De Vampyr. Bokeemsche vertelling van Jan Neruda. De eenvoudige stoomboot bracht ons van Constantinopel aan de kust van, het eiland Prinkepo, waar wij afstapten, ’t Gezelschap was niet groot. Een Poolsche familie, bestaande- uit vader, moeder, dochter, haar verloofde, en wij beiden. Maar wacht daar hadden wij haast nog iemand vergeten ! Reeds op de houten brug, over den Gouden Hoorn leidende, had zich een Griek bij ons aangesloten; ’t was blijkbaar een jonge schilder, tenminste de portefeuille die hij onder den arm droeg deed dit vermoeden. Lange zwarte lokken vielen over zijn schouders neer; zijn gezicht was bleek, de zwarte oogen lagen hem diep in het hoofd. Inden beginne interesseerde hij mij bijzonder door zijne voorkomendheid en zjjne kennis van allerlei zeden en gewoonten. Maar hij praatte zóó druk dat het mij weldra begon te vervelen en ik mij van hem afwendde. Des te aangenamer vond ik de Poolsche familie. De vader en de moeder waren openhartige, goedmoedige menschen, de verloofde hunner dochter een elegante jonge man met zeer goede manieren, die den man der wereld kenmerkten. Zij voeren naar Prinkepo, om hier, met het oog op hunne zieke dochter, de zomermaauden te gaan doorbrengen. Dit hupsehe jonge blonde meisje scheen of pas van eene zware ziekte hersteld, öf op het punt daardoor te worden aangetast. Zij leunde zwaar op haar verloofde, en herhaaldelijk werden hare woorden door droog hoesten afgebroken. Zoodra zij begon te hoesten, bleef haar verloofde bezorgd staan, terwijl hy haar met .een medelijdenden blik aankeek. Maarde blik, dien zü als antwoord dan op hem wierp, scheen te willen zeggen: „Dat hindert niets ik ben heel gelukkig!” Zij geloofde aan genezing en geluk. Op aanbeveling van den Griek, die reeds op den Molo van ons afscheid had genomen, huurde ;de familie eenige kamers ineen hotel dat op een heuvel lag. De eigenaar was een Franschman en het geheele huis– met het grootste comfort en heel elegant ingericht, naar Fransehen smaak. i Wjj ontbeten samen, en toen de middaghitte een beetje begon af te nemen, gingen i wij het pijnboschje opzoeken, om vandaar uiteen heerlijk uitzicht te genieten. Nauwelijks hadden wjj een plaatsje uitgezocht : en het ons gemakkelijk gemaakt, toen de Griek weer verscheen. Hij groette vluchtig, keek eveneens naar een plaatsje uit en vond het eindelijk, eenige schreden van ons verwijderd. Weldra opende hij zijne portefeuille en begon te teekenen. „Ik geloof dat hij met opzet met zijn rug naar de rotsen gaat zitten, opdat wij zijne teekening niet zullen zien,” merkte ik op. „Wij behoeven er ook niets van te zien,” antwoordde de jonge Pool, „wij hebben genoeg moois voor ons!” En even later voegde hij er bjj: „Ik geloof werkelijk dat hij ons als stoffage uitteekent waarachtig J" Wij hadden intusschen genoeg te zien. Er is misschien geen mooier en gelukkiger plaatsje op de wereld dan Prinkepo! Irene, de politieke martelares, de tijdgenoote van Karei den Groote, leefde hier een maand lang als bannelinge. Wanneer ïk hier een maand lang mocht verblijven, zou ik dien tijd ongetwijfeld tot den gelukkigsten mijns levens rekenen! En dezen eenen hier doorgebrachten dag zal ik evenmin vergeten! De lucht was helder als kristal, zóo week en zacht, dat de ziel door hare wiegende golven ver weg werd gedragen; rechts verrezen achter de zee de bruine bergen van Azië, terwijl aan den linkerkant de steile oever van Europa in wijde verte blauwaehtig schemerde. Het eilandje Chalki, een van de negen eilanden van den Prinsenarchipel, rees met zijn cypressenboscbjes als een treurige droom omhoog, de spits gekroond dooreen groot gebouw een asyl voor 'krankzinnigen. Het water van de zee van Marmora werd licht bewogen en speelde in alle kleuren als een lichtende opaal. Inde verte was het meer wit als jnelk, dan ging het lang- n zamerhand in . eih° „ it tusschen de >ejl ,-tterd® tf]Ê * oranjeappel #A !- in heerlijk ] 9lleeV# ’t Lag daar gehe s f sar rsJjM SS riemen c schenen er i vallen. '. hen voorbij en Ai1.!1,!/!® 1 den waterspi | ,/ï i trokken van.tO» « voorbij, rl}stl£rTlie?en;t é M i werelddeel oX – De geheel® k" «W{ bloeiende rd/ffeUf de K klJll I ï welriekende!» 6 ’ het café ! dempte ra j ffBS jg Jj* De ïndrua wrjm i zwegen ten ° , ju i gebeele ge®°0,jg i dit paