lucius mij toe, „maarde man heeft gelijk. Hier schiet de Radjah de meeste wilde dieren dood. Ik dacht niet, dat wij zoo diep in het bosch doorgedrongen waren. Wij moeten ons best doen, om er vóór j zonsondergang weer uitte komen." Nu werden Pandoe onze geweren van zwaar kaliber afgenomen, en ijlings sloegen wijden terugweg in. Een geruimen tijd lang konden wij tusschen het dichte struikgewas slechts inden ganzenmarsch loopen, d. w. z. een voor een achter elkaar, totdat wij eindelijk aan een stuk moerasland kwamen. Hier was de weg betrekkelijk breed, en Lucius en ik marcheerden rechts en links van Pandoe door het onkruid, | dat ons tot boven de schouders reikte. Plotseling hield dat op, en stonden wij aan den rand vaneen kleinen waterpoel. Onwillekeurig bleven wij staan, en thans hoorden wij een dof, verwoed gebrom; en toen wij haastig omkeken, kregen wij aan onze linkerhand een schouwspel te zien, dat ons de haren te berge deed rijzen. Op nauwelijks twintig voet afstands van ons, door een rots en de daaroverheen hangende struiken beschaduwd, aan den rand van het water, lag een monsterachtig groote tijgerin, en naast haar speelde een jong, dat ongeveer zes maanden oud scheen te zijn. Het beest had ons reeds gezien, en maakte zich gereed om ons te bespringen. In het eerste oogenblik was ik als versteend van schrik. Achter mij hoorde ik Lucius en Pandoe diep ademhalen. Een oogenblik later was mijne zenuwachtige overspanning weer wat bedaard, en werd het mij duidelijk, dat ik mij het dichtst bij den tijger bevond; op mij rustte dus de plicht, de verdediging te beginnen. Ik legde mijn geweer aan. mikte en drukte af. Misschien beefde mijn arm een weinig; in ieder geval: de kogel trof het jong inde borst, zoodat het dier dood naast zijne moeder nederviel. De woede der tijgerin was vreeselijk om aan te zien: hare oogen werden als gloeiende kolen, en zij brulde als razend. In het volgende oogenblik richtte zij zich tegen mij, gereed om den sprong te doen. Ik was werkelijk door dien aanblik als verlamd: ik kon geen lid van mijn lichaam bewegen, en slechts als in den droom hoorde ik Lucius roepen : „Buk l buk 1 spring op zijde!“ Ik geloof, dat ik onbewust ©enige duimen verder zijwaarts ging, en dat was mijn behoud: het lange, zwartgele lichaam van het dier trof mij inde zijde en wierp m(j hals over kop inden smerigen vijver. Nadat ik met groote inspanning weder op de been gekomen was druipend nat en van boven tot onder met slik bedekt, hoorde ik een schot. Daarna zag ik de tijgerin op den grond liggen, waar zij zich in haren doodsstrijd rondwentelde, en eer ik er bijkwam was zij al dood. Lucius stond ernaast, met het nog rookende geweer inde hand. Zijn gelaat, hoewel doodsbleek, straalde van blijdschap. „Dat was een prachtig schot 1“ riep ik uit. „Ja, méér dan gelukkig 1“ antwoordde hii. „Je bent nog juist den dans ontsprongen. Waarlijk, het was niet om aan te zien, zoolang als het duurde eer je uit den weg ging. Waar is je geweer ?“ Het lag op den kant van den vijver. „Ik zal het even gaan halen", zeide ik, naar den waterplas terugkeerend. Ik stond nog min of meer wankelend op mijne beenen, en in mijn rug had ik een gevoel oï ik geradbraakt was. Tot aan mijne knieën door het water wadend, grabbelde ik, diep voorover gebogen, naar het wapen. Eensklaps hoorde ik Pandoe een gesmoorden kreet slaken, en richtte ik mij in mijne volle lengte op. Ik vernam een krakend geritsel in het dichte riviergras; het was wel nog op eenigen afstand, maar kwam toch al nader en nader. Ijlings spoedde ik mij terug naar Lucius, en vestigden wij al onze aandacht op den kant, vanwaar gedruisch kwam. En nu werd de lucht plotseling vervuld met een luid, afgrijselijk gebrul. Het bloed stolde in onze aderen, en zelfs Pandoe’s bronskleurig gelaat werd doodsbleek. „De tijger, sahibs!" stamelde hij; „hij komen om zijn wijfje en jong te wreken!