Advertentie 1 Bedenk, dat alt een onvc V doend vertinde Idnde 1 hoest een tmkfae bont i Mthmttlsebe tnoleg lamm «verblijven. Neem geen ril co, bestrjjd Underboest os middellijk met de heerlijk ve (achtende, tlijmoplossendi – --- Toenemende ongerustheid van de zijde der Sovjet-Unie „Schaduw oorlogskabinet” voor intensivering van „koude oorlog” Onder de directe leiding van Molotof, die kortelings van zijn functie als minister van Buitenlandse Zaken der Sovjet-Unie ontheven is, zijn veranderingen aangebracht in het Russische kernkabinet voor de landsverdediging, aldus luiden in politieke kringen te Warschau ontvangen berichten. Naar men verklaart, is Molotof belast met de coördinatie op lange termijn van het industriële en militaire potentieel der Sovjet-Unie en haar bondgenoten in Oost- en Centraal-Europa. Deze stappen, zo verklaart men in genoemde kringen, weerspiegelen een toenemende ongerustheid van de zijde der Sovjet-Unie naar aanleiding van de vorderingen van het plan-Marshall en het succes bij de activiteit om tot een Atlantisch Pact te komen. Men meen te Warschap, dat de eerste taak van het herziene kernkabinet voor de defensie een bijeenroeping zal zijn vaneen conferentie, waaraan de opperbevelhebbers inde Oost-Europese landen met hun politieke adviseurs en hun raadgevers op gebied van de inlichtingendienst deel zullen nemen. Deze conferentie zou binnenkort in Hongarije worden gehouden. In sommige kringen is men van oordeel, dat de volgende stap zal bestaan uit het naar Moskou roepen van afgezanten uit de landen van het Oost-Europese blok, teneinde hen te instrueren omtrent de maatregelen der Sovjet-Unie voor het tegengaan van de toenemende invloed van het Westen op de Scandinavische landen pn besprekingen te houden over herziening van het verlenen van prioriteit voor de zware industrie. Diplomatieke visie. De recente mutaties inde Sovjetleiding worden door ervaren diplomaten te Lake Success gezien als stappen van premier Stalin om een „schaduwoorlogskabinet” voor een intensivering van de „koude oorlog” te vormen. Men kent betekenis toe aan het feit, dat Molotof, Mikoyan en Efremof zijn vrijgemaakt van dagelijkse ministeriële werkzaamheden om werkzaam te zijn inde bureaux van de premier zelf. Men gelooft, dat Stalin probeert een meer effectief contröle-lichaam te scheppen dooreen aantal deskundigen op het gebied van de buitenlandse politiek, de buitenlandse handel en de economie samen te brengen inde kernen van het Sovjet-bestuur. Deze veranderingen worden te Lake Success gezien in het licht van verhevigde aanvallen tegen het Westen. Dit was vooral merkbaar inde V. N., waar de Sovjet en Oost-Europese gedelegeerden Amerika en Engeland oorlogsstokers en potentiële agressors noemden. Laatste aanbod. Verleden jaar November werd in Öost-Europese kringen voorspeld, dat een laatste „vredesoffensief” zou worden beproefd. Dit kwam tot uiting in het aanbod van Stalin voor een ontmoeting met president Truman. De verwerping van dit aanbod, alsmede het mislukken van de onderhandelingen over de kwestie Berlijn en het bespoedigen van westelijke regionale pacten, worden geacht de Sovjets overtuigd te hebben, dat het het Westen ernst is. , NOG EEN MUTATIE IN MOSKOU, Radio Moskou heeft bekend gemaakt, dat Alexander Jefremof is benoemd tot vice-voorzitter van de Sovjetraad van ministers. Zijn vorige func tie van minister van de machinewerktuigindustrie wordt overgenomen door Anatoli Kostoesof. --- Noodkreet uit Hongarije „Wij willen ntet beklaagd, maar gered worden” HET GAAT OOK OM ONZE ZAAK (Speciale K.N.l'.-corresponiientie). Budapest, Maart 1949. – liet is in deze dagen van angst en beproeving voor ons Hongaren van christelijke huize een grote vertroosting, wanneer ons vertrouwelijke en betrouwbare berichten bereiken omtrent de storm van protesten, die in het nog vrije Europa en in Amerika het proces tegen kardinaal Mindszenty heeft verwekt. Van meer belang voor ons echter is de vraag of deze protesten gevolgd zullen worden dooreen doelmatig strijdplan ter beteugeling en kering van de communistische vloedgolf, dan wei of op al deze moties en meetings, gloeiend van verontwaardiging en afschuw, na enkele dagen weer de gewone stilte zal volgen en men zich voor de zoveelste maal apatisch gaat neerleggen bij de nieuwe schanddaad, op last