Balans opmaken bij jubileum Vollenhove viert feest ondanks zeer trieste toekomst perspectieven Als er niet spoedig steun van hogerhand komt gaat stadje ten onder (Van onze reportage-redacteur). De Vollenhovenaren kunnen opperbest feestvieren en dat zullen zij heel spoedig gaan bewijzen als hun woonplaats met veel vreugde en fleur het feit herdenkt, dat zeshonderd jaar geleden de stadsrechten werden toegekend, maar dit wil toch vooral niet zeggen, dat zij de toekomst met optimisme tegemoet zien. Als iemand straks uit de luisterrijke versiering en de feestvreugde af zou leiden, dat Vollenhove een bloeiend stadje is met grote mogelijkheden voor de boeg, dan zou hij zich deerlijk vergissen. Zo’n viering van een zeshonderd-jarig stadsbestaan is niet alleen een gelukkige aanleiding om de bloemetjes op gepaste wijze buiten te zetten en eens even de zorgen van alle dag te vergeten, maar het is ook nuttig bij zo’n gelegenheid eens even de balans op te maken om te zien hoe de plaats er eigenlijk voor staat. Welnu, wanneer men zijn oor in deze vroegere vissersgemeenschap te luisteren legt, weet men al heel snel, dat de mensen de toestand bepaald ernstig inzien. Wanneer hier niet spoedig en op grote schaal door de overheid geholpen wordt, is dit Vollenhove met zijn roemruchte historie het trieste lot beschoren binnen weinige jaren als „noodgebied” bestempeld te worden. Schrijnend contrast met N.O.P. Op dit ogenblik worden de sombere toekomstperspectieven enigszins gecamoufleerd door de mogelijkheden welke de Noordoostpolder nog biedt. Het werk hier is immers nog niet „afgerond”, maar overeen paar jaar zal het anders zijn en de eerste symptomen van dit „op eigen benen staan” kan men in Vollenhove al duidelijk onderkennen., Er ,zullen te zijner tijd minder landarbeiders van het oude land nodig zijn, minder ex-vissers bij de bosaanplant, de ambachtslieden zullen waarschijnlijk minder karweitjes uit de Polder krijgen, kortom de economische binding met de oude kuststreek wordt losser. Vollenhove’s burgemeester, mr R. W. baron van Boetzelaer, wond er in zijn onderhoud met ons zeker geen doekjes om, dat hij de toestand somber inziet: „De mensen willen wel, de raad doet wat hij kan, maar we zien er met zijn allen geen gat in, tenzij nu werkelijk eens effectief van hogerhand ingegrepen wordt. Het is fout om te wachten met het dempen van de put tot het kalf verdronken is en dat zal, als alles op de huidige wijze voortgaat, over weinig jaren het geval zijn. Er komt dan onherroepelijk malaise op grote schaal, want zo moet men het toch karakteriseren als er om en bij de honderd werklozen ineen stadje als Vollenhove zijn. Indertijd had het langzame afsterven van Hoorn en Enkhuizen al een waarschuwing moeten zijn, dat de oude visserssteden rond de Zuiderzee hulp behoefden, wilden zij niet ten onder gaan, maarde les is blijkbaar niet geleerd, want nu staan wij voor een zelfde situatie”, iYog geen omschakeling Het zal voor niemand een mysterie zijn hoe en waardoor Vollenhove in het economische rhoeras is geraakt. Wanneer we er aan herinneren, dat er een halve eeuw geleden nog honderd vissersschuiten thuis hoorden in dit stadje en dat er nu geen tien haar thuisbasis hebben, dan behoeft er eigenlijk weinig aan toegevoegd te worden. De vissers, visventers, rokerijen verdwenen nagenoeg en dat hield in, dat het plaatsje volledig moest omschakelen, wilde het voort kunnen bestaan. En dit is helaas nog niet gebeurd. Het aangrenzende nieuwe land betekende immers niet anders dan een noodoplossing. Dat bood werk voor tien, voor vijftien jaar, maar dan zou het de hulp van het randgebied niet meer direct nodig hebben. Het is duidelijk, dat de 2300 mensen in stad Vollenhove de zaken nogal pessimistisch inzien, maar ook in het omringende Ambt Vollenhove is de toestand niet rooskleurig. Daar huisden vroeger nogal wat visventers, die hun werk verloren en daarnaast is de agrarische situatie niet zo best. Er staat echter een ruilverkavelingsplan op stapel voor de ganse gemeente Vollenhove, dat echter nog niet gereed is en waarover ook nog geen beslissing werd genomen. De uitvoering hiervan kan, wat het ambt betreft, inderdaad verbetering brengen. Vooral wanneer dan