“ Hij kon de woorden by'na niet nitspeken, zoo klapperden zijne tanden. „Pandoe 1“ riep Lucius, „hier, geef mij jou geweer, het heeft een langoren loop dan het mij nel gezwind !“ Hij gaf zijn eigen geweer aan den jager, maar eer hij in ruil daarvoor het andere in ontvangst kon nemen, weerklonk het afgrijselijke gebrul opnieuw, en nu konden wij duidelijk den tijger onderscheiden, die door de struiken heen op ons toesprong. Hij was geen dertig meter van ons verwijderd. Dit schouwspel kon Pandoe niet verdragen, hoewel hjj een oude jager was. Men had hem nooit voor een lafaard gehouden; maar ineen ommezien keerde hij zich om en vluchtte hij naar den oever, de beide geweren medenemend. „Kom terug, schurk!" schreeuwde Lucius. Maar Pandoe bleef niet staan. In elke hand een geweer houdend, sprong hij voort in het dichte onkruid en was hij weldra verdwenen, Lucius en ik staarden elkaar sprakeloos aan. Het was een vreeselijke toestand. De woedende tijger kwam met groote sprongen in vliegende vaart nader, en wii waren totaal ongewapend. Natuurlijk ging dit alles veel sneller in zijn werk, dan men het vertellen kan. Een hep nieuwd afschuwelijk gebrul bracht ons eindelyk weer tot bezinning. „Nu moeten wij loopen of sterven!“ riep Lucius „dat is thans onze éenige hoop. Misschien blijft het dier nog een poos staan om zijn doode wijfje te besnuffelen." Wij hadden geen tijd om een weg te kiezen. Zonder daarover na te deuken, holden wij het water in en waadden wij erdoorheen, hand in hand . Het water kwam hier en daar tot aan onze knieën; en zonder achter ons om te zien, liepen wij nu weder aan den overkant het daar groeiende hooge onkruid in. Weinige schreden verder kregen wij vasten grond onder de voeten, en bevonden wij ons thans weder in het dichte bamboesriet. Achter ons verhief zich een nieuw smart- en woedegehuil, dat ons tot nog grooteren spoed aandreef. Wij holden al verder en verder. De schemering begon te vallen, en het is dus niet te verwonderen, dat wij weldra niet meer wisten, waar wij ons bevonden en in welken toestand wjj eigenljjk verkeerden. Een tijdlang hoopten wij, dat de tijger zijn vervolging gestaakt had ; in ieder geval vertoefde hij een poos bij de lijken van zijn wijfje en zijn jong. Daarna bracht het instinct zijner wraakzucht hem snel op ons spoor, en hoorden wjj het geschuifel van zijn lenig lichaam dicht achter ons. Het scheen waanzinnig, thans nog op redding te hopen, maar toch bleven wii nog altijd in razende wanhoop voorthollen. Geen rotsspleet, om er ons in te verbergen, geen boom hoog genoeg om hem te beklimmen 1 Een woedend gebrul weerklonk door en over het bamboeswoud, en het scheen nu vlak achter ons te zijn. „De hemel erbarme zich onzer !