Een der fraaiste plastieken van £ der fraaiste plastieken van t, „Sonsbeek de pS BZe groep” van *ngelse beeldhouwer Henry . 0°re. Een uitgebreide besprece ,Van deze expositie publiaen wij in ons blad van twee weken geleden. --- Circus trekt door de stad Ma (»‘r<ïuè? rftom 3 uur ’s middags zal r '«erpJréant” met al zijn mensen 5°U(ietl etl een optocht door de stad ’u le ongeveer een uur zal .J'ieré r^°fWel oorspronkelijk een Echten i gekozen was langs de kjll6 gpp ’ *on dit op last van de poïïet VPkL?00rgang vinden, daar het w*ls er,dn"yoord vsfas de zware wart ®egt ai , ?eren iedere olifant v?s ona ton- over de door kelken twijnde grachtkanten te lio sdèwVlooraf gegaan door de Ca-Jk eirpi?gei? bezet met het voltal-VmBe aruS?rkest in grand-tenue en Atigeh aii nin fantasie-costumes, zorietUl> Paarden en ponnies, lanciers, Mexi- DsrV«ers, Mulatten en Mestieaak6*1 inptllvterriike stoet wordt beda avona ket kanon waaruit avond Vi Wht een menselijk projectiel Po kaïn,. w,ordt ingeschoten en de '3 tota=SiSa^e Indische olifanten met >,Pe r ®I gewicht van 14.000 kg. wl*abett! 4 ls als volgt: Vredenburg, ök is, 7-SJraat> Mariastraat, Mariasth de r?delstraat, Servetstraat (onk'r9at, ïrorn door), Domplein, Domvl' Nr>kir*e Jansstraat, Janskerk- Lucasbrug, Witte o,'> Rk,ngel- Weerdsingel 0.Z., k.tfe Uk °,ekstraat, Adelaarstraat, »rgi oord, Jacobstraat, Vreden- --- Studenţencabaret Als je zowel theologie als rechten studuurt wil je ook wel eens plezier hebben. Zo dacht de student Noordmans er ook over. Hij sjouwde dus de oude cabaret-kameraden aj en wist hen tenslotte te overtuigen dat het hoog, hoog tijd was om de plannen voor een her- 1iesret tp nieuwd ADC-i'rrinuie\wezen^^en- Dat was *X “Hij pleitte dat \u', en nf?n.2Vn- fmncées tijdroc?!lPe °os. pl}ltaire verplichtingen *(j J vreugde zagen zijn n hïilotte (verlicht) in dat ?e1 hUnr,„ \even n°9 met de Sri d°orhr?er keuze zouden kun% ~gZn en dat het vader- dn?rys stelt °P artistieke > ?p soldaten die een "■iiJN* een hebbcn gedaan. En, wat „„ examen voor het ver« v,an de Beest&» y zulder kleinkunst? Vrijdag •'Offreer , u het studentencabaret har u?nen zien, in Trianon. 'N&r’"~£eette het:. „V lacht, Je r aal noemde men het % eerste V U last mee." Evenals jk 70°rstJ,7r’ wordt eerst nog SdU WeltUin9 voor UVSV (die hn0p.dne charmante en be}ltsnn9 9iid,Pjmes kosteloos ter be-X^rsSt?lde) en USC gegeven, IK erdam,len voorstelling in het ??at «L Hypokriterion. Fla-PBrtlerelilaJUurlVk niet bij voor-St ?!hrtia len want kij heejt dit alt a? niet Bezien; maar, i?n 20 Qoed is als vorig b kS^cyet u beslist heen ofarten Verzekerd, zou ik zeg-KhL de boekhandel Broese, KtJi mt°. zelf aan de zaal. Uw hSh?at°rïtZbate Van het StU' !t. ua°kt, niet vaak reclame V,,eï d“t dit belangrijk lok’!SPkfikoot,>< n}et denken dat U van ,*as?re.t zult zien. In tyderfl(?' studiosi heejt men ai. verschrikkelijk het £ te ü? studenterige. Be(i%s ,2ego écht cabaret, om S, teK,s een\ ?et. “’oord studentb%e,sten y,--be!edioina. Ofschoon... Veïsto totl? u\el °P wat aparte hyt rs l stand gekomen. De t>ief aar, sP&hrs komen bij elebetiHp„ Pjozier maken. Dit te ky. Viorn„ ' Temidden van het is„n ideeën geboren Kir? °P forn dat te mérken, en ie'hlj:,, e schrijven. Heel een(jl i>itplas ’■ e?!g,en z’jee’’je moet in hpt°ok vertellen dat er hK t?