Hielp Duits Kominformagente Burgess en MacLean? Communiste uit Londen hield in ons land besprekingen (Van onze correspondent) MIDDELBURG. De Duitse vrouw van de Engelse communist, die de verdwijning van de Britse diplomaten Burgess en Mac Lean zou hebben voorbereid, schijnt naar de „Prov. Zeeuwse Courant” uit Londen bericht, eveneens een belangrijke rol in deze zaak te spelen. De vrouw woont in het N.W. van Londen. Haar man woont in Noord-Engeland. De broer van deze vrouw is een communistische professor in Oost-Duitsland, en hij staat volgens dit blad op de zwarte lijst van de Franse politie wegens mishandeling van geïnterneerden in het voormalige concentratiekamp Natzweiler inde Elzas. De vrouw heeft nog geregeld contact met haar broer en ontmoet hem onder andere in Nederland, waar hij op illegale wijze zou binnenkomen. Aangenomen wordt.dat deze mevrouw een agente is van de Kominform. Zij zou een expert zijn op het gebied van microfilms. Zomers werkt zij als kellnerin in badplaatsen aan de Zuidkust van Engeland. Voor het verdwijnen van de diplomaten werkte zij ineen hotel even buiten Londen. Maclean heeft in dit hotel gelogeerd, terwijl zij er aanwezig was. Inde periode van de verdwijning van Burgess en Maclean bevond zij zich resp. in Parijs, Metz, Brussel en Den Haag. In Nederland zou, zoals de Provinciale Teeuwse Courant onlangs meldde, bij de ontsnapping van Burgess belangrijke hulp zijn verkregen van een Amsterdamse fotograaf. De vrouw, die ruim 40 jaar oud is, was voor de oorlog in Duitsland reeds een communiste. In 1935 week zij uit naar Engeland onder het voorwendsel een Trotskiste te zijn. Zij was in Duitsland nauw betrokken geweest bij de affaire-Neumann, eender leiders van de vooroorlogse Duitse communistische partij en vluchtte in 1935 naar Moskou. Na haar aankomst in Engeland verwierf zij zich dooreen huwelijk de Britse nationaliteit. Blijkens de Prov. Zeeuwse Courant leert het Londens telefoonboek dat deze vrouw inderdaad in Noord West-Londen woont. Haar Engelse naam staat er met haar Duitse voornaam voluit in. Op haar huis bevindt zich geen enkele aanduiding, dat zij fotografe van beroep is. Deze inlichting kan men alleen in het telefoonboek vinden. Zij verhuurt een aantal kamers aan buitenlandse kostgangers, hoofdzakelijk Duitsers. Dikwijls is zij weken lang weg en reist veel naar het continent, zo zeggen haar buren. --- en gewoger... De vertelling van Guy de Maupassant: Hotel du Commerce is in het vorige seizoen opnieuw onder de aandacht vaneen breder publiek gebracht door de bewerking, die het Amsterdams Toneelgezelschap. met Charlotte Kohier in de hoofdrol, ineen kleurige vertoning ten tonele bracht. Dit verhaal, van klein-burgerlijke schijnheiligheid, waarin de schrijver op boeiende wijze een situatie tekent, waarin een aantal reizigers inde Frans-Duitse oorlog ineen bezette stad zijn gekomen, laat geen twijfel naar wie de sympathie van de schrijver uitgaat. De Nederlandse vertaling, die A. M. de Jong er destijds van gaf. is uitgekomen bij A. J. G. Strengholt N.V. te Amsterdam. AANKONDIGINGEN Bij dezelfde uitgever verschenen „Ik Verkoos de Blijheid” door Willy Vervoort, 239 pagina's. Een humoristische, zij het soms wat geforceerd grappige roman van de hand van de bekende kleinkunstenaar. Getekende illustraties van G. Icke. „De Vader van de Bruid”, Nederlandse vertaling van de Amerikaanse roman van Edward Streeter, met de tekeningen van Gluyas Williams, uitgegeven door A. J. G. Strengholt te Amsterdam. 