VAN ROME NAAR NAPELS Oftewel: vaneen koel cultuurbad ineen lauwe strooin mensen Pompeji: stilte van herrezen straten (Van onze reisredacteur) De eerste dag die ik in Rome doorbracht gaf me in het geheel niet de „klassieke mep” die een vriend me er van voorspeld had. Het Forum met zijn rudimentaire rijen pilaren, als het rif vaneen walvis die te lang inde zon gebleekt heeft, stelde me teleur. Alleen het gehavende Colosseum, dat als een reusachtige potscherf zijn schuin afgebroken silhouet tegen de hemel liet afsteken, gaf me even de „antieke huivering”. Maar wat een kerken! Eome is de stad van de Barok de Italiaanse Barok, op overdonderen berekend, met tranen-overspoelde (mollige) wangen en de theatrale gebaren alles in grijs gespikkelde steen. Zelfs de Romeinse triomfzuilen, die op menig plein een ereplaats hebben gevonden, zijn alle bekroond met een standbeeld van de Heilige Petrus, om goed te laten uitkomen dat de Barok het klassieke Rome heeft overwonnen. Kerken zijn er zoveel, dat slechts een deel er van in gebruik is genomen meestal de lelijkste. De andere worden langzaam maar zeker dichtgebreid met spinnewebben: de hemel mag weten wat voor kunstschatten er onder weggeborgen worden. Nu ja de Sint Pieter. Enorm, achter zijn zuilen-galerijen die als twee bevallige armen naar u worden uitgestoken. De Sint Pieter is schoon, geveegd, geboend, gepolitoerd. Enorm zei ik al. Hoog-blinkend. Machtig-imponerend. Een triomf, eer van de wetenschap, de kunst, de politiek, dan van het geloof. Vroom? Een ander Versailles, koeler, mathematischer, even verschillend van Versailles als De Hoogh van Van Dyck. Enfin, er blijven er genoeg over kerken en kunstschatten. In het Vaticaanmuseum vindt u er zo’n aantal bijeen. De antieke meesterwerken staan inde zalen opgetast als de schelpen en vlinders inde kasten van het Artis-museum; die van de Renaissance staan netjes tegen elkaar geschoven en genummerd, als ineen goed georganiseerd vendu-huis. Alleen, als dóór de afslager begint, heeft hij een levenspositie. EERST de tweede dag ontdekte ik een ander Rome. de charmante, half-statige, half-olijke pleinen met de weelderige fonteinen, vol zwaargebouwde stenen kerels die zichzelf inde baard grijpen en met de andere arm een gebaar maken alsof ze u hetzelfde willen laten doen; de oranje en bruinrode gevels met hun strenge raam-indeling en elegant getrokken daklijsten; hun smerige en hun geheimzinnige hoeken; hun gefluister van geschiedenis en hun gejoel van kinderen; hun romantische poortjes en hun brutaal stinkende marktjes; Piazza Navona, Palazzo Farnese ik zou er zo uren kunnen doorgaan, maar in dezelfde tijd brengt de KLM u er. Er is, zo blijkt ons ook, toch wel meer over van dat klassieke Rome. Genoeg om te beseffen hoe enorm veel door de vandalen van de Renaissance vernield moet zijn om hun honger aan marmer te bevredigen.... en arbeidskracht uit te sparen. En dan de Catacomben. De catacomben! Wat zou daar niet van te schrijven zijn indien ik ze bezocht had. Maarde Via Appia Nuova lag verleidelijk dicht bij de Via Appia Antigua en het wegdek was er beter. We kregen er haast van. In Napels bleven we nog even in de klassieke sfeer; het plaveisel dat ons ontving grote arduinen blokken die op onregelmatige wijze na elkaar lagen dateerde zeker van Nero en Poppaea. Voor het overige werd Rome onmiddellijk en volkomen uit onze herinnering weggevaagd. Goede genade. wat een ongelooflijke, onbeschrijflijke stad is Napels daarover moet ik u apart schrijven. Van Rome naar Napels gaande heeft u het gevoel dat u een koel cultuurbad uitgestapt bent en pardoes ineen lauwe, dikke stroom mensen gedompeld wordt. IK heb altijd willen weten