UIT DE PERS. A. B. KLEEREKOPER. tïeoordeeiiQg in eigen kring. Dh. Kleerekoper pleegt genoegzaam gerucht te maken, om in de buitenwereld te worden Saogfczien voor een der kopstukken van de ioc, dem. beweging in Nederland. Dat men niet altijd op den schijn moet oorieeleu, wordt ook in deze weder bewezen. De Boe dem. partijdiscipline weert veel critiek en afbraak, maar als in het partijleven ervaren Socialisten zich van dien band hebben los gemaakt, krijgt men wel eens andere dingen te hooren. Zoo neemt het „Volksblad", orgaan der „Soe. Pem Volkspartij", die zich van de S.D.A.P. beeft algescbeiden, in haar jongste no. de figuur van Dh. Kieerekoper onderbanden. Wij wenschen ons niet te mengen in het meer persoonlijke, dat zich bij zulk uiteengaan gewoonlijk naar voren dringt, en bepalen ons tot aanhaling (door middel van de Limb. Koer ) Van het volgende uit het tegen A. B. K. gerichte requisitoir van Dh. v. d. Ploeg. Na gewezen te hebben op den financïeelen factor, die in de S.P.A P. een rol speelt, schrijft v. d. P. Sindsdien neem ik voor mezelf' het gezedemeester in de krabbels van Ii, voor wat het is : broodwinning a f 7 50 per stuk en per dag^ Sindsdien begrijp ik beter het waarom van de plundering, waaraan een afdeelingskas bloof Staat, als Kleerekoper eens komt preeken. Sindsdien lees ik het „slichjelijk* hoofdartikel pp Zaterdag in „Het Volk" niet meer, omdat Ik weet wie het schreef en hoeveel het kost. _ in s ten egryp ik de smartelijke vraag vap Vliegen beter: „Weet jij wel, wie de slechtste! Ijpreaer is in onze partij ? (de S.D.A.P.)* en ook g unders en hartelijke bevestiging, toenik tvdeerkooper noemde, die immers nooit inhoucj Rat aan een speech, alleen waardeloos demagogisch vuurwerk voor den minderen man Daarop drijft deze figuur, daarvoor wordt Pij gebruikt en gehonoreerd. ! Niemand in de partij neemt hem voor vol. Alberda zegt te Leeuwarden tegen bestuurders i » Als ja hem 20 bladzijden ernstig werk opJ ilraagt, b.v. over socialisme, dan kan hij het piet, want hij snapt er niets van». Duys nam hem op een bijeenkomst, waar „Het Volk" besproken werd, in het ootje, omdat hij óók poor het ■ P.B. in de commissie van bedrijf* beheer gestopt was. dam moHRt htt „r federatie Amster. knhLTh 1 h j £ ed,S omdat hij onbruikbaar was. Niemand taalde er naar om pem voor partijvoorzitter te noemen, toen Vliegen altrad. Hij is eindelijk maar uit hen Amsterdamschen laad verdwenen, nadat hij telkens opnieuw bij liet kiezen van een fractievoorzitter of een Wethouder werd gepasseerd. In de duldt men hem ternauwernood... Ook wanneer men het zielkundig élement ïjn rekening brengt, dat zich tusschen in onvrede scheidenden gewoonitjk laat gelden, blijft el fn het bovenstaande genoeg zakelijks over, om in niet socialistische kringen een ander denk-j J>eeld van de beteekeni3 der figuur van A.B.K het soo. dem. partijverbond te doen ontstaan Pan men er veelal van heeft. , Ook wij hebben meer dan eens persoonlijk ivan kopstukken uit de S.D.A.P. gehoord, dal toen daar Dh. K. beschouwd als een enfant terrible. zegt d« „Residentiebode". --- EEN VRAAGGESPREK VAN DE RESIDEN. TIEBODE MET PROF. F. DAELS. De Residentiebode heeft een reeks ,indrukken en vraaggesprekken over de Vlaamsche kwestie” gepubliceerd, vraaggesprekken Uiet Vlaamsche personen van beteekenis. Het blad noemt het onderhoud met den Gentschen hoogleeraar F. Daels het „moest interessante”. En waarlijk, het is zeer interessant en het geeft een uitstekenden indruk van de Vlaamsche geschiedenis der laatste jaren. Wij veroorloven ons daarom er onze lezers mede in kennis te brengen, Wij gelooven niet aan een onzer ondervragers te kort te doen, aldus begint de Residentiebode, wanneer we hier zeggen, ril het onderhoud met dezen Gentschen hoogleeraar het meest interessante was. Niet alleen door de