deze sanering gecombineerd wordt met de toekenning vaneen paar honderd bunder land in de aangrenzende NOP aan Vollenhoofse boeren. De laatste strohalm Tijdens de feestweek (12—17 Juli) wordt tweemaal op een plankier inde oude slotgracht van Toutenburgh een openluchtspel opgevoerd, waarin zoals gebruikelijk de historie van de stad wordt belicht. Dinsdagsavonds zal, althans zo is toegezegd, ook het college van Gedeputeerde Staten van Overijssel aanwezig zijn en we hopen met de Vollenhovenaren, dat het college de voorstelling tot het einde toe zal bijwonen. Inde laatste scènes immers wordt ook nog even de realiteit van vandaag aangeroerd: de nood waarin Vollenhove verkeert en de enige kans op redding. En hierbij zal dan zeker de laatste strohalm, het begrip „industrialisatie” genoemd worden. Men kan het jammer vinden of niet, dat aan de rand van het oude stadje een of meer fabrieken zullen verrijzen, maar er is geen ontkomen aan. En daarbij is onherroepelijk de steun nodig van de „Zwolse Diezerstraat” en uiteindelijk van „Den Haag”. En zo verwacht Vollenhove, dat Gedeputeerde Staten inde romantische entourage van het park rond de Toutenburgh-ruïne nog eens temeer tot de conclusie zullen komen, hoe zeer het feestvierende stadje hulp van hogerhand van node heeft. Er zijn twee mogelijkheden, zo heeft burgemeester baron van Boetzelaer ons gezegd. Of Vollenhove prijs geven, het ten onder laten gaan en accepteren dat de bevolking het geleidelijk aan inde steek laat. Of het effectief helpen door industrialisatie mogelijk te maken. Na veel moeilijkheden is het uitbreidingsplan na een beroep bij de Kroon goedgekeurd. En bijgevolg is de volgende phase het in gereedheid brengen van het terrein aan het Vollenhoofse meer. Voorlopig is het nog moeilijk voor Vollenhove om industrie aan te trekken, maar einde 1955 hoopt het toch bouwrijp terrein ter beschikking te hebben, mits hogerhand althans meewerkt. Momenteel zijn er twee repelbedrijven (vlas) in het stadje én een machinefabriek je. Dit is echter beslist onvoldoende om straks de uit de NOP afvloeiende werkers op te vangen. De oplossing, waarop heel Vollenhove hoopt is een agrarische industrie. Groot contrast Verder voortvegeteren is funest. Dat er in het stadje met zijn 2300 inwoners ruim 230 mensen van boven 65 wonen, zegt behalve omtrent de gezonde lucht toch wel iets inzake de economische situatie. Industrialisatie en ruilverkaveling zijnde enige mogelijkheden tot redding van deze gemeente, want het stadje bezit ondanks zijn charme niet genoeg historische schatten om’n druk bezocht openluchtmuseum te worden. De mensen, die het thans komen bezien, worden waarschijnlijk bovenal getroffen door het grote contrast tussen dit Vollenhove in verval, waar de bevolking schijnbaar aan haar lot wordt overgelaten en het aangrenzende nieuwe land, waar alles mogelijk is en waar millioenen en nog eens millioenen worden geïnvesteerd. En wie zal niet begrijpen, dat de Vollenhovenaren er weinig voor voelen zodoende de voorspoed van de NOP te accentueren. En daarom ook zijn er nu elke maand mensen, die het oude stadje verlaten, zakenlieden en jonge arbeiders, die het gevoel hebben, dat voor hen geen toekomst is weggelegd inde zeshonderdjarige stad met zijn glorieus verleden. Vijftien buurtverenigingen Vollenhove kent de waarheid inzake zijn moeilijke toekomst en toch viert het spoedig met veel zwier feest. Ook al omdat het goed is eens voor ’n paar dagen de zwarte realiteit te vergeten. En omdat iedere Vollenhovenaar dit blijkbaar wenst, is er geen mens, die niet op een of andere wijze betrokken is bij het feest. Bij het openluchtspel, dat voor de eerste avond al dubbel en dwars is uitverkocht (3200 mensen!!), voor de historische optocht, voor de kinderfeesten, paardenkeuringen, sportdemonstraties, bij zo veel andere dingen meer, maar vooral ook bij de straatversiering. In Vollenhove wonen 2300 mensen, die vijftien buurtverenigingen hebben (alleen al vier in de Kerkstraat) en al deze verenigingen hebben besloten hun partje op eigen wijze te versieren. Zij trekken zeker elk f 500 voor dit doel uit, houden hun plannen vrijwel geheim en nemen zich voor opperbest voor de dag te komen. Op een harmonische