Coulant... Juist voor de oorlog bedacht „de post ’ in Zuid-Afrika een aardige Kerstverrassing voor degenen, die hun brieven niet voldoende frankeerden. Zoals dat ook bij ons de gewoonte is, worden in Zuid-Afrika dergelijke poststukken wel bezorgd, maarde geadresseerde moet strafport betalen. Met Kerstmis deed „Tante Pos” in Zuid-Afrika echter anders. Een gedrukt strookje papier, geplakt op de te weinig gefrankeer. de poststukken, behelsde de mededeling: „Als een grote uitzondering en in verband met Kerstmis wordt afgezien van de inning van de te weinig betaalde portokosten!” --- Van een stal in een stad Ds C. M. van Endt. J-J ET Kerst-evangelie is •* ■* ons vreemd. Het verhaal is landelijk, idyllisch. Zo komt het apart te staan, ineen lijst van kerstgroen en beschenen door wat kaarslicht. Er straalt een heerlijke, maar verre vrede vanuit. We kunnen ons een ogenblik daaraan verkwikken. Maar dan zijn we ook al weer terug in het gewone leven. Dat heeft nu eenmaal meer van de stad dan van de stal. Daar jaagt alles voort, en spreken we van het kerkhof als de laatste rustplaats, maar we mochten het ook de eerste noemen. Daar is kerst-tijd druk, door de balans en het kerst-diner. Daar trachten we één minuut stilte te forceren voor inkeer, en we krijgen het er benauwd bij. Daar vieren we ons kerstfeest, en het verhaal van Bethlehem is één van de onmisbare versieringen van onze druk-aandoende kerstboom geworden. Ook de oude liederen horen er bij, als een vertrouwde herinnering, Maar het meezingen gaat niet zo vlot meer. Het liefst geniet men ze ineen potpourri van kerstmelodieën, per radio of gramofoon. De conferentie van Londen gaat uiteen zonder nadere afspraak. De Renville kan nog amper onze verwachtingen gespannen houden. De problei men zijn onopgelost. De gezinnen veelal verscheurd. De ellende overeen groot deel van ,Europa onbeschrijfelijk. Stille nacht! Ja, stil nu toch, laat het nu in Godsnaam stil zijn! Laten we nu niets meer horen van wat we niet kunnen verdragen, en niet kunnen ontkomen ... Inde ballingschap van Babel zucht het volk Israël. Er is heimwee naar de oude Godsstad. Er is nameloze ellende. Maarde profeet Ezechiël gaat spreken. Lang en breedsprakig is zijn betoog. Moeizaam en met grote inspanning neemt hij zijn volk mee, stap voor stap. Aan het slot tekent hij de tijd, dat ’t weer alles „goed” zal zijn. Goed, niet inde eerste plaats wat de omstandigheden betreft, maar goed tussen God en Zijn volk. Z° wordt de stad Jerusalem weer zichtbaar. Maar stilstaand bij elk detail, moet zijn gehoor beseffen, dat het steeds minder de tekening is van het aardse Jerusalem, en steeds meer schildering van het nieuwe Jerusalem. Die stad zal geen muren meer hebben! Geen bescherming, geen bewapening! Alleen maar twaalf poorten. Jerusalem zal een veilige woonplaats zijn. En de naam van die stad, zo eindigt Ezechi'èl zijn boek, zal zijn: Jahwe Sjammah, De Heer is aldaar! Zo lopen de lijnen van het slot van de Ezechiël-profetie naar het slot van de Bijbel. Dan zal God een einde maken aan ellend’ en alle nood! Deze lijnen lopen over Bethlehem. De Heer is aldaar! Dat is de vrede, dat is de veiligheid. De Heer is aldaar. In het duister van de kerstnacht, inde schamele armoede bij de kindermoord van Bethlehem, inde verschrikking van de woestijn, waar de duivelen vrij spel hebben, inde godverlatenheid van Gethsémané, in de bange, bittere dood: de Heer is aldaar! Jerusalem is ook nu weer de omstreden plaats. Men reist er slechts heen ineen sterk convooi. Men blijft er bij de eerste schemer angstvallig van de straat. Vrouwen en kinderen, wachtend op een bus, worden door bommen uiteen gereten« Elke straathoek kan een hinderlaag zijn-Zó is de wereld. Maar waar in die barre wereld het Evangelie van het kerstfeest klinkt, daar verdwijnen de muren, daar staan de poorten altijd open, daar is de argeloosheid