Advertentie Pi V, 'Pv Siu CauBene. n l]fj]n' !^r Pietro. Ilf i»1' " Leveemsche Jaco^s- Sc van Sn^tsja-a» --- Indische causerie stel» b..~~ 2,> j «n*t len eed Sn tept > Z'zt 6 CS« »«• »i“ u°£“ °«>‘ Sh fÏÏ,V?“ iï^feSw-s fe^SSSS «Wil, 11 n,®? tot t;;F'ls der }'t-' tSfePS^Nl1?«25: lil' tVÏ -Iwt**1 li' t “W,i- Is?*» iBK IfSSftS’ï*«. w. W>sS»z^i°Z ■Wn W^£d°o? el Lï KV ’fi | "it e®ri gev0pls Rl&t t ■UNkS gffol°öie !S P«»k **•*t,ocl' I IïNSS&L C’,?"» k p’ ,vaa daar aan de markt gebraclit; derna.ve is nu voor goed uitgemaakt dat kolonisatie inde Oost tot de onmogelijkheden behoort. Die laatste conclusie is voorbarig, en alleen geldend wanneer kan worden aangetoond, dat het mislukken toe te schrijven aan klimaat en grondsoort, en niet aaa de kolonisten, en juist bij de proef in de Preanger is gebleken, dat de daar gevestigde Boeren niet van het hout waren, waaruit men kolonisten voor de tropen snijdt. Inde Javabode las ik een artikel getiteld : ,e Boerenvoonverkers, waarin duidelijk wordt 'uiteengezet waarom de onderwerpelijke kolonisatieproef moest mislukken, welk resultaat, dat door den schrijver oprecht wordt betreurd, door hem al dadelijk was voorzien ; wij zullen dat betoog, dat zeer logisch in elkaar zit, volgen, om den lezer oen juist begrip van die Vrijheidslust-perk&ra re geven: De schrijver van bedoeld „ontnuchteringsartikel”, zullen wij het maar noemen, was dan persoonlijk naar Lembang gegaan, niet om boete te doen volgens het advies van de Preangerbode, maar om eens poolshoogte te nemen, en dat plaatselijk ondcrzoek liep al dadelijk faliekant uit. • Dit de gesprekken met den commandant «an Ham en een paar kolonisten bleek! glashelder dat die menschen noch van landbouw, noch van tuinbouw, noch van vee- en bijenteelt iets afwisten ; op de eenvoudigste vragen bleef men het antwoord schuldig, of luidde het antwoord: dat weet ons niet! Wjj laten hier voor de curiositeit eenige vragen volgen: 1 S?eveel liters zaad denkt u noodig te hebben voor een H. A. grond van deze haver, om noch te veel, noch te weinig hit te zaaien? Hoeveel ruimte acht u noodig voor iedere aardappelplant? Acht u voor dezen grond al of nietbemes“hg noodig? Houdt u dezen grond geschikt voor groenten of meer voor aarddappelen en graan ? Hoeveel K. G. honing verwacht u van iederen zwerm inden korf van 6 maanden ? Waaraan ziet ge het verschil tusschen honing, die al of niet niet broed bezet is? Antwoord: „Dat weet ons nog niet!" -Nu zou ik wel willen vragen: „wat wist OU3 dan wèl ?” En die lui zouden nu de toekomstige practische landbouwleeraars worden, die het paupervraagstuk moesten helpen oplossen door bevordering van den Kleinen landbouw! Ironie van het noodlot, °* n°e men het wil noemen: in plaats van Wegbereiders op dat gebied, zijn nu reeds enkelen dier voorwerkers zelven paupers geworden, die ineen krotje van f 7.50 huurwaarde ’s maands wonen, en min en mp-fr bedeeld worden tot tijd en wijle nader over hen beschikt zal worden. ■Na veel geïntrigeer, geharrewar en gestrubbel is daar op Vrijheidslust een revoju tietje uitgebroken, en heeft zich de hijenspecialiteit Boshma, op een mandaat van het comité, als commandat geïnstal_rd. Zonder vorm van proces werden zijn grootste tegenstanders de kolonie uitgezet ea zoodoende tot pauper gedegradeerd. De Van Ham, een nobele hguur, vol ijver en goeden wil, maar die niet berekend was voor de taak, welke hjj 7h» vertrouwen op de medewerkrng van zijn otgenooten op zich had genomen, is naar tiolland vertrokken, het klompje is uiteengespat en het restautje zucht nu onderbet nepotisme van den heer Boshma, zoolang hls het duurt, dat wil zeggen: zoolang de londsen van het Boerencomité kunnen bjjspringem . Al weer een mislukte kolonisatieproef , hi Indië, en toch, zegt de schrijver inde Javabode, verwachten wjj nog steeds van iets dergelijks voor onze paupers veel heil, want het kan; het kan bij noeste vlijt, geduld, volharding en onder goede leiding zeer goed gelukken een bestaan te vinden dóór handenarbeid, landbouw, tuinbouw en veeteelt. Die overtuiging is bij hen versterkt bij een bezoek aan de Boerenkolome te Tjisaroea bij Tjimali, waar hij zijn oogen en ooren den kost heeft gegeven; daar wordt gewerkt en naar het hem voorkwam met veel succes. Een negental kolonisten hebben zich al dadelijk van hunne collega’s afgescheiden, omdat ze beu waren vaD het comedievertoon op Lembang. Dat zijn je ware pioniers, kerels van stavast met eelt in hun knuisten ; er heerscht een goede geest in dat klompje; geen geïntrigeer, geen ijverzucht, geen vrouwen-pei’kara’s, geen standjes en vechtpartijen, zoodat de desa-politie niets dan lof verkondigt over de houding der toewan Boers. Ora et labara! is hun devies. De grond te Tjisaroea, waar die twee-, driemaal was omgewerkt, ’t komt er op een duim of wat diepte bjj die lui niet aan, is prachtige, losse, rijke humus; aardappelen, uien en gerst stonden prachtig, verzekert onze deskundige zegsman van de Javabode; alleen bleek ook hier, dat die leiders in spe nu nog zelven leiding noodig hadden. Wat kan een mensch zich toch vergissen! Wij die meenden, dat elke Z.