van Moskou aan de mensheid begaan. De leiders van de Sovjet rekenen reeds met het laatste. Niet alleen katholieken en protestanten, doch alle mensen, voor wie vrijheid en beschaving nog waarde en betekenis hebben, moeten toch eindelijk wel inzien, welke plannen de communisten doorvoeren inde landen, die door hen zijn bezet of onder hun invloed staan. Daar het God-hatende bolsjewisme geen ingang kan vinden bij godsdienstige mensen, moet de godsdienst worden uitgeroeid. Tegen dit regiem van terreur en verdrukking kan slechts een algemene en stelsematig gevoerde campagne het gewenste succes opleveren. Het is de hoogste tiid. dat allen van goeden wil de handen ineen slaan. Aangezien het bolsjewisme geen onderscheid maakt tussen katholieken en protestanten moeten deze hun orlderlinge geschillen terzijde zetten, ter bescherming van godsdienst en vrijheid en alles wat hun dierbaar is. VOLDOENDE? Ongetwijfeld bezitten wij christenen in het gebed een machtig middel om Gods hulp en bijstand af te smeken in de lichamelijke en geestelijke noden, waarin millioenen mensen verkeren. Maar is het gebed voldoende? Moet de nog vrije wereld maar rustig blijven toezien, hoe door infiltratie, intimidatie en door verraad van valse broeders het ene volk na het andere onder het juk van Moskou wordt gebracht? Mag zij er lijdelijk in berusten dat inde christelijke landen van Oost-Europa de godsdienst met wortel en tak wordt uitgeroeid? Zo dachten niet de honderdduizenden Kruisvaarders, die twee eeuwen lang zijn opgetrokken naar het Heilige land, om het voor de vrome pelgrims weer toegankelijk te maken. Zo dachten ook niet onze voorvaderen, die eeuwenlang als een levende verdedigingswal Europa en de christelijke beschaving hebben beschermd en gered tegen de fanatieke volgelingen van de profeet. In die tiiden was men schijnbaar beter doordrongen van de vermaning vervat inde aloude spreuk „Ora et la bora”. Alleen met bidden en praten komt men er niet meer. Er zullen offers moeten worden gebracht voor het herwinnen der goederen, die reeds verloren gingen en die nog verder verloren dreigen te gaan. Wat telt goud, wat tellen geld en goed nu zoveel hogere waarden op het spel staan. Als over 20 jaar geen christelijke jeugd meer leeft in Europa en een nieuw geslacht is opgegroeid zonder christelijke moraal, dat verstrikt inde valse en gevaarlijke leerstellingen van het communisme, is ingelijfd bij de legers van de Sovjet, dan zullen de krachten der Westers© landen te kort schieten om te ontkomen aan de worgende strop, die reeds voor hen klaar ligt. Voor het Westen is het ogenblik aangekomen om te beslissen of het in vrijheid wil blijven voortleven of dat het zich wil laten brengen in dezelfde slavernij, waarin de volkeren achter het ijzeren gordijn reeds zijn gemaakt. Mogen vooral de gebeurtenissen der laatste weken de ogen der vrije wereld voorgoed geopend hebben, dan zal het lijden van de talloze slachtoffers niet tevergeefs zijn geweest. Wij Hongaren, die weten wat het betekent te leven onder de tyrannie van Moskou, roepen de nog vrije wéreld toe: Laat U geen zand inde ogen strooien; laat U niet geruststellen door beloften, die niet gehouden worden. Het gevaar nadert ook U. Het wordt dreigender van dag tot dag. Et tua res agitur! Het gaat ook om Uw zaak! LAATSTE HOOP Denk aan ons, die van alle middelen beroofd, onze christelijke natie door het goddeloze bolsjewisme zien verzwelgen, als er niet snel hulp komt opdagen. Vergeet niet dat het eens de Dobo’s, de Losonczy’s en de Zrinyi’s waren, die hun leven gaven voor het behoud van de Westerse christenheld: dat eens op de wallen van Nandor Fehérvar (thans Belgrado) dé Hongaarse held Johannes Hunyadi en de Capucijnermonnik Johannes Kapïstranus, de eerste het zwaard en de laatste het kruis omkneld, hun dappere scharen aanvoerden en aanvuurden in de strijd op leven en dood. Toen in Uw welvarende landen een Rubens en een Rembrandtin ongestoorde rust hun onsterfelijke meesterwerken schie pen, offerde het Hongaarse volk zich op ineen rusteloze en bloedige kamp, waarin ze voor U vrijheid en beschaving gered hebben. Van achter het ijzeren gordijn wagen wij het, dit alles in uw herinnering terug te roepen. In onze grote nood en bekommernis vragen wij U niet om beklaagd, maar om gered te worden en onze kinderen te