236 pagina's. --- Twee berovers van pastorieën gevat BORNE. Enkele dagen geleden werden hier twee Amsterdammers gearresteerd, verdacht van diefstal. Na een zeer uitgebreid onderzoek bleek, dat dit tweetal, tezamen met nog twee, van wie een reeds enige tijd inde gevangenis zit voor een ander delict, in de loop van enkele maanden veertig inbraken en diefstallen hebben gepleegd. De buit bestond uit rijwielen, motorrijwielen radio’s, gebruiksvoorwerpen, rookartikelen en in totaal ƒ25.000,- aan contant geld. De gearresteerden hebben een bekentenis afgelegd. De inbrekers hadden het voornamelijk gemunt op pastorieën. O.a. braken zij in inde pastorie te Duiven bij het dorpje Loo, in Heeten bij Raalte, in Dalfsen en in Ommen, waar hun een grote buit in handen vieL --- Advertentie Advertentie (I. M.) Slank zijn is de wens van elke moderne vrouw. Duizenden vrouwysn, die een neiging nebben tot zwaarlijvigheid, maken In het buitenland sedert joren gebruik van SveltPills «Burchard» de krodttig wtrkentfs, tllvsrsN Slonkheidsdrogen. Zuiver plantoordia en volkomen onschaaelijk. ook bij langdurig gebruik I Thans ook in Holland vwkritybtor! In ApoftcVt, Otpoh AlPHAA'damjo.4uijk«uliM*tOO --- Wenen is ingenomen met komst van Cees Laseur „Hij speelt zijn rol niet, hij IS het”, zegt productieleider Dürer (Bijzondere berichtgeving) WENEN. Cees Laseur treedt, zoals reeds bericht, ineen nieuwe Weense film over het leven van Maria Theresia naast Paula Wessely op als Gerard van Swieten, de beroemde lijfarts en adviseur van de Oostenrijkse keizerin, inde jaren 1745—1772. De productieleider van de film, Otto Diirer die nog niet zo lang geleden een actief aandeel had in het Nederlandse operette-leven is bijzonder ingenomen met Cees Laseur. „Hy speelt niet zó maarde rol van Gerard van Swieten, hij is het, bijna in levenden lijve”, zegt Diirer. „Wij verheugen ons erop, deze Nederlandse acteur aan het Oostenrijkse publiek te kunnen voorstellen, en hopen hem nog eens op ons toneel te zien. Laseur spreekt de Duitse taal voortreffelijk”, vindt Diirer. Het verhaal, waarop de film is gebaseerd, is ontleend aan een roman van Paul H. Rameau en de film wordt gemaakt door Paula Wessely’s eigen maatschappij. Laseur maakt op het ogenblik binnenopnemingen, maar ook aan buitendito’s werkt hij mee, in het paleis Schönbrunn, de zomerresidentie van de Habsburgers. Laseur zelf spreken wij in het restaurant van de studio, waar hij tussen een „Wiener Schnitzel en een „Apfelstrudel vertelt, dat hy al wijn heeft gedronken in het cafósti e waar het Harry Limethema van „The Third Man” voor het eerst was gespeeld. Ik voel hier in Wenen overal om mij heen de muziek waarom deze stad zo beroemd is,” aldus Laseur, „en ik hoor dat vooral in de taal. Mijn toekomstplannen? Wel, ik ben een slecht acteur en ik regisseer liever dan zelf op te treden”. Overdreven bescheiden, lijkt ons. Laseur maakt, terwijl hij dit vertelt, een bijzonder imposante indruk. gekleed als hij is in het kleurige costuum van de achttiende eeuwse hofarts, die hij moet voorstellen. Maar Donderdag zal hij weer een man van deze tijd zijn. Dan vliegt hij terug naar Amsterdam. LASEUR .. liever regisseur.. --- BERLIJN. – Een West-Berlijn- BERLIJN. Een West-Berlijnse tandarts kwam bij een verkeersongeval om het leven. Zijn vrouw, door verdriet overweldigd, stak haar huis in brand en vergiftigde zichzelf en haar elfjarig dochtertje. Een