-Afrikaner een modelboer was, moeten nu hooren, dat die exemplaren die zich in Indië gevestigd hebben, op het gebied van landbouw zeer achterlijk zijn, maar dat beteekent niets; wat ze niet weten,kunnen ze leeren, zoo de wil er maar is, en dat is het geval met de Boerenkolonie te Tjisaroea; die lui willen werken en zullen er onder goede leiding wel komen, want aan gezond verstand en bevattingsvermogen ontbreekt het hun niet, getuige hunne afscheiding, want: ons heeft altijd gezegd, dat het geld daar op Vrijheidslust wordt weggegooid. De veestapel in die tweede Boerenkolonie bestaatthaus uit 11 paarden, waaronder veulens en drachtige merries, 10 koeien met een paar kalveren, een 80 geiten, een paar varkens met zeug en kippen; de kolonisten willen het daar inde eerste plaats van de fokkerij hebben en minder van den landbouw ; aan tuinbouw doen ze weinig of niets. Die lui moeten geholpen worden en geleid door deskundigen, niet dooreen comité', als dat te Bandoeng, welks leden niet voldoende op de hoogte waren van landbouw en veeteelt om als adviseurs te kunnen optreden. Om maar iets te noemen, had de veearts te Bandoeng geen zitting in dat comité, die daar toch zeker óp zjjn plaatswas geweest. Wij krijgen nu in Indië een departement van Landbouw, waarvan wjj veel goeds verwachten tot opbeuring van den inlandschen landbouw, die nu nog inde luren ligt, en hoe eer hoe liever verlost moet worden uit de knellende windselen van overlevering en adat; een Boer is conservatief, niet alleen inde Oost. Nu zou het ook geheel op den weg van dat bureau van consultatie liggen, zich de Boerenkolonie te Tjisaroea aan te trekken, want die lui verdienen werkelijk geholpen te worden; daar is goede wil, gezond verstand en werkkracht in voldoende mate voorhauden; alleen ontbreekt een deskundige leiding, en daarvoor zorge liet Landbouwdepartement,desnoods met materieelen steun. Men vergete toch niet, dat het hier geen philanthropie geldt, maar een proef waardoor nu voor goed moet worden uitgemaakt of land- en tuinbouw ©p kleine schaal een middel van bestaan kan opieveren ja dan neen, welke beslissing weer nauw samenhangt met de oplossing van het paupervraagstuk, een question brülante in , Indië. Lembang heeft nu geleerd hoe men , de zaak niet moet aanpakken; zoo het waar f is dat men door schade en schande wijs i wordt, dan kan het mislukken der onderr neming op Lembang tot voordeel van Tjisaroea worden; een schip op strand is een i baken in zee. De kolonie te Tjisaroea heeft een toei komst; men vermijde nu de klippen waarop ; Lembang gestrand is, dan zullen wjj nog i eens weer mee kunnen jubelen: Van Tjil saroea begint de victorie ! Dat zij zoo! k PIETRO. --- De Slaap-kapitein. ; Door W. W. JACOBS. De bemanning van de Euterpe zat wat , op het dek te schemeren en beschouwde ) de wazige vormen van de langzaam op de t eb drjjvende barken of kibbelde heftig – over de identiteit van verschillende, snel , voorbijgaande stoombooten. Ondanks die ; tjjdpasseering verstreek de tijd slechts langi zaam, zoodat de mannen met heimwee ; begonnen te denken aan zekere gezellige t kroegen op de kade, waar zjj gewoonlijk ■ hun vrijen tijd doorbrachten. i Hedenavond bleven zij aan boord, op i verlangen van den kapitein, wiens weni schen in hun uitwerking die vaneen geï kroond hoofd nabijkwamen. Een nieuwe i kennis van hem, een collega, die in hyps notisme beunhaasde, zou komen om hem ; een proefje van zjjn kunst te geven, en de • kapitein, die aan bakboordzijde van den l schoener zat in het zwakke lichtschijnsel, ; dat uit het kombuis viel, was genadig , genoeg geweest, hun de wonderen van het l hypnotisme uitte leggen. i „Zoo iets heb ik nog nooit geboord,” zei ■ er een, diep ademhalend, toen de kapitein i weder een wonderbaarlijk voorbeeld t ditmaal van de beroemde slaapdanseres ■ had geëindigd. i „D’r is zooveel waar je nog nooit van gehoord ! hebt, Jan,” zei een ander, die door gebrek ■ aan bier in niet al te beste stemming was. I „Maar, kapitein, hebt u dat nu allemaal i zelf gezien ?” l „Natuurlijk,” antwoordde de kapitein i met nadruk. „Hij wilde mij ook bypnotii seeren, en ik zei: „Ga je gang maar,” zei sik, „zie maar, of ’t je lukken zal! maar ik , geloof, dat mijn kop een beetje te dik ; voor je is.” i „En ik wed, dat ie ’t was ook, kaptein,” zei de man, die eerst zoo openhartig tegen t Jan geweest was. s „Hjj probeerde’t op allerhande manieren,” ■ zei de kapitein, „en toen gaf hij ’t op. Maar i vanavond komt ie aan boord en wie van t jullie lust heeft, kan beneden inde kajuit i komen en voor niets gehypnotiseerd ■ worden.” i „Waarom kan hij ’t niet op ’t dek doen ?” i vroeg de stuurman, van liet luik opstaande ■ en zijn reusachtige gestalte uitrekkende, t „Omdat hjj kunstlicht noodig heeft, s Henk,” antwoordde de kapitein. „Hij heeft ■ mij een beetje in zjjn geheimen ingewijd > en hij zei, dat het voor hem ’t gemakke> lijkst is, als de sujetten een beetje beduusd • waren.” , Toen lieten zich stemmen op de kade i hooren en zag men den nachtwacht kapi■ tein Zingall naar den schoener boegseeren. ■ De mannen merkten op dat hjj aan boord s kwam net als een ander mensch, ja dat i hij zelfs de ladder met meer dan gewone voorzichtigheid scheen te beklimmen. Hjj ; was klein, liep vol eigenwaarde, en had i schitterende grijze oogen, die door het n vele gebruik van zjjn stokpaardje hem uit zjjn .r hoofd puilden. Hij koutte een tijdje gemoejs delijk over de vrachtvaart en verklaarde •- zich daarop, na veel gesoebat van zjjn l- collega, bereid naar beneden te gaan en n hem een proefje van zjjn geweldige kunst te toonen. !- Eerst lukte het niet al te best. De manp neu staarden de blinkende knoopen, die y hjj hun inde hand had gegeven aan, tot l- ze er pijn van inde oogen kregen, maar langen tjjd zonder gevolg. Jan was de eerste, die bezweek en tot verrassing van zjjn vrienden ineen lichten magnetischen slaap viel, waarin hjj de dwaze idiote dingen volvoerde, die gehypnotiseerden in dien toestand plegen te doen. „Het is toch wonderlijk, zoo’n macht als u over hem heeft,” zei kapitein Brand eerbiedig. Kapitein Zingall lachte harteljjk. „Op dit oogenblik is die man mjjn volgzame slaaf it en wat ik hem zeg, dat hjj doen moet, dat e doet hjj. Wil een van jullie, dat hjj nog ie iets bizonders doen zal?” g „Ja, kapitein,” zei een van de matrozen, si „hjj is mjj nog een daalder schuldig en nu ie geloof ik, dat het een heel interessante r- proef zou zjjn, als u hem ertoe kon krijgen, se me te betalen. Als er iets zjjn zoü, dat me ;e aan hypnotisme zou kunnen doen gelooven, k dan is het dat.” „En mjj is hjj een pop schuldig, kapitein,” p zei een andere matroos snel. i- „Elk zjjn beurt!” zei de eerste spreker ;- scherp. ■e „En mjj is hjj al een eeuwigen tjjd een )- twintig schuldig,” zei de kok, en trok een n gezicht zóo eerlijk, alsof het waar was. [e Kapitein Zingall keerde zich tot zjjn n medium. „Je bent dezen man een daalder 1, schuldig,” zeide hjj en wees op den beg doelde, „en dien daar een pop en dien :t daar éen twintig. Betaal die menschen!” Op de allernatuurlijkste manier van de si wereld greep Jan in zjjn zak, haalde wat n vette geldstukken te voorschjjn en betaalde – de juiste bedragen tot overgroote verruk– king van de betrokkenen. „Wel allemachtig!” zei de stuurmanverd baasd. „Ik dacht dat hypnotiseeren maar k grappenmakerij was. Maakt u ’m nu maar 3. weer wakker!” il „Maar zeg niet, wat hjj allemaal gedaan heeft!” zei de kok. n Zingall bracht zjjn medium met eenige i- handbewegingen weer bjj en uitgeput nam si Jan zjjn plaats onder de overigen weer in. k „Wat is ’t voor ’n gevoel?” vroeg Prits. k „Kan je je bedenken, wat je allemaal gedaan hebt ?” ” Jan schudde het hoofd. „Ik zou ’t maar n niet eens probeeren!” riep de kok deelnemend. ” „Ik zou jou wel eens in slaap willen .r maken,” zei Zingall, den stuurman aann ziende. it „Dat zou u toch niet gedaan krijgen," d antwoordde deze heer dadelijk. „Dat weet ik nog zoo net niet,” zei Zin* ” gall uitdagend. e „Laat ’m ’s probeeren,” zei de kapitein. 