behoeden voor de christelijke godsdienst, welke wij duizend jaar beleden’en eeuwenlang verdedigd hebben. Onze laatste hoop is gevestigd op de nog vrije wereld, vooral op de nazaten van hen, voor wie onze voorvaderen gestreden en geleden hebben en hun goed en bloed ten offer brachten. Moge het Hongaarse volk en alle volken in Midden- en Oost-Europa, die met elkaar hetzelfde droevige lot delen, in deze verwachting niet worden teleurgesteld. Igazsagos Matyas. --- GROTE MACHT VOOR S.E.D – POUTBURO (Van onze Berlijnse correspondent). BERLIJN, 9 Maart. Het „Politburo” van de S. E. D. oefent sedert de laatste weken op het gehele politieke leven van de Duitse Oost.zöne een actieve invloed uit. Het deelt tevens sedert twee weken bindende bevelen, uit aan de Duitse handelskamer, welke voordien onder de Sovjet bezettingsmacht stond. Het Duitse Politiburo ontvangt zijn instructies rechtstreeks van het Politburo van de communistische partij ln Moskou. De verbindingsman tussen belde is de voormalige S. E. D. burgemeester van Groot-Berlijn Anton Ackermann. Een en ander betekent, dat zijn bevoegdheden die der plaatselijke Sov. jet-bezetting voorbij gaan. Het D-uitse Politburo streeft ernaar om zo diep mogelijk door te dringen tot de blok. politiek van de partijen van de Oostzóne. Op zijn voorstel zullen de verkiezingen voor de landdagen van de vijf Oost-zöne landen samenvallen met de gemeenteraadsverkiezingen in de Oost-zöne. Voor beide verkiezingen zou slechts een eenheidslijst worden opgesteld. --- Internationaal Eucharistisch Congres Het Internationale Eucharistische Congres wordt dit jaar van 5 tot 10 Juli in Nancy (Frankrijk) gehouden. Nancy treft thans voorbereidingen om de te verwachten 50.000 gelovigen onder dak te brengen. Het laatste Internationale Eucharistische Congres werd ln 1939 in Keulen gehouden. --- Compromis met republiek lijkt onmogelijk Zal den Haag zich toch laten dwingen ? Te midden van de verwarring, die hier op politiek gebied heerst zo telefoneert ons onze correspondent te Batavia is slechts één ding duidelijk, n.l. dat de positie van Nederland steeds sneller achteruit gaat. Nog nooit waren inde laatste drie jaren zo weinig lichtpunten voor Nederland te zien als thans. Hetgeen de laatste tijd herhaaldelijk gevreesd werd, schijnt thans werkelijkheid te worden: het grootste deel van de federalisten steunt de republikeinse eisen, die Nederland echter onaanvaardbaar noemt. 8.F.0. en Republikeinen. Geheel duidelijk is de zaak nog niet geworden, sedert de vorige week het gerucht ging dat de bijeenkomst voor Federaal Overleg het standpunt der republikeinen aanvaard zou hebben, inzake het herstel van het republikein se gezag in Djocja en zelfs ook ten aanzien van de rol en de bevoegdheden van de commissie der Ver. Naties voor Indonesië. (U.N.C.1.) Dit laatste onderwerp wordt in Nederlandse politieke kringen te Batavia gezien als een allerbelangrijkst principiële kwestie. Volgens de resolutie van de Veiligheidsraad immers zou bedoelde commissie het recht van verregaande inmenging krijgen terwijl de verantwoordelijkheid bij Nederland blijft berusten. Intussen staat Den Haag nog altijd klaar om in goed drie maan den tijd de souvereiniteit over te dragen overeenkomstig het zgn. plan-Beel. Dat de Indonesiërs dit plan aanbieding van integrale gezagsoverdracht compleet zelfs met snelle terugtrekking van de Nederlandse troepen __ niet trappelend van ongeduld aanvaarden, wordt zelfs te Batavia door weinigen geheel begrepen. Meer geven dan de resolutie verlangt De kwestie is dat Nederland de resolutie van de Veiligheidsraad niet wil accepteren, maar daarvoor een plan inde plaats wil stellen, dat zelfs sneller naar het beoogde doel, stichting van de souvereine Ver. Staten van Indonesië, voert, maar langs andere weg. Ook aan het volgen van deze andere weg acht Nederland grote nadelen verbonden, maar met het oog vooral op de internationale druk wil het deze aanvaarden. Uit het antwoord van Sukamo op de uitnodiging voor de Ronde Tafelconferentie is echter gebleken, dat de republikeinse leiders eerst de resolutie van de Veiligheidsraad uitgevoerd willen zien en daarna wel willen besluiten ook Nederland’s alternatieve plan dus de zo snelst mogelijke souvereiniteitsoverdracht te aanvaarden. Nederland heeft In dit geval de nadelen zowel van