achttienjarige zoon vertoefde met vacantie elders in West-Duitsland. --- B-36 de onbestreden koning van het lucntruim Ondanks snelste jagers: verdediging in gedrang (Can een onzer redacteuren) /n de strijd tussen Oost en West om het grootmeesterschap inde lucht is inde laatste zes jaren iets gebeurd, dat strijdt met alle logica inde geschiedenis van de militaire luchtvaart. Terwijl de luchtstrijdkrachten van defensieve aard, de dag- en nachtjagers, onmiddellijk na de laatste wereldoorlog niets meer of minder dan een revolutionnaire ontwikkeling hebben doorgemaakt vooral door de ontwikkeling van de jet- of straalmotor, die voorlopig toch nog steeds inde allereerste plaats aan de verdedigende luchtstrijdkrachten is ten goede gekomen laat geen enkele deskundige van de Amerikaanse luchtmacht er enige twijfel óver bestaan, dat ondanks het verdubbelen van de snelheid van de jagers, en ondanks de verhoging van hun plafond tot onbegrijpelijke hoogte, deze zelfde verdedigers een veel grotere achterstand hebben gekregen ten opzichte van aanvallende strategische bombardementsvliegtuigen dan in 1945! Nu dl, nu de bommenwerpers nog maar net in het stadium van straal-aandrijving zijn geraakt! Het is een van de ongelooflijkste en tegelijkertijd een van de onrustbarendste feiten van dit ogenblik. Maar het is onloochenbaar. Alle belangrijke Amerikaanse en verscheidene Russische gevechtsvliegtuigen zijn tegenwoordig met straalmotoren uitgerust. Gevechtsvliegtuigen, die snelheden van ruim 800 kilometer per uur vliegen, zoals de beroemde Shooting Star F-80 van Lockheed, zijn ondanks hun jet-aandrijving al weer verouderd. De Shooting Star is een brave twee-persoonstrainer geworden, die in Korea nog heel degelijk meedoet, maar die inde toekomst toch niet meer dan de trainer par excellence zal zijn. Gevechtsjets, die snelheden van ver over de 1000 kilometer kunnen vliegen, hebben zijn plaats ingenomen. De F 86-Sabre-jet van North American, die ik bij Eglin vaneen hoogte van 14.000 meter tot ongeveer 4000 meter heb horen duiken, met een snelheid, die de geluidsgrens hoorbaar doorbrak. De verbeterde editie van de Shooting Star, Lockheeds geduchte F 94, het neusje van de zalm onder de nacht jagers, een twee-persoons toestel dat met behulp van radar-ogen neer kan schieten wat het nooit heeft gezien. En misschien de beste van alle, de tweepersoons Scorpion F 89, een allwheather nacht- en daggevechtsvliegtuig van niet minder dan 18 ton, dat met dit respectabele gewicht duidelijk maakt, dat de eis, dat een jager een vedergewicht dient te zijn, inde vorige oorlog is gebleven. Met al zijn technische grapjes, zoals zijn radar, zijn zes 20 millimeter kanonnen, zijn extra radarwaarnemer, is een vliegtuig van dit karakter, dat op zo grote hoogte moet kunnen opereren, eenvoudig niet meer inde vedergewichtklasse te behouden. _ Maar niettegenstaande al dit gewicht is de Scorpion, dank zij zijn twee brullende jets, in staat op een snelheid van ongeveer 1000 km per uur te opereren. Dat zijn slechts drie van de allermodernste gevechtsvliegtuigen, die de Amerikaanse industrie thans in productie bouwt voor de verdediging van de Verenigde Staten en van het territoir van de bondgenoten tegen aanvallende bommenwerpers, die door de substratosfeer met atoombommen een aanval zouden kunnen doen. Bomkanaal van 5 Km. „En toch”, zo gaf generaalmajoor Bryant L. Boatner, de commandant van Eglin Air Proving Ground, het tactisch