3. „Doe het eens om mjj te plezieren, Henk!” t, „Nou ja, toe dan maar,” zei de stuurman, Ft maar dan wil ik u wel vooruit zeggen: u d moet me niet ook geld laten uitdeelen.” i- „Neen, neen,” zei Zingall. d „Wat bedoelt hjj daarmee? Geld uitdeelen ?” vroeg Jan, zich verbaasd tot den e kok wendende. „Dat weet ik niet,” zei de kok kwasiei. onverschillig. „Let nu goed op, Jan!” d voegde hij er angstig bjj. ,t Maar Jan bad wel wat beters te doen, e greep in zjjn zak en maakte snel een begroojj fiug van zjjn vermogen. Het was onmoi geljjk, iets anders aan te vangen, terwjjl t hjj daarmee bezig was en de toestand werd -TT.i v f i _ zóo kritiek en zijn taal zóo ongebonden, dat de kapitein in het belang van orde en moraliteit genoodzaakt was, hem uit de kajuit te zenden. i „Kijk me nu aan!’’ zei Zingall tot den stuurman, toen de rust weer hersteld was. De stuurman gehoorzaamde en ieder beschouwde ademloos den strijd tusschen de brute kracht en gebeimnisvolle wetenschap. Langzaam, zeer langzaam overwon de wetenschap, verscheidene malen onderbroken door de verschrikkelijke dreigementen, die Jan langs de trap naar beneden riep. Daarop viel de stuurman plotseling voorover en zou gevallen zijn als krachtige armen hem niet opgevangen en weer op zijn plaats gezet hadden. „Nu wil ik je eens wat laten zien, als het tenminste goed gaat,” zei Zingall en droogde zijn voorhoofd af; „maar ik weet niet, of ’t lukken zal, daar ik nog maar een beginner inde kunst ben en dit nog nooit te voren heb geprobeerd. Als je er niets tegen hebt, Brand, zal ik hem zeggen, dat hij kapitein Brand is en dat jij de stuurman beüt.” „Welzeker, ga je gang!” zei Brand opgeruimd. Kapitein Zingall ging met volle kracht vooruit. Met een paar snelle streken van zijn vlakke band richtte hij den stuurman op en fixeerde hem met zijn scherpe oogen. „U is kapitein Brand, bevelhebber van dezen schoener,” zeide bij langzaam. „Ja,” zei de stuurman vast. „En dat is je stuurman Hendrik, zeide Ziugall op kapitein Brand wijzende, die machtig veel belang in het geval stelde. „Ja,” zei de stuurman weer, met een zucht. „Neem nu het commando over!” zeide Ziugall, liet hem vrij begaan en zette zich bevredigd op een scheepskist neer. De stuurman ging rechtop zitten en keek hooghartig om zich heen. „Henk!” wendde hjj zich plotseling tot den kapitein met een stem, die vrijwel voor die van den kapitein kon doorgaan. „Kaptein!” zei de kapiteiu met een ondeugenden blik naar Zingall. „Een vriend van me, kapitein Zingall beet hij, komt- vanavond aan boord,” zei de stuurman langzaam. „Haal een beetje brandewijn voor hem uit mijn kamer!” „All right, kapteiD!” zei Brand vroolijk. „De bodem van de flesch even bedekt, is genoeg," ging de stuurman voort; „doe er niet meer in, want de kerel zuipt als een viscb!" „Ik heb nooit zoo iets gezegd, Zingall!” fluisterde Brand kwaad. „Ik heb nooit aan zoo iets gedacht.” „Neen, dat weet ik wel,” merkte Zingall op, en nam met scherpen blik een nagenoeg leege flesch brandewijn op, die op de tafel stond. „En laat je tabakszak niet slingeren, Henk 1” ging de stuurman beteekenisvol fluisterend voort. De kapitein lachte even gedwongen en keek hem onrustig aan. „Als ik ooit een kerel heb gezien, die tabak aan kan, dan is hjj het,” fluisterde de stuurman vertrouwelijk verder. Kapitein Zingall, die op hetzelfde oogenblik bezig was zjjn pijp te stoppen uit den tabakszak, die Brand hem toegeschoven had, legde dien voorzichtig weer op de tafel, keek zijn vriend hard aan, nam de tabak, die al in zjjn pijp was er weer uit en deed ze inden zak terug. Gedurende de stilte, die daarop volgde, nam de stuurman de brandewijnflesch, goot den inhoud ineen beker, deed er wat water bij en dronk het smakelijk uit. Hij leunde achterover op de scheepskist en smakte zjjn lippen. Plotseling hoorde men een onderdrukt lachen vaneen der bemanning en snel opkijkend, scheen hjj eerst nu hun tegenwoordigheid gewaar te worden. „Wat doen jullie hier beneden ?’ brulde hij. „Wat moet jullie hier?” „Niks, kapitein,” zei de kok. „Wij dachten .” „Maak als de weerga dat jullie hier uitkomt !” riep de stuurman en stond op. „Blijf waar jullie bent!” zei de kapitein streng. „Henk!” zei de stuurman opdienhoogen toon van den kapitein, dien bij voorstelde. „ Welc hem op, Zingall!” zei de kapitein geërgerd. „Ik heb er nu genoeg van. Ik zal hem toon en, wie hier de baas is.” Zingall stond langzaam met zelf bewusten glimlach op en richtte zijn verschrikkelijken blik op den stuurman. De stuurman week terug en keek hem met open mond aan. ✓ „Wat te duivel kijk je mij aan ?” vroeg hij grof'. Hem nog steeds inde oogen blikkend, klapte Zingall inde handen, trad op hem toe en blies hem sterk in het gezicht. De stuurman greep hem met een kreet van woede om het middel, slingerde bem op den grond, hield hem onder en kneep zijn kee! toe. „Help!” schreeuwde Ziugall met gesmoorde stem. „Trek hem terug!” „Waarom maak je hem niet wakker?” riep Brand geprikkeld. „Wat heb je eraan, met hem te spelen?” Zingall’s antwoordwas