Kudde zwarte Shetlanders op „De Vennen” Unieke pony-stoeterij inde omgeving van Nunspeet (Van onze reportage redacteur) Even bezuiden Nunspeet is het enige bedrijf in ons land, dat uitsluitend met pony’s werkt. De kittige zwarte paardjes lopen voor ploeg, eg, kunstmeststrooier, ze trekken zware vrachten en daarom zijn alle werktuigen speciaal op kleine maat gemaakt. Het landgoed „De Vennen”, opzij van de weg van Nunspeet naar Elspeet, is met stevige hekken van de wereld afgesloten en mede daardoor zijn er slechts weinig buitenstaanders, die deze unieke stoeterij van om en bij vijfentwintig zwarte Shetlanders wel eens te zien hebben gekregen. Die hekken zijn er bovenal met het oog op de pony’s die soms de tientallen hectaren bos en weide van het landgoed nog niet voldoende achten en de vrijheid verkiezen. Inde oorlog is het gebeurd, dat de ganse kudde ontsnapte. Een van de dieren kwam terecht ineen valkuil voor wilde zwijnen en brak zijn nek. Sinds die gebeurtenis zijnde heer en mevrouw Simon Thomas nog voorzichtiger geworden met hun stoeterij, want ze zijn verknocht aan hun beesten. Niet alleen aan de pony’s, maar ook aan hun schapen, honden, zwanen, bergeenden, ganzen, kroonkrielen en andere dieren, welke op dit verrukkelijke stukje Veluwe leven en die op Oudejaarsnacht volgens huistraditie immer de goede wensen in ontvangst mogen nemen van hun bezitters, die dan met zaklantaarns de ronde doen. Waarmee gezegd wil zijn, dat de kudde zwarte pony’s de zorgen ondergaat van oprechte dierenliefhebers. Denk echter niet, dat de familie Simon Thomas haar menagerie verwent: de Shetlanders verkeren zomer en winter inde openlucht en de pony veulentjes worden in wei of bos geboren. „Gebruik zweep als paüweveer” De eerste zwarte pony’s zijn omsteeks 1927 op „De Vennen” gearriveerd. De heer W. M. Simon Thomas zag eens inde buurt van Apeldoorn enkele van deze dieren, die hem ideale speelkameraden voor zijn jongens leken. De gedachte werd een plan en zo togen hij en zijn vrouw op een dag naar Swalmen in Limburg om daar inde zwarte stoeterij vangraaf Metternich een tweetal veulens uitte kiezen. De twee jongens Simon Thomas groeiden gelijk op met de paardjes en een foto-album van hun moeder heeft ons getoond hoe veel plezier ze met de pony’s hebben b.eleefd. De bewoners van „De Vennen” kwamen tot de conclusie, dat deze Shetlandse pony’s een bijzonder sympathiek karakter hebben. Ze zijn temperamentvol, ongetwijfeld, maar niet vals en bovendien raken ze nooit in paniek zoals een paard. • Doorgefokt zwarte kudde Mevrouw Simon Thomas had van haar jeugd af paarden om zich heen gehad en zij werd op het landgoed' de grote propagandiste voor de Shetlanders. Er werden enkele dieren in Schotland gekocht, het bedrijf werd ingericht op pony-tractie en geleidelijk aan groeide de stoeterij, welke consequent zwart gehouden werd. Er zijn wellicht enkele duizenden pony’s in ons land te vinden, maar kudden zijn zeldzaam. In het Zuid-Limburgse Posterholt heeft een pastoor Lucassen er zijn vreugde in, verder is er nog de stal Strijpemonde op de eilanden en ergens heel misschien nog een enkele, maar een doorgefokt zwarte kudde is toch alleen in Nunspeet te vinden. Na 80 kilometer nog fit De bewoners van „De Vennen” zijn enthousiast over hun pony’s, ook als werkkrachten. Ze zijn lichamelijk sterk en sober inde kost: ’s winters wordt er wat haver, rode penen en hooi