laboratorium van de United States Air Force in Florida, mij toe ineen openhartig gesprek in zijn hoofdkwartier, „toch is ondanks deze zo revolutionnaire ontwikkeling van het verdedigings-vliegtuig, de aanvallende strategische luchtmacht sedert het einde van de tweede wereldoorlog ineen veel sterker positie gekomen. Kijk naar onze eigen bommenwerpers. Naar de bijna ongenaakbare B-36, de atoombom-drager, met zijn zes gewone motoren en zijn vier extra jets; kijk naar de B-47 een middelzware bommenwerper, die zelfs al geheel met jets is uitgerust en die óók met een snelheid van 1000 km kan lopen! en wacht dan nog een paar maanden, dan hebben wede B-52, net als de B-47 all-jet, maar met een even groot vliegbereik als de B-36! Kijk zulke aanvallende vliegtuigen aan, en je begrijpt voor wat voor taak de verdedigers staan. Hier in Eglin zijn we er op uit bommenwerpers te laten maken, die door geen jager kunnen worden lastig gevallen, en tegelijk jagers, die iedere bommenwerper als speelgoed kunnen beschouwen. We gaan er vanuit, dat wat wij kunnen, ook binnen de macht van de Russen ligt. De techniek wil het nu zo, dat we in het eerste aardig konden slagen, maar niet in het tweede. Jets of geen jets! Trouwens, als gezegd, zelfs de bommenwerpers worden nu al grotendeels en zelfs geheel door jets voortgedreven. Ze hebben hun tijdelijke achterstand ruimschoots in het tegendeel- omgezet!” Generaal Boatner heeft _ me zijn bommenwerpers laten zien. Hij heeft me de woorden uit het hoofd gebombardeerd. Hij liet voor mijn ogen het oude trotse Vliegende Fort van de Wereldoorlog nummer 11, de Boeing B-17, zijn ganse bommenlast inde bossen van Eglin laten vallen, keurig netjes een voor een. Twintig bommen ineen rijtje. „Wat wilt U daarmee”, was mijn vraag. „Niets! Wacht maar even”. En toen vloog op ongeveer dezelfde hoogte, langzaam, heel langzaam, althans op het oog maar dat lijkt alleen maar zo door de gigantische afmetingen de B-36 het bombardeerterrein binnen. Dooreen verrekijker kon ik zien, hoe de bomluiken werden opengesperd en op hetzelfde ogenblik begonnen bommen, van precies hetzelfde kaliber, te vallen. Tien, twintig, dertig . . . .! Bij zestig begon ik op te letten, om een nauwkeurige vergelijking te kunnen maken tussen toen en nu. Maar ik had nog de tijd. Honderd, honderdtien, honderdtwintig . . .! Het hield niet op! Honderdachtenzestig bommen raasden naar de bossen inde diepte en sloegen hun kraters, de een over de ander ineen lange lijn. Een aaneengesloten bomkanaal van 5 km lang. „En toch, bijna onaantastbaar met al dat gewicht”, zei Boatner toen mijn hoofd was leeggerammeid. „Als we dit niet hadden, zouden we vermoedelijk al lang communistisch gelijkgeschakeld zijn. Op de vleugels van dit ding drijft min of meer onze vrijheid”. Op 87 van deze „vliegende slagvelden”, die 8000 km naar hun doel kunnen vliegen op een hoogte van 13.000 meter, hun bommenlast kunnen gooien om vervolgens naar hun basis terug te keren. Ik mocht het ding van buiten bekijken. Or.metelijk groot. En toch door slechts vijftien man bediend. Van voor naar achteren loopt een liftkanaal waar de leden van de bemanning zich op een karretje doorheen moeten trekken. Dat kan alleen niet meer inde hoogste luchtlagen, want als er, wat nog vrij veel gebeurd, plotseling dooreen storing een decompressie in enig deel van het vliegtuig optreedt op een hoogte van tien of meer duizend meter, wordt dat kanaal als de loop vaneen