en de rust. Want: de Heer is aldaar! Het kerstgebeuren is niet een verre fantasie, maar een ontdekking ten leven. Daar worden gejaagde en opgejaagde mensen de stille getuigen van het wonder Gods. Daar zijn herders en wijzen en engelen. En al wie door ootmoed wordt herboren, die is van ’t hemelse geslacht. --- Dichters zingen van BETHLEHEM ï N deze eenvoudige melodische regels schetst de dichter Gabriël Smit het toneel van de Kerstnacht en hij betreedt daarmee de weg waarop honderden dichters hem zijn voorgegaan en waarop anderen hem zullen volgen zolang de wereld bestaat. Ieder jaar bekoort de geschiedenis van Bethlehem opnieuw. Het is zo menselijk, »o ontroerend eenvoudig: twee mensen die uitgaan om aan de hun door de bezetter opgelegde verplichtingen te voldoen — dit maakt de geschiedenis voor het thans, levende geslacht nog actueler — en die geen onderdak vinden voor de nacht en dat terwijl voor de vrouw het ogenblik dat zij Moeder zal worden haast vervuld is. Om de sociale en menselijke accenten alleen al zou dit tot ons spreken. Maar er is meer: in die nacht schijnt het Licht in de duisternis, zingen engelenkoren en komen herders om te aanbidden en enkele dagen later zullen zij zelfs worden gevolgd door de Wijzen uit het Oosten, die door de traditie tot Drie Koningen zijn geworden. Naar het uiterlijk is deze geschiedenis vol beminnelijkheid, poëzie en bekoring. Van ouds echter is de tijd van de Advent een periode van voorbereiding, van verwachting, van halve rouw. De kleur der paramenten — de kerkelijke kleden en gewaden — is dan ook paars. Daarvan klinkt iets door in het vers van de Utrechtse hoogleraar dr. W. A. P, Smit: Wanneer Gij eindlijk komen zult, zooais ,vj wachten naar Uw komen, en 't waaien van Uw kleederzoomen de luchten ruischende vervult — En als dan. Heer, gekomen zijn op aarde Uw doorboorde voeten en Uw doorboorde handen groeten de wereld van Uw groote pijn — Wanneer de bloemen, afgerukt, De harten brengen van de dooden Die zoo hun donker lot ontvloden Maar nu als onkruid zijn geplukt — En als de stormwind tot U drijft Van allen kant de duizendtallen. Die aan Uw voet als blaren vallen. Tot er geen leven levend blijft — Dan, Heer, ontferm U jver ons! — Maar als de grote dag van Kerstmis is gekomen en de menheid „blij van geest ter kerke gaat op ’t grote feest de eerstgeboren Heiland groeten” dan wint de jubel het, maar een jubel die altijd weer plaats maakt voor een stille verwondering, zoals in dat middeleeuwse lied: Ontwaakt, loopt herders deze nacht, verlaat al uwe schapen; uw nieuwe koning lof verwacht en blijft niet langer slapen; geeft zoet gezang en wilt schalmei noch fluite niet vergeten waarmee gij in de groene wei zoo dikwijls zift gezeten. Te lang o herders, duurt uw rust, heft uw vermoeide leden; het hemelsch licht schijnt op dees kust; verstaat gij wel mijn reden? Geboren is de Heer, God-mensch, om breeder te verklaren; ik daal van boven om uw wensch en vreugd te openbaren, ’t En is dan herders, niet te vroeg; gaat, geeft hem hart en zinnen; men kan niet haastig zijn genoeg om God te gaan beminnen Spoedt u, roept uw geburen al en gaat met vol betrouwen dien God vol teerheid, ineen stal, met teem liefd’aanschouwen. Tot ons noorderlingen spreekt het Kerstfeest in dubbele mate omdat het een feest van licht is in het donkerste getijde. Er ligt een glans van poëzie, van sprookjesschijn en beminnelijkheid om deze dagen, waarin de harten der mensen gemakkelij-ker tot elkaar komen, de naasten-liefde vanzelfsprekender is en een gul gebaar en een kleine attentie ons vlotter afgaan. De snuivende dieren, de schamele stal, de wind door de kieren, het deert niemendal. --- Over oude en moderne KERSTPOEZIE iiiiiniimiwiiiiimiimiiiiiimiimiiiiminmmiimiiiiiniiminiiiiiiffimiiniiiiiiitiiiiiiiiiif Heel die eenvoudige beminnelijkheid komt ook telkens weer in alle