“ riep Lucius. Ik beefde over mijn geheel lichaam, en het scheelde niet veel of ik viel bewusteloos neer. Doch Lucius hield mij bij den arm vast, en trok mij met zich voort. En nu alweer een ijzingwekkend gebrul, zoodat het gansche woud ervan dreunde. Maar juist op het oogenblik, toen onze akelige dood onvermijdelijk scheen, bereikten wij een soort van open plek, midden in het woud, en het schemerende daglicht liet ons na de omtrekken zien vaneen ijzeren kooi, die ongeveer acht voet in ’t vierkant groot was. Half bewusteloos holden wij ernaar toe, en Lucius rukte de schuifdeur open. Ik herinner mij alleen nog, dat ik erin was, op den grond neersloeg en het rammelen van het ijzer hoorde, toen de deur stevig in ’t slot viel. En daarna volgde er een oogenblik van doodsangst. Met een klagelijk gehuil hurkte de tijger b(j de kooi neder, en rukte hij zoo verwoed aan de ijze] ren staven, dat zij ratelden en dreunden. Telkens en telkens weer poogden de reusachtige klauwen ons ta grijpen. Lucius had mij naar het middelpunt der kooi getrokken, en daar lagen we nu bevend en sidderend op den grond, terwijl het monster brullend en schuimbekkend stond te loeren op een gelegenheid om ons meester te worden. Eindelijk trok het dier zijne klauwen terug en liep het rondom de kool heen, maar zonder een minuut lang zijne gloeiend# oogen van ons af te wenden. Wij gaarden thans al onzen moed bijeen, en namen ons toevluchtsoord eens wat nader in oogenschouw. Het resultaat was niet zeer bemoedigend. De kooi was oud en verroest, en de ijzeren staven waren over ’fc geheel nog al dun,— alles scheen nog slechts losjes in elkaar te zitten. „De JRadjah heeft eenjaarof twaalf geleden die kooi hier laten plaatsen, “zeide Lucius, „ik heb er wel eens van hooren spreken.Met voorliefde lokte hij de tijgers naar dit weiland; aan den zoom van het woud had hjj een geit aan een paal gebonden, daardoor kwamen de tijgers op het geschreeuw en den reuk af hierheen, en dan schoot hij hen tusschen de Ijzeren traliën dood. Ik geloof echter niet, dat hij er inde laatst verloopen zes jaren gebruik van heeft gemaakt; het ijzer is verroest, en het geheele ding staat op het punt van in elkaar te vallen. Maar zoolang de tijger zich tdvieden stelt met er rondomheen te loopen, zijn veilig ; anders “ Een veelbeteekenend schouderophalen voltooide den zin; en ik wist wel wat hjj bedoelde. Woorden zijn niet in staat, om al de verschrikkingen en akeligheden van dien nacht te beschrijven. De minuten schenen ons uren toe, en de uren duurden ons langer dan dagen. Koude, honger en dorst waren niets, in vergelijking van het rustelooza nachtwacht houden door onzen belegeraar. Zijn gehuil van teleurgestelde en machtelooze woede weerklonk telkens en telkens door het woud. Onophoudelijk sprong hij tegen de zwakke kooi aan, of poogde hg ons met zijne klauwen vast te grijpen. Menigmaal wanneer de tijger ons van den eenen kant aanviel, moesten wij naar den anderen kant snellen, om t« zorgen dat de kooi niet omviel. Onze jachtmessen hadden wij gedurende de vlucht verloren, anders waren wij misschien wel inde gelegenheid geweest, hem t« dooden. Lucius had nog oen klein zakmes bij zich. dat was ons éénige wapen. Eindelijk drong er een kleine lichtstreep door het woud, en dit scheen den tijger tot den laatsten aanval te prikkelen. Plotseling en onvoorzien nam hij een sprong tot dicht bij de kooi, en vandaar er bovenop. Met wijd opgesperde kaken en onder een woedend gebrul gluurde hij razend van vraatzucht en bloeddorst op ons neer. Zijne beide klauwen bewogen zich boven onze hoofden. Krak ! krak 1 De ijzeren stangen kraakten en bogen onder zijne zwaarte. Zij kromden zich al lager, en lager en toen tot onzen schrik knapten er twee af. „Geeft acht! riep Lucius: „hij valt op ons neer!1' De kop en de schouders van den tijger