kanon, en wordt de ongelukkige, die zich er toevallig in zou bevinden, als een kogel geschoten inde richting van de plaats waar het luchtlek ontstond. Dwars door het vliegtuig naar buiten! De B-36 is vooralsnog de Koning van de Lucht. Er zijn wel jagers die nog hoger kunnen komen, maar zelfs als zij er in slagen, dan is hun kans op succes nog zeer gering. Want om een voorbeeld te noemen, het is voor een jager levensgevaarlijk om een duikvlucht te beginnen op die hoogte, omdat een duikvlucht m die ijle lagen vaak in zulke snelheden eindigt, dat het vliegtuig er eenvoudig door uit elkaar spat. En voor langzaam van achter of opzij invliegende jagers, heeft de B-36 een batterij van niet minder dan 22 kanonnen aan alle kanten van zijn lange romp in gereedheid, die wel tot zoveel precisie-werk in staat zijn, dat zij zelfs zullen kunnen voorkomen, dat een jager zou proberen zich dwars door de reus te boren, zonder tevoren in stukken te worden geschoten. En wanneer men dan nog denkt aan de in aanbouw zijnde B-52, die alleen door straalmotoren zal worden gejaagd, om daaraan vermoedelijk een snelheid te ontlenen, die die vaneen jager dicht te na zal komen, dan wordt het duidelijk, waarom militaire deskundigen van oordeel zijn, dat de strategische aanvallende luchtmacht, voorlopig nog verre in het voordeel is ten opzichte van de verdedigende jagers. ’ „Maar hebben de Russen dat ook?” vroeg ik mijn gastheer. Hij haalde zijn schouders vragend op. „Ik weet het niet! Ik weet dat ze ver zijn, maar ik geloof niet zó ver. Maar wat doet dat er toe? We weten wat wij zelf kunnen en we moeten er maar van uitgaan, dat ze in principe eens tot hetzelfde in staat zullen zijn. Blijkt dat niet het geval, dan is dat meegenomen. Maar we gaan er vanuit”. Geen Pearl Harbour Ook in ander opzicht! Nu en iedere dag staan overal op de vliegvelden inde buitenste Amerikaanse veiligheidsring de gevechtsvliegtuigen gereed voor de sprong, als ooit het bericht zou komen van naderende vijandelijke bommenwerpers. In Alaska, op Hawaii, langs de hoge Noordelijke kust van Canada. Jagers en eeuwig draaiende radarluisterposten. Wij lusten geen tweede Pearl Harbour meer, zei mij een hoge autoriteit in het Pentagon, het hoofdkwartier van de Amerikaanse defensie. En jn datzelfde Pentagon zit dan ook in het diepste hoekje van de keldergewelven dag en nacht een coördinatie wacht van de luchtmacht op post, ineen stafkwartier, dat het klokje-rond met alle luchtvaart-posten ter wereld in contact staat. Des nachts in alle eenzaamheid een generaal, overdag een ganse staf. Dat dit geen grapje is bewijst het feit, dat een maand of wat geleden de gehele luchtmachtstaf in touw kwam, omdat er onbekende eskaders ten Oosten van de Oostkust der Verenigde Staten de veiligheidszone binnenvlogen. Het bleek maar een vergissing van de Canadese luchtmacht, die zonder waarschuwing, een eskader op oefening boven de Atlantische Oceaan had gezonden. Maarde vergissing was leerzaam, want het apparaat bleek paraat. Dat geldt voor de gehele U.S.A.F. De boeing lange afstand middelzware bommenwerper i?