eigenlijk doelloos, want het bestond bijna uitsluitend uit goddelooze beschouwingen over het be' grjpsvermogen van zijn vriend. „Blaas ’m in het gezicht, kapitein!” zei de kok,.zich vriéndelijk over hem heen buigend. „Trek hem weg 1” riep Zingall. „Hij maakt mij dood!” Brand snelde zijn vriend te hulp, maaide stuurman, die van reusaehtige kracht en gestalte was, stiet hem zonder omwegen terzijde tegen een wand. Daarop, als was hij nu bevredigd, liet liij den afgerammelden Zingall los en keek hem aan. „Waarom maak —je hem niet bij ?” biieschte Brand. „ „Ik heb geen controle meer over hem, zei Ziugall en sprong haastig op. „Ik heo al meer van die gevallen gehoord. Ik ben nog maar een beginneling inde kunst, dat , weet je, maar ik kan je wel zeggen, over i een paar jaar —” De kapiteiu begon hem hierop te beschimpen en de stuurman, die zich plotseling weer de ongeoorloofde tegenwoordigheid van de bemanning bewust werd, dreef hen de trap op en vervolgde hen tot in het vooronder. „Dat is een mooie boel!” zei Brand geërgerd. „Waarom maak je hem niet bij ?” „Omdat ik het niet kan,” zei Zingall kort. „Dat moet nu maar zoo blijven.” „Zoo blijven!” herhaalde Brand. „Hij laboreert nu aan een inbeelding,” zeide Zingall, „en ik kan natuurlijk niet zeggen, hoe lang het duren kan: maar wat je ook doen mag, spreek hem in geen geval tegen. „Zoo, spreek hem in geen geval tegen!" herhaalde Brand met een sarkastischen klank in zjjn stem. „En jij geeft je uit voor hypnotiseur !” Zingall rekte zich niet zonder trots uit. „Nu, je hebt toch gezien, wat ik gedaan heb,” zeide hij. „De zaak is deze, dat ik geheel met electriciteit geladen was, toen ik aan boord kwam, en nu heeft hij die allemaal. Dat heeft me erg zwak gemaakt en zoolang, als mijn wil in hem nog niet heeft uitgewerkt, is hij kapitein van dit schip.” „En wat dan van mij ?” vroeg Brand. „Jij bent de stuurman,” zeide Zingall. „En laat je in je eigen belang raden, dat je je werk goed doet. Wanneer je hem niet ergert, dan zal de zaak ongetwijfeld marcheeren, maar wanneer je het toch doet, dan zal hij ’t je hoogst' waarschijnlijk wel in zijn woede betaald zetten en hij zou er niet voor rerantwoordelijk zjjn. Goeden nacht!” „Ga je al weg ?” vroeg Brand en hield hem aan zijn mouw vast. „Ik moet,” antwoordde de ander. ,Hjj schijnt verschrikkelijk gebeten op mij te zijn, en als ik nog langer blijf, maak ik de zaak maar erger.” Hij liep snel naar hoven en den plotseling op hem afschietenden stuurman, die geluisterd had, ontwijkend, sprong hy op de ladder en maakte, dat Hij zoo snel mogelijk aan land kwam. De kapitein keek zenuwachtig en verschrikt op, toen de pseudo-kapitein beneden kwam. „Ik zal maar naar bed gaan, Henk,” zeide de stuurman, hem hard aankijkend. „Ik ben nogal moe. Je kunt me wakkermaken als het vloed wordt.” „Waar wilt u slapen ?” vroeg de kapitein. „Waar ik slapen wil?” zeide de stuurman. „Wel, natuurlijk in mijn kamer.” Hij nam de leege flesch van de tafel, opende de deur van de hut, sloot die voorden neus van haar razenden eigenaar en draaide den sleutel in het slot om. Daarop wierp hjj zich inde kooi, stopte zich een kussen tegen den mond en liet zijn gevoelens den vrijen loop, tot hij bijna gestikt was. Mocht de kapitein zijn hoop op de genezende werking van den slaap gesteld hebben, dan werd deze met ruwe hand gestoord, toen de stuurman den volgenden dag aan dek kwam en ontdekte dat zij met den schoener onder zeil gegaan waren, zonder hem te wekken. Zijn inbeelding scheen sterker dan ooit te zijn. Hij stiet den kapitein van het roer weg, nam het zelf over en las hem woedend de les over zijn ongehoorzaamheid. „Ik weet, dat je een heele goeie kerel bent, Henk Srnidt,” zeide hij daarop troostend ; „niemand kon zich een beteren wenschen, maar zoolang ik meester aan boord hen, komt het jou niet toe, zoo links en rechts te kommandeeren, als jij doet. „Maar u begrijpt ’t niet,” zei de schipper en trachtte zich te beheerschen. „Kijk nu eens goed in mijn oogen, Hendrik!” „Wien bedoel je met Hendrik?” vroeg de stuurman streng. „Goed, kijk me dan maar inde oogen!” zei de kapitein, dat puntvallen latend. „Ik zal je dadelijk eens op een manier aankijken, die je weinig bevallen zal,” zei de stuurman woedend. „Ik wil u alleen maarde zaak duidelijk maken,” zei de kapitein. „Herinnert ge u kapitein Zingall, die gisteravond aan boord was ?” „Een idioten, smerigen kerel, die mij al maar aankeek?” vroeg de stuurman. „Nou, ik weet niet of hij smerig is,” antwoordde de kapitein, „maar dat is de man. Weet je wat