wat een Amerikaan voelt die op Marken aan wal stapt. Ik weet het nu: ik heb Pompeji gezichtigd. Over de uitgravingen niets dan lof: inde stilte van de herrezen straten, die verlaten, blind in het witte licht staan te knipperen, werd ik me opeens lijfelijk bewust wat historie is: geweest dagelijks leven. Maar voor je zover bent! Eerst moet je je door het leger van gidsen heenwerken. Ze vormen weliswaar een coöperatie, door de staat erkend, nog wel met een gemeenschappelijke kas, waaraan u het loon moet afdragen; maar dat neemt niet weg dat ze elkaar voor de voeten lopen en ook nog tegen elkaar afslaan. Ze kunnen het blijkbaar niet laten. „Twee duizend Lire, officiële prijs!” „Zestien honderd Lire” roept nummer twee, waarop nummer een zonder aarzelen zijn officiële waardigheid op straat gooit en brult: „Duizend Lire. Ik maak u de Italiaanse prijs!” Die mededeling is op zichzelf onthullend genoeg. Ik vraag me alleen af of hij nu ook Italiaans tegen ons gaat praten. In dat geval kan ik me even goed bepalen tot de bordjes die de staat op de muren heeft aangebracht. „De Italianen krijgen waarschijnlijk niet te zien, wat ze er zelf voor het Marshallplan bijgebouwd hebben” oppert mijn gezellin. Het valt mee: hij spreekt een stokkend en daardoor statig klinkend . Frans. Links en rechts trekken voortdurend andere grepen ons voorbij, voorzichtig stappend achter hun gids. Het lijkt iets op een groep infanteristen die in tirailleursformatie dooreen mijnenveld optrekt. We zien alles: het Forum, de straten: met de gêne eerst van mensen die een te huur geboden flat bezichtigen, tijdens de afwezigheid van de bewoners. Maar dat verdwijnt in al die buitenlucht, die door de dakloze openingen met ons communiceert. DE gids houdt halt. „Dit”, zegt hij en hij fronst de wenkbrauwen, „is niet voor de dames." Hij wenkt en een man ineen uniform schrijdt nader, een grote sleutel in de hand. Hij gaat naar de wand waaraan een aantal luiken hangen, stevig achter slot. Daarachter zitten ondeugende muurschilderingen daar aangebracht voor rekening van lichtzinnige Pompeïanen die zich geen ogenblik bekommerd hebben om hun reputatie na tweeduizend jaar. De suppoost draagt een ernstige uitdrukking op het gelaat er is geen twijfel aan, hij voelt zich deelhebber aan een wetenschappelijke excursie. Nauwelijks echter is hij de hoek om die hem voor de dames onzichtbaar maakt (en is het luik ontsloten) of er verschijnt op zijn gelaat een obsceen lachje. Als hij ziet dat mijnheer onbewogen blijft, krijgt dat lachje ook geluid. „Eh-eh-eh. Meneer begrijpt?" Meneer begrijpt: hij doet in gedachten vijftig Lire op de fooi, want hij begrijpt wat het lachje verduidelijkt: dat hij van de historische inde speciale literatuur en daarmee ineen hogere prijsklasse is beland. Dan gaat het luik weer stevig op het departementale slot. De lires verdwijnen inde zak van de gegalonneerde suppoost; de gepaste gelaatsuitdrukking komt meteen weer te voorschijn.... en allen zijn tevreden gesteld de tourist, de suppoost en de christelijk-democratische regering. In October 1951 werd het beroemde Colosseum voor de eerste maal in zijn bijna tweeduizendjarig bestaan een openluchtmuziektempel DE SINT PIETER: schoon, geveegd, geboend, gepolitoerd. --- Draag in uw vacantie sterke, eenvoudige kleren Dit zijnde weken, waarin iedereen over vacantie droomt, denkt en praat. Voor sommigen betekent vacantie een lange reis naar verre en vreemde landen, anderen verheugen zich even intens op een verblijf ineen buitenhuisje in het eigen land, op een weekje logeren bij vrienden, of misschien op een paar lange weekeinden aan zee of bij de bossen doorgebracht. Maar of het een kostbare of