Bescherming Britse bevolking tegen gevolgen H-bom lang niet gereed Aan titanentaak nog nauwelijks begonnen Moreel zeer belangrijk (Van onze correspondent) LONDEN. De Britse regering hoopt in het mede-bezit van de waterstofbom de voornaamste troef in handen te hebben, die het uitbreken van een algemene oorlog zal voorkomen. Maarde consequentie van de fabricage van de H-bom is, dat de burgerbevolking op de hel, welke op een ontploffing vaneen H-bom volgen zal, dient te worden voorbereid. Want een aanvaller zal het dreigement, dat in geval vaneen aanval de H-bom als repressaile zal worden gebruikt, pas ernstig nemen indien het duidelijk is, dat Engeland in staat is de vijandelijke aanval te overleven en terug te slaan. In beginsel is de Britse regering, blijkens het witboek over de defensie, bereid ineen oorlog de vernietiging van Londen en andere Britse steden als prijs te betalen voor de verwoesting van vijandelijke steden en bases. De weerstand tegen een agressor is daarom in laatste aanleg gebaseerd op het moreel van de bevolking, welke bereid wordt geacht liever alles te verduren dan zich over te geven aan een totalitaire bezetter. De regering gaat er vanuit, dat in een eventuele derde wereldoorlog de Britten weer even heldhaftig zullen zijn als tijdens de vorige. Ware dit niet zo, dan zou het hele plan, om verzet tot het uiterste te bieden, in duigen vallen. Daarom zal op de regering de plicht rusten te zorgen voor de bescherming van de bevolking. Dit is een titanentaak, waaraan nog nauwelijks is begonnen. Het lijkt daarom lichtzinnig om met de H-bom te gaan zwaaien voor men zich behoorlijk rekenschap gegeven heeft van de gevolgen vaneen atoomoorlog. Gekeuvel De zwakke zijde van het witboek is, dat elke urgentie schijnt te ontbreken. Men keuvelt over opleiding inde eerstvolgende vier jaar van beschermingsbataljons, maar over ’t probleem van schuilholen op grote diepte het begrip schuilkelders is verouderd en van decentraliatie van de bevolking en industrie, wordt nauwelijks een woord gerept, behalve dan dat men nog te weinig over de H-bom weet om reeds definitieve maatregelen te ontwerpen, aangezien deze misschien spoedig weer verouderd zullen zjjn. Hierover heerst grote ongerustheid, want de regering betoogt, dat slechts hulp zal kunnen worden geboden in de randgebieden van de bominslag. Daar kunnen reeds loopgraven, bedekt met aarde, bescherming bieden tegen radio-actieve uitstraling, zo wordt in het witboek beweerd. Volksverhuizing onmogelijk Indien men werkelijk alle hoop heeft opgegeven voor de bescherming van de grote centra, dan mag worden aangenomen, dat een ware volksverhuizing niet zal kunnen uitblijven, eVenmin als een volkomen reorganisatie van het maatschappelijk leven. Niet alleen zal minstens de helft van Engeland diep onder de grond moeten verdwijnen, maar er dienen ook maatregelen te worden getroffen voor maandenlang verblijf ondergronds tot het besmettingsgevaar inde buitenlucht zal zijn verdwenen, waarbij ’t nog de vraag is of de besmetting niet via de luchtverversing haar weg zal vinden naar beneden. Britse deskundigen bestuderen reeds het Zweedse schuilsysteem, maar het staat wel vast, dat dit, gezien de andere geaardheid van de Britse bodem, niet klakkeloos kan worden nagevolgd. Indien een afdoend beschermingsplan al voor verwezenlijking vatbaar is, dan zouden met de uitvoering ervan waarschijnlijk reeds vele tientallen jaren gemoeid zijn. Massale emigratie naar de overzeese gebieden, waarover ook al zo vaak gedacht is, blijkt inde praktijk onmogelijk. Het moeilijke is, dat niemand bewijzen kan dat de H-bom een „vredes”-bom zal zijn, die de oorlog uitbant. Als daar al te veel de nadruk op wordt gelegd, zal de bom