bijgevoerd, maar het is toch alles mondjesmaat. Als de meest spectaculaire prestatie, wat uithoudingsvermogen betreft, is ons het verhaal verteld van de rit van Scheveningen naar „De Vennen”. Kort na het uitbreken van de oorlog is mevrouw Simon Thomas in drie dagen met haar ponywagentje van de badplaats naar Nunspeet geréden. De eerste twee dagen vrij kalm aan, maar de laatste dag bedroeg de afstand bijna tachtig kilometer. De twee pony’s kwamen in opperbeste stemming op „De Vennen” aan en holden en rolden om hun sterke constitutie aan te tonen, dadelijk na afloop opgewekt door de wei. Voorwaarde bij zulke onderneminmingen is, dat de beestjes niet „op de teugel” gereden worden. Ze moeten vrijuit hun dribbelgang kunnen gaan en zicli vooral niet opgesloten voelen in het harnas van de dressuur. Ze reageren sterk »p de stem, maar met de zweep richt je niets uit. Een Engelse gentje naar het dorp rijdt. Haar echtgenoot praat echter met evenveel animo over de dieren, die hij vooral heeft leren kennen en waarderen als werkers voor ploeg, cultivator of met zware boomstammen beladen kar. Er zijn wel eens moeilijkheden geweest door hun temperament, maar wanneer zij er gedrieën met dé ploeg of een gierwagen vandoor gingen,, maakte hun baas zich niet ongerust. Hij 'vist, dat ze niet in het stadium van de paniek zouden komen, maar ergens verderop rustig uit zouden staan blazen. Om te bewijzen, dat de pony’s ondanks hun pittige aard op het juiste ogenblik ook bijzonder beschaafd en rustig kunnen zijn, werd „Supreme of Marsliwood”, de uit Schotland geimporteerde hengst van de kudde, door mevrouw Simon Thomas de woonkamer binnengeleid. Het was niets bijzonders voor de grappige stevige hengst, die al zoveel raszuivere nazaten heeft, want zulk een visite legt hij geregeld af. Inde volle kamer stond hij dan ook ten zeerste op zijn gemak de situatie op te nemen. paardenkenner schreef eens als advies voor het africhten van Arabieren: „TJse your whip as a peacock-feather” (gebruik je zweep als een pauweveer) en dit geldt in minstens even sterke mate voor de Shetlanders. Op vele cpncoursen-hippique is mevrouw Simon Thomas met haar twee-, drie- en vierspannen, omringd door wat loslopende veulens, een bekende verschijning geweest. Een pony-nummer betekende een genoeglijke afwisseling, maar langzamerhand is deze traditie verwaterd. Harde werkers In Nunspeet spreekt men over „de pony’s van mevrouw Simon Thomas”. Dat komt uiteraard door de concoursen en ook doordat de bewoonster vah „De Vennen” vaak met haar pony-wa- Een groep jonge pony’s inde wei. Dit is een close-up van ~Suprème of Marshwood” de hengst van c'0 kudde. Zijn winterse haardos gcejt hem een typisch uiterlijk. Mevrouw Simon Thomas en „Supreme of Marshwood” die even inde huiskamer op visite is geweest. --- Wat is de toekomst voor de boerenzoons? Overijssel stelt een ondersoek in Slechts om en bij een derde van het aantal boerenzoons op de zandgronden kan het vaderlijk beroep trouw blijven. De anderen en dat zijn er zesduizend per jaar zouden als het goed was werk ineen andere sector moeten vinden. Dit gebeurt echter in praktijk bij lange na niet. Vandaar, simpel gesteld, het jonge-boerenprobleem. De achtergronden hiervan zijn een onderzoek dubbel en dwars waard. Bijgevolg heeft de Landbouwcommissie van Je provincie Overijssel (ingesteld door G.S.) opdracht gegeven tot het instellen van een, onderzoek naar