-50, zeer in betekenis toegenomen nu zijn actie-radius door bijtanken inde lucht vrijwel verdubbeld kan worden. Een bijna klassieke, zeer doeltreffende steunpilaar van de Amerikaanse strategische luchtmacht. Het grootste bombardementsvliegtuig ter wereld, de atoombomdrager 8.36 van Amerikaanse luchtmacht --- ZOEKLICHT OP Atoomdebat TOT een uiterst belangrijke discussie is zojuist de stoot gegeven door de New York Herald Tribune. Waar het om gaat is niets meer of minder dan een algehele herziening der Westerse strategie. Totnogtoe werd deze bepaald door de schaarste aan materiaal voor atoomwapens. In verband met deze schaarste waren alle plannen er op gericht, atoomkracht in geval van oorlog slechts daar te gebruiken, waar zij de grootst mogelijke vernietiging zou veroorzaken: de Russische vitale centra. En in vredestijd moest de strategische luchtmacht, met haar atoombommen, dienen als afweermiddel tegen agressie. Door nieuwe experimenten, die waarschijnlijk inde herfst hun voltooiing zullen vinden, heeft Amerika thans de aan waarschijnlijkheid grenzende mogelijkheid, dat het binnen afzienbare tijd de beschikking zal krijgen overeen overvloed aan splijtbaar materiaal. Het is deze omstandigheid, die geleid heeft tot de vraag: zal het nu niet beter zijn om, mits inderdaad voldoende splijtbaar materiaal gewonnen kan worden, de grootste spanning op de aanmaak van atoomwapens voor de tactische oorlogvoering te concentreren en in geval van oorlog de strategische luchtmacht in reserve te houden? Er zijn reeds sterke argumenten aangevoerd voor een bevestigend antwoord. Voorzien vaneen groot aantal tactische atoomwapens zal het, zo redeneert men, zelfs voor de kleine strijdmacht, die Eisenhower thans in Europa vormt, waarschijnlijk mogelijk zij-, de aan divisies veel talrijkere legers van de Sowjet-Unie en haar satellieten schaakmat te zetten. En houdt Amerika de zware atoombom in reserve, dan is er een kans, dat de Sowjet-Unie harerzijds zal afzien van atoombombardementen op de steden van de Verenigde Staten en hun bondgenoten. Het laatste woord in deze kwestie is nog lang niet gesproken. Landmacht, luchtmacht en marine in Amerika strijden reeds fel om de grootste stukken van de budgetaire koek. Verwacht mag worden, dat di debatten, onder invloed van de te verwachten nieuwe ontwikkeling, nog feller zullen worden. Wie het ten slotte winnen zal, is niet te voorspellen. Maar er is reden genoeg om de discussie met de grootste aandacht te volgen. --- Zoete „winst” door oplichting met... encyclopaedieën Maandenlang onafbetaalde boeken voor zacht prijsje verkocht (Van onze correspondent) AMSTERDAM. „Ik deed het, omdat ik in geldzorgen zat”, vertelde vanochtend de 31-jarige havenarbeider J. van der K. aan de rechtbank, waar hij moest voorkomen voor een oplichtingsaffaire in.... encyclopaedieën. De Officier van Justitie bij de Amsterdamse rechtbank eiste een jaar met aftrek tegen deze verdachte, die er maandenlang zijn werk van had gemaakt encyclopaedieën tegen een redelijke afbetalingstermijn aan te schaffen, daarna de rest van de afbetaling achterwege te laten en de gloednieuwe boekwerken voor een heel zacht prijsje aan een tweede handsboekhandelaar te verkopen. Op deze manier had hij 24 Amsterdamse en enkele Leidse boekhandelaren opgelicht voor vrij grote bedragen. De verdediger wees op het feit, dat Vander K. in ernstige financiële moeilijkheden zat en dat zijn geweten hem had gedwongen deze verkeerde stappen te ondernemen, om zijn verplichtingen na te komen. Pleiter vroeg een gedeeltelijk voorwaardelijke straf. Op 11 September zal de rechtbank in deze zaak uitspraak doen, evenals inde zaak tegen de twee helers van al deze encyclopaedieën, een Amsterdams boekhandelaar en zijn bediende. Tegen de boekhandelaar eiste de Officier acht maanden, waarvan vier maanden voorwaardelijk, tegen zijn bediende zes maanden voorwaardelijk. --- Advertentie Advertentie (I. M.) Chefarine „4” doet wonderen ft BEROEMDE GENEESMIDDELEN H" INEEN TABLET . , TEGEN PIJNEN EN GRIEP. 