leiden tot een vals gevoel van veiligheid, waardoor de drang tot beschermingsmaatregelen dreigt te verslappen. Aangezien de bom pas een vredeseffect zal kunnen hebben als ook het moreel van de bevolking in orde is, zal de Britse regering, anders dan tot nu toe, de burgerbescherming op een doelbewuste manier moeten aanpakken, doch daarbij tevens vermijden, dat een oorlogspsychose ontstaat. Voor sirenegeloei en schuilplaatstraining, zoals in Amerika, voelt men hier weinig. De Britten geven er altijd de voorkeur aan de dingen bedaard en zonder veel ophef te doen. De H-bom-diplomatie plaatst hen echter voor meer dan één probleem. Gevolgen voor Nederland In het licht van het officiële Amerikaanse rapport van de explosies bij Bikini van vorig jaar Maart, zouden H-bommen, op Engeland afgeworpen, rechtstreekse consequenties kunnen meebrengen voor Nederland, mogelijk als radio-actieve fragmenten door de wind in onze richting zouden worden gevoerd. In het geval van Bikini gebeurde dat overeen afstand van 352 km. Het besmettingsgebied had de vorm vaneen sigaar en de maximale breedte ervan was 64 km. Volgens de berekeningen van de Amerikaanse commissie voor Atoomenergie was het ergste gevaar beperkt tot een gebied van 224 km lang en 32 km breed. Het risico buiten deze gordel was kleiner. Opgemerkt wordt nog, dat in 1958* een critieke ontwikkeling kan worden verwacht, als de Sovjet-Unie, naar wordt aangenomen, in staat zal zijn bases diep in het Amerikaanse binnenland, zoals Texas, met atoombommen te bestoken. Wil men de werkelijkheid zoveel mogelijk benaderen, dan zal het Britse H-bom-plan op vrij korte termijn moeten worden uitgevoerd. --- Wapperend autozeil maakt slachtoffers In Wildervank man gedood WILDERVANK, 26 Febr. — Een loswapperend zeil van een achter aan een personenauto bevestigde tweewielige aanhangwagen, heeft te Veendam-Wildervank Zaterdag twee slachtoffers gemaakt, van wie een vrijwel onmiddellijk werd gedood. De textielhandelaar W. uit Wildervank, reed in zijn personenauto met daarachter een aanhangwagen. De zijkanten kunnen worden dichtgemaakt met zeildoek. In de zoom van deze zeilen bevindt zich een stok. Het rechter zeildoek is blijkbaar onvoldoende bevestigd geweest, of losgeraakt. In elk geval is in Veendam eerst de wielrijder C. K. door het slingerend zeil met stok getroffen. Hij werd van de fiets geworden, doch kon zijn weg vervolgen. Enkele minuten later passeerde de auto Wildervank, waar, nabij het gemeentehuis, de circa 30-jarige arbeider A. Pekens, uit Stadskanaal door de stok in de nek werd geraakt met ’t gevolg dat hij direct werd gedood. Ook deze keer heeft de bestuurder niets van het ongeval gemerkt. •De rijksverkeerspolitie uit Winschoten heeft de zaak in onderzoek genomen. De bestuurder werd aangehouden. „Lang leve Soraja” in Bonn BONN, 28 Febr. — Zondag is de sjah van Perzië met koningin Soraja in Bonn aangekomen. Een grote menigte juichte het vorstelijk paar toe en er ging een luide kreet op van „lang leve Soraja”. ’s Avonds was er een galadiner. Kanselier Adenauer en de andere regeringsleden kwamen te laat, door het debat in de Bondsdag. --- Honderd man op een ijsschots STOCKHOLM, 28 Febr. Een honderdtal Zweedse kabeljauwvissers heeft Zondag aan de Zweedse kust een angstig avontuur beleefd. Terwijl zij op het ijs van het Kattegat aan het vissen waren raakte het ijs langs de oever los en dreven zij met grote snelheid op een ijsschots naar de open zee. Een militair vliegtuig, dat uit Gothenburg was gezonden om de mannen te helpen, kon niets uitrichten. Met kleine scheepjes die uit naburige havens te hulp waren gesneld, zijnde vissers na enige uren uit hun benauwde positie verlost. --- Meer activiteit op aarde DEN HAAG, 28 Febr. In het zojuist gepubliceerde statistische jaarboek 1954 van de Verenigde Naties wordt medegedeeld, dat de industriële productie inde wereld (exclusief Rusland, Oost-Europa en het Chinese vasteland) in 1953 bijna tweemaal zo groot was als in het „boomjaar” 1929, dat bijna tweemaal zoveel vracht door de spoorwegen inde wereld vervoerd werd als in 1929 en dat ruim 40 procent meer goederen door de schepen in de wereld werden overgebracht. In 1953 waren er inde wereld 62,3 millioen personenauto’s (79 procent meer dan in 1938) en ongeveer 17,7 millioen commerciële voertuigen. Niet minder dan 79 pet van al deze personenauto’s en 59 procent van de commerciële voertuigen bevonden zich in Noord-Amerika. De koopvaardijvloot inde wereld is inde naoorlogse periode voortdurend toegenomen. In 1953 was haar tonnage 16 procent groter dan in 1948 en bijna 50 pet groter dan in het midden der jaren 1930. De Verenigde Staten bezitten verreweg de grootste koopvaardijvloot met een tonnage, die bijna VA maal zo groot is als die van Engeland. --- Advertentie Alledaagse wijsheden Het is gemakkelijker de eerste begeerte te onderdrukken dan allé volgende te bevredigen. Franklin. --- Dokkum krijgt weer een carillon In koepel van raadhuis DOKKUM, 26 Febr. Dokkum krijgt weer een carillon inde koepel van zijn raadhuis. In 1835 werd het oude klokkenspel wegens de gebrekkige toestand waarin het verkeerde niet herplaatst, toen er een nieuwe koepel (de tegenwoordige) kwam. Een nieuw speelwerk moest- destijds f 8000 kosten, een bedrag dat de vroedschap te aanzienlijk vond voor „een zaak welke veel meer tot genoegen, dan wel tot wezenlijk nut of behoefte is strekkende.” De oude klokken werden verkocht voor 90 cent per Ned. pond aan de wed. Surig te Amsterdam,. met welke mededeling het fabeltje uit de wereld kan worden geholpen als zouden de klokiken zijn gestolen en naar Enkhuizen verhuisd. Vóór en tijdens het in 1954 te Dokkum gevierde 12-eeuwenfeest heeft een commissie gelden ingezameld voor het aanbieden vaneen carillon aan de stad. Het gelukte niet de aanschaffingsprijs van f 21.174 tijdig bijeen te krijgen en de gelden zijn er nog niet helemaal. Daar de materiaalprijzen stijgende zijn heeft de raad thans besloten f 5500 uit de gemeentekas beschikbaar te stellen om het ontbrekende deel der aanschaffingskosten aan te vullen. --- In Spanje 31 doden BUS VLIEGT IN BRAND MADRID, 27 Febr. Eenendertig doden en acht zwaar gewonden heeft Zaterdag een ongeluk in Spanje geëist, waarby een autobus op de weg van Villa Castin naar Vigo (Noordwest-Spanje) in brand vloog. De chauffeur zou de macht over het stuur verloren hebben waarna het voertuig met grote snelheid tegen een stenen paal botste en de benzinetank ontplofte. De meeste inzittenden van de bus waren boeren, die naar de markt gingen. Ongeveer tien inzittenden van de bus zijn aan de dood ontsnapt, onder wie de chauffeur. Hij wordt door de politie vastgehouden voor een verhoor. --- Goed behandeld in Rood-China Vreemde verklaringen door vrijgelaten Amerikanen Gezond maar afwezig HONGKONG, 27 Febr. Zondag zijn te Hongkong twee Amerikanen aangekomen die door de Chinese communisten zijn vrijgelaten na een gevangenschap van drie jaar te Peking. Het zijn mevrouw Walter A. Rickett, een onderwijzeres en dr Malcolm Bersohn, een student. Zij verklaarden bij aankomst, dat zij gevangen zijn gehouden op beschuldiging van spionnage. De student Bersohn verklaarde, dat hij een spion voor de Amerikaanse geheime dienst is geweest. Hij roemde de goede behandeling, die hij in communistische gevangenissen heeft ondervonden. Hij was in Juli 1951 gearresteerd. Enige dagen geleden moest hij voor een gerechtshof verschijnen. Toen werd hem