®” ninr?ro9ramma staan. En 'Je En we hebben DeuP, lef rn.n„e inspiciënten. Nou \Ste 7' Klets maor wat." ‘ heb, ezer, is dan wat ik FLAVIUS. --- Er staat weer een circus op het Vreeburg Er is weer een circus in ome stad! En als dat het geval is, dan heeft Utrecht een ander jasje aan, want niet alleen is de Utrechtenaar zeer „circus-minded”, maar bovendien moet volgens traditie zo’n circus op het Vreeburg staan, een gewoonte, die gelukkig nog steeds zoveel mogelijk wordt gevolgd. Circus Mullens werd ,,Cirque Géant” Inde loop der jaren heeft ons stadsplein vele circustenten zien komen en gaan. Daar stond vele malen Carré met zijn „paardenspel”, want bij werkte nooit met wilde dieren, ook bet „Zirkus Renz”, stond er, dat destijds zo bekend was, dat Gustav Peter er de galop „Erinnerung am Zirkus Renz” aan wijdde, een nummer, dat nog steeds op de radioprogramma’s prijkt, hoewel het cirkus al sedert 1903 ter ziele is. En dan heeft ons Vreeburg de tenten aanschouwd van Hagenbeek, die ook dierentuinen bezat, van Schneider, die net als Strassburger zijn circus „onder water” kon zetten voor een bevallig waterballet en van nog vele andere. Het legendarische reuzencircus van de Amerikanen Barnum & Bailey, waarvan Mullens het „kanonnummer” te leen heeft, stond achter Oudwij'k, omdat het Vreeburg er te klein voor was, maar dat is dan ook het grootste circus ter wereld! Ditmaal heeft Jos Mullens er „zijn tenten opgeslagen”. Dezelfde Mullens, die jarenlang inwoner van onze stad was en hier door het noodlot achtervolgd werd, maar ook de hulp kreeg, cüe tnj z0 dringend nodig hao. En dank zij de vorstelijke hulp van de Zigeunerkoning en circuseigenaar Bouglione, die uit zijn „reserves tientallen wilde dieren te leen gaf, is Mullens in onze stad weergekeerd met een tent en een programma, zoals hij en wij nimmer hadden kunnen dromen. Hijzelf zeker net allerlaatst, want hij behoort niet tot de mensen wier „bedje reeds bij de geboorte gespreid was”. Het circus van vader Henri Philippus Mullens gaf de laatste vertoning in Augustus 1914 té Verdun, waar het verrast werd door de komst van de Duitsers en inde frontlinie ten onder ging. Jos Mullens ging zwerven en. werd chasseur bij Hotel Polman te Amsterdam, maar zijn circushart verloochende zich niet. Hij trad later bij Hagenbeek in dienst, als ... clown! En vanaf dat moment doorliep die „Domme August” de ganse harde leerschool van het circusleven om tenslotte een trapje hoger te klimmen door directeur te worden vaneen eigen „zaak”, het „Ttoéatre Pittoresque”, waar mede hij de kermissen afreisde. U weet wel, zo’n tent waar voor de aanvang der voorstelling buiten op een klein podium een paar krachtpatsers met onwaarschijnlijk dikke spieren staan, een paar dames met veel klatergoud en vriendelijke glimlachjes, een clown, die de boel inde war schopt, een paar muzikanten, die een hemeltergend lawaai produceren en „De Directeur , die in rok met hoge hoed en handschoenen onophoudelijk met een wandelstok op een bord slaat, waarop de prijzen staan en het „hooggeëerd publiek” toeschreeuwt, wat men allemaal voor zijn geld te zien zal krijgerii En ujt datzelfde „Théatre Pittoresque” is ongemerkt het mrcus Mullens gegroeid en daaruit weer het „Cirque Géant”. Met dit circus is tevens de klassieke circusstijt weergekeerd. Met de nieuwbakken na-oorlogse. programma s met veel variété en weinig ,yircus ’ werd radicaal gebroken> je “r*e Pistes deden weer hun intrede en de fapade zal ook weer komen. Helaas was die nog niet klaar, anders hadden de Utrechtenaren het weer kunnen beleven, dat een half uur vóór de voorstelling het circusorkest aan de buitenzijde boven de ingang een concert gaf. Ook dat circusorkest is nog niet compleet, want er zijn „pas” negen man en er waren vroeger wel orkesten van 30 k 40 spelers. Maar waar haal je die zo gauw vandaan, want een circusorkest moet aan heel bijzondere eisen voldoen, aangezien niet de dieren op de muziek dansen, maarde muziek de bewegingen van de beesten moet volgen! Wél zal onze stad Maandag weer de ouderwetse „cavalcade” kunnen aanschouwen, de tocht door de stad met de muziek voorop en alle artisten met de dieren erachter. De stoet mag helaas niet over de Oudegracht gaan, want