bij met je heeft uitgevoerd, Hen ” „Hè!” zei de stuurman scherp. „Hfi heeft u gehypnotiseerd,” ging de kapitein haastig voort. „Wees nu eens een oogenblikje rustig! U zegt, dat u George Brand, kapitein van dit schip is.” „Ja,” zei de stuurman. „Laat er ’s iemand zeggen, dat ik het niet ben!” „Gisteren,” zeide Brand, „al zijn moed bijeenrapend en zeer fengzaam en doordringend sprekende, „was u Henk Srnidt, de stuurman; maar mijn vriend, kapiteiu Zingall, hypnotiseerde u en deed u gelooven, dat u ik was.” „Ik merk al, wat er gaande is,” zei de stuurman streng. „Je bent aan de kruik geweest; je hebt van mijn brandewijn gezopen!” „Roep dan de manschap bjj mekaar en vraag het hun!” zei Brand geheel vertwijfeld. „Roep ze zelf maar, gek, die je bent!” riep de stuurman luid genoeg, dat de bemanning het hooren kon. „Als er daar iemand is, die me voor den gek wil houden, • dan breek ik al zijn beenen in zjjn lijf en ; dat mag je zelf ook wel in je oor knoopen!” i Ingevolge het bevel van kapitein Brand 3 kwam de bemanning nader; toen hij ze – echter verzocht, den stuurman te zeggen dat hij stuurman was en nu aan een int beelding laboreerde, hieven zij zwijgen, stootten elkaar aan en wierpen weifelende ’ blikken rond. } „Nu,” zei de werkelijke kapitein ten ï slotte, „waarom praat jullie niet en zegt t Henk, dat hij niet wel bij het hoofd is?” ■ „Dat gaat ons niets aan kapitein,” zei Jan hoogst eerbiedig. „Maar alle duivels, man,” zei de stuur■ man en nam hem met vaste hand hij de ■ kraag. „Je zult toch wel weten, dat ik F kapitein ben ?” „Zeker, zeker kapitein.!” zei Jan. „Nou 'hoor je ’t, Hendrik !” zei de stuur■ man, hem loslatend en zich tot den half waanzinnigen kapitein wendende. Heb je 't gehoord ? Let nou op en luister goed, wat ik je te zeggen heb! Of jij hebt aan de kruik gezeten of je bent je leven moe. Ga dadelijk naar onder en naar bed. En i als het dan uit is met je stommiteiten, – dan zal ik het voor dezen keer nog eens door de vingers zien.” Hij zond de mannen weer aan den arbeid, en bezield door den wensch eenige blijvende teekenen van zjjn kommaudo óphet schip achter te laten, liet hjj het kombuis frisch in rood en blauw opschilderen en een massa inventaris-stubken, waaraan hjj zich als stuurman vergeefs geërgerd had, overboord werpen. De kapitein moest hulpeloos toezien, dat dit gebeurde, nam daarna een besluit en ging naar bed als eenig middel om zjjn verstand te behouden of ten minste een helder hoofd, wat hem inde gegeven omstandigheden ónmogelijk scheen, In plaats dat de tijd den stuurman tot bezinning bracht, scheen hij hem slechts inden waan te versterken en de kapitein gaf het na een verdere vergeefschen poging op, hem te bek&eren, en liet de dingen hun gang gaan, vast besloten, hem °te laten arresteeren, wanneer zij inde haven kwamen. Zij bereikten de plaats van bestemming vroeg inden middag, maar vóór zij binnenliepen, riep de stuurman als had hjj een licht voorgevoel, dat dit zjjn laatste kommando zijn zou, zijn bemanning bij elkaar en hield een roerend preekje over hun gedrag aan laud. Hjj waarschuwde hen voor kroegen en andere gevaren en herinnerde hen nadrukkeljjk aan hun plichten als mannen en vaders. „Ga dadelijk naar huis, naar jullie vrouw en kinderen, mannen,” ging hij zeer bewogen voort, „net zooals jullie mjj dat ziet doen!” „Maar, hjj heeft er toch geen !’’fluisterde Jan verbaasd. „Ben je gek, Jan!” zei de kok. „Hjj meent den kaptein z’nne. Kan je dan niet zien, dat hij nu de kaptein is?” Dat was klaar als de dag, en de woede van den kapitein een ware Othello op zijn manier was verschrikkelijk. Hij schreed onophoudelijk het dek op en af en wierp woedende blikken naar land, en zoodra de schoener de kade beroerde, slingerde hij zich in het want en sprong op den wal. De stuurman keek hem met slecht bedwongen grijnzen na en ging daarop, nadat het schip was vastgemaakt, naar onder om zich met een proefje van den brandewijn van zjjn kapitein voor de slotscène van zjjn spel te sterken. Hjj kwam weer op dek en ging, zonder acht to slaan op het fluisteren van de manschappen, aan land. Intusschen had kapitein Brand zjjn huis bereikt en deelde zjjn verwonderde gade de verhouding mede. Zjj wees de gedachte aan tusschen komst van de zijde der politie of van het dokstersgilde af wegens de te vreezen verwikkelingen en stond er trots alle tegenwerpingen van haar gemaal op, den stuurman alleen te ontvangen. „Ga inde keuken!” zeide zjj na een blik uit het raam. „Daar komt hjj al aan. Je zal nu (eens zien, hoe ik met hem zal omspringen ■” Brand keek uit het raam en zag het ongelukkige offer van kapitein Zingall langzaam nader komen. Zjjn vrouw trok ’m voort, schoof hem, trots zijn tegenstand, inde zijkamer en sloot de deur. Zjj zat op de sofa en naaide rustig voort, toen de stuurman, wiens moed danig inde schoenen begon te zinken, binnentrad. Haar gedrag bracht hem geen hulp en zoo trad hij dan schuchter nader en nam een stoel. „Daar hen ik weer,” zei hij ten slotte. „Dat zie ik, George,” zei mevrouw Brand rustig. „Hij heeft haar alles verteld,” zei de stuurman in zichzelf. „Gaat het goed met de kleinen?” vroeg hij daarop na een pauze. „Ja,” zei mevrouw Brand schamper, „Maar Jantje z’n teenen kijken bijna door zjjn laarzen heen!” „Ah!” zei de stuurman verlegen. „Ik heb al naar je uitgekeken, George,” zei mevrouw Brand na een kleine poos. „Ik wou graag, datje me een bankje van zestig wou wisselen, dat ik van oom Eduard heb gekregen. „Kan ik niet,” zei de stuurman kort. De afwezigheid van kapitein Brand was voor een schuchter menseh in die omstandigheid zeer onbehagelijk, daar hjj een stormachtige scène verwacht had, die hem dan weer tot bezinning moest hebben gebracht. „Laat eens kijken, hoeveel heb je dan ?” zei mevrouw Brand, voorover buigend. De stuurman trok een oude lederen portemonnaie voor den dag en telde den inhoud. Twee goudstukken en wat zilver. „Dat is geen zestig,” zei mevrouw Brand; „maar nu je het toch bij de hand hebt, kan ik meteen het huishoudgeld voor deze week nemen.” Yóor de stuurman het verhinderen kon, had zjj de twee goudstukken genomen en in haar zak gestoken. Hij keek vol verbazing in baar vriendelijk gezicht, maarzij ontmoette zijn blik volmaakt rustig en trommelde met haar vingerhoed op de tafel. „Neen, neen, dat geld heb ik zelf noodig!” zei de stuurman eindelijk. Hij hield het hoofd inde handen en begon zich voor de ’groote verklarings-scène voor te bereiden. „Mfln hoofd, miju hoofd!” riep hij met benauwde stem. „Wat doe ik hier? Waar beu ik ?” „Heere mjjntjjd, wat mankeert dien man?” i riep mevrouw Brand uit. Zjj greep een bloemvaas en wierp hem den inhoud in het ■ gezicht, juist toen haar mande kamer ! binnen stormde. De stuurman sprong proes: tend op. „Wat doe ik hier, kaptein Brand ?” vroeg hij met zjjD gewone stem. „Hij beeft zijn verstand terug!” riep ? Braud verrukt. „Hjj is zichzelf weer! O, i HenH je hebt je krankzinnig aangesteld. Weet je heelemaa! niet, wat je uitgevoerd hebt?” De stuurman schudde het hoofd en keek om zich heen. „Ik dacht, dat ik aan boord was,” zeide hjj, naar zjjn hoofd grjjpende. „U zei, kapitein Zingall zou aau boord komen. Hoe komen we hier? Waar ben ik hier?” Haastig en ademloos vertelde de kapitein het hem, terwijl de stuurman hem ongeloovig aankeek. „Ik kan het niet begrijpen,” zei hjj ten slotte. „Mijn gedachten zjjn heelemaal weg.” „Heelemaal weg!” zei mevrouw Brand vroolijk. Het kan toeval geweest zjjn, maar zjj sloeg op haar zak, toen ze dit zei, en de overtroefde stuurman beet zich op de lippen, toen hij zijn domheid bemerkte, en ging naar de deur. Het paar keek hem na, toen hij langzaam de straat opging. „Dat is een dwaze geschiedenis,” zei Brand, „de raarste, die me nog ooit is overkomen!” „Dat is waar,” zeide zijn vrouw, „en wat nog raarder is, George, is, dat je den volgenden Zondag naar de kerk zal gaan; en het raarste van alles is nog, dat je twee goudstukken in het zakje zal doen.” --- FEUILLETON. EMDELIJK BEGREPEN. DOOR MELLY RADEMAKER. 12 ■y Ov’.. ®av JIV^AO! {r 4r°evi? *, K \ u ii v*ir3f ** b];- ar hiig' ,*^s ML\ SSs!***.' u -chlJnt EV>&4' ’•«'%*'> «$\“e 'H |\V»'!‘ wj k«k ’ *Sjfe toen zaelite, feV^ IV,'" * b’V ,acU JJo*. Er Kl\, S Zei ze r^?cr"^ I VV'^^SMU. Weea t ‘ I uem een *ïk ben gekomen,” begon hij, „om afscheid te nemen. Ik ga op reis.” »Op reis ? Zoo ineens? En gisteren n0g...” »bristeren is het plan bij me opgekomen en morgen vertrek ik.” «klaar waarom?” vroeg ze en heel in naar binnenste begon ze te begrijpen de I'eden van zijn vertrek. En ze voelde er lets om van verdriet, omdat ze hem zou ®oeten missen, den vriend van haar man, hen vriend van haar zelve. Ze had ze zoo prettig gevonden zijne warme sympathie, zH**c. vriendsekap. **ij zag hare teleurstelling. „Eén woord Van u,” zei hij, „en ik blijf!” *o neen!” Ze sloeg de handen voor het gelaat, maar ze keerde zich niet van hem af. «Ach,” sprak hij, diep ademhalend, „zeg net ook maar niet. Laat me maar gaan, maar zeg me alleen, dat u niet om me zult treuren.” Ae zag hem lang aan. „Ja, ik zal wèl °ni u treuren, ik voel het. Omdat ik u 'nissen zal, u en uwe vriendschap. Want ze was me zoo lief.” «Mijne vriendschap? Dat wat u voor nw ffian voelt?” Haar diep treurige blik need hem ophouden. , , «Ook h,” zei ze zacht, «ach, °°k denkt alleen aan 'vriendschap tusschen myn man en mij!” ™ «Ik weet dat het niets dièpers is. Jtn 'k heb me verwonderd dat eene vrouw njs u alleen uit vriendschap trouwen kan, ~ is zoo ’n buitengewone vrouw en daarom, daarom....” «Daarom?” vroeg ze in spanning. «Daarom heb ik u lief!” «•Neen!” riep ze heftig. «Dat möogt u niet zeggen! Liefde voor eene vrouw die getrouwd is liefde voor eene vrouw die een ander bemint!