Advertentie VERHUIZINGEN. die verhuizen, wordt bel'irl verzocht, bij kennisgeving hier«iet alleen het aio uwe- maar w* Bet volledige oude adres Y Seven. Ïi °or een geregelden gang van is het wensehelyk, zich direct it,W(!tiden tot onze administratie °Bze courantombrengers niet k, Mondelinge kennisgevingen krasten. Aangenaam aal het ons :}IB, de opgaaf van verhui'ügen ecnige dagen te ®fen te ontvangen. --- Koetel. ’s GRAVENHAGE, 3 Mei. L ®h der redacteuren van het Hbl. een onderhoud gehad met de van Koetei en hun tolk, den Jtent-resident Eerdmans. Hoogheden waren eenigs-Vh Ver^ i® het Maleisch te L® toegesproken, doch begrepen h beteekenis van interviewen. *wT9rklaarden ach zeer ingenomen IL wat zy in ons land te zien lii#6*1. en waren opgetogen over de {jongheid van de Koningin. laatste gedeelte van het inpa'-w werd in het Nederlandsch met den heer Eerdmans. k?de vraag: „Heeft het land naar C JBeening een toekomst?” ant-I de heer E.: péns- 8 en Zöher. Er wordt een OdlBe handel gedreven door Chi-Kotf0' Tooral op Singapore. Alle hout,damar, rottan vooral, daarheen gevoerd; alleen was Baar Java. Overigens is het land lïti petroleum,. goud en diaman“ deze zyn nog niet geëx- Liheria-koffie groeit er best. u deze photopraphie van ?a‘f liberiaeens; wat eenprachjbt “essen! Tabak groeit er ook ?ij, ?°ed en het klimaat leent zich •ü voor de teelt, omdat het j«Cetei veel regent. De geregeld doleerde hygrometers van den 6ij | Br derOost-Borneo-maatschap-Söï f en. Bewezen, dat) inden Ö des jaars de lucht des volkomen met waterdamp waß. Nefk ZÜ het passen-stelsel, dat v.oor Europeanen als voor Hjl® inlanders in Koetei geldt, hogelijk te controleeren of Sewenschte elementen, die t - 19 t Hoofdstuk X. vJ u 1 ; A Us Molesworth. hl vOor ö?eeDde, dat die gelukkige i ”oai opbanden was. Zeer vS ij;a® bij in consult geroepen e^eva,l’ 7‘°° bizonder en S ?’ dat indien hg slaagde, » D® bem ongetwijfeld % ‘e. t?°" brengen, waarnaar hjj VJ1 zou n¥’ ,«evoelde> dat bij J» , bL. ' Ofschoon enkelen der fff,^r,6,Aetöde doctoren inde stad V -i, wa'g, tevergeefs hadden bcovertuigd, dat een zcf töldde*>dat hg ontdekt had, ?'OQ opleveren, waarover ■ V ®edische faculteit ver- Ja,in- Zeker, er zou moed j\Ati orden om het voor te h u 'Gl‘ Ü'zeren wil om de d it| '[«Zy ,ehandeliug vol te houden. ,Va°öe» ee hoedanigheden bezat MBt°nd Cla,t'. Zjjn gansclie toe-V! °P bet- spel, en hij ver-Q' 'in ®ewiehtige taak aan te UUö trekken verheid erden zich langzamerhand en de beslistheid, waarmede hij eindelijk het hoofd ophief en opstond, sprak vaneen onwrikbaar vertrouwen. „Ja, het moet zoo zijn’’, riep hij uit; „in kleine, maar dikwijls herhaalde hoeveelheden. Ik zou er mijn leven onder willen verwedden”. Zijn blik viel plotseling op den spiegel tegenover hem, en daarin aanschouwde hij een gelaat, dat hem vanuit de open deur ernstig aanzag, en waarvan de uitdrukking hem ongetwijfeld voorspelde, dat zijn uur geslagen was, en dat de hoop, die bij gekoesterd had, even ijdel was als al het vergankelijke aardsche. Hij zag het gelaat, maar wendde zich oumiddellyk om- Hij moest zich even herstellen van den eersten schok en een besluit nemen. Toen hij zich naar zijn bezoeker keerde, was het met een kalme waardigheid, niet vrij van eenige verwondering. „Vergeef mij”, zeide hij, „maar op dit uur ontvang ik geen patiënten”. „Ik kom niet als patiënt”, antwoordde Gryce. De dokter zag langzaam de kamer rond. Zijne omgeving was hem niet dierbaar, maar het was alles, wat hij had, en de kamer was het tooneel geweest van al zijne wenschen, zijne worstelingen en pogingen. _ „Maar gij komt toch voor zaken, waarschijnlijk? Uw gezicht komt mg bekend voor, al kan ik mij niet herinneren waar ik u ontmoet heb”. I „Mijn gezicht doet hier niet ter zake. Dokter Molesworth, gij zjjt een geneesheer vaneen onverbiddelijke school, de kortste weg zal de beste voor u zijn. Ik ben officier van politie, en kom bij u met de volmacht om u te arresteeren als de vermoedelijke moordenaar van Mildred Farley”. De dokter, die met zijn rug naar de tafel had gestaan, wendde zich om en nam een papier op, dat daar lag. Er waren een paar woorden op geschreven, en hy las die over vóórdat hij, met een ltalmen hoofdknik, deze vreeseljjke aankondiging van den detective beantwoordde. „Ik heb bet bevel n in voorloopige hechtenis te nemen”, vervolgde de detective. „Maar in dien er nog iets is, dat gjj wenscht te