BIJ DE KOMENDE SCHOENENBEURS eren schoeisel al meer dan twintig eeuwen bekend Overheidsingrijpen als mode te extreem werd s!nfC^oen en ■i g-J’ waarop k van al‘%r !,®a9 gaan, ty elk op ji 9~~ wanneer W vervaar-Salln ~ z°’n 'Hijj en aange-S, rt„“cht vor:?n ““teren niet henniaa9 °* Jt Hercules, ie%,„!?ens de fe eer! ïtn° een Xe,Pantof-JtCfJ Was, ZOU W beves-Seijjft verhaal ’t L?1 immers, Slll v,an zün lOnZ’.ae scho% meer % rns een tik SÜaï sierlijke W ,■ op het F°»i«eg als f» i‘“«De avon-S,0.^de Egyptenaren. zullen j£j~«Bnlijk slechts zelden leren 'ti hebben gedragen. Zij kenjW" Sandaal van palmbladen en % J*8 met een linnen voering. droegen sandalen, kenden zij toch ook W°enen en laarzen, die ten dele Nern Vervaardigd volgens een Sojj’ dat ook bij de moderne J fabricage wordt gevolgd. '|t y Athene van die dagen wor-Jlw z°olleersnijders, bovenleer\js en riemenmakers vermeld, Nek Pers°nen, die van deze ooit;11 een geheel maakten. Het % droeg al metalen versierhet werd zelfs met juwe-J bot aaid- Dat de pantoffel bij was blijkt uit de ervaï HnVan Hercules» want kan men jt godenwereld niet in zekere Jw getrouwe afspiegeling waar*Hs Vatl de maatschappij van het Jij ï °ndermaanse ? ) vtof omeinen was de sandaal geliefd, de man",cbti°e®'en het schoeisel alleen bij* dl 6J“e gelegenheden. Verder wa-Nng °enen en laarzen zeer in werden vaak met lederen * gedragen. Krijgsvolk v tt>6mendheid, namen zij zelfs Een schoenmakerswerkplaats zoals Jost Amman die in zijn „Stdndebuch” uitbeeldde. hun schoen- en zadelmakers mee ten velde. Uitwas Inde middeleeuwen— wij moeten een grote sprong maken treedt een verdergaande verfijning op. De schoenen worden langer en puntiger, tot ver over het noodzakelijke heen; deze ontwikkeling moet uit Engeland stammen. In 1089 wordt er daar al over gesproken. Zozeer nam de overdrijving toe, dat men de graad van voornaamheid van de drager ging afmeten aan de lengte van zijn toot- of snavelschoen. Die lengte werd zelfs zo groot, dat men de punten naar boven omhoog en deze met een kettinkje aan de knie bevestigde. Konink Jacobus Ivan Schotland zou van deze gewoonte de primeur hebben gehad. De bloeitijd van de snavelschoen, waar een houten trip bij behoorde, viel omstreeks 1300. Maar op elke uitwas volgt een periode van herstel en nivellering. Erg natuurlijk ging het in dit geval echter niet. In 1422 was het Karei VI van Frankrijk die aan de uitwassen een eind wilde maken door de tootschoen eenvoudig te verbieden. Hieruit blijkt wel dat overheidsbemoeiing geen verschijnsel uit de twintigste eeuw is, doch in vroeger eeuwen ook al bekend was. Maar koning Karei kon verbieden zoveel hij wilde; hij had geen rekening gehouden met een machtige vorstin: Koningin Mode bleef haar eisen stellen, en daar kan geen aardse vorst tegenop. Het zou nog tot het eind van de eeuw (ongeveer tot 1480) duren eer aan de wens van Karei VI werd voldaan en de tootschoen in onbruik raakte. De mode verkeerde inde volgende eeuw in het tegendeel. De schoenen werden bovenmatig verbreed, zo zelfs, dat men van „eendensnavel” of „ossenmuil” spreekt. Zij werden even vaak uit stof als uit leer vervaardigd. Hoge hakken Er bestond maar weinig onderscheid tussen het schoeisel voor mannen en vrouwen, al werd dan de laars, die sedert 1630 een zeer wijde schacht had, waaruit vaak kant en stroken staken, door mannen gedragen. De scheiding voltrok zich aan het einde van de 17de eeuw. In diezelfde eeuw kwamen ds hakken in zwang. Zij waren meestal rond en nog niet overmatig hoog, al zou ’t niet lang duren of de schoentjes der dames zouden steeds hogere hakken krijgen. in