eenheid mag men dus niet rekenen, maar wel op een buitengewoon fleurig uitgedost stadje, waarin vijftien buurtverenigingen elkaar op sportieve wijze de loef af willen steken door hun versieringen. Alleen al om dit te beleven lijkt het ons een vreugde een van de feestdagen in Vollenhove te vertoeven, waar ge bepaald niets zult merken van de zorgen, welke de Vollenhovenaren inzake de economische toekomstproblemen hebben. Van het glorieuze verleden van Vollenhove is niet zo heel veel meer te bespeuren. Op dit schiereilandje stond eens het bisschoppelijk zomerverblijf. Nu staan er eenvoudige huisjes op en inde oude slotgracht liggen woonschuiten. De 96-jarige Tieme Zandbergen (rechts) en de wat jeugdiger Harm Lassche kijken naar wat er bij de Toutenburgh-ruine gebeurt. Enige electriciëns zijn bezig met de verlichting welke bij de opvoering van het openluchtspel gebruikt zal worden. --- ’t Is heus gebeurd Elke week f 3.50 voor het beste niet-alledaagse geval De redactie van deze rubriek is altijd bijzonder ontvankelijk voor verhalen met een technisch tintje. Dat vindt zijn oorzaak in haar verregaande onkunde inzake alles wat met machines enzovoort te maken heeft. Misschien juist daarom werd de redactie dan ook bijzonder geboeid door onderstaande inzending uit Ossenzijl, waarin sprake is vaneen windmotor en een paling. Insiders vinden een geval als dit wellicht alledaags, maarde jury dacht er anders over. Winnaar is dus de heer J. Braad Azn, Oudeweg 18, Ossenzijl. „Een paar maanden geleden heb ik een nieuwe windmotor aanaeschaft, welke in IJlst was geconstrueerd. Ik was zeer tevreden over deze molen, maar toen ik er 14 dagen geleden bij kwam om te smeren, haperde er wat aan. Hij stond stil en wilde haast niet draaien. Als het wiekenrad rond ging schokte het allemaal. Toen heb ik hem maar uit ’t werk gehaald en mij in verbinding gesteld met de constructeur. Die is dan ook gekomen hoewel hij niet kon geloven, dat er iets aan kapot kon zijn. Toen hij dan ook op ’t eerste gezicht niets aan de motor kon ontdekken wat niet in orde was, draaide hij hem op de wind. Tot onze grote verbazing zagen we toen twee grote stukken paling uit de uitlaat komen. Wat was het geval? Een dikke paling was bekneld geraakt onder inde centrifugaal, waardoor de molen was blijven stilstaan. Er mankeerde overigens niets aan. --- Giftige bestrijdingsmiddelen in de landbouw Uitbreiding voorlichting over gevaren Op vragen van het Tweede Kamerlid de heer Van Meel betreffende vergiftigingen met dodelijke afloop, ten gevolge van het bespuiten van landbouwgewassen, heeft de staatssecretaris van Sociale Zaken geantwoord, dat het landbouwveiligheidsbesluit voorschriften bevat betreffende het werken met bestrijdingsmiddelen inde landbouw. Aangezien het bespuiten van landbouwgewassen zich in het algemeen telkens ineen betrekkelijk korte periode voltrekt op tienduizenden landbouwondernemingen, is afdoende toezicht op de naleving niet mogelijk. Niettemin wordt dit toezicht zo intensief mogelijk uitgeoefend en worden bij de arbeidsinspectie alle daarvoor beschikbare ambtenaren inde landbouwsector op dit toezicht geconcentreerd. Voorts wordt reeds op grote schaal voorlichting gegeven over de gevaren der bestrijdingsmiddelen, omdat de ervaring leert, dat het gevaar van het omgaan met die middelen nog onvoldoende wordt beseft. Het toenemend gebruik van giftige stoffen inde landbouw maakt het nodig de voorlichting te intensiveren en uitte breiden. Wat de wettelijke maatregelen betreft, wordt overwogen het gebruik van de meest gevaarlijke bestrijdingsmiddelen te beperken, door deze niet aan ieder onvoorwaardelijk ter beschikking te stellen, en zelfs de mogelijkheid te openen sommige er van geheel te verbieden. --- Advertentie Vulpenhouders met goldplated pen, extra groot inktreservoir, vergulde clip en vacuum-vulsysteem. Dit zijn eigenschappen, die U van werkelijk goede vulpennen kunt verwachten, van vulpennen dieaanmerkelijk meer kosten dan de prijs die U er voor gaat betalen. Want alleen door het feit, dat U deze pen over de post gaat bestellen en onze postorder-afdeling op minimale kosten werkt, is het mogelijk zo’n volslagen vulpen te A verkopen voor nog geen j? ?