tijden inde Lteratuur tot uiting, tot in ome dagen toe, waarin de mens toch zo graag met eigen problemen en dan liefst heel ingewikkelde en noden bezig is Zo’n lichte, simpele toon klinkt er door in het vers „De Kerseboom" van Jan Engelman: Wist gij wat Jozef overkwam toen hij zijn zuivre huisvrouw nam: Sint Jozef oud, Sint Jozef grijs, die koos de roos van ’t paradijst De avond vouwt de bloemen dicht als hij Maria’s aangezicht, daar bij den vollen kerselaar, in vloeiend lichten wordt gewaar. – Ziet gij den boom die kersen torst? ach Jozef pluk, ik heb zoo'n dorst. ik ben zoo bijster en verward, wijl ik een kind draag onder ’1 hart. Maar Jozef ziet van gramschap grauw. Was hij niet kuisch? was hij niet trouw? en strompelend als een dwaas nabij: – Gij weet, dit kind is niet van mij! Toen sprak hij die de wereld draagt en opsprong inden schoot der maagd: – Buig kerseboom, mijn moeder lief heeft dorst en vraagt om uw gerief! De boom boog neder tot den grond, Maria at, haar roode mond werd rooder, wit ontdaan verscheen de sikkel van de maan. En bij dit vreemde zilverlicht neemt Jozef nu haar schoon gezicht in zijne handen, bevend, warm, en trekt haar zacht in zijnen arm. — Ik was wantrouwig en te slecht, vergeef mijn drift, ik ben uw knecht en doe u nimmer, nimmer pijn: de voedstervader zal ik zijn. Maria sprong op zijne knie, wees hem de maan; — Sint Jozef, zie, verwacht het Woprd dat niet vergaat wanneer haar sikkel eender staat. — ’t Zal Kerstmis zijn, de boom is dood, ellende in de wereld groot, maar engelen zingen in de wind en brengen kersen voor het Kind. En zo gaat het door tot op 6 Januari, als op Epiphaniën, op de feestdag van de verschijning des Heren, of Drie Koningen, de Kerstkring een einde neemt. Maar al die dagen door is er een juichen, een jubel om het heil dat is verschenen en de eeuwen door paart zich de mensentong aan de engelenstem om zich te verenigen in een loflied. Het is of de moderne dichters er nog meer door zijn getroffen en gegrepen dan de schilders. In melodieuze liederen zingen zij ervan, soms ook in beeldende verzen. Denk maar eens aan dat simpele kerstliedje van J. H. Leopold — wiens dichtkunst „bijna zwijgen” was — dat het beeld voor ons oproept van een schilderij der primitieven. Ook hier diezelfde directheid, een eendere kleur en een zelfde liefde voor het detail. In de donkere dagen van Kersttijd is een kind van licht gekomen, de maan stond helder over den dijk en ijzel hing aan de boomen. Onder de doeken in de krib daar lag dat lief Jezuskindekijn en spele atmde en van zijn hoofd ging af een zuivere lichtschijn Maria aie was bleek en zwak op de knieën neergezegen en zag blij naar het kindeke; en Jozef lachte verlegen. En buiten in dc bittere kou en de stille Kerstnacht laat de heilige driekoningen kwamen van ver door de diepe sneeuw gewaad. De heilige driekoningen hoesten en doen en rood zijn béi hun ooren, een druppel hangt er aan hun neus en hun ’ aard is wit bevroren. De heilige driekoningen in den stal verwonderd zijn binnen getogen; het licht dat van het kind afging, schijnt in hun groote oogen. De heilige driekoningen staren het aan en weteu zich niet te ' ezinnen en fiet kind ligt al te kijken maar en tuurt in een denkbeginnen. --- Midwinter op de Noordzee-kust Kerstverhaal door Bert Voeten OEN ik naar het restaurant aan Ade boulevard liep, ontmoette ik de vuurtorenwachter, die juist het baken had ingeschakeld. Het licht kwam langzaam op in zijn hoge glazen kooi, maakte de vaalgrijze schemering rondom rossig en zakte weer weg. Achter het duin raasde de zee alsof zij een dagenlang opgekropte woede wilde uiten. Meeuwen zeilden pijlsnel landinwaarts. Wolken zand joegen ons tegen en de draden der seinmasten naast de toren zongen gierend. „Dat noemen ze Kerstweer,” riep Arends, die naast mij liep we moesten dezelfde kant uit. Het donderen van de