meegedeeld, dat hij tot drie-en-een-half jaar gevangenisstraf was veroordeeld en dat hij deze straf reeds had uitgezeten, zodat hij vrijgelaten werd. Mevr. Rickett verklaarde eveneens 'een uitstekende behandeling te hebben genoten. Zij was samen met haar echtgenoot in 1950 gearresteerd wegens activiteit tegen het nieuwe China. Zij wist niet, tot hoeveel jaar gevangenisstraf haar man veroordeeld was. Wel zei ze, dat „zijn misdaden te ernstig” zijn geweest om kwijtschelding van straf mogelijk te maken. Op de journalisten maakten Bersohn en mevr. Rickett een vreemde indruk. Zij zagen er goed gezond uit, doch schenen geestelijk geheel afwezig te zijn. In hun verklaringen over eigen schuld en de uitstekende behandeling die zij in communistisch-China hadden gekregen, gebruikten zij letterlijk slagzinnen zoals die inde anti-Amerikaanse campagne door Radio-Peking en de Chinese pers worden gebruikt. Nieuwe rijtuigen voor de N.S. UTRECHT, 27 Febr. Indertijd is door de N.S. bij de Nederlandse industrie een bestelling geplaatst van 186 stalen doorgangsrijtuigen. Onlangs zijn hiervan de eerste rijtuigen afgeleverd en in dienst gesteld. Ze zijn bestemd voor het binnenlands vervoer over de lange afstand. Sinds kort rijden de eerste rijtuigen van dit nieuwe type op de verbinding met Maastricht. Gebleken is, dat ze ook bij over lange afstanden gehandhaafde hoge snelheden een rustige gang blijven houden. --- Suske en Wiske in „De Speelgoedzaaier" (72) --- Advertentie Lijm niet met verdriet, lijm met ¥E LP ON --- Vandaag Het is ongetwijfeld een gelukwens waard, dat de Nederlandse Redersvereniging ter gelegenheid van haar vijftigjarig bestaan met het praedicaat Koninklijke geëerd is. Wij hebben door de eeuwen heen de naam gekregen, een zeevarend volk te zijn, de vrachtvaarders der wereld op de zeven zeeën, en we zijn dat ook nog wel, hoewel het de laatste jaren niet zo gemakkelijk schijnt te zijn geweest om in voldoende mate Nederlands personeel aan te trekken. Vandagenaar hoorde zelfs al, dat er op enkele schepen onder Nederlandse vlag Duitse stuurlui dienst doen. Dergelijke personeelsmoeilijkheden zouden aanwijzing kunnen zijn, dat voor de Nederlandse jongeren de aantrekkingskracht van de zee niet meer zo groot is. Hetgeen te betreuren zou zijn, want dit zou kunnen wijzen op een verminderde liefde voor de zee en de zeevaart bij die jongeren. Hoe dit ook zij, wij hebben onze grote rederijen nog en wij weten dat die goed staan aangeschreven, evenals onze schepen en het vakmanschap der bemanningen. Dat de samenwerking der reders, bij het bereiken van het goud, geprezen en geëerd is, mag dan ook volkomen verdiend worden genoemd. Zij timmeren veelal niet aan de (zee)weg, maar zij verdienen zeker de dank der natie, die terecht vertrouwt en verwacht, dat onze koopvaardij de Nederlandse vlag hoog zal houden tot inde uithoeken der wereld. Dat klinkt misschien als een gemeenplaats, maar Vandagenaar meent wat hier werd neergeschreven en hij gelooft te weten, dat wij Nederlanders er toch eigenlijk allemaal zo over denken. En daarom: hulde aan onze gouden reders en allen die de wereldzeeën bevaren. Zij nemen een belangrijke plaats in in ons volksbestaan. --- Advertentie Tegen KOU, GRIEP, KOORTS: t Zwitsaletten --- Westduitsers zijn beu van al het gedebatteer Vier dagen waren nodig om de Parijse accoorden goed te keuren Al het kruit verschoten (Vervolg van pag. 1) De verdragen gaan thans naar de Bondsraad (Eerste Kamer) en daarna kunnen ze misschien over een week of twee naar het staatshoofd prof. Heuss gaan, om door hem te worden getekend. Ze zullen pas van kracht kunnen worden, nadat alle andere staten ze eveneens hebben bekrachtigd. De socialistische leider Ollenhauer