groote autoriteit van dezen geleerde, die door zijne wetenschap buiten de grenzen van zijn land beroemd is, maar ook omdat hij, hoewel staande buiten ile politiek, van zoo nabij het Vlaamsche leed en de Vlaamsche onderdrukking heeft meegemaakt. En er over vertellen kan, met een hart, waarbij de mond letterlijk overloopt. Prof. Daels staat buiten de politiek, zoo zeiden we. We kunnen hem dan ook niet bij een bepaalde groep indeelen. Hoewel hij wellicht in zijn hart Vlaamschnationalist is, heeft hij zich toch niet bij een politieke beweging aangesloten. Hij is katholiek en Vlaming; hij noemt van Cauwelaert zijn vriend, maarde politiek van v. Cauwelaert vindt bij hem scherpe afkeuring. Het is niet gemakkelijk den hoogleeraar te spieken te krijgen en tot tweemaal toe moesten wij er de reis van Brussel naar Gent voor maken. Eindelijk kon hij ons ontvangen, des avonds half zeven. Maar toen hij eenmaal aan het praten was, moesten weden bloctrein van half acht laten voorbijgaan en konden we ternauwernood den D-trein Ostende-Brussel die óm 10 uur uit Gent vertrekt naar Brussel, halen. Want als het gaat over Vlaanderen, komt prof. Daels niet uitgepraat. Toen de huisknecht ons binnenliet, des avonds om half zeven, zat er nog een patiënt ,’e wachten. En tijdens ons onderhoud rinkelde tweemaal de telefoon, omdat een collega voor ’n ernstig geval advies van prof. Daels kwam inroepen. Onder den totaal gladden schedel, waarop geen haartje meer te ontdekken valt, schitteren een paar lichte, heldere oogen, door een groot en uilenbril. Ge komt me spreken over de Vlaamsche kwestie? O, daar kom ik in één dag niet over uitgesproken. En de oogen glunderden, als verraden zij een innerlijke blijheid, dat het hart zich eens kan uitstorten. Zonder inleiding zitten we dan ook ontniddellijk reeds in het midden van de zaak. Occk de Vlaamsche kwestie, zoo begint prof. Daels, is zeer eenvoudig, ze was zoo gemnkkelijk op te lossen, bij wat goeden wil. En men maakt het zoo moeilijk, men verbittert zoo onnoodig veel. Vóór den oorlog dachten we dat de zaak al opgelost zou worden. In 1912 twijfelde niemand meer aan de volledige vervlaamsching van Gent. Huysmans, v. Cauwelaert, Frank, iedereen was overtuigd, dat ’t moest’ Pater Rutten sprak hier naast den liberaal Frank, voor de volledige vervlaamsching. Drie eischen stelde men: vervlaamsching van het onderwijs, van het leger en van het gerecht. Katholieken, liberalen en socialisten waren het er roerend over eens. En nu zijn we 17 jaar later. Zij die toen spraken, zwijgen en van de vervlaamsching zijn we nog even ver af! Hoe verklaart u dit? Ik zal u in ’t kort de geschiedenis vertellen. Luistert. In 1914, toen we dachten, dat de oplossing der Vlaamsche kwestie nog slechts een zaak was van enkele maanden, breekt de oorlog ud. De Vlamingen verdeelen zich in drie fracties. Do le fractie zegt: We blijven trouw aan België, maar niet onvoorwaardelijk. Wij vragen nu de verklaring van onze regeering, dat wij niet strijden voor eene vreemde macht, maar voor eigen land. De 2e fractie gaat onvoorwaardelijk inden1 strijd voor België. De 3e fractie wordt gevormd door de Vlamingen aan het front. De houding der regeering, zoo zeggen zij, zal over onze houding beslissen. Dat duurt tot 1916. Dan blijkt dat de onderdrukking der Vlamingen feller is dan ooit, vooral achter het front. De Vlaamsche jongens maken 83 pCt. van de voorlinie van de loopgraven uit, de Franschsprekeude Walen bezetten de goede plaatsjes. • U was er zelf ook? Ik heb den geheelen oorlog als militair dokter meegemaakt aan front. Ik heb mei sigen oogen gezien hoe onze Vlaamsche jongens daar geleden hebben, omdat zij Vlamim gen waren. In 1916 steken de Vlaamsche inlellectueel len aan het front de koppen hij elkaar en namens de studenten en andere intellectueelen