branding deed zijn stem als uit de verte klinken. „Gaat Ü niet naar de stad?” „Ik weet het nog niet. Misschien blijf ik wel hier,” zei ik. „Je moet er maar plezier in hebben,” meende de vuurtorenwachter en hij trok de kraag v,an zijn jekker hoger tegen zijn gezicht. „Ik zou het wel weten ais ik vrij was. Maar U begrijpt.... ze kunnen me hier niet missen. En met dat weer! Ik vertel U dat we een storm krijgen die ons heugen zal. De weerberichten zijn ellendig slecht. Kom, ik ben thuis. Als ik U niet meer zie: prettige Kerstdagen.” Hij zei het zonder spot en we drukten elkaar hartelijk de hand. Op de boulevard was de wind heer en meester, Ik liep ver voorover. met stijve benen en hoog opwaaiend haar De blinden voor de lege dépendances der badhotels klapperden. Enorme golven braken op het strand uiteen. Ik voelde het zout neerslaan op mijn lippen Door de snel vallende duisternis drong nu enkel het licht van het restaurant, waar ik elke dag mijn maaltijden gebruikte. Ik was de enige gast, hetgeen met zich bracht, dat de service. die anders over tientallen verdeeld werd. nu geheel op mij werd geconcentreerd. Tijdens mijn verblijf in het zeedorp, waar ik mii in het zomerhuisje vaneen vriend had teruggetrokken, was het restaurant mij stilaan tot een oase geworden. die ik tweemaal daags met een zeker welbehagen betrad. Meer dan een maand had ik onafgebroken gewerkt aan een nieuw boek. Ik was gewend geraakt aan de eenzaamheid en aan het verkeer met de zwijgzame dorpsbewoners. Ik dacht weinig aan de stad en hetgeen ik daar had achtergelaten. Maar toen Kerstmis naderde werd ik onrustig en besluiteloos. Nu tens nam ik mij voor op Kerstavond terug te keren, dan weer stelde ik mijn vertrek uit, tot Oudjaar. De woorden van de vuurtorenwachter hadden mij opnieuw aan het weifelen gebracht. Zou ik toch maar niet teruggen, er een week uitbreken? Het zou goed zijn. En ik kon immers na Nieuwjaar mijn „kluis” weer betrekken? Inde gang van het restaurant kwam de geur van gebraden konijn mij tegen. Tafelzilver rinkelde. Én toen ik binnentrad gaf de krakende radio een bericht van de stormwaarschuwingsdienst door: „Weest op Uw hoede!” Buiten huilde de zee. A LS een gek holde ik met mijn 1 1 koffer de donkere dorpsstraat af, maar toen ik bij de bushalte kwam stond daar niemand meer. De flakkerende gaslantaarn aan de gevel van het hoekhuis gaf te weinig licht om op de dienstregeling iets te kunnen . onderscheiden. Ik probeerde het met lucifers, doch de een na de ander waaide uit. Och, wat had het ook voor zin? Ik wist nu wel dat de laatste bus weg was. En daar ik niet over voldoende geld beschikte om een taxi te bestellen, zat er niet veel anders op dan terug te gaan naar het huisje. Ik bleef nog even dralen, alsof ik verwachtte. dat iets mij deze Kerstavond in het trieste, door de storm verdoofde kustdorp zou besparen. De maaltijd in het restaurant was min of meer feestelijk verlopen. Het eten was subliem. Even voortreffelijk was de borrel die ik na afloop met de hospes gedronken had. Er bevonden zich plotseling een heleboel mensen inde zaal, drukke vrolijke mensen, die met takken hulst en dennegroen sleepten en op stoelen en tafels balanceerden met grote klokken van rood papier boven hun hoofd. Ik voelde mij als een eiland en op hetzelfde ogenblik stond mijn besluit vast: ik ging weg; ik zou straks in zo’n zelfde vrolijke vriendenkring binnenvallen, en als het verloren schaap worden begroet met een warme wijngroc. Als ik snel mijn koffer pakte, kon ik de laatste bus nog halen. De zee joelde mij achterna, toen ik langs de boulevard naar het huisje snelde. En j nu hoorde ik haar weer joelen, har- , der en holler dan tevoren. Maar er ( was nog iets: ik vernam voetstap- ( pen. Zij kwamen mijn kant uit. i Automatisch bukte ik mij naar mijn < koffer. Ik had een onbeschrijfelij- e ke behoefte aan gezelschap. 