K.L.M. helpt Pakistan met zijn luchtvaart Nieuwe maatschappij doet haar intrede (Van onze Londense correspondent) Volgende maand zal een nieuwe luchtvaartmaatschappij haar intrede doen. Het is de Pakistan International Airlines, die met haar drie nieuwe Super Constellations een dienst tussen Londen en Karatsji zal beginnen met slechts een tussenlanding in Caïro of Beiroet. Kortgeleden werden de toestellen in Washington overgenomen, waarbij een schone Pakistanse de piloten met rozenwater besprenkelde. Dit herinnerde aan oude tijden, maar Pakistan wil ook door zijn eigen luchtlijn tonen, dat het in deze moderne eeuw gaat meetellen. Wij hebben een ontmoeting gehad met de 43-jarige directeur van de nieuwe luchtvaartonderneming, die voor tachtig procent door de regering wordt gefinancierd, de heer F. M. Mc Gregor, een Canadees, die dezer dagen in ons land onderhandelingen met de KLM heeft voltooid. De KLM gaat namelijk de jonge maatschappij die nog nauwelijks over eigen krachten beschikt, opkweken. De piloten, voor het merendeel afkomstig uit Europa, worden nu reeds in Nederland opgeleid en speciaal ingewijd inde techniek van de Super Connies. Verder werd voorlopig voor een jaar een contract met de KLM afgesloten, waarbij onze maatschappij reparatie en onderhoud van de Pakistaanse toestellen zal verzorgen, zowel langs de route als op Schiphol. Later zal in Karatsji een grote werkplaats worden gebouwd, waar inde toekomst technici uit eigen land zullen worden ingeschakeld. De afstand Karatsji—Londen zal in ongeveer vijftien uur worden af gelegd. De heer McGregor, die zelf piloot is geweest en sinds 1946 leidende functies bij de grote Canadese luchtlijnen heeft bekleed, is van oordeel dat er op luchtvaartgebied grote mogelijkheden voor expansie bestaan en dat er genoeg ruimte is voor nieuw initiatief. Er was inderdaad behoefte aan een nieuwe verbinding tussen Engeland en Pakistan. De laatste jaren moest de regering van Pakistan elke week een vliegtuig charteren voor haar naar Londen reizende vertegenwoordigers. De heer McGregor was ook voorzitter van de Canadese Comet-commissie, die een onderzoek instelde naar het ongeluk van de Cornet I in Karatsji en tevens advies moest uitbrengen over de aankoop van de Cornet 11. --- Advertentie ADVERTENTIE!. PASSAR MALEM ALMELO■ --- Raffinaderij voor Iraanse olie in Aden De door de Anglo Iranian Oil Company te Aden gebouwde raffinaderij zal waarschijnlijk in Augustus gaan werken. Met de bouw van de raffinaderij is in November 1952 een begin gemaakt. De raffinaderij zal een jaarlijkse capaciteit hebben van vijf millioen ton. --- De Sherlock Holmes van deze eeuw Robert Fabian, geëerd door zijn vorst en door de koning der onderwereld Voordat de gevreesde detective iemand arresteerde, schudde hij hem eerst de hand.... Hij lijkt helemaal niet op Sherlock Holmes, de Britse ex-inspecteur Bob Fabian. Hij verkiest een gewone sigaar boven de beroemde pijpen, hij draagt een algemeen aanvaardbaar, niet te duur en niet te goedkoop costuum en niet de opvallende ruiten van ’s werelds grootste boekjesdetective. Hij mag dan al een gedenksteen onthuld hebben in het Londense Criterionrestaurant, waar, naar het verhaal wil, Sherlock Holmes werd voorgesteld aan dokter Watson, hij heeft niets gemeen met deze grootste detective aller mythen, dan alleen zijn enorme succes in het combineren en deduceren. Als men inspecteur Fabian dan met alle geweld wil vergelijken met de detectives uit de literatuur, dan komt hij nog het dichtste bij de pijprokende inspecteur Maigret. Men noemt Bob Fabian, drager vaneen veertigtal onderscheidingen, wel eens een geboren detective en dat is hij beslist niet. Hij is detective geworden door hard werken en zijn vak leren beheersen en in elk vak zou hij succes gehad hebben als men hem een kans gegeven had om zijn hersens te gebruiken. Robert Fabian is drie en vijftig jaar oud en de zoon vaneen machinist op de grote vaart. Hij ging naar een ambachtsschool en werk te voor een telefoonfirma, tot een vriend van zijn vader hem overhaalde bij de politie te gaan. Held van de boeven Zijn loopbaan begon ineen politiebureau, dat wereldvermaardheid geniet