wordt aan Dr. van Cauwelaert een docu. ment overhandigd, waarin hem wordt verzocht den strijd, door „Vrij België” begonnen tegen de Vlaamsche vervolging en de anti-Vlaamsche drijverijen op het front, hardnekkiger dan ooit door te zetten. Dit document gaf op het front aanleiding tot allerhande! vervolgingen. De Vlaamsche verdrukking duurde onveri minderd voort. Dan ontstaat een nieuwe strooming, die redeneert: als de regeering ons geen waarborgen geeft, dat met onze rechten rekening zal worden gehouden, pakken we wat we krijgen kunnen. De activistische beweging begint in het bezette gebied. Op het front komt het tot geweldige betoogingen en botsingen. Slachtoffers vielen. Eén‘feit moet hier toch worden aangestipt: Toen in 1915 de Vlaamsche hoogstulenten van het front de zoo breed opgevatte hoogstudentenwerking voor ontwikkeling en verzedelijking van de front soldaten op touw cetten, werd ik ontboden op het groote hoofd kwartier van generaal Wielemans. Een edel militair, die den toestand goed inzag. Bij het eten, in aanwezigheid van zijn hoogere officieren huldigde hij wat voor de Vlaamsche jongens werd gedaan. Letterlijk zei hij: „Je vous felicite pour l’activité des universitaires flamands au front parceque je la considère comme une oeuvre éminemment patriotiquel” „Ik feliciteer u om de werking der Vlaamsche universileiismannen aan het front, omdat ik ze beschouw als een bij uitstok vaderlandsch werk!” Maar helaas, hegin 1916 stierf generaal Wielemans en dan heeft er een volledige volte face plaats. Er komt dan een verbod, dat achter het Front aan geen „politiek” meer mag worden gedaan. Al heel spoedig bleek, dat dit verbod ten doel had elk Vlaamsch werk te verbieden. Vlaamsche liederen mogen niet meer gezongen worden, propaganda voor Vlaamsche lectuur is verboden. Als het een nationale Fransche feestdag is, wordt er gefeest en de Brabanconne klinkt en Fransche vlaggen worden uitgestoken. Op den Vlaamschen feestdag aaag niemand liet kampement uit, geen Vlaamsch lied mag gezongen worden. Toen begon een vreeselffke trjd voor onze jongens. Elke poging om op dit onmenscheiijk verbod uitzondering te maken, woedt zwaar gestraft, zoo zwaar, dat in die maanden honderden van onze jongens inde kerkers terecht komen. Jonge priesters, brave kerels, van huisvaders, werden om hun Vlaamsch-zijn gedeporteerd naar Fransche strafkolonies. Op het eilandje Cezembre, Fransch verbanningsoord in volle zee, werden de jon* gens krankzinnig. Uit deze periode dateeren de z.g. houthakkers, menschen die in Fransche strafkampen slavenarbeid verrichten. Men ziet het den hoogleeraar aan dat hl bij het herdenken van deze dingen inwendig kookt van verontwaardiging. De grafzerkjes van onze Vlaamsche gesneuvelden worden onteerd, omdat er op staat: A. V. V. C,. Alles voor Vlaanderen en Vlaande- V. ren voor Christus. Inde streek van Wulverighem was hel gekomen tot kenschetsende gebeurtenissen Hoögere officieren hadden getracht de baan af te snijden aan een protest-optocht van Vlaamsche soldaten en waren eenvoudig van de haan gedreven geweest onder den kreet: „omver en erover.” De toestand aan het front werd zoo bedenkelijk, dat de Belgische regeering wel verplicht werd tot het afleggen van verklaringen en zoo legde ze in 1917 eindelijk de verklaring af, dat onmiddellijk na den oorlog de Vlamingen zullen krijgen: gelijkheid in rechte en in feite. Ware deze verklaring bij den aanvang, van den oorlog afgelegd, ’t activisme ware nooit ontstaan. Ondertusschen was ook Frans van Cauwelaert de jongens van het front komen bezoeken en het valt niet te ontkennen dat hij bijval had met zijn verklaren: „Nu rustig blijven jongens, maar indien straks, na den oorlog, de regeering niet onmiddellijk aan den Vlaamschen eisch voldoet, dan sta ik met u op de barricade. Gij zijt nu aan het