1 Er kwam een man naar mij toe. < Bij het flauwe licht van de lantaarn <■ kon ik zijn gezicht niet goed onder- i scheiden. Ik zag alleen dat hij een ' baskische muts droeg en een punt- f baard. Hij was kort en breed, welke « indruk versterkt werd dooreen 3 zware jekker met een bontkraag. 1 „U staat toch niet op de bus te 1 wachten?” vroeg hij. „Die is zeker ' al een kwartier weg.” , „Dat begin ik ook te merken,” zei ik, en ik had onmiddellijk spijt van de wrevel die uit mijn antwoord geklonken moest hebben. Hij sloeg er geen acht op, vroeg of ik ergens logeerde en nadat ik hem de situatie had uitgelegd, stelde hij mij voor met hem mee te gaan. „Ik ben ook alleen.” zei hij. „Ik woon in het gele huis aan het eind van de boulevard, U weet wel, dat het dichtst bij zee staat.” Hij sprak nerveus en ik verwonderde mij over de angst, die ik in zijn stem bespeurde. Over ’t feit, dat hij mij uitnodigde, na niet langer dan drie minuten met mij gesproken te hebben en zonder mij te kennen, dacht ik eigenlijk niet na. Ik vond haast dat het van zelf sprak. Zwijgend liepen we inde richting van de zee, om beurten de koffer dragend. Het geraas van het water drong tot inde verste kieren van het dorp door. De man met de baskische muts keek strak voor zich uit, /baar de plaats waar de witte lichtkegel van het baken over de duintoppen streek en weer wegzakte. Hij keek alsof hij elk ogenblik een doorbraak verwachtte, een reusachtige vloedgolf, die het ganse dorp verzwelgen zou. T-ï ET is vannacht precies zeven »*-*jaar geleden,” zei Gozewijns. „Als ik het je verteld heb, zul je begrijpen, waarom op een nacht als deze die afschuwelijke angst mij weer te pakken krijgt.” We zaten in de bibliotheek van het gele huis, een langwerpig vertrek met een open haardvuur en een diepe erker aan de zeezijde. Warme wijn dampte in de glazen. We aten Kerstcake en rookten onafgebroken. Er was een wonderlijke vertrouwdheid in ons samenzijn, alsof we lang geleden afgesproken hadden elkaar in deze Kerstnacht te ontmoeten. Gozewijns had vóór enkele jaren een drukke psychiatrische praktijk opgegeven om zich geheel aan de studie te kunnen wijden. Een erfenis had hem in staat gesteld zich in het gele huis terug te trekken. Er verschenen belangrijke publicaties van zijn hand inde medische vakpers, en men was algemeen van oordeel dat een professoraat niet lang meer op zich zou laten wachten. Ik kreeg de indruk dat hij de villa geheel alleen bewoonde. Zij stond als een voorpost op het duin en men had, bij een storm als die nacht woedde, het gevoel, geheel door het loeiende water omringd te zijn. De erker was donker en scheen op de een of andere manier niet bij het vertrek te behoren. Toen ik nauwkeuriger toekeek, zag ik dat de muren en de vloer daar nieuwer waren dan in het overige deel van de kamer. Mijn gastheer had mijn blikken gevolgd. Hij stond op. gooide een paar blokken op het vuur en begon, snel rokend, op en neer te lopen, daarbij de erkerruimte vermijdend. „Het was zeven ]aar geleden op Kerstavond,” zei hij, zijn stem uitzettend tegen het oorverdovend gebrul van de zee. „Ik zat op dezelfde plaats waar jij nu zit. Mijn vrouw lag inde erker op een rustbank. Zij was in verwachting. Wij hadden ieder een boek, maar van lezen kwam niets. De orkaan die om het huis raasde maakte het ónmogelijk je te concentreren op je lectuur. Praten deden we ook niet. Om een gesprek te voeren zouden we hebben moeten schreeuwen. Het was tienmaal erger dan nu. We luisterden, keken elkaar aan, luisterden. Het leek wel of de branding steeds dichter bij kwam. Maar we waren niet bang. We wisten dat het huis bijzonder hecht gebouwd was en dat de zee nooit tot aan de fundamenten was geweest. „Hoor!” riep hij eensklaps en hij liep naar de erker. Zijn vinger trilde even toen hij hem omhoog stak. „Hoor je dat geruis’ Zo was het toen ook. Ik heb het in jaren niet