waren werkelijk reeds inde kooi en wij voelden zijn gloeienden adem tegen onze wangen. In zijn razende wanhoop haalde Lucius zijn zakmes uit, opende het grootste lemmet, en stak het inde klauwen van het monster, zoodat het bloed er uitstroomde. Het gehuil, dat daarop volgde, joeg ons naar het uiteinde der kooi. Hier bleven wij sidderend een oogenblik wachten, terwijl de geweldig spartelende tijger al lager en lager tusschen de afgebroken ijzeren staven neerzakte, Plotseling vatte Lucius mij met een woesten greep bij den arm, „Het ondier heeft zich gespiest!“ Wij kropen voort ’tot aan de deur, schoven haar open en slopen naar buiten; zij viel van zelf weer in ’t slot, en wij snelden over de open vlakte naar het woud terug Gebrul op gebrul klonk on huiveringwekkend in de ooren, daarna het gerammel der ijzeren staven, nogmaals een luid gekraak, en wij begrepen het maar al te goed : thans had de bevrijde tijger den grond bereikt. Alle hoop scheen ’ verloren, en toch was juist nu de redding het meest nabij. Toen wij vorder in het bosch kwamen, daagden er eensklaps flikkerende lichten en bekende gezichten op. Wat er nu volgde,was een onbeschrijfelijk tooneel vol drukte en beweging. Ik herinner mij een salvo van geweerschoten en daarna een luid vreugdegejuich. De tijger lag dood, en een tweetal officieren uit ons kamp verdrongen zich om ons heen. Pandoe was naar huis gesneld en had hulp ontboden. Waren onze vrienden eenige minuien later gekomen, dan zouden zij slechts onze verminkte lijken hebben gevonden. Spijs en drank herstelden onze krachten al spoedig weer in zooverre, dat wij langzaam naar huis terug konden keeren. Ook namen wij het Joode jong en de huiden der beide tijgers mede. Hoewel Pandoe ons door zijn lafhartige vlucht in doodsgevaar had gebracht, had hij ons toch ook weer gered, en daarom besloot Lucius, hem vergiffenis te schenken en in zijn dienst te houden. Maar zijn reputatie als jager was en bleef hij voor altijd kwijt. Ctrm. De Vader van de Petroleum. Abraham Schreiner wordt in ’t plaatsje zijner geboorte in Galiciê de vader der petroleum genoemd. Hij toch heeft den grondslag gelegd tot die uitgebreide industrie van onzen tijd, die het raffineeren en reinigen der aardolie medebrengt. Sohneiner deelde het lot van de meeste uitvinders en weldoeners der mensohheid. Hij vermeerderde den rijkdom der maatschappij met ontelbare millioenen, hij legde den grond tot de onmetelijke vermogens van enkelen en bleef zelf arm. Inde Vereenigde Staten van Noord-Amerika werd de eerste ruwe petroleum verkocht in 185-t. Evenwel produceerde Schreiner, zooals uit officieele documenten in Weenen bewezen kan worden, reeds licht gevende petroleum een jaar vroeger. Hij bezat een stuk land in het dorpje Beryslaw, waar inden bodem een vettige, teerachtige vloeistof gevonden werd, die door de landlieden inden omtrek sedert onheugelijke jaren als geneesmiddel voor wonden en tevens voor wagensmeergebiuikt werd. Schreiner kwam op de gedachte, dat deze vloeistof wellicht ook tot andere doeleinden kon gebezigd worden Hij kneedde het taaie deeg tot een bal, deed een pit erin eri zag, dat deze met een roode vlam goed brandde, totdat alle vetzelfstandigheden uit het deeg verdwenen waren. Dit is waarschijnlijk de eerste petroleumlamp, of liever, kaars geweest, welke gebrand werd. Doch hoe kon nu uit dit taaie slijk met zooveel oaieinheden de eigenlijke petroleum verkregen worden? Wellicht had de eenvoudige Schreiner iets gehoord