offeren, maar na den oorlog zult gij het hooge woord voeren en wij zullen u volgen,!” Een paar jaar na den oorlog verklaarde nog Dh. Poullet op een congres van den Vlaamschen Landsbond, dat hij van geen enkel ministerie zou deel uitmaken, zoolang het gegeven woord aan de Vlamingen niet zoo zijn ingelost. Wij zijn overtuigd, dat zij het heiden openhartig meenden. Maar: van Cauwelaert werd burgemeester van Antwerpen en moest van de regeering veel verkrijgen en Dh. Poullet werd voorzitter van den Ministerraad. De Vlaamsche eischen bleven Vlaamsche eischen Het is in dien tijd dat Dr. van de Perre aan Frans van Cauwelaert schreef: „een zware verantwoordelijkheid ritst op u. Zorg er voor dat u later bij de Vlamingen niet dóórgaat voor een bedrieger of voor een bedrogene.” Hel valt niet te betwijfelen, dat van Cauwelaert had gerekend op de eerlijkheid van de regeering en dat de regeering hem inden steek liet. Een Waalsch auditeur zei mij persoonlijk: ~l)e Walen zouden geen 24 uren den toe-, j stand dulden, waarin de Vlamingen zich bevinden op de voorlinie.” We zijn nu 10 jaar na den oorlog en vam de gelijkheid in rechte en feite is niets in huis gekomen. Luik is Fransch gebleven en te Gent heeft men een stelsel toegepast, dat een volkomen mislukking is geworden. Vaneen ernstig! vervlaamsching van Gent is niets terecht gei komen. Het is een onzinnig stelsel en de onj dergang van alle hooger onderwijs. De Nolfwet voor Gent is een volledig fias-j co geworden en bevredigt niemand. Ik ben ben krachtig voorstander van de vervlaamsching van onze universiteit, maar hij den huidigen toestand geef ik onmiddellijk de voorkeur aan uitsluitend Fransch onderwijs, Vlaamsche voormannen namen genoegen met Vlaamsche compagnies onder Fransch commando, waardoor de toestand voor onze jongens in het leger even ellendig blijft. Op die wijze Is het vertrouwen van vele Vlamingen inde leiders grootendeels verloren geaan. En wat is nu uw perspectief? – Op politiek gebied zie ik weinig vooruitzicht. De politiekers houden de leiding in de V'laamsch-Katholieke partij. En de Kath. Vlaamsche pers staat niet vrij. Van mijn optreden inden Vlaamschen randbond gaf „De Standaard” een zeer een-7-ijdig en misleidend verslag. Eene terechtwijzing werd geweigerd. V Het meest hoopvolle perspectief voor mij [ is. dat de economische macht van VJaande- ren groeit en het zédelijk bewustzijn van ons volk wakker wordt. j ■— Hebt u als hoogleeraar geen last van. Uw Vlaamsche gezindheid? Oolijk lachten de heldere oogen en spotj itend klonk het: Ik ben daartegen immuun geworden. Reeds tweemaal heb ik een openlijke berisping uit Brussel gekregen en de twee kee* ren was mijn huis vol bloemen. Den laatstenj keer wilde de werkersbevolking van Gent mij zelfs een muziekhulde brengen en ik had! de grootste moeite om de menschen dit uit het hoofd te praten, wijl het toch al te gek zou zijn. Een vroolijke schaterlach klonk door dé kamer. Weer ging de telefoon. Een assistent beidé dat een vrouw in het ziekenhuis een vreese-J lijke bloeding had. —• Heb je een spuitje gegeven? De Latijn;*; sche naam is ons ontschoten. Blijkbaar had het niet geholpen. Goed ik kom direct, hoorden weden hoogleeraai antwoorden. De Vlaming was weer onder gegaan inden geneesheer; gelukkig was ons gesprek ten einde. Maar nooit hehben we zoo den diepénj grond der Vlaamsche kwestie gevoeld alé dien avond inden avondsneltrein naar Brussel, toen wijde interessante, maar toch ook' vreeselijke mededeelingen van prof. Daeb( nog eens overwogen. De documentatie van alles wat hij beweer* de, had hij ons meegegeven. En dit materieel overtuigde ons opnieuw: dat alles wat hij had meegedeeld over personen en feiten, bittere waarheid was. --- Brief van Keesje Kro aan den Minister Hooggeachte Heer Minister Jan van buurman Avro zei, Dat