dank zij de boeken-detectives: Vinestreet in Londen. Zijn bekwaamheid was oorzaak dat men hem al spoedig de uniform deed verwisselen voor de burgerkleding van de rechercheur en het was in Soho, de plaats waar men de vreemdelingen en de hardste gangsters van Londen vindt en waar misdaad en society elkaar ontmoeten, dat de nu bijna fabelachtige inspecteur Fabian van de Yard werd geboren. Fabian is wel de laatste man ter wereld om veel drukte te maken over zijn eerste tijd bij de politie. Het was zijn jeugdig, onschuldig uiterlijk, dat hem de eerste successen bracht bij belangrijke arrestaties. De misdadigers konden niet vermoeden, dat die jongeman met zijn rosé wangen een echte rechercheur van Scotland Yard kon zijn. Fabian hield zichzelf altijd in perfecte lichamelijke conditie. Hij rookte noch dronk tot zijn dertigste jaar en daarna met mate. „Ik hoor dat je me aan mootjes wilt snijden. . . . ” Fabian deed het moeilijk werk van achtervolgen en gadeslaan onder alle weersomstandigheden en die omstandigheden zijn in Londen meestal slecht. Buitendien was hij altijd aan het studeren in zijn vak: scheikunde, ballistiek (leer der loopbaan vaneen geworpen lichaam), rechtswetenschappen en een dozijn andere onderwerpen. Maar psychologie was het belangrijkste voor hem. „Een detective kan nooit genoeg weten van de menselijke natuur” zegt Fabian, „daarom gaat een goede detective nooit van school; wie de misdaad wil bestrijden, moet het standpunt van de misdadiger leren zien en de kronkelingen van zijn verwarde brein kunnen ontwarren.... Fabian werkte anderhalf jaar inde identificatie-afdeling van Scotland Yard. Zijn fotografisch geheugen stelde hem in staat de gezichten van duizenden misdadigers op te nemen en in gedachten vast te houden. Maar hij interesseerde zich meer vöor hun geest dan voor hun gelaatstrekken. Zijn gave om de Ontwikkeling van de dingen bijna profetisch te zien, bracht hem van rechercheur tot detectivesergeant, tot chef-detective, tot chef van de moordafdeling van Scotland-Yard en tenslotte tot hoofd van de recherche-afdeling. Fabians eerste arrestatie was een zakkenroller inde ondergrondse. Terwijl hij een detective-roman las, zag hij uit de hoek van zijn oog een man die aan een lus hing, die zich keer op keer tegen binnenkomende reizigers liet vallen. Fabian meende, dat hij een portefeuille van zak zag verwisselen. Toen hij het een tweede keer zag was hij er zeker van. Hij arresteerde de man en vond vijftig portefeuilles in zijn zakken. Fabian was ook een moedig man. Een misdadiger, die hij voor geruime tijd naar Wandsworth (een bekende gevangenis) had gestuurd, had via brieven zijn vrienden laten weten, dat hij die Fabian wel zou krijgen. „Er was maar één ding dat ik kon doen” zei Fabian, „ik moest hem zijn kans geven....” Toen de man werd vrijgelaten, stond Fabian met een politieauto voor de poort en liet zijn aartsvijand instappen. „Ik hoor, dat je me graag aan mootjes wilt snijden” zei hij, „laten we daar eens overpraten....” De protesten van de man opzijschuivenei, nam hij hem mee naar een café, waar veel misdadigers kwamen. Daar dronk hij enkele glazen whisky met zijn „vriend” en stuurde hem toen naar huis. De collega’s die de vrijgelatene met de politieman zagen, konden hun ogen niet geloven. In elk geval lachten zij hem later uit Dure sigaren van de „ jongens” Fabian was nooit bang. Op een dag in 1939, toen lerse nationalisten bommen legden, werd er in Piccadilly Circus een pakje in bruin papier gevonden. Er waren die dag al twee bommen ontploft en tal van mensen waren gewond. Fabian onderzocht het pakje, voelde dat het warm was en mogelijkerwijze dadelijk kon ontploffen, liet ruimte maken en opende het pakje, waarna hij met zijn zakmes de lont verwijderde. Koning George VI schonk Fabian de koninklijke politiemedaille voor moedig .gedrag. Die medaille staat nu op Fabians schoorsteen samen met een medaille, die een koning van de onderwereld hem bezorgde! Twee dagen na zijn decoratie in Buckingham Palace kreeg Fabian een geheimzinnig telefoontje, waarbij hem gevraagd werd naar een derderangs café in Soho te komen. Het was het soort oproep, dat Fabian nooit kon