de Velligheidsraadresolutie als die van het plan -Beel te slikken. Begrijpelijk dat hieromtrent grote ongerustheid te Batavia heerst. Bovendien is het zeer moeilijk iemand te vinden, die met enige overtuigingskracht de mening verdedigt dat Den Haag de woorden van minister Stikker van enige geleden bewaarheid zal maken: slechts volledige uitputting zal ons op de knieën dwingen. In elk geval heeft men hier in brede kringen de Indruk dat Den Haag steeds minder neiging gevoelt alsnog het risico te lopen in heftig conflict met de Ver. Naties te komen. Daarnaast lijkt het onmogelijk tot een compromis te komen met de republikeinse leiders, die immers voor alles vast houden aan de bestaande resolutie en die steeds sterker worden door de druk van het buitenland en de steun vaneen groot deel der federalisten. De weerslag En tenslotte heeft deze onzekere politieke situatie zulk een nadelige invloed op de militaire en economische toestand aanmoediging van de guerilla-strijders en ontmoediging van die Indonesiërs die zich voor beide partijen gunstige oplossing zouden willen Inzetten dat ook daardoor Nederland zwakker en bijgevolg de republikeinse leiders sterker komen te staan. Den Haag zal thans of snel aan de republikeinse eisen moeten toegeven óf zich daar zo hardnekkig tegen moeten verzetten, dat voor niemand twijfel aan haar houding mogelijk blijft. Aan beide houdingen zijn grote nadelen en gevaren verbonden. ( Sombere geluiden J --- West Duitse Mark enig wettig betaalmiddel in West-Berlijn Naar uit goed ingelichte bron wordt vernomen, zal binnenkort nog alleen de West-Duitse Mark wettig betaalmiddel zijn inde Westelijke sectoren van Berlijn. Ondanks de wens der geallieerde en Duitse overheid de beslissing tot op het laatste ogenblik geheim te houden, zijn al te vee] lichamen bij de uitwerking van het nieuwe muntstelsel betrokken om het nog langer te kunnen verbergen. Door de economische en financiële aansluiting van de Westelijke sectoren van de voormalige Duitse hoofdstad bij de Brits-Amerikaanse zóne wensen de geallieerde autoriteiten in zekere mate de weigering goed te maken, Berlijn als twaalfde land inde Westerse staat op te nemen. Het nieuws, dat de laatste hand gelegd wordt aan een nieuwe munthervorming, doet zich reeds inde wisselkoers gevoelen. --- Opperste Sovjet op het Kremlin bijeen Stalin en Molotof zien er goed uit. Meer dan 1000 afgevaardigden o.w. ongeveer 200 vrouwen uit alle delen van de Sovjet-Unie zouden, naar verwacht werd, Donderdag (gisteren) in het Kremlin bijeenkomen voor een zitting van de Opperste Sovjet van de USSR. Dit is de vijfde gewone zitting van de Opperste Sovjet sedert haar verkiezing in Februari 1946. De Opperste Sovjet bestaat uit twee kamers, de Raad van de Unie, die gekozen wordt op basis van 1 afgevaardigde op elke 300.000 Inwoners, en de Raad van Nationaliteiten, bestaande uit vertegenwoordigers, gekozen door elk van de 16 republieken, autonome republieken, *9 autonome gebieden en 10 nationale gebieden. De Raad van de Unie omvat 682 leden, de Raad der Nationaliteiten 657. Gewoonlijk zijn maarschalk Stalin, Molotof en andere leiders van regering en Politbureau aanwezig bij de behandeling van de begroting, een van de voornaamste punten op de agenda. Later werd bericht, dat de bijeenkomst inderdaad was doorgegaan. De vergadering van de Raad van de Unie begon het eerst. De gezamenlijke zitting van de twee kamers, welke des avonds werd gehouden, werd bijgewoond door Stalin en Molotof. omgeven door het merendeel der leden van het politieke bureau. De afgevaardigden en vele genodigden juichten hen enie minuten toe, toen zij inde regeringsloges verschenen. Stalin droeg de uniform van veldmaarschalk en zag er buitengewoon goed uit. Ook de vice-premier Molotof, zag er goed uit en glimlachte. De gemeenschappelijke zitting duurde anderhalf uur. Nadat de minister van Financiën, Zwerefs, een Verklaring had afgelegd over de begroting voor 1949, werd medegedeeld, dat de twee kamers de begroting in gescheiden vergadering zouden behandelene. De uitgaven ten behoeve van de gewapende macht zouden 79 milliard roebel bedragen (ongeveer 39.5 milliard gulden). Dit bedrag maakt 19 procent van de totale begroting uit. --- ENGELSE DRUK INZAKE INDONESIË Volgens een bericht inde New YorK Times uit Lake Success dringen