een eenvoudige vacantie is, het gaat er om te worden verfrist en uitte rusten, om daarna weer een jaar lang met plezier het dagelijks werk te kunnen verrichten. En het genoegen, dat een uacantie geeft, is gelukkig helemaal niet evenredig met de kosten, die ervoor moeten worden gemaakt. Aangezien de meesten van ons met een beperkt budget op reis moeten gaan en daarvan zoveel mogelijk willen profiteren, adviseren wij U vooral geen al te zware koffers mee te slepen. Kruiers zijn duur en taxi’s slaan meestal een grote bres in het budget vaneen toerist. Neem niet meer mee, dan U zelf kunt dragen. Stel Uw vacantiegarderobe echter met overleg samen, zodat U van de stukken, die U bij zich hebt, het grootst mogelijk plezier kunt hebben. Geklede japonnen zult U weinig of niet nodig hebben, eenvoudige jurken, die desnoods vuil mogen worden, des temeer. Kreukherstëllende katoen is wel een zeer prettig materiaal voor een reis-garderobe (over het kostbaarder nylon zullen wij maar zwijgen). Maar misschien komt U tot de ontdekking, dat Uw garderobe vooral op steedse behoeften is ingesteld en dat de echte vacantiekleren ontbreken. Reserveer dan een paar avonden of een Zondag voor de aanvulling; met een lapje katoen en een knippatroon kunt U, mits U zich bij eenvoudige modellen houdt, voor weinig geld zelf iets maken waar U veel plezier van zult hebben. Een ensemble uit drie of vier stukken geeft de meeste mogelijkheid tot variatie. Bijv. een recht rokje van gestreepte stof, met een klein bovenstukje voor het zonnebad. Daarbij een short van hetzelfde materiaal. Als U tegen de vervaardiging daarvan opziet, kunt U beter een exemplaar klaar kopen ineen bijpassende tint. Een wit jasje, of een mouwloze blouse, die op en inde rok kan worden gedragen, completeert het geheel. Prettig is ook het bezit vaneen zonnepakje uit één stuk, met een wijde rok die van voren helemaal geknoopt kan worden en een klein boleróotje. Ook hier kan het zonnepakje natuurlijk worden vervangen door een effen short met een kleurig bovenstukje. En, als alles gereed is en de koffer gepakt, dan wensen wij U prettige vacantie en mooi weer! --- Bouwvergunning vereist, OOK voor Engels poppendorp LONDEN. Het bestaan pan ~Bekonskot”, een poppendorp te Beaconsfield, op een uur afstand van Londen, dat een oppervlakte van ongeveer 4000 vierkante meter beslaat, wordt ernstig bedreigd: voor het bouwen van de poppenhuizen is namelijk nooit een vergunning verleend door de gemeenteraad, welke, volgens het bouwplan van de stad, dat uit 1929 dateert, nodig is. Bekonskot is sinds jaar en dag een grote attractie. Des zomers komen tijdens het weekend duizenden kinderen naar het poppendorp kijken. Er is een spoortreintje, dat op een dertig meter lange rails rijdt, er zijn kastelen, kerken, cafeetjes en een renbaan. Er is zelfs een miniatuur . dierenpark met olifantjes en óen bison, die heel ongeloofwaardig ineen Engels weitje graast. Mr. Callingham, de oprichter en eigenaar van het poppendorp,, dat is opgezet als een onderneming, die geen winst wilde maken, deed de liefdadigheidsinstellingen in Beaconsfield reeds meer dan 30.000 Pond toekomen. Het bezoek is zo groot, dat de bewoners inde omtrek zich ergeren aan de vele auto’s, die des Zondags hun wegen blokke. ren, en aan de mensen ,die op de kéurige grasvelden picknicken. De graafschapsraad van Beaconshire heeft al een compromis voorgesteld, namelijk om „Bekonskot” nog tien jaar te laten voortbestaan, of tot twee jaar na het overlijden van de oprichter-eigenaar. Maarde 72-jarige heer Callingham wil zijn schepping, die al een millioen kinderen, onder wie koningin Elizabeth toen zij klein was, heeft vermaakt, met hand