dan zouden de olifanten door de straat zakken en inde kelders langs de werven terecht komen! En nu wij toch over die logge beesten praten mogen wij niet verzwijgen, dat zij al is hun arbeid dan ook door de tractor vervangen toch nog altijd onmisbaar zijn bij het verplaatsen van de wagens, want toen onlangs te Ede een hypermoderne Dieseltractor met geen mogelijkheid kans zag de wagens over de drassige grond te trekken, brachten de olifanten de wagens met lichte duwtjes daar, waar zij wezen moesten! J- H. E. REESKAMP „Le Grand Cirque National Neerlandais”, de onderneming van „vader” Mullens staat hier opgesteld te St. Michel bij Verdun in het jaar 1914. Deze en de andere joto worden thans voor het eerst gepubliceerd. Met veel moeite kregen wij deze dierbare herinneringen, die Mullens altijd in zijn portefeuille bij zich draagt, voor ons blad te leen. Met de hand op ons hart hebben wij moeten beloven, dat hij ze weer terug zou krijgen. Jos Mullens aan het begin van zijn circus-loopbaan, als clown bij Hagenbeek. --- In jongste werk van Eyck spreekt de Limburger De tentoonstelling in Kunstliefde van het werk van Charles Eyck bevat naast de éclatante oogst der belde laatste jaren een aantal schilderijen, zeker niet de minste, uit de jaren ’2O en ’3O, zodat de beschouwer, die zich interesseert voor de evolutie van deze brillante Limburgse kunstenaar volop gelegenheid krijgt vergelijkingen te maken. Humor en ironie spelen een rol Het eerste werkje is nog ouder, men zou kunnen zeggen uit de voortijd van de schilder. Het is een portretje, klein formaat, van zijn zuster uit 1915. De kiemen van iets bijzonders zijn zeker reeds present, ofschoon nog niets erop duidt in welke merkwaardige richting Eyck’s ontwikkeling zou gaan. Men zou kunnen zeggen, dat hij het impressionisme is trouw gebleven, maar. gemengd en verrijkt met expressionistische vrijmoedigheden. Chronologisch maakt nu de expositie een hele sprong: uit 1929 zijn twee stukken aanwezig, een tekening uit Clamart en een banlieueschildering uit Parijs. De tekening vertoont reeds ten volle dat eigen schrift, verwant aan Dufy, maar minder ijl en met een sterkere gebondenheid aan de aarde. Weinig minder spontaan is het schilderij, maarde, kleur is sober en dooreen atmosferisch bruin bepaald. Uit 1931 stamt het onvoltooide Huis dat meer gebaseerd is op de lokale kleur en dat hier vlak inde buurt hangt vaneen der typische uitingen van thans: „Le Jardin Fleuri”, het doek met de drie ziekenverpleegsters, die op een gezapig rijtje komen aanwandelen op een stijgende smalle weg tussen twee muren. Geestige pointe Hier is in tegenstelling met vorig werk kennelijk, evenals op veel der laatste schilderijen, naar een geestige pointe gestreefd. Toch niet zo, dat hij naar de illustratie of de caricatuur gaat. De doelstellingen zijn wat gewijzigd, maar het schilderschap en het beeldend vermogen zijn m.i. niet minder. Het nieuwe werk in zijn totaliteit is ondenkbaar zonder het ferment van de moderne kunstuitingen der laatste twintig jaar. Meer dan vroeger misschien is Eyck thans de eclecticus, die immers profiteert van verschillende stromingen en die vooral gedragen wordt door zijn fameuze virtuositeit. Het is als bij Van Deyssel, die zich terzelfdertijd van meer dan één stijl kon bedienen. Het is ook misschien daardoor, dat Eyck momenteel zo’n groot bewonderaar is van de Proteus-figuur, die in Picasso steekt. Onwillekeurig komt het woord van Marsman in de zin: „het roer kan wel zesmaal om”. Zo verbaast men zich niet herinneringen te vinden aan Rousseau, Othon Friesz, Raimond Kimpe, Kokoschaka en van Gogh. Méér Limburger Ondanks dit alles geloof ik toch niet, dat Eyck hier het eigen innerlijk voorbij loopt. Ik zou haast de stoute stelling aandurven, dat