Engelse diplomaten er bij de Nederlandse regering op aan, concessies te doen, die de repiibliek er toe zouden kunnen bewegen de Ronde Tafel-conferentie m Den Haag bij te wonen. Er wordt aan toegevoegd, dat, ondanks de eerste, koele ontvangst van de uitnodiging der Nederlanders door de Republiek, de vertegenwoordigers van het Verenigd Koninkrijk hun hoop inzake een oplossing zouden vestigen op directe bespre kingen tussen Nederland en de Republikeinse leiders. De Times zegt, dat de voornaamste concessie, die Engeland de Nederlanders aanbeveelt, is het teruggeven van de stad Djocjacarta aan de republiek. Volgens berichten geloven Engelse kringen, dat, indien de Republiek weer in haar func tie hersteld wordt haar leiders wellicht hun weigering tot deelneming aan de door Nederland voorgestelde besprekingen zouden willen herzien. Volgens Engelse woordvoerders zou thans inde Verenigde Naties de neiging heersen, alles in het werk te stel len om beide partijen samen te brengen in plaats van het debat inde Veiligheidsraad te verlengen. Voorts wordt vernomen, dat de Tngelse ambassadeur in Nederland, sir Philip Nichols, in het begin van deze week een bezoek aan minister 'tikker gebracht heeft met betrekking tot de besprekingen inzake een oplossing in Indonesië. Ofschoon geen bepaalde inlichtingen omtrent de reden van dit bezoek beschikbaar waren, zou de algemene Engelse mening omtrent de situatie de volgende zijn: 1. De Nederlandse regering moet besluiten de resolutie van de Veiligheidsraad van 28 'Januari in zijn geheel uitte voeren. 2. De Republikeinse leiders moet worden toegestaan naar Djocjacarta terug te keren. 3. Ge enconferëntie inzake Indonesië zou met vrucht gehouden kunnen* worden zonder aanwezigheid van de Republikeinse leiders. --- Joego-Slavië dreigt Oostenrijkse conferentie te doen mislukken Gruber vraagt om vrede * Dr. Alcs Bebler, plaatsvervangend minister van Buitenlandse Zaken van Joego-Slavië, heeft op de Londense conferentie van plaatsvervangende ministers van Buitenlandse Zaken, die het vredesverdrag met Oostenrijk voorbereiden, verklaard, dat gedeeltelijke verwerping van Joego-Slavië’s compromiseisen ten aanzien van Oostenrijk de conferentiee dreigt te doen mislukken – Dit was Bebler’s’ derde verklaring in antwoord op de door de Sovjet-afgevaardigde Zaroebin overgebrachte verwerping door de plaatsvervangers van de drie eerste compromiseisen van Joego-Slavië: herziening van de Oostenrijks-Joego-Slavlsche grens, vorming van een Sloweens autonoom gebied binnen Oostenrijk en „aanzienlijke’’ herstelbetalingen. Nadat dr. Gruber, de Oostenrijkse minister van Buitenlandse Zaken had geantwoord en de Joego-Slavische compromisvoorstellen had verworpen, werd de zitting zonder verdere discussie tot heden verdaagd. Gruber verklaarde wederom, dat de Oostenrijkse regeering, hoewel Oostenrijk geen herstelbetalingen zou verrichten, bereid was economische concessies te doen om de economische, samenwerking met Joego-Slavië te verbeteren. „Heden heb ik van de bondsregering de definitieve opdracht gekregen thans om vrede voor Oostenrijk te vragen. Indien daarom de tussenkomst van een Joego-Slavische delegatie aan deze tafel niet verder tot dit doel bijdraagt, moet ik uit naam van de bondsregering verzoeken om onverwijlde erkenning van Oostenrijk’s grenzen", aldus Gruber. (Wij verwijzen verder naar ons Wcreldpanorama van vandaag. – Red. E.D.) STALIN.MASKERS IN CUBA. Cuba heeft een Russisch protest tegen het gebruik van camavalsmaskers, die Stalin voorstellen verworpen en de Russische legatie gewaarschuwd dat de „totalitaire propaganda” moet ophouden, aldus heeft het departement van buitenlandse zaken te’Havanna meegedeeld. --- Oostenrijkers leven temidden van onbetaalbare overvloed WENEN, de stad van de vele raadsels (van onze correspondent in Midden-Europa). WENEN, 3 Maart 1949. Toen we, de eerste tijd in Wenen, door de Karntnerstrasse wandelden, konden we onze ogen niet meer geloven. Want we zagen er, als ineen hoorn des overvloede, alle heerlijkheden uitgestald, die zelfs bij ons, in Nederland, nog slechts een sprookje zijn uit lang vervlogen tijden. Chocolade, textiel, zuidvruchten, alles prijkt hier verlokkend inde étalages. We wilden een overhemd kopen. „150 Schilling”, zei de winkeljuffrouw met haar charmantste Wiener