de toekomstmogelijkheden van de agrarische jongeren. Dit onderzoek is nodig om de juiste situatie te kennen en te zien waar de moeilijkheden liggen. Eerst met alle gegevens in handen kan gepleit worden voor het nemen van maatregelen om de jongeren te helpen. Vóór 1910 was het voor de boerenzoons op de zandgronden meestal geen moeilijke opgave een bedrijf te krijgen. Inde eerste plaatswas het geboorteoverschot toen kleiner en tevens vond men nog woeste gronden, die voor ontginning in aanmerking kwamen. Vóór 1910 was het dan ook heel gewoon, dat de boerenzoon boer werd. Situatie werd anders Na 1920 werd het steeds duidelijker dat dit proces van ontginning vertraging zou ondervinden. Breken met de traditie van de „totale continuïteit” (vader-boer, zoon-boer, kleinzoon-boer) deden de boeren evenwel niet spoedig. Het gevolg hiervan was, dat het splitsen van bedrijven steeds vaker voorkwam en dat het vasthouden van te veel zoons op de bedrijven toenam. Het jonge-boerenprobleem nam duidelijke vormen aan en werd slechts periodiek vervaagd door gunstige conjuncturele invloeden. Van de noodzakelijke „afvloeiing” van de boerenzoons dient de agrarische bevolking te worden overtuigd, opdat deze kan geschieden op jeugdige leeftijd. De voor het agrarisch bedrijf overbodige zoons moeten direct na de lagere school opgeleid worden voor arbeid elders. Dit gebeurt nog te weinig. Nog te dikwijls doen zich gevallen voor van jongeren, die op jeugdige leeftijd op de boerderij blijven en later als ongeschoolde kracht elders werk moeten aanvaarden. Dit gebrek aan scholing vermindert de kansen van de agrarische jongeren buiten de landbouw en heeft dus een remmende werking op de „afvloeiing”. Zoals hierboven is gezegd, heeft de provinciale Landbouwcommissie zeer veel belangstelling voor de toekomst van de agrarische jeugd. In verband hiermede is de Landbouwcommissie het vorige jaar begonnen met een onderzoek inde gemeente Tubbergen. Deze winter wil deze commissie een zelfde onderzoek instellen in Hardenberg, Dalfsen en Markelo. Wat wordt er nu van de boeren gevraagd? Slechts heel weinig. Alleen, dat zij na een oproep van de plaatse– lijke bureauhouders op een bepaalde dag willen verschijnen om enige vragen te beantwoorden. Het is voldoende, dat de helft van de boeren wordt opgeroepen, maar dan dient die helft ook te komen. Zonder de medewerking van de bedrijfshoofden kan het onderzoek niet slagen en kan derhalve het provinciale bestuur de helpende hand niet bieden. leder, die aangeschreven wordt, moet dus eigenlijk komen. Ook bedrijfshoofden zonder kinderen, ook bedrijfshoofden die vrijgezel zijn. Hardenberg, Dalfsen en Markelo zijn voor dit onderzoek gekozen. Laten de landbouwers in deze gemeenten tonen, dat zij het belang van dit onderzoek inzien en dat zij niet bij de boeren in Tubbergen waar het onderzoek geslaagd is willen achterblijven. Het spreekt vanzelf, dat van de verzamelde gegevens een vertrouwelijk gebruik zal worden gemaakt. --- Er zijn op het landgoed „De Ven- Er zijn op het landgoed „De Vennen” vele dieren. Op deze bij het bevroren ven gemaakte foto ziet men zwanen, Peking-, berg- en gewone wilde eenden. --- DE VODDENMAN Besinning door H. D. Raymaekers, Oüd-Katholiek pastoor Onder de straathandelaars neemt de voddenman een zeer bijzondere plaats in. Alle overige handelaren trachten ons iets te verkopen, maarde voddenman koopt van ons Wat door ons