doen . . . „Geef mij een half uur”, antwoordde de dokter rustig. „Ik heb een ziektegeval in behandeling . . . . ” Zijne stem brak; hjj liep naar zijne schrijftafel en ging zitten. „Val mij, wat ik u bidden mag, niet inde rede”, vervolgde hij, het papier nederleggend en zjjn pen opnemende. „Ik moet eenige notities maken. Het is hoogst belangrijk: eene quaestievan leven of dood voor een arme vrouw”. „Schrijf gerust”, zeide de detective, „ik ben geen babbelaar”. En dokter Molesworth schreef, kalm, nadenkend, geheel opgaande in zijn onderwerp; zoo scheen het ten minste aan den man, wiens oogon alles zagen, ofschoon zijn blik slechts gevestigd bleef op een flesehje op Molesworth‘s tafel, waarop met groote letters „ Vergif' stond. Evenzeer kon zijn scherp oor de minste trilling in des dpkters stem waarnemen, toen deze opstond en hem het papier overhandigde met de woorden; „Het zal ü zeker Griekseb tosschijnen, maar ieder dokter kan het gemakkely k lezen. Bewaar het, totdat ik er u om vragen zal”. Daarop keerde hij naar de schrijftafel terug en schreef drie of vier brieven, die hij alle aan den deteo tive liet zien, voordat hjj ze sloot en adresseerde. Toen alles gereed was, stond hg op en zag den detective ernstig aan. „Nu ben ik gereed om mede te gaan”, zeide hjj- „Waar zult gij mij heenbrengen ? Gij arresteert mij als een vennoedelyken moordenaar; hiervoor moet gij goede redenen hebben, betere gronden dan tijdens de behandeling der zaak, anders zoudt gij er niet zoo lang mede hebben gedraald. Ik wil die redenen niet vragen, zij knmien niet overtuigend zijn, daar ik deze misdaad niet beging-Echter begaat gij eene groote onrechtvaardigheid en berokkent ge mijnen patiënten groot nadeel. Maar gu zyt niet de hoofdpersoon in deze zaak; daarom zal ik niet met u in eene v/oorden wisseling treden over mijn onschuld, maar slechts eene gunst verzoeken in ruil voor het kwaad dat gjj mij aandoet. Dit is het voorrecht vaD een kort gesprek met een persoon, wiens naaru ik bereid ben te noemen, en dien ik slechts weusch te zien in uwe tegenwoordigheid”. „En mag ik vragen wie die persoon is ?” vroeg Gryce. „Een mijner collega’s en vrienden : dokter Walter Cameron, Vijfde Avenue; no. —” Geen naatu kon Gryce meer verrast hebben dan deze. Hij zou echter moeilijk hebben kunnen zeggen waarom. De twee doktoren waren van dezelfde univcrsïteit en dokter CameroD had gezegd, dat hjj Molesworth wel kende. Toch zou mr. Gryce er rffiuit aan gedacht hebben hunne namen ineen verband te brengen en deze onverwachte gebeurtenis scheen een nieuw licht over de zaak te werpen- _ „Maar dokter Cameron is uit de stad; hij is met zijne bruid naar Washington gegaan en nog niet tern^em>e schaduw vloog over Molesworth’s somber gelaat. „Ik moet hem toch noodwendig spreken", antwoordde hij. ,Gjj 'mij uwe volmacht nog niet laten zien. Beschouw mij als slechts onder uwe surveillance en ga met mij naar Washington. Gy zult het niet betieuren . Hij hield op, maar voegde er byna onmuidellijk bij; „Gü gehoorzaamt de bevelou van den hoofdinspecteur; veroorloof mij hem te spreken . *Dut kan gebeuren, maar hebt gij er iets op tegen mij te zeggen, wat gij van dokter Cameron wenscht”. Molesworth’a trekken verhelderden, een lichtstraal flikkerde in *gn sombere oogen, die nem eensklapu aantrekkelijk maakte. „Gij zult mij niet begrijpen, maar hebt gü ooit eerzucht gekerm,weet gy, wat een ideaal is?’ vroeg hg plotseling met een twijfelenden blik op den oudachtigen man met bet goedaardige gezicht. Gryce glimlachte. „Spreek tegen mg alsof ik dat gevoel kende”, antwoordde hg. „Luister dan. Ik ben op het punt bet myne te bereiken. Er ia eea ziekte aan mgnehanden toevertrouwd, een bizonder ingewikkeld geval, hg* de geheele faculteit bekend. Hierin heeft geen enkele behandeling nog een gunstig resultaat gehad; zelfs r* i*-8 belaag!stelling was opgewekt, en hg schonk er de meeste aandacht aan, maar het hielp niet; en nu heb ik ik weet bet, ik gevoel het, ik heb het gewenachte geneesmiddel gevonden, de vereischte behandeling ontdekt. Alles staat op dit papier. En met dit vooruitzicht voor mij, deze zekerheid mag ik zeggen, vraagt gg mg, wat ik wunsch van dokter Cameron, den knapsten van al de jonge geneesheeren die ik ken”. „Ik geloof uwe meening te vatten”, zeide Gryce; „maar wees zoo goed mg het nog eens uitte leggen. Ik weet gaarne precies waar het op [staat”. (Wordt vervolgd). ---