glimlach, zodat we ons resoluut weer uit de winkel stortten, om deze verleiding te ontgaan. Want 150 Schilling, dat betekent voor ons, in Nederlands geld omgerekend, ongeveer 47 gulden.... En zo is alles navenant. Een stuk Engelse chocolade, dat in Engeland niet te koop is, kost hier zeven en een halve Schilling en als je ineen café een kop koffie drinkt, moet je de ober, fooi inbegrepen, met vijf Schilling honoreren. Levensmiddelen zijn natuurlijk nog op de bon. Maar toen wede eerste dagen (noodgedwongen onze dagelijkse maaltijden ineen volksrestaurant nuttigden, werd er over bonnen nooit gesproken. Alleen bedroeg de rekening, nadat we ons schaaltje „Gulasch” hadden leeggelepeld, 15 Schilling. Hadden we een beter établissement uitgezócht, waar je aparte borden en een servet krijgt, dan waren we niet beneden de dertig Schilling de deur uitgekomen. DE INTELLECTUELEN Hoe nu de Oostenrijkse bevolking temidden van deze prijzen leeft is een van de vele raadsels, waarmee ook de mensen hier geen raad weten. Een kennis van ons, die „Herr Doktor” is en een behoorlijke baan heeft op een van de ministeries, verdient per maand 800 Schilling. Dat betekent, dat hij per maand 100 Schilling uitgeeft voor zijn twee kamer-woning, dat hij, samen met zijn vrouw per maand 120 schilling betaalt voor alles, wat hij op de bon kan krijgen en dat hij dan nog juist voldoende over heeft, om op de „vrije” markt de nodige overige levensmiddelen te kopen en op Zaterdag middag en Zondag de kachel kan stoken. WU hij zich een pak laten maken van eenvoudige stof en bij een middelmatige kleermaker, dan kost hem dat twee maanden salaris. En deze man behoort nog tot de gelukkigen, die een woning hebben. Want moet je ln deze gebombardeerde stad, waar natuurlijk woningnood heerst, ergens in onderhuur gaan, dan betaal je, behalve het meervoud van 100 schilling ook nog de chicanes van de hospita. Zo kennen we een familie, man en vrouw en twee kinderen, die per dag en per persoon vijf minuten lang de badkamer mogen gebruiken, verder slechts met fluisterstemmen durven spreken en als op engelenvoeten door de kamers zweven, uit vrees, anders de hospita te vergrammen en opgezegd te worden. Dezer dagen ontmoetten we een onderwijzer, die twee kinderen heeft en 18 dienstjaren. Hij moet-zijn gezin in leven zien te houden met een salaris van 650 schilling per maand, hetgeen wil zeggen, dat ze daarvan honger moeten lijden. Gelukkig beschikt de man overeen hartroerend tenorgeluid, waarmee hij ’s Zondagsmorgens inde kerk solo’s zingt en iedere avond ineen tingeltangel aria’s van Lehar ten beste geeft, zodat hij met vrouw en kinderen inleven blijft. EN DE ARBEIDERS De arbeiders zijn naar verhouding nog het beste betaald, dank zij hun sterke organisaties. Een metselaar haalt b.v. makkelijk een 1300 schilling inde maand en er zijn specialisten-arbeiders on fabrieken, die per maand meer dan 2300 schilling mee naar huis nemen. Waarom Oostenrijk nu een tekort heeft aan vakarbeiders en teveel aan ambtenaren is ook al een raadsel. Men vertelde ons, dat een baan als ambtenaar toch altijd veel „verhevener” staat. En dan zal de zekerheid vaneen staatsbetrekking met pensioen ook veel gewicht inde schaal leggen, vooral nu de werkloosheid alweer h'"t' koo begint op te steken. Dat de „Wiener Kaffeehauser” ook nog altijd vol zitten, is voor een buitenlander evenzeer een raadsel. Om dit op te lossen, nam een collega ons eens mee naar een bekende gelegenheid inde binnenstad. We vielen op, omdat we alleen maar koffie dronken. Want de wijn en de champagne vloeiden er rijkelijk door vele kelen, waaruit overigens slechts Hongaarse klanken te voorschijn kwamen. Het was een van de trefpunten van Hongaarse vluchtelingen De vlucht uit die volksdemocratie is inde laatste tijd weliswaar veel moeilijker geworden, door bloedhonden en prikkeldraadversperring, maar als je een paar honderd dollar betaalt, is iedere Rus of iedere Hongaar van de bekende politieke politie, graag bereid, je over de grens in de vrijheid te brengen. En hier, in dit café wordt gehandeld, je kunt er alles kopen, vaneen stuk zeep tot wagonladingen vol met rijst, suiker, textiel en nylonkousen. Voor het grootste deel komen deze „ladingen” als „Liebesgaben” voor Oosrijk binnen. En deze „Liebesgaben” verdwijnen dan via café-tafeltjes in de „vrije” markt en inde étalages. Deviezen worden hier ook zwaar besproken en verhandeld. Eigenlijk bepalen deze lieden de vrije koers van de schilling. En de schilling stijgt. Want een maand geleden betaalde je hier voor een Zwitserse frank nog tien schilling, nu is hij nog maar hoogstens vijf schilling waard. „BEDAUERE SEHR” „Zwart” mag je deze praktijken niet noemen, want „zwarte” handel wordt alleen maar gedreven met sigaretten en bioscoopkaartjes. Sigaretten zijn hier staatsmonopolie en bonvrij. Maar voor een (slechte) sigaret betaal je ineen officiële „Trafik” nog een halve schilling per stuk, terwijl je bij iedere oorlogsinvalide op de straathoeken zoveel Chesterfields en Lucky Strikes kunt krijgen als je wilt voor 35 Groschen per stuk. Als je ineen van de grote bioscopen een nieuwe film wilt gaan zien, zegt de juffrouw van de kassa tegen je: „Bedauere sehr, alles is voor de hele week uitverkocht. Misschien volgende week.” Maar toch kun je dan gerust naar de bioscoop gaan, want voor de ingang biedt iedereen je een kaartje aan. Maar het kost dan drie of vier of vijfmaal de gewone prijs, al naar gelang 'de kwaliteit van de film. Onlangs greep de politie in, wat overigens door de verkopers als een onvriendelijke daad werd beschouwd. Onder de „zwarte” zondaren vond men zelfs ambtenaren Natuurlijk, een mens moet toch op de een of andere manier inleven blijven. En zo blijft Wenen voor ons een stad met vele raadsels. --- BIJEENKOMST CONSULTATIEVE RAAD WESTERSE UNIE. De consultatieve raad van de mogendheden van het Brusselse Pact zal 14 Maart te Londen bijeenkomen. Engeland en Frankrijk hebben het houden van deze vergadering voorgesteld, omdat overeenstemming over het voorgestelde Atlantische Pact in zipht is en voorts omdat het van belang is de regeling van de komende conferentie over de Europese Unie te bespreken. --- GERUCHTEN KOND EISENHOWER Een woordvoerder voor president Truman weigerde desgevraagd com. mentaar te leveren op het bericht, dat generaal Eisenhower aangeboden zou hebben zijn ontslag te nemen als president van de universiteit van Columbia, teneinde zijn tijd volledig te kunnen besteden aan de nationale defensie- In het bovengenoemde bericht, dat verscheen inde ..Brooklvn Eaple ’ werd gezegd, dat Truman het aanbod van de hand gewezen had omdat een dergelijke verandering opschudding inde wereld zou Verwekken. --- DE KATHOLIEKE MISSIE IN NOORD-CHINA. Naar de Katholieke Missiecentrale te Aken meedeelt, zijn sinds het einde van de oorlog met Japan in Noord-China 47 katholieke missionarissen door de communisten gedood. 32 Anderen stierven inde gevangenis en 13 worden vermist. Van de 1286 Chinese en 1428 buitenlandse missionarissen zijn thans inde doe- de communisten bezette gebieden nog 560 Chineseu en 660 buitenlanders werkzaam. --- Advertentie Eet Zondag DIEPVRIES J DOPERWTEN! \ --- MEEDOGENLOZE ANALYSE VAN HET ITALIAANSE KARAKTER „Moeilijke jaren” (Van onze Romeinse correspondent). ROME, 6 Maart, '49. „Lafaards zijn we geweest, lafaards! allemaal! Ómdat we bang waren voor ons baantje, omdat we bang waren voor ons hachje.... Daarom hebben we onze zonen laten doodschieten, in onze plaats ” . . Met dit vreselijk requisitoir tegen zichzelf en zijn vrienden besluit de speler van de hoofdrol Eduard Scarpetta de film „Anni Difficui (.Moeilijke Jaren”), die door Luigi Zampa geregisseerd werd naar het boek „II vecchio con gli stivali” („De ouwe met de laarzen ) van Vitaliano Brancati. Al degenen, die beweren of ooit be. weerd hebben, dat het met het Italiaanse fascisme zo’n vaart niet liep, dat het nu ja, malgré soi tenslotte wel tot de catastrofe heeft geleid, maar dat het, vergeleken met andere autoritaire regimes toch het meest fatsoenlijke en zachtzinnige was; dat het toch ook machtig veel goed heelt gedaan en vooral, dat een dictatoriaal regiem voor een weinig gedisciplineerd volk als het Italiaanse zeer veel goeds had, moeten deze film gaan zien. Wij kunnen dit met temeer stelligheid beweren, omdat wij zelf tot deze talrijken hebben behoord, omdat ook wij zo „objectief” hebben willen zijn, goed af te wegen tegen kwaad, zwart tegen wit. Sinds wij in Italië wonen en van het fascisme achteraf nog slechts de resultaten hebben leren kennen, weten wij wat een dergelijk zogenaamd zachtzinnig dictatoriaal regiem nog betekent