afgedankt is, neemt hij dankbaar in ontvangst. Wat voor ons geen cent waarde heeft, heeft voor hem de hoogste waarde. Bovendien heeft hij een andere kijk op de vodden dan wij. Of er één of tien gaten in bepaalde kledinkstukken zitten, interesseert hem niet, maar het gaat hem om het soort stof. Wat heeft de meeste waarde voor verdere bewerking? Wat valt er mee te doen? Inde Bijbel wordt de mens ook wel eens vergeleken met een kledingstuk, dat veroudert en verslijt. Trouwens, gebruiken wij niet vaak ditzelfde beeld? Spreken wij ook niet over „zijn leven slijten”? Kennen wij niet de „kapotte levens”? Het slijtage-proces beperkt zich niet tot onze kleding. Wij vallen er zelf ook onder. Men kan natuurlijk een poosje de ogen er voor sluiten, men kan het wat verdoezelen, maar men kan het niet tegengaan. Het oud worden op zichzelf is niet zo erg. Maar dat men stram en stijf wordt, dat die ouderdom zo vaak met gebreken komt,' daar ziet menigeen tegen op. Dat is te begrijpen, maar is het niet nog veel erger, wanneer een leven al niets meer waard is, voordat de benen stram en <3e ogen dof worden? Hoeveel levens zijn er niet waardeloos, omdat daarin alles gemist wordt, wat het leven levenswaard maakt. Levens, waarin geen levenslust te bespeuren valt; levens, die gebroken zijn door verdriet en zorgen; levens zonder veerkracht en levensvreugde; levens zonder inhoud en doel. Inderdaad, zulke levens zijn als vodden. Zeker, men probeert de gaten- en rafels wel wat weg te werken. Maar iedere huisvrouw weet wel, dat het meestal ondankbaar werk is om een gat te repareren. Het is nauwelijks hersteld of enkele centimeters er naast verschijnt een nieuw gat. Men moest eigenlijk ook eens zijn oude kapotfe leven kunnen afleggen om een nieuw leven aan te meten. Het oude naar de voddenman en dan iets nieuws zien te krijgen. Maar laat nu die wens nog niet eens zo dwaas zijn! Het üu uwdds : nci kén. Er is lémand, die een hoge prijs geeft voor een kapot leven en voor dezelfde prijs een nieuw leven schenkt. Het is God. Met Kerstfeest ligt al weer enige weken achter ons en wij vergeten zo gauw. Maarde betekenis en de boodschap van het Kerstfeest moeten nog eens diep in ons doordringen. Het zegt ons nl. dit: Zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat al wie in Hem gelooft, niet verlóren ga, maar eeuwig leven hebbe. God ziet niet naar de toestand waarin wij verkeren, maar Hij weet van wat maaksel wij zijn. Er is weer iets goeds van' te maken. Wie in Christus gelooft en op Hem zijn hoop • stelt, zal Vernieuwd worden van geest en zo een nieuw mens wordgn en een hernieuwd leven kunnen beginnen. Daarvoor is Christus mens geworden, daarvoeacheeft |tij geleden*!* ie Hij ge-, -stortte).V. Voor-, onze kapette en zieke levens heeft Hij dë hoogste prijs betaald: Zijn eigen leven. En nu wil Hij leven in ons. Onze tijd spreekt herhaaldelijk over vernieuwing, vernieuwing op velerlei gebfëd: Dóch alle Vernieuwing kan slechts resultaat hebben, als de vernieuwing begint in dè mens zelf. Dan wordt alles nieuw. Dan ontvangen wij nieuwe kracht, ook al is men aan het bed gekluisterd. Dan wordt het leven vervuld van blijdschap, vrede en geduld, van liefde en gqedheid. Dan heeft het leven zin en waarde, omdat het einde daarvan tegelijkertijd ook doel is. Dan zijn wij ook altijd vol goede moed. --- Nieuw pakje voor het Manneke (Van onze correspondent) BRUSSEL. Het Brusselse