van distilleerenof’t waarschijnlijk ineen aardappelenbranderij gezien. Zoo besloot hij ook, door distillatie uit dit slijk een brandbare vloeistof te verkrijgen. Hij kocht een grooten ijzeren ketel en richtte dezen, zoo goed het kon, tot een distilleerketel in. Daarna vulde hij dezen met de vettige aarde en zette hem vervolgens op het vuur, om de distillatie aan te doen vangen. Dit ging echter sneller dan hij zich had voorgesteld,want na eenige verwarming ontplofte de olie uit het slijk en de ketel sprong in duizend stukken door de lucht. Daar stond de uit vinder,door schrik verlamd,met brandwonden overdekt. Toch gaf hij den moed nog niet verloren. Zoodra hij weer genezen was, zette hij de proefnemingen voort. Zijn toestel hadhij verbeterd en bij een apotheker had hij de geheimen der distilleerkunst leeren kennen. Zoo verkreeg hij eindelijk een produkt, dat op sterk riekende, vuile olie geleek. De petroleum was uitgevonden! Hij deed de vloeistof in flesschen en de eerste petroleum werd in 1853 door een apotheker in Drohobycz (in Galicië, Oostenrijk) verkocht. Aldus was Schreiner niet alleen de ontdekker, maar ook de eerste, die de petroleum inden handel bracht. De industrie van Schreiner werd, nadat zijn nieuw produkt meer bekend was geworden, uitgebreid. De scheikundige Nikolasj in Lemberg reinigde de petroleum tot een heldere vloeistof. Op enkele spoorwegen in Oostenrijk werd ze tot verlichting reeds spoedig aangewend. Eindelijk was de natuurlijke opborreling van dat vocht niet meer voldoende voor de behoefte en in 1856 werd de eerste Galicische petroleumbron geboord. De gebouwen tot distillatie werden vergroot, het geluk begon Schreiner te begunstigen, doch in 1860 werden zijn fabrieken door brand vernield. Nadat zij weder opgebouwd waren, trof den armen man spoedig weder hetzelfde noodlot en thans was hij voor goed geruïneerd. Het noodlot had de energie van don reeds ouden man vernietigd, de bron Yan zijn welvaart werd de oorzaak van zijn armoede. Ecu snedigheid op zijn pas. De Parijsche advokaat Clermont, ia zijn tijd beroemd wegens zijne kwinkslagen, had bij een proces den advokaat van zijne tegenpartij, op eene zoo scherpe, maar tegelijk krachtdadige wijze, dooreen goeden inval afgetroefd, dat hij niet alleen het proces won, maar ook den advokaat der tegenpartij aan den algemeenen spot prijs gaf. Deze was daarover zoo gebelgd dat hij zijn satirieken collega eene uitdaging zond, die ook aangenomen werd. Men kwam overeen op de pistool te vechten, omdat Papier (zoo heette de advokaat) kreupel was en dus den degen niet kon voeren. Tot de kampplaats werd een boschje gekozen, dat aan een straatweg gronsde; vlak aan den zoom van de open plek, waar het duel zou plaats hebben, stond een mijlsteen, en de uitdager liet door zijn secondant vragen of Clermont er niets tegen bad, dat hij, wegens zijne kreupelheid, tegen den mijlsteen leunde. „Niet het minste", was het antwoord. Nu werd de alstand gemeten en bepaald,do pistolen werden geladen, en Papier leunde tegen zijn mijlsteen, toen zijn tegenpartij, schijnbaar ernstig gemeend, door zijn secondant liet vragen of hij hem ook een verzoek wilde toestaan. „Zeker, en wat dan ?“ vroeg de beleedigde. “Dat ge mij vergunt tegen den eerst volgenden mijlsteen te leunen, terwijl wij op elkaar achieten", ant-. woordde de sehalksche Clermont. Deze scherts wekte zulk een algemeen gelach, dat de ander zyn wrok vergat en zich dadelijk met zijne tegenpartij verzoende, ---