heeft gisteravond na de zitting nog verklaard, dat over het uiteindelijk lot van de accoorden nog niet beslist is en dat de Duitse Socialistische Partij haar strijd in voile om vang zal doorzetten. Ollenhauer heeft Zondagmiddag tijdens de debatten een rede gehouden, die bijna vijf kwartier duurde. Hij verklaarde daarin overtuigd te zijn, dat, wanneer de verdragen waren aanvaard, de Sovjet-Unie de reeds door haar aangekondigde consequenties er uit zou trekken, die zeer onaangename gevolgen voor West-Duitsland zouden hebben. Wij zijn, zo zei hij, thans in gevaar, dat de kans op hereniging van Duitsland op vredelievende wijze voor lange tijd verloren is. De fractie van de Vrije Democratische Partij is gisteravond laat nog bijeen geweest om de spanningen te bespreken, die binnen de coalitie zijn ontstaan door de rede van haar voorzitter Dehler. Ook op Zondag De Bondsdag heeft, om tot het resultaat van gisteren te komen, vier dagen achtereen vergaderd. Donderdagochtend was de eerste vergadering al om negen uur begonnen. Gedurende de eerste drie dagen geschiedde de tweede lezing van de verdragen. Deze werd Zaterdagavond pas na het midder- ‘ nachtelijke uur beëindigd, nadat men tijdens die drie dagen circa 36 uur bijeen was geweest. Zondagmiddag om twaalf uur kwam men weer bijeen. De uitslag van de stemming van Zaterdagnacht na de tweede lezing kwam zijna geheel overeen met die na de derde van Zondagavond. Het is gisteren voor de eerste keer sedert het ontstaan van de Bondsdag geweest, dat de leden ook op Zondag vergaderden. Op straat stonden weer vrij veel politie-agenten om eventuele betogingen de kop in te drukken. Zowat alle sprekers hadden hun kruit al gedurende de eerste dagen verschoten. Ze konden dus niet veel nieuws meer vertellen, maar toch hielden ze weer eindeloze redevoeringen, die soms wel een uur of nog langer duurden. Ook door de radio Er hing af en toe een vervelende stemming in de zaal en Zondag was zelfs het balcon, dat voor buitenlandse diplomaten en andere vooraanstaande bezoekers is gereserveerd, maar heel zwak bezet. De Westduitse radiostations hebben gedurende de laatste vier dagen tot laat in de avond de debatten in de Bondsdag uitgezonden. De uitzendingen werden slechts onderbroken voor de nieuwsberichten. De afgevaardigden zelf waren intussen ook al doodmoe van het luisteren naar de vele toespraken geworden. Men kon dat duidelijk op hun gezichten lezen. De voorzitter van de fractie van Adenauers CDU, Von Brentano, heeft gisteren nog eens uitvoerig uiteengezet waarom men voor de accoorden moest stemmen. Hij wees er o.a. op, dat voor West-Duitsland een vrijwillige neutraliteit, zoals die van Zweden of van Zwitserland, niet mogelijk is. De wereld zou dat trouwens niet toestaan. Ook na de ratificatie zou volgens Von Brentano de Sovjet-Unie verder wel contact met de Westelijke mogendheden zoeken, omdat zij tenslotte evenveel belang heeft bij een ontspanning van de toestand als de andere volkeren van de wereld. Twee boerderijen bij Hierden afgebrand Talrijke varkens omgekomen HARDERWIJK, 28 Febr. — In de buurtschap Hierden bjj Harderwijk zijn Zondagmiddag twee boerderijen met twee hooibergen en twee schuren, een prooi van het vuur geworden. De brand is ontstaan in de boerderij van de landbouwer D. v. d. Berg en is kort na het begin overgeslagen op die van de landbouwer M. Franken, die in de onmiddellijke nabijheid stond. De branweer van Hierden werd direct gewaarschuwd en kort daarna ook die van Harderwijk. Zij konden echter niet verhinderen, dat beide boerderijen met schuren en hooibergen geheel in as werden gelegd. Een gedeelte van de inboedel kon tijdig in veiligheid worden gebracht. De koeien werden ook gered, doch