gehoord.” Ik luisterde, en het was mij of ik het water nu onder het huis door hoorde spoelen en of we ons op een woonschip bevonden. „’t Is voor de eerste keer sinds zeven jaar dat ik weer gezelschap heb inde Kerstnacht,” vervolgde Gozewijns, nog steeds opgewonden. „Weet je dat ik vanavond ben uitgegaan om „een mens te zoeken,” zoals dat heet? Ik zal je alles vertellen. Ik hoop niet dat het je vermoeit.” Ik schudde het hoofd en luisterde gespannen naar het zuigende geluid van de zee, dat uit de kelder van het gele huis scheen te komen. Mijn gastheer schonk er geen aandacht aan en vervolgde: „Het werd die nacht zó erg, dat ik besloot naar buiten te gaan, om te zien of er gevaar was voor een doorbraak. Mijn vrouw lag rustig op de bank. Toen ik de kamer uitging. riep ze: „Doe je oliejas aan en blijf 'niet te lang weg.” Op het ogenblik dat ik de voordeur wilde openen, klonk er een ontzettend gekraak, ’t Huis trilde en scheen plotseling vol water te zijn. Boven alles uit hoorde ik mijn naam roepen, tweemaal achtereen. Ik rende naar de bibliotheek. Het vertrek was duister. Ik waadde tot over mijn enkels in het water. Ik riep „Annelies, Annelies!” misschien wel vijftig maal achter elkaar. De zee gaf donderend antwoord. Ik waande mij op een zinkend schip. Bij het licht van een zaklantaarn zag ik dat een enorme vloedgolf de erker had weggeslagen en mijn vrouw had meegesleurd. Ik liep naar het gat en bleef op de uiterste rand staan, verwachtend dat de zee met hetzelfde geweld terug zou komen. Maar zij kwam niet en de wind stiet mij achteruit. Ik zocht nogmaals de hele kamer af. Ik riep. Ik rende het huis door, ontstak overal licht. En , intussen scheen de orkaan in kracht af te nemen. Ik telefoneerde de kustwacht en de reddingsbrigade. De mannen kwamen onmiddellijk. Wij zochten de gehele nacht en een deel van de morgen. Zonder resultaat. Bij daglicht zagen we dat het water een groot stuk duin onder het huis had weggeslagen. Twee dagen later spoelde de rustbank aan. Mijn vrouw is nooit gevonden.” Hij ging zitten en staarde in de vlammen. Ik keek naar de kleine feestelijkheid van de tafel met de bepoederde Kerstcake, de wijn, de sigaren. Ik keek naar de erker en van daar naar Gozewijns, wiens gezicht een merkwaardige verandering onderging. Het scheen zich te ontspannen. Hij voelde dat ik keek, draaide zich naar mij toe én glimlachte even. „Ik ben je erg dankbaar,” zei hij. Ik wilde iets zeggen, maar hij schudde het hoofd. „Weet je, dat er vannacht iets wonderlijks is gebeurd, iets, waardoor ik weer aan Kerstmis denken kan als een feest van de vrede? Sedert die noodlottige gebeurtenis, hoorde ik elk jaar op Kerstnacht mijn ' vrouw roepen, tweemaal, net als toen. Je zult zeggen dat het een idee fixe was, maar ik vertél je dat ik het zeer duidelijk hoorde.” Weer wilde ik iets opmerken, maar hij liet mij niet aan het woord komen. „Ik weet wat je zeggen wilt,” zei hij. „Waarom ik niet wegging met de Kerstdagen? Ik wilde niet op de vlucht slaan vocfr mijn eigen herinnering. Ik wilde de angst, die mij telkens opnieuw bekroop, de baas worden. Vanavond kon ik de eenzaamheid niet langer verdragen. Ik vond jou. Ik wist dat ik je vinden zou. Ik heb je alles verteld. Weet je wat er gebeurd is?” Hij boog zich naar mij toe. De angst was uit zijn ogen en zijn stem verdwenen. „Ik maakte je immers attent op het geruis van het water? Op dat ogenblik dacht ik: nu zal ik het weer horen en er zal iets verschrikkelijks gebeuren. Maar ik heb niets gehoord. Niets. Annelies zal mij niet meer roepen. Voor het eerst na zeven jaar heb ik deel aan wat men Kerstvrede noemt. Ieder mens beleeft die op zijn manier. Voor mij is het een innerlijke rust en een kleine blijdschap, omdat ik weet, dat zij die rust ook kent.” Was het verbeelding, of klonk het geraas van de zee nu meer uit de verte? Er viel een vreemde stilte in het