weerstaan. Maar ditmaal was er geen misdaad in ’t spel. Toen hij het café betrad, werd er een glas in zijn hand gedrukt, een dure sigaar werd hem tussen de lippen gestoken en hij hoorde tot zijn verbazing een zeer lovende toespraak op zijn persoon. Daarna kreeg hij een bronzen medaille met een blauw lint eraan. „Aan inspecteur Robert Fabian, voor betoonde moed, van de jongens”. Het zou verkeerd zijn te veronderstellen, dat van die dag af een soort van godsvrede bestond tussen Scotland-Yard en de boevenwereld. Maar ook de misdadigerswereld was vol bewondering voor de man, die een lerse terroristenbom met een zakmes te lijf ging. Van deze dag afwas de zin „Fabian is aan het werk” een alarmkreet voor alle dieven, moordenaars, chanteurs en juwelendieven. Fabian was de man, die in staat was aan het werk te blijven, tot het werk was gedaan. Alles wat hij nodig had was een schoon overhemd en van tijd tot tijd, een kwartier voor scheren en een hete douche en hij kon weer verder gaan. Pas als de zaakwas opgelost kroop hij in bed en sliep vierentwintig uur achter elkaar. Alleen een man met een ijzeren gezondheid was in staat het leven uitte houden, dat Fabian leidde. Hij was iemand, die kon boksen als de beste en die van judo en jiu-jitsu niets meer had te leren. Zijn geliefde grap was een bar binnen te stappen, zijn aanstaande arrestant vriendelijk de hand te drukken en hem daarna met een judogreep in zijn macht te houden tot hij hem inde boeien had. Maar geen arrestatie liet hem ooit koud.... Aartje naar zijn vaartje Eenmaal kwam inspecteur Fabian thuis na een vermoeiende misdadigersjacht van veertien dagen, waarin hij maar eenmaal thuiswas geweest. Hij was vastbesloten zijn vak voor goed vaarwel te zeggen, maar hij trof zijn tienjarige zoon Peter aan, bezig met klei rondom de schoorsteen valstrikken te leggen vöor de Kerstman. „Zo krijg ik de vingerafdrukken van de Kerstman” vertelde Peter Fabian zijn vader, „en ik kom te weten, wie de Kerstman eigenlijk i5....” Toen inspecteur Fabian in 1949 zijn ontslag nam bij de Yard, kon hij niet voortaan rozen gaan kweken en zijn kleinkinderen verwennen, zoals hij van planwas geweest. Inplaats daarvan eisten literatuur, radio en de Amerikaanse televisie hem op. In enkelel jaren tijds werd inspecteur Fabian een begrip, de held van vele hoorspelen en verhalen. Hij schudt de verhalen uit zijn mouw. Drie schrijvers zijn niet in staat de stroom herinneringen bij te houden, die aan Fabians mond ontspringen. „Mooie das, hé!” zegt hij, „met Kerstmis gekregen. Elk jaar met Kerstmis krijg ik een das van haar. Zij is de dochter vaneen Amerikaanse multimillionnair, die wegliep met een zogenaamde Italiaanse graaf. Ik ontdekte, dat de graaf uit Chicago kwam en was maar net op tijd om een overhaast huwelijk in Schotland te voorkomen!” En dan heeft men weer een heel Fabianverhaal. Toen werd het stil. Merkwaardig genoeg had Fabians meest kritieke ervaring niets te maken met misdaad. Hij kreeg van zijn hoogste chef opdracht een groep invloedrijke Amerikanen door het donkerste deel van Londen rond te leiden. Hij leidde hen naar Limehouse en bracht hen ook ineen duistere gelegenheid, waar een spelletje Mah-jong aan de gang was. Het spelwas al enkele dagen gaande en er stonden enkele duizenden guldens op het spel. Fabian was er niet op voorbereid, dat een van zijn gasten, overmoedig en wat beschonken, het een leuke grap zou vinden het spel door de war te gooien. Er viel een stilte die men tot in Sjanghai kon horen. Fabian duwde zijn gasten gauw naar buiten en merkte, dat zij gevolgd werden door twee van de spelers. Hij duwde zijn gasten in twee taxi’s en keerde haastig terug naar het café. De Chinezen waren hoos en hadden messen in hun handen, maar Fabian legde het uit en maakte een grap. Tenslotte begrepen de Chinezen het en legden zich bij het drama neer. Maar sedertdien heeft Fabian toch nooit meer voor gids willen spelen! Niettemin speelt hij nu weer voor gids. Inde Verenigde Staten vertelt hij twee maal per week dertig millioen televisiekijkers van zijn avonturen. Maar hij kan het rustig doen, want er zijn geen mah-jong-spelers wier spel inde war gegooid kan worden.