drie pinken en negentien varkens kwamen in de vlammen om. De landbouwers waren laag verzekerd. Omtrent de oorzaak is nog niets bekend. NIEUWS IN HET KORT Zes doden bij vliegongeluk. — Een Argentijns passagiersvliegtuig is nabij de grens met Paraguay naar beneden gestort, waarbij zes der zeven inzittenden om het leven zijn gekomen. De zevende werd ernstig gewond. Zeven doden door blikseminslag. — Door blikseminslag in het gebied van Santos, in Brazilië, zijn zeven arbeiders om het leven gekomen en acht gewond. Verkeersslachtoffers. — Volgens het Westduitse Bureau voor de Statistiek zijn in 1954 11.565 personen door verkeersongevallen op de Westdutt» wegen om het leven gekomen, 5,6 pmcent meer dan in 1953. --- Het huis van haar dromen ( door DOROTHY QEUNTIN ] Vergeef me. Ik wilde alleen maar zeggen, dat je er zo vreselijk jeugdig uitziet. Ze is nog héél jong, is ’t niet Mark?” „Ik ben negentien”, kwam Elsie tussenbeide. Ze voelde zich doodongelukkig en onzeker van zichzelf in haar simpele zwarte jurk en met haar volkomen gebrek aan houding. Mark voelde zich bijna even ongelukkig en daarbij was hij verontwaardigd. Diep in zijn hart wist hij, dat Yvonne over élk meisje, dat hij uitgekozen had, een vernietigend oordeel geveld zou hebben. Ze was het soort vrouw, dat geen enkele andere vrouw naast zich kon dulden. Ze was zelfs enigermate jaloers op de oude Annie, zijn huishoudster, en hij wist, dat als ze trouwden, hij heel wat moeite zou hebben om deze goede ziel in zijn dienst te houden. Hij kon echter even koppig zijn als Yvonne, en hij vond het intens minderwaardig, dat ze een onschuldig jong kind als Elsie op een dergelijke manier behandelde.... Kortaf zei hij: „Elsie kan typen en stenograferen en chaufferen. Ze wordt stellig een prima secretaresse. Neem een drankje, Yvonne”. „Je bent veel te klein om ineen grote wagen overeen lange afstand te chaufferen”, zei Yvonne, terwijl ze opnieuw critisch naar Elsie keek. „Mark rijdt regelmatig heen en weer naar Londen en dat is een enorme afstand”. Met een sierlijk gebaar schonk ze zich een likeur i in. 1„Ik kan heel gemakkelijk een afstand van 200 km volhouden en ik word nooit wagenziek”, zei Elsie uitdagend, terwijl 10 _ Het klonk wreed, onnodig wreed. Elsie kon ’t zich opeens voorstellen, hoe ze samen door de telefoon over haar gesproken en gelachen hadden.... Hij moést haar verteld hebben, dat ze een wees was. Haar handen klemden zich om de leuningen van haar stoel en even voelde ze de neiging om deze mooie jonge vrouw iets naar ’t hoofd te slingeren. Maar dan keek ze naar Mark en voor het eerst zag ze een litteken op zijn wang, dat op dit moment donker gekleurd was. Zijn mond was één strakke lijn en het wijnglas, dat hij in zijn hand gekneld hield, brak opeens bij de voet af. Het geluid van het brekende glas verbrak de spanning. „Hoe onhandig van me”, riep Mark verontschuldigend uit. Het glas was gelukkig leeg. Yvonne deed geen enkele poging om hem te helpen, de twee stukken bij elkaar te zoeken. Ze glimlachte en stak een sigaret op. Elk gebaar van haar was zelfverzekerd en uitermate j sierlijk. j „’t Spijt me, Elsie”, zei ze rustig, „Ik vergat, dat je inderdaad een wees bent. I ze zocht naar een mogelijkheid om de naam van Sir Leo te noemen. Yvonne was kennelijk een snob. Bovendien maakte ze ’t overduidelijk, dat Mark Hilary haér eigendom was, en dat iemand anders zijn handen thuis moest houden Elsie voelde zich opnieuw ongelukkig zonder andere achtergrond dan ’t weeshuis en juffrouw Carmichael’s Bureau. Ze zou geheel op haar eigen kunnen moeten vertrouwen en juist op dit moment was ze niet helemaal zeker van haar capaciteiten ! Juffrouw Clair vond haar klaarblijkelijk een volkomen verkeerde