de Kro na enk’le weken Heel gewis op sterven lei. Hij en al zijn kameraadjes Hadden U een brief gestuurd En gevraagd, dat U één zender Heelemaal aan hen verhuurt. Wij en al dé and’re kind Yen Kregen d’andere zender dan En zoo kregen wij dus voortaan Er maar een klein stukje van. Maar, dat zal die Jan wel jokken. Want ik weet maar al te goed, Dat een man als de Minister Altoos éérlijk wezen moet, rr nu een brief schrijf, Heel beleefd, precies als Jan, Hooggeachte Heer Minister, Zeg mij eens, wat doet U dan ? Ik heb zeven broers en zusjes En Jan Avro heeft maar één En veel van zijn kameraadjes Hebben niets, zijn maar alleen. Ja bij ons op school zijn jongens Heusch die hebben er wel tien, k Hoorde laatst den Meester zegger : „Die zijn Roomsch, dat kun je zien.' Ik zal al de Roomsche jongens Laten teek’nen op mijn brief, Waar ik U in wil verzoeken: „Wees U eerlijk als ’t u blief.” Want wij Roomsche kind Yen houden Heel veel van de Radio En wij luisteren bij voorkeur Naar de uurtjes van de Kro. Da’s geschikt voor Roomsche kind Yen, Alles wat daar wordt gezegd, En dat kan zegt Pa van ’t and’re Nu juist altijd niet gezegd. Non en Pa die kan bet weten, Pa is een verstandig man Zal ik U een briefje sturen, Heer Minister, net als Jan ? ’k Laat dan alle Jongens teek’nen. Als U ja zegt, vind ik ’t fijn, Dat er bij ons zooveel jongens, Die veel zusjes hebben, zijn. U neemt het mij toch niet kwalijk, Dat ik deed als Jan Avro, Want U is toch onpartijdig 7 Wees gegroet van Keesje Kro. TOON VAN MAI7RIK. --- FEUILLETON. De wreedste straf JOS DE FRAITURE. (Nadruk verboden.) Nederlandsche Poütie-roman door 26 Rob -trachtte zich op te ruiten, stortte kon draaide zijn hoofd zoover hij kon’ en achterwand van de kamer n/r ~J a'ecn maar van boven zien Maar neen, hij had zich niet vergist; het was ol achter hem een deur openging; even vioog een weldoend tochtje langs hem ■heen. Toen werd eender lampen dis hem fel beschenen, verduisterd en een gestalte boog zich over Rob heen. Het was die «MUW* c>?sterlin£ welke met een beminhem zeidS"ïllach in het Engelsch tegen ne^ÏÏde^r t°°h zeker naar ”ZT' dente genieten 5 W kuur is nog niét geëindigd f t ja’ Water...." fluisterde Rr,K n ■zonderlinge bezoeker was reeds’ wm7 dwenen even onhoorbaar als hij gekomen Rob was weer alleen.... alleen in die hel van schelle lichten en blakend witte muren! Alleen in die gloeiende woestijn-hitte! Alleen met zijn alles-verteerende dorst En eensklaps werd hem alles duidelijk. Wijd sperde hij zijn oogen open en keek in die hel ie lichten boven hem, Dat werd z ijn straf omdat hij zich bemoeid had met dingen, waarvoor die Oostersche duivels hem gewaarschuwd hadden zich niet te bemoeien ! Een straf, even geraffineerd en wreed als die welke zij den heer Bredelande toe Watersma hadden toegedacht! Zij zouden hem hier tusschen deze 4 muren langzaam laten sterven van dorst en om dat proces te bespoedigen, daar anders hun eigen veiligheid wel eens gevaar zou kunnen ioopen, werd dit kleine van de buitenwereld afgesloten vertrek, ondanks de! zomerwarmte nog op een sterk verhoogde temperatuur gehouden....! Daarvoor was ook die electrische bestraling n00dig....! Nu begreep hij ! Maar Rob wilde nog niet sterven ! Hij wilde leven, zijn heele jonge bestaan genieten ! Hij moest Ra.y redden het meisje dat hij zoo vurig liefhad! Ray....! Hij wrong en kronkelde op den grond Hij moes immers los ! Weg uit deze. hel! Wie weet, misschien martelden ze • de beu en haar Ray, wel even wreed als hem nu . O G0d.... ! Die dorst, die hitte.... en ’ clat licht.... dat licht dat hem krankzinnig maakte met zijn verblindende meedoogenlooze schijn....! Hij trachtte te giUen, maar geen geluid kwam meer uit zijn verdroog’de keel.... Dan ontspande zijn lichaam zich, een donker waas trok over zijn oogen en an- dermaal