vertrek, die wij geen van beiden durfden verbreken. (Nadruk verboden). --- Bert Voeten, onze jeugdige dich- Bert Voeten, onze jeugdige dichter, die zich dit jaar bereid verklaarde voor ons blad een Kerst-verhaal ■—* dat de lezer hiernevens aantrejt — te schrijven, is geboren in 1918 in Breda. In 1944 publiceerde hij anoniem zijn gedicht „Babylon herhaald". Na de bevrijding verscheen de bundel „Amsterdamse kwatrijnen", het jaar daarop „De blinde passagier", „Odysseus' terugkeer" en „Doortocht". Dit jaar zagen van zijn hand het licht de dichtbundel „Twee werelden" en „Suite in December". Enige maanden geleden werd hem de Van der Hoogt-prijs toegekend. In 1948 zal men tevens met Bert Voeten als romanschrijver kennis kunnen maken. Zijn roman „De Komediant" is zo goed als gereed en zat volgend jaar verschijnen. --- KERSTMANNETJES STAAKTEN... Want wat is Kerstmis zonder sneeuw? De Kerstmannetjes staakten! 't Was me ook een toestand: al 25 December en nog geen sneeuw! En dat, nu de Kerstmannetjes nieuwe klompjes hadden gekocht. Lag er geen sneeuw op Kerstavond dan zouden de mensen kunnen horen, dat de kerstmannetjes door de straten liepen en ... de klompjes zouden snel slijten op de harde klinkers. De kerstmannetjes wilden dat niet en weigerden aan het werk te gaan. De opper-kerstman zat met z’n han- den in zijn baard. Wat te doen? Hij riep zijn helpers bijeen onder de losgewoelde wortels van de grootste spar in het bos: hij sprak hen toe, wees op hun plicht om de kerstbomen te versieren en cadeautjes, daaronder te leggen. Maarde kerstmannetjes keken boos en één zei: „Geef ons sneeuw en wij zullen werkèn!” De opper-kerstman had nog maar vier uur de tijd. daarna moest alles bij de mensen klaar zijn Hij piekerde een heel kwartier. (~Nü heb ik nog maar drie uur en drie kwartier”, dacht hij), toen meende hij het gevonden te hebben. Hij sprong op zijn spreeuw en vloog naar de feestartikelen-winkel op de hoek van het grachtje en het straatje. Daar kocht hij alle confetti, die het oude vrouwtje met haar échte grote neus (ze verkocht ook valse!) in voorraad had. Toen vloog .hij boven de stad en strooide. „Gaat het nu papier sneeuwen?”, vroegen de mensen. Maarde confetti was gauw op, hier en daar lag wat, maarde meeste straten waren brandschoon, zoals altijd. De opper-kerstman keek op zijn horloge: nog maar drie uur en een kwartier. Potjandoppie, hij moest ópschieten! Waarom staakten zijn mannetjes toch een paar uur voor de Kerstnacht? Voor zijn part mochten ze in Augustus staken zo veel ze wilden. Weer dacht de opper-kerstman een kwartier, toen wipte mj op zijn spreeuw en vloog naar de grootste wattenfabriek van het nele land Daar vroeg hij de baas te spreken en, omdat hij de opper-kerstman was, mocht hij onmiddellijk binnenkomen. „Meneerde baas,” zei de kerstman, „ik koop al uw watten, want ik heb sneeuw nodig!” – „Hebt U bonnen?”, vroeg de wattenbaas. „Waarvoor?”, zei de opper-kerstman „Watten is op de bon,” vertelde de baas. De opper-kerstman had geen watten-bonnen. „Tja, dan moet U het dit jaar maar zonder sneeuw doen,” zei de baas en hij liet, met een buiging maar zonder watten, de opper-kerstman uit. De torenklok sloeg. „Nog maar twee uur en drie kwartier en nog geen sneeuw,” zuchtte de opper-kerstman. Plotseling sloeg hij zich met z’n hand op het voorhoofd. „Oooooh, wat dom, dat ik daaraan niet eerder gedacht heb,” riep hij luid. Hij haalde zijn spreeuw, spande daarvoor een tweede spreeuw en vloog met dubbele snelheid naar het Koninklijke Weer-en-Wind Instituut. Hij belde aan en de directeur zelf deed de deur open. „Ha, die kerstman,” 'riep die, „wat kom je doen?” „Meneer, ik moet sneeuw hebben, anders willen mijn mannetjes niet werken. ledereen weet, dat U het weer maakt, daarom verzoek ik U vriendelijk: laat het snéleuwen vanavond!” De weer-en-wind-directeur keek heel donker. Hij zuchtte en zei: „’t Spiit me zeer, opper-kerstman, maar wij hebben op het ogenblik alleen maar blauwe lucht in voorraad. Inde ovens zijn massa’s sneeuwbuien, maar die zijn nog niet gaar. Vanavond kan ik het dus vast niet laten, sneeuwen!” De opper-kerstman zonk neer op het stoepje en begon te huilen. De directeur ging naast hem zitten en sloeg zijn arm om de schouders van het snikkende mannetje. „En ik heb nog maar twee uur de tijd, dan is het Kerstavond, en de kerstmannetjes staken. Uhuhuhu!” „Wil ik de sneeuw-koningin opbellen?”, vroeg de directeur. „Graag,” juichte het opper-kerstmannetje. Beiden sprongen op en renden het grote gebouw in. De directeur draaide een heleboel nummers en wachtte. „Toet... toet... toet,” deed de telefoon. Toen opeens een elfjesstem. „U spreekt met de Noordpool!” „En U met de directeur van het K.W.W.I. Mag ik de sneeuwkoningin even aan het toestel hebben?” „De sneeuwkoningin heeft juist gegeten en rust even. Ik mag haar niet storen,” zei het telefoon-elfje. „Maar elfjelief, er is reuzen haast bij. Het opper-kerstmannetje zit naast mij, hij moet beslist vanavond nog sneeuw hebben. Wij hebben niets in voorraad,” riep de directeur. „Ik zal het proberen, maarde koningin zal wel boos zijn,” Gelukkig was de koningin helemaal niet boos, want ze kwam even later aan de telefoon. „Moet ik komen? Is het voor mijn vriend het opper-kerstmannetje?”, vroeg zij. „Nu, dat wil ik wel doen, maar ik kan pas over drie uur inde stad zijn!” „Ooohh,” zuchtte het opper-kerstmannetje, dan komt ze te laat!” „Kan het niet vlugger?”, vroeg de directeur. „Ik geloof het niet, maar ik zal mijn best doen. Ik ga onmiddellijk weg. Tot straks!”. En de sneeuwkoningin hing de telefoon op dé haak: Het opper-kerstmannetje keek op zijn horloge: nog maar anderhalf uur, dan begon de Kerstnacht. Wat nu? „Ik weet wat,” zei de directeur en hij fluisterde het opper-kerstmannetje iets in het oor. Het baardige ventje begon te lachen en hij riep: „Dat doen we! Klimt U maar op de tweede spreeuw.” Zo vlogen het opper-kerstmannetje en de directeur van het K.W.W.I. vliegensvlug naar de stad, recht naar de hoogste toren. Ze klommen door de galmgaten naar binnen en zetten de klok stil. Zo deden ze bij alle klokken. Beneden keken de mensen omhoog en zeiden: „Vandaag wordt niet gauw Kerstavond, hè. Wat gaat de tijd langzaam!” De opper-kerstman en de directeur zaten intussen op het haantje van de hoogste toren en tuurden naar het Noorden. Ze waren vreselijk ongeduldig, het opper-kerstmannetje keek om de minuut op zijn klokje. Ook zei hii: „Wat gaat de tijd langzaam vanavond!” Eindelijk, het was al helemaal donker, zagen ze verweg een wit schijnsel. Het kwam vlug dichterbij en even later zat de sneeuwkoningin ook op het haantje van de toren. Zij hijgde van moeheid, haar vleugels trilden. Het opper-kerstmannetje keek weer op zijn horloge en zei: „Gommienokkie, Majesteit, dat hebt U vlug gedaan In twee uur en drie kwartier!” En uit pure dankbaarheid gaf hij de sneeuwkoningin een kusje op haar koud, spierwit wangetje. Toen begon de koningin te strooien. Grote, witte vlokken dwarrelden omlaag en de mensen riepen: „Hoera, we krijgen tóch nog een witte Kerstmis.” Het opper-kerstmannetje vloog spreeuwslags naar het bos, waar zijn mannetjes onder de blote wortels van de spar zaten te wachten. Hij vertelde, dat de sneeuwkoningin alle straten, grachten en pleinen vqlpoederde. „Heus waar?”, vroegen de (pannetjes. „Heus waar!”, riep het opper-kerstmannetje. Toen trokken de kerstmannetjes hun rode jasjes aan, zetten hun rode puntmutsjes op en trokken hun hagelnieuwe klompjes aan. Ze tilden hun zakjes met kaarsen en snoepgoed op hun ruggen en draafden naar de stad. Daar versierden ze de kerstbomen z6 mooi, dat de mensen zeiden: „Dat wordt het mooiste Kerstfeest, dat wij ooit hebben gevierd!” En dat werd het! J. van Straten. – ---