en tand verdedigen. Hij zal de zaak, waarvan hij de eerste ronde op 7 April verloor, tot inde hoogste instanties uitvechten onder het motto, dat voor een Engelsman ieder huis. al is het een poppenhuis, zijn „castle” i5.... --- Waarom stemden Christenei in India op communisten? Stanley Jones klaagt Kerk aan in fel artikel Deze week IN KERK EN WERELD Ineen uitermate fel artikel houdt E. Stanley Jones zich in het Amerikaanse Protestantse weekblad „Christian Century” bezig met de uitslag der verkiezingen in India: weliswaar nog een meerderheid voor Nehru’s Congres-partij, maar groeiende invloed van het communisme, vooral inde geteisterde staat Madras in het Zuiden. Stanley Jones is geen onbekende. Hij is de zendeling in India, die naam maakte door tal van publicaties. Zijn woord heeft gezag. Hij kent India en hij kent Azië. Hij heeft China’s overgang naar het communisme meegemaakt. Hij heeft Nehru toen gewaarschuwd. „Wilt gij niet, dat ook India communistisch wordt”, schreef hij aan de leider van India’s Congres-partij èn India’s regering, „dan zult gij de communisten vóór moeten zijn. Gij zult de landhonger der arme boeren moeten stillen, gij zult de arbeid een rechtmatig aandeel inde industriële leiding moeten geven en gij zult aan de corruptie onder de lagere ambtenaren een eind moeten maken.” Volgens Stanley Jones is het uitsluitend aan het actieve aandeel, dat Nehru op het laatste ogenblik aan de verkiezingsstrijd heeft genomen, te danken dat de communistische invloed bij de verkiezingen niet nóg groter bleek. In zijn artikel stelt hij de vraag: „Waarom hebben in India zoveel Christenen communistisch gestemd?” De nadruk door Jones gelegd op „stemmen”, betekent dat die stemmers daarom nog geen communisten waren. Maar het effect hunner stemmen bleef hetzelfde. Economische oorzaken als werkloosheid, rijsttekorten en viervoudige stijging der kosten van levensonderhoud bepaalden de communis- tische vooruitgang. Dat Christenen voor de communistische propaganda toegankelijk bleken, herleidt Jones bovendien tot intern-kerkelijke oorzaken. Een vooraanstaande Indiase Christen omschreef die als volgt: „De Christelijke kerken hebben bij haar lidmaten een bepaald sociaal besef gewekt door hun de leer der profeten en der evangeliën te prediken. Maar diezelfde kerken doen veel te weinig om aan dat maatschappelijke besef de concrete vorm ta geven vaneen planmatig streven naar maatschappelijke en economische veranderingen. Zo ontstaat er een vacuum, dat de communisten vulden met een wel omschreven program. De Christenen gaven zich daaraan gewonnen, gedesillusionneerd als zij waren". Stanley Jones rwijt de R.K. aartsbisschop van rivandrum, dat hij kortzichtig genoeg was om te menen dat de verkiezingen zouden gaan over het al of niet toelaten van regeringswege van Christelijke schoten en dat hij het belang van een economisch en sociaal verkiezingsprogramma niet inzag. „Waarom niet? Omdat de R.K. kerk grootgrondbezitster is en omdat vele Katholieken onderbetaalde arbeiders in hun dienst hebben.” Ook de Protestanten verwijt hij hun tekortkomingen. Zij schermden weliswaar met de oecumenische eenwording hunner kerken, maar, zegt Jones, zij durfden zich niet op het Koninkrijk Gods beroepen: „De Kerk beschouwt het Koninkrijk Gods niet meer als het absolute antwoord op de behoeften en noden van de moderne mens. Inplaats van dat machtige, absolute Koninkrijk Gods doet zij het met een zwak vervangingsmiddel : de oecumenische beweging. Maar zij kan toch moeilijk de straat' op gaan en tot de mensen zeggen: „Bekeert u, want de oecumenische beweging is op komst”. Dan lachen de mensen haar uit. Maarde mensen lachen niet, als wij