keuze en waarschijnlijk zou ze trachten Mark Hilary er toe aan te zetten, iemand anders te nemen.... „Hoe dan ook, ik neem aan, dat je weet wat je wilt, lieveling”, merkte Yvonne luchtig op, terwijl ze Mark aankeek, „en ik hoop, dat dit kind een succes zal blijken te zijn. Je kunt helaas zelf niet zien. Mark, hoé jong ze is”. Ze keek even met een koud lachje in Elsie’s richting. „Je vind ’t hoop ik, niet erg dat ik zo openlijk over je spreek. Maar meneer Hilary kan momenteel helaas zelf niet zien, en als ik me bedenk, welk soort boek hij van plan is te schrijven, dan vind ik dat hij beter een ouder iemand had kunnen nemen”. lemand met één voet in het graf en een doktersgraad inde letteren, een échte blauwkous, dacht Mark geamuseerd, hoewel er een verbeten trek op zijn gezicht bleef. Ook kwam hij tot de conclusie, dat Elsie op de een of andere wijze overeen zekere charme moest beschikken misschien alleen de charme van héél jong te zijn aangezien anders Yvonne zich niet zó ingespannen zou hebben om het meisje af te keuren. „Ik heb met de verschillende candidaten een onderhoud gehad, Yvonne”, zei hij met nadruk, „en of ik al dan niet zien kan, doet weinig af aan de capaciteiten vaneen secretaresse. Elsie komt een maand op proef bij me werken en ik ben er stellig van overtuigd, dat we na die maand beiden graag onze samenwerking zullen continueren”. „Als ze ’t tenminste op Willows inde winter kan uithouden”, merkte Yvonne sceptisch op. „Het kan daar oersaai en benauwend zijn, liefste”. _ Elsie zat met een doodongelukkig gezicht op de harde rechte stoel en vroeg zich af, wanneer ze weg zou kunnen gaan. Er werd opnieuw drank ingeschonken en Yvonne merkte spottend op, dat Mark voor Elsie beter wat limonade had kunnen bestellen. Mark lachte opeens. „Houd je van limonade, Elsie?” vroeg hij. „M’n meest geliefde drank is sinaasappelsap”, antwoordde Elsie, terwijl ze dacht aan de bijzondere manier, waarop de moeder van het weeshuis deze drank wist klaar te maken. Ze verbaasde zich er over, toen ze Mark hoorde lachen, als was haar antwoord buitengewoon geestig. Enigszins verlegen voegde ze er aan toe: „Ik geloof, dat ik er vandoor moet, meneer Hilary. We moeten voor 10 uur binnen zijn in het Tehuis.” „Allemensen de avond begint pas”, merkte Yvonne op. „Durf je ’t niet te riskeren, er uitgegooid te worden, nu je er toch zo spoedig weg zult gaan?” Het was half tien. De avond begon inderdaad pas. Yvonne had gedineerd met de markies en de markiezin van Hazeldene en had dit een buitengewoon vervelende bezigheid gevonden. De markiezin was echter een uitstekende relatie en 'het was goed om ineen restaurant in zulk gezelschap gezien te worden.... Yvonne wilde zich nu echter graag amuseren en het leek haar grappig, om dit jonge kind nog een poosje in Mark’s tegenwoordigheid od de proef te stellen. Ze wilde Mark’s besluit om haar aan te stellen, aan ’t wankelen brengen. Er was reeds iets van aarzeling bij hem te bespeuren .... „O nee, dat zou ik niet kunnen doen”, antwoordde Elsie. „Juffrouw Brown is altijd erg aardig voor me. Ik zal even m’n jas halen, meneer Hilary ” Ze liep naar Mark’s slaapkamer en met een verlegen gezicht kwam ze met de jas aan terug, zich nog meer dan voorheen bewust van het contrast tussen Yvonne en haarzelf: Yvonne, stralend in avondtoilet, met koperkleurige krullen en groengrijze ogen, en zijzelf ineen saaie, afgedragen, donkere wintermantel.... „Goedenavond, juffrouw Clair, goedenavond, meneer Hilary”, zei ze zacht. Yvonne knikte enkel. Maar Mark stond op en schudde haar de hand. „Wil je geen ta::i hebben?’ vroeg hij bezorgd, „Nee, dank u. Ik kom er heel gemakkelijk met de bus. Hoe laat verwacht u me morgenochtend?” (Wordt vervolgd) ---