20 labUtl.n 75 CT. --- Slippende vrachtauto doodt wielrijder AMSTERDAM. Op de Gelderse Kade is Dinsdagavond omstreeks half zes een 39-jarige wielrijder beklemd geraakt tussen een slippende vrachtauto en een boom. De man was vrijwel op slag dood. De auto moest plotseling remmen voor een andere wielrijder en slipte daardoor op het vochtige wegdek. --- Truman neemt geen blad voor de mond WASHINGTON. De nieuwe Tsjecho-Slowaakse ambassadeur bij het Witte Hui? overhandigde president Truman zijn geloofsbrieven, waarbij hij de wens uitsprak „te hopen er in te zullen slagen de Amerikaans-Tsjecho-Slowaakse betrekkingen hartelijker te maken.” „De beste wijze om dat te bereiken”, antwoordde Truman, „is het op vrije voeten stellen van de in Tsjecho-Slowakije gevangen gezette Amerikaanse journalist-Oatis. De betrekkingen tussen de Verenigde Staten en Tsjecho-Slowakije zijn verslechterd sinds de moord op Jan Masaryk” De ambassadeur antwoordde niet op deze opmerkingen van Truman. --- HARRIMAN VERKLAART: Perzisch nationalisme is niet te stuiten Acht punten van Stokes leidden tot veel misverstand (Van onze correspondent te Londen) LONDEN. Over de inhoud der besprekingen, die Hamman de afgelopen dagen in Londen heeft gehouden, zijn zo goed als geen bijzonderheden bekend geworden. Vóór zijn vertrek naar Parijs zei Harriman hier op een persconferentie over het verloop der besprekingen in Perzië „teleurgesteld maar niet ontmoedigd” te zijn. Hij geloofde, dat er een oplossing mogelijk was, die zowel de wens der Perzen om de olie-industrie te controleren zou bevredigen, als ineen voor de Britse belangen voordelige commerciële regeling zou kunnen voorzien. Evenals Stokes verklaarde ook hij, dat het thans de beurt aan de Perzen was. „Een rustpauze om te kalmeren kan heel nuttig zijn,” voegde de adviseur van president Truman hieraan toe. Hij ontkende dat er tussen hem en Stokes enig geschil zou zijn geweest. Er was heel wat misverstand geweest over de acht punten van Stokes, die deze indertijd als een uitgangspunt voor onderhandelingen had ingediend. Voordat die onderhandelingen hadden kunnen beginnen werden zij al gepubliceerd en heel wat mensen lazen er bedoelingen in, die Stokes zeker niet had gehad en zij gingen voor het Perzische publiek heel wat anders betekenen, dan zij voor Stokes betekenden, toen deze ze opstelde. Harriman zeide echter ook, dat men zich duidelijk bewust moet zijn, dat het nationalisme in Perzië zeer diep geworteld is. Het was gelijk aan de ontwikkeling van het nationale bewustzijn in andere delen van de wereld en het diende op een realistische wijze begrepen en behandeld te worden. „Ik wil tegenover mijn Britse vrienden er de nadruk op leggen,” zei Harriman, „dat dit gevoel van groeiende trots en nationale geest begrijpelijk is en iets is, dat aanvaard, aangemoedigd en behandeld dient te worden, zoals uw regering in andere landen heeft geprobeerd het te behandelen en wij dat trachtten te doen. Geen enkele grote maatschappij, of zij nu Amerikaans dan wel Engels is, is ooit populair ineen nog niet ten volle ontwikkeld land.” --- Montgomery naar Tito? LONDEN. Veldmaarschalk Montgomery, voorzitter van de commissie’ van Westeuropese opperbevelhebbers. zal inde late herfst