aan terreur en gewetensdwang en vooral hoe onterend het is voor de mens, voor iedere mens, voor de menselijke persoonlijkheid. Vrjjheid. En nu doelen wij niet eens op die hemelhoge en onaantastbare grote vrijheden van geweten en godsdienst e.d., maar op de doodeenvoudige en alledaagse vrijheid van jezelf te willen zijn en niet meer en niet anders dan je werkelijk bent. De vrijheid om een onbetekenend mannetje te zijn temidden van tal van andere onbete. kende mannetjes met geen hogere as" piraties dan goed te zijn voor de paar mensen op deze wereld van wie je houdt en die van jou houden. De vrijheid om de dood van Pietersen of Jansen belangrijker te vinden dan die van Hindenburg en geen lid te zijn van de fascistische partij omdat je voor politiek niet voelt. Maar dan krijg je tegen wil en dank een zwart pakje aangemeten, als je je baantje niet kwijt wilt en een paar laarzen bovendien. Dan moet je plotseling in de maat lopen, ook al heb je altijd platvoeten gehad; dan moet je aan sport doen, ook al zit je embonpoint daarbij danig inde weg. Dan schaam je je voor jezelf en voor je grote zoon, dan is de ontluistering begonnen vaneen droom, waarvan je niet eens wist, dat je die koesterde. Dan ga je van de ene vernedering inde andere, van de kleine, ln de grote, dan komen al deze dingen onherroepelijk op je af, als een noodlot, niet te keren: de Abessijnse oorlog, de Spaanse bnrger-oorlog, Mtinchen, de holle, voze slagzinnen en eindelijk de wereldoorlog en de ondergang. En hoe verbijsterd Je ook staat toe te zien naar dit wat zich aan jou en de jouwen voltrekt, je staat er zelf mede schuldig aan, want je bent immers fascist. Verbijsterend. Maar wat deze film voor niet-Italianen verbijsterend maakt, is de mee. dogenloosheid waarmede hier het Italiaanse karakter in gebreke wordt gesteld. Want, mogen wij deze film geloven (en niet wij zijn het, ,d}e dit zeggen, maarde cineast), dan is al deze ellende, de persoonlijke en de massa-ellende, een gevolg van de lafheid der Italianen, van hun besluiteloze woordenkraam, van hun draaierij en hun eeuwig de huig naar de wind hangen, kortom van hun afschuwelijk opportunisme. Het is zo beschamend en onterend tegelijkertijd, zoals dit hier wordt voorgesteld en uitgebeeld, dat wii ons in verbazing hebben afgevraagd: maar némen de Italianen dit? En inderdaad zij nemen het. Zjj herkennen hierin zichzelf, al vergaat hun daarbij de lust tot het lachen, zoals de film bij de aanhef nog wil doen geloven. Maar, en dit wordt te hunner ere gezegd, avond aan avond gaan zjj naar déze film, de Italiaanse film, die bjj het Italiaanse volk het meest heeft ingeslagen en zjj blijken zodoende overeen dosis zelf.critiek te beschikken, die op zichzelf al een daad van moed vertegenwoordigt, hierdoor eens temeer het bewijs leverend, hoe ongelooflijk moeilijk het is, een ander volk juist en derhalve rechtvaardig te beoordelen. Het einde van deze film is vaneen ongemeen tragische bewogenheid. Hij, de hoofdpersoon, het gemeente-ambtenaartje, de fascist tegen wil en dank en de enig werkelijke anti-fasclst in zjjn eigen huis, heeft als zovelen alles verloren en ls door elke zelfvernedering heengegaan. Zijn oudste zoon wordt door de Duitsers verraderlijk vermoord, Juist als hij voor het eerst zijn eigen kind zal zien. Dan komt de bevrijding en de „fascist” wordt ontslagen, want hij was squadde burgemeester, die hem vroeger dwong lid te worden, maar die nu gluiperig en flikflooiend naast de Amerikanen troont. Het mannetje wordt ontslagen, want hij was spuadrlst en squadrist betekent, dat hij heeft deelgenomen aan gewelddadige vervolgingen. Duur betaald. Verdoofd en suf, murw en leeg, loopt hij, waarheen? Op straat worden fascistische distinctieven ver. kocht aan Amerikaanse souvenirsjagers. Eén vraagt hem wat plaats te maken, want hij wil zich daarmee laten fotograferen. „Ze zijn duur,” licht hij grinnekend toe, „ze hebben me 2000 Lire gekost”. „A me hanno costato molto di piü,” „Mij hebben ze veel meer gekost”. besluit het mannetje zijn moeilijke jaren. De film is uit, maar de moeilijke jaren niet, want de gluipers en de profiteurs van tijdens het fascisme blijven de gluipers en de profiteurs van na de bevrijding. Het schuim blijft bovendrijven en gewone mannetjes zijn alleen maar gedoemd om te betalen, altijd te betalen. ---