verloor Rob het bewustzijn, HOOFDSTUK xvhi. Als doodten ontwaken Een eigenaardige tinteling deed langzamerhand Rob’s bewustzijn terugkeeren. Zijn keel was niet meer verdroogd, hoewel hevigen dorst leed, en hij had een smaak inden mond alsof men hem sterken drank gegeven had. Aan de werking daarvan schreef hij het ook toe, toen hij zich weer rekenschap kon geven van zijn toestand, dat zijn bewustzijn was teruggekeerd. . . ■ Maar overigens voelde Rob zich ellendig, slap, duizelig en onvast, waarbij kwam, dat hij, naast de dorst, die hem nog ontzettend kwelde, thans ook een gruwelijken honger had. Het meest verwonderde Rob er zich óver, dat hij niet meer op den grond lag. Er moest iets met hem gebeurd zijn, terwijl hij buiten bewustzijn was, want hij zat thans op een stoel. Wel was hij nog stevig vast gebonden aan dit meubelstuk, maar eenigè verbetering vief toch in ieder geval in zijn positie als gevangene en gemartelde te bespeuren. Daartegenover stond echter dat hij nu geblinddoekt was. Rob's brein werkte nog traag, maar ook zonder dat zou het hem niet duidelijk geworden zijn wat men met hem voor had en wat zijn veranderde positie in deze te beduiden had. Wel drong het tot hem door, dat hij van de duivels in wier macht hij was, niets goeds te verwachten had en het onaangename voorgevoel maakte zich dan ook van hem meester, dat men nieuwe kwellingen voor hem aan het voorbereiden was en dat de verbetering van den toestand op dit oogenblik slechts een overgang was naar nog geraffineerder martelingen. Rob voelde trouwens iets onwezenüjks over zich, als bevond hij zich ineen droomtoestand. Het rinkelen vaneen electrische schel deed hem plotseling opschrikken. Blijkbaar hadden onhoorbare bewakers dit gezien, want hij voelde, dat de blinddoek voor zijn oogen werd losgemaakt. En wat hij nu zag, deed hem meer en meer twijfelen aan het werkelijke van zijn toestand. Zelf zat hij, op een stoel gebonden ineen donker vertrek, maar vóór hem keek hij door geopende portieres ineen aangrenzend vertrek, rijk met kostbare Oostersche kleeden behangen en badende in licht. Dikke tapijten bedekten den vloer en de geheele aankleeding getuigde vaneen exotische weelde als hij nimmer tevoren zag1. In het midden van de kamer, slechts enkele meters van hem af stond een gedekte tafel, zooals die er voor een. feestmaal pleegt uitte zien, Nauwelijks had Rob dit alles goed opgenomen, of zware portieres aan de overzijde openden zich en een mannenfiguur werd zichtbaar, gestoken in het gewaad vaneen Indisch rijks-groote. Hij droeg een hel-rooden zwaar met goud bestikten jas overeen rosé onderkleed met zacht-groene garneeringen, Dit onderkleed eindigde in, een breeden witten rand, welke overeen blauw-zijden pantalon viel Om het hoofd droeg de statige en indrukwekkende verschijning een grooten tulband inde kleur van het onderkleed. Tusschen diep buigende bedienden trad hij de kamer binnen, onhoorbaar op de dikke tapijten. Even wierp hij een onderzoekenden blik inde richting van Rob en deze kon nu zijn scherpe Oostersche gelaatstrekken duidelijk onderscheiden. Hoewel hij zich niet goed rekenschap kon geven van het waarom, voelde Rob dat deze imposante figuur mr. Williams, de eigenaar van „Zonneweelde" zijn moest, De Oosterling nam plaats aan de tafel en terstond daarop gingen de portieres aan de overzijde opnieuw vaneen. Wat zich nu aan Rob’s ontstelde oogen’ vertoonde deed hem voor enkele oogenblik ken roerloos neerzitten; Een vrouwenfiguur trad naar voren gehuld ineen eenr voudig in plooien recht afhangend lila dat haar ongeveer tot de knieën reikte. Daaronder werd als been bekleedingr zichtbaar een soort pantalon van wijde lichtgroene stof. Haar voeten staken in gele muiltjes. Om haar hoofd en hals droeg zij een omslagdoek, welke eveneens groen was. Het was Ray., t ---