ventje, het bekende Manneke, heeft zijn reeds meer dan honderd costuums tellende garderobe nogmaals uitgebreid; Malmedy, het voormalig Duitse gebied, dat na de eerste wereldoorlog bij België werd geannexeerd, zond een delegatie, die het Manneke een prachtig costuum aanbood. Het bestaat uiteen blouse en pofbroek van, zwart velours en een prachtige hoed met witte pluimen erop. Dit uniform werd gedragen door de Spanjaarden, die inde Nederlanden de kampen voor melaatsen bewaakten. Zij droegen een werkschaar, d.w.z. een houten schaar, die uit elkaar schuift en gebruikt werd om het eten der melaatsen, zonder gevaar voor besmetting over te reiken. Ook het Manneke kreeg een schaartje. --- Bladzijde bleef onbedrukt (Van onze correspondent) BONN, 13 Jan. In het Januarinummer van het in West-Berlijn verschijnende maandblad „Der Monat” is één bladzijde zo goed als geheel onbedrulét gebleven. Er staat niet anders dan: „Bert Brecht: Hoe ik over de vrijheid van de kunstenaar denk”, zonder dat er ’n artikel onder staat. De thans 56-jarige communistische dichter en schrijver Bert Brecht, die vooral bekend geworden is door zijn in 1934 uitgekomen „Dreigroschenroman” (Driestuiversroman) en die in 1952 met de Stalinvredesprijs begiftigd werd, woont al sedert enkele jaren achter het ijzeren gordijn, inde Oost-sector van Berlijn”. De uitgever van het Westberlijnse tijdschrift, Lasky, had aan Brecht gevraagd een artikel over het bovenvermelde onderwerp te schrijven. Brecht beloofde weliswaar dit voor hem te zullen doen, maar stuurde het niet. Ook op een telegram van Lasky, waarin deze verklaarde het artikel graag vóór de 20ste December in zijn bezit te willen Ifebben reageerde Brecht niet. Misschien heeft de „vrijheid”, die aan de andere kant van het ijzeren gordijn heerst, Brecht wat inde war gebracht of wist hij er niets verstandigs over te schrijven. Lasky heeft nu een bladzijde van zijn maandblad symbolisch leeg gelaten, hetgeen natuurlijk nogal de aandacbts-tfekt, --- Spaak bij de film (Van onze correspondent) BRUSSEL. Paul Henri Spaak treedt op als commentator ineen film, die door de veertien landen van de Navo gefinancierd werd. Deze „Europese” film geeft een beeld van de roemrijke geschiedenis der Europese cultuur. Schilderijen, foto’s, kerken, historische gebouwen, ikonen en andere voortbrengselen der cultuur werden opgenomen. De regie lag in handen van de jonge Franse cineast Philippe Brunet. Spaak’s stem en zijn rake commentaren vormen een van de voornaamste attracties van deze film, welke van regeringswege zal worden vertoond. De film draagt tot titel „Europa, groot avontuur der mensen”. --- Unieke verzameling Drie zonen van de familie Van Bentum te Jutphaas, de 21-jarige Jan, de 16-jarige Wim en de 23- jarige Arie, die dooreen zenuwaandoening inde spieren gedoemd zijn het grootste deel van hun leven binnenshuis door te brengen, hebben inde loop van de jaren een net van relaties over de gehele wereld opgebouwd, dat hen nu van tijd tot tijd voorziet van foto’s, modellen en nummerplaten met betrekking tot de automobielindustrie. De jongens, drie van de acht kinderen uit het gezin, waarvan de overige leden kerngezond zijn, zijn nu vijf jaar aan het sparen en hebben in die tijd een verbazingwekkende hoeveelheid materiaal verzameld. Hun hobby heeft een zeer waardevolle collectie opgeleverd. Foto: Wim (links) en Jan bezig met hun unieke verzameling. ---