durven zeggen; „Bekeert u, want het Koninkrijk Gods is op komst”. Felle critiek levert Stanley Jones in dit verband op een Protestantse Amerikaanse zendeling met wie hij in Trivandrum over de houding der Kerk tegenover het communisme sprak. De zendeling zei: „De ware Christen heeft geen belangstelling in agrarische hervormingen. Hij is tevreden en gerechtvaardigd door het geloof. Hij is gered door het bloed van Christus. Dat is voldoende”. „Ik moest mij beheersen”, schrijft Stanley Jones, „om hem niet te vragen of hy zijn rechtvaardigmaking eens op dé proef wilde- stel- ten door als Christen voor $ riatie te ruilen met een ' – f Christen-broeders die nu i paria weghongertin hUt’"’ Lutherse Van 25 Juli tot 3 Augustus, de Lutherse Wereldbond te p. ver bijeen. Deze bond ken in 24 landen is nog betrT lli)d' jong; hij werd in 1947 m u Zweden gesticht. Die stichting echter was ( ning van veel op samenwm [<•. richte arbeid. Eigenlijk begon ■ in 1842, toen de Duits-An\ „p pastor Wyneken een bero » Duitse Lutherse kerk deed «*“ de £ lot van de Lutherse kerken er stuurders van auto’s I»®' claxonneren, daar waar *c‘ijSel' A straten of wegen aan het SP gfl.y Dat is het juiste middel kinderen wat beter te doe j,i sen. Als de automobilist® * of bouwde kommen wat meeiee\ / toetertje drukten, zouden J moeders zich minder ° , jO® hoeven te maken en dat v zenuwen ten goede komen- --- Zomergroeten Uctdi fc»'- — V’ , ir zeldzaam j Zomer groeten Dezer dagen werd ik v®[fii)i een zomergroet van de vuueeLw Hoewel ik dat vroeger 'jet FJ woon vond, kan ik dat nd (fijt waarderen. Men belt m?®* fi0/ aan, ook bij mensen, aje#.J hebben in deze tijd de eiPg elkaar te knopen. Ik meen detCe lijk, dat het rondsturen je®; lijke „zomergroeten” niet jjj gestaan. Als ik daar geW* t>l'u , vind ik het maar zeldzaa* j om zulks toch te doen. yjtv --- De redactie en de ingezonden stukken iet is " pi* , ding no» A is! „..fltf1% ingezonden Het is maar goed, dat de 0i ji' onlangs in deze rubriek rd. t J nadrukkelijk heeft ver „(fhr,v' K de meningen, tot uiting de rubriek „Moet u eens efl p)f meningen der inzenders zij* jiwjt®; strekt niet altijd met ° A11 IJ der redactie samenvallen. ma zou de redactie nog het® KjW pen in een kwaad gerucht (J Het is zo al erg genoeginzenders niet onlangs m ge(i J briek de misdadigers, die e dat de redactie de zienswys 'zender niet deelt.) --- Prawda-correspondente moet Rome verlaten ROME. De Italiaanse regering heeft Vrijdagavond de correspondente van het Russische blad de „Prawda”, mevrouw Olga Tsjetsjetkina, uit Italië uitgewezen. De Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken deelde haar mede, dat haar aanwezigheid in Italië niet langer gewenst was. Naar verluidt acht de Italiaanse regering verscheidene van haar artikelen van de laatste tijd „beledigend voor de Italiaanse regering, het hoofd van de staat en de nationale waardigheid”. Een woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken verklaarde, dat de correspondente zich schuldig gemaakt heeft aan grove verdraaiingen, welke hun hoogtepunt bereikten inde berichten over het bezoek van generaal Ridgway. --- Jongen bij spelen onder locomotief je geraakt en gedood EINDHOVEN. Nabij de haven van het Beatrixkanaal Is Woensdagmiddag de 11-jarige H. de Fouvv onder het locomotief je vaneen kipwagentreintje geraakt en op slag gedood. De machinist was even tevoren van het locomotiefje gesprongen om enige jongens weg te jagen, die brokken klei op de rails legden om de locomotief te laten slippen. Het slachtoffer wilde weglopen doch struikelde daarbij en werd door het doorrijdende locomotiefje overreden. --- Advertentie Advertentie (I M ) 3BBMMOL ---