_—” „Een ander bemint?” „Ja, een ander. ledereen denkt dat ik voor mijn man slechts vriendschap voel. Maar tl wil ik het zeggen: Ik heb hem lief! Mjjn huwelijk is enkel liefde!” „En hij ?” vroeg hij bijna ademloos. „En hij ? Neen, hij niet. Hij voelt nog geen liefde voor me. O God!” Ze snikte luid. En de vraag kwam in haar op, waarom ze hem het geheim haars harten had gezegd, het geheim, dat niemand kende, zelfs haar man niet? Waarom ze in hem dat groote vertrouwen stellen kon, dat haar heur hart had doen uitstorten, dat haar deed zeggen hare groote, immense UeHö’stond,op. «Dan,” smeekte h«, „vergeeWat ‘zóu' ik moeten vergeven?” vroeg Olomnediir Dat u bemint, iemand die ? SbS'tflk do, d.t zelf immers °OIU L’ Si.'o" isik " gelukkig geweten had aan zijne zijde, zou ik dan tot u gekomen zijn,zou ik bet u dan bekend hebben. Ze zag hem aan. „Neen, dan zoudt u het nooit gezegd hebben, ik weet, ik voel het. Gaat u al weg?” „Mag ik u iets vragen ? Ja? Wilt u dan voor mij eens piano spelen, zooals u alleen voor u zelve speelt?” „U begrijpt het,” zei ze opstaande. „U voelt er voor, voor muziek, voor kunst.” Ze opende de piano en bare vingers gleden over de toetsen. Toen, na een paar i acc jorden steeg bet op, het wondere lied, ) eene aaneenschakeling van jubel en weei moed, dat zijne ziel deed overvloeien van weedom, dat hem de oogen deed sluiten, om te genieten nu, volop te genieten. Maar : steeds weemoediger,steeds droeviger klonken . de accoorden, hij voelde hare ziel, haar ï geheele leven in haar spel. Eindelyk, als uiteen droom ontwakend, zag ze tot hem op. „Dat was heerlijk!” sprak hyjopgetogen, ; „o, toe, nog éeus, nog één5...,.” „Neen, neen, nu niet meer. l „Bedenk dat ik u nooit meer zalhooren. ; Nog éeu enkele maal!” . , [ Ze stemde toe. „Als u dan onder het . spelen weggaat,” vroeg ze zacht. „Goed. Maar laat me u dan nu eene | hand geven.” , , Ze stak hem hare kleine hand toe en hij drukte ze. En ineen oogenblik van overweldigende passie drukte hij een brandenden kus op het blanke vel. Toen gleden hare vingers weer over de witte toetsen, en hjj bleef achter haar stoel staan. Maar ’t was of ze hem niet meer opmerkte, of ze ergens anders was, dan hier, inde kamer met hem. En ook ; hij voelde zich in hoogere, reinere sferen, hij voelde zich zelf niet, Lij wist niet ' meer, waar hij was; alleen voelde hij dat • weg moest, uit dit paradijs. En zachtjes sloop hij de kamer uit. i Ze speelde door in extase. Ze had niei i bemerkt, dat hij heenging, maar ze wist dat hij zijne belofte zou houden. 1 En toen ze opzag, wist ze, dat z< alleen was. s X. r . I, Het was een mooie dag in Mei, _ jonge fnsch-groene blaadjes aan de i boomen, die in pas ontloken pracht iu i zacht rhythme heen en weer bewogen, de r vogels die jubelend bun eerste lentelied i zongen, gebeel de natuur zelve, die juichte r omdat de lente haar heur rijkste feestkleed s had geschonken, alles ademde geluk. Ook aan Frédy deelde zich deze stemming van geluk mede. Ze zat inde serre ’ met Eddy aan hare voeten en mijmerde onder het gesnap van het kind. En wat ze nu wakend droomde, was erg mooi, want ze lachte. t „Mama spelen,” zei het kind en trok aan Frédy’s japon. i Ze zag op haar kind neer met eene mengeling van lielde en weemoed inde i donkere oogen. ï „Mama spelen,” herhaalde Eddy drin■ gender. Prédy lachte en zette zich op een voet-3 bankje naast Eddy. Hare vingers woelden r iu de krullen van het kinderkopje. Ma,ar t Eddy waggelde overeind en liep den tuin in. !, „Krijgen!” schaterde h\j. k Prédy ging den kleinen jongen achterna ï, en had hem weldra in hare armen, st „Niet buiten, ventje, daar is ’t nog niet it warm genoeg voor.” :s Cécil plaagde haar altijd dat ze te bezorgd voor de kinderen was, dat ze Eddy ;t veel te veel verwende. Maar ze was zoo t, bang voor Eddy, soms zag bij zoo bleek en stonden zijne oogen zoo dof, soms vreesde se ze zoo voor haar zoontje. (Wordt vervolgd.) ■ ---