misschien een bezoek brengen aan Joego-Slavië, aldus de „Daily Mail”. „Dit zou een nieuwe grote stap van Joego-Slavië naar het Westerse kamp zijn”, aldus dit blad. dat veronderstelt, dat het initiatief van maarschalk Tito is uitgegaan. --- Moeilijkheden IpR was eens een mannetje en dat mannetje liep op een lange, zonnige weg. Toen dat mannetje een paar uur gelopen had, kwam hij bij een kruispunt. Hij kon nu. vier kanten uit, maarde moeilijkheid was, dat hij .... Als U tot zover gelezen hebt, zegt Uw vrouw: „Weet je wat ik bedacht heb? Als we nu de huur riog even laten wachten en ik betaal eerst de slager, dan is er nog genoeg over om jouw schoenen te laten maken en die stof te kopen voor Annie’s winterjasje.” U denkt nog éven: „Wat voor een moeilijkheid zou dat mannetje nu toch hebben bij dat kruispunt?", maar dan springt U definitief over op de huur, de schoenen en de jas en zegt: „Tja dat zou wel kwinen." „Dat dacht ik ook”, meent Uw vrouw overbodig. Stilte. Het theewater zingt een werkje van Paul Hindemith. Omdat het onderwerp blijkbaar afgehandeld is, neemt U de krant weer ter hand: „Er was eens een mannetje en dat mannetje liep . . . .” Hè ja, denkt U, dat weet ik nou wel, het mannetje liép, maar er was iets btj een kruispunt .... hier: „Hij kort nu vier kanten uit, maarde moeilijkheid was, dat hij .. . .” „Dan zou ik ook eigenlijk best die handschoenen voor bij me grijze pakje kunnen kopen”, meent Uw vrouw. ,fiè mens, laat die man toch even lézen”, roep ik geïrriteerd, want zó kom ik nooit aan bod. „Nee, dat is het toppunt!” zegt Uw vrouw verontwaardigd. „Daar zal ik niet eens meer met mijn eigen man mogen praten, voor die misselijke krant." „Zo bedoel ik het niet, mevrouwtje”, begin ik, een toontje lager, „ik bedoel alleen dat ik Uw man aan het vertellen was overeen kereltje dat bij een kruispunt . . „Over vertellen gesproken zegt U nu. „Vertel eens even wat U eigenlijk hier inde kamer doet?” „O, let, er maar niet op, ik heb me alleen gemanifesteerd om dat mannetje bij dat kruispunt tot U te laten doordringen, maar ik ben al weg hoor.. ” antwoord ik en ik wil verdwijnen in pagina drie, maar U houdt me vast, Uw vrouw belt het politiebureau op en er komt een agent. „Dag oom!" roep ik populair, maar hij geeft geen draad sjoege. „Eh vertelt U mij eens, meneer”, zegt hij, „hoe komt het, dat U zich in dit perceel ophoudt, zonder dat U recht heeft hier te vertoeven?” „Dat is heel eenvoudig, agent?, begin ik. „Ik ben even uit de krant gekomen, omdat die dame ” Opeens voel ik dat hij me niet geloven zal. „Nee”, zeg ik. „Een verklaring wil ik wèl afleggen, maar alléén tegen de hoofdcommissaris.” Want gecompliceerde kwesties moet je altijd hogerop gooien. Nou, eerst had het veel haken en ogen, want hij sliep al, maar ten slotte hebben ze hem toch wakker gekregen. Ik stak net een sigaret van de agent op, toen hij een beetje rillerig binnenkwam. „Dag meneer", riep ik, op de beschaafde toon van heren onder elkaar. „Er is een kleine moeilijkheid. Kijk eens....” Nou, hij begreep het dirèct. „Deze meneer is vrij”, zei hij tegen de agent, die enorm aan zijn pet stond te dreunen: „Kan ik U misschien met mijn auto thuisbrengen?" „Als het niet te lastig i5...." sprak ik wel-gemanierd. Toen we wegreden vroeg da hoofdcommissaris: Apropos wat was eigenlijk de moeilijkheid van dat mannetje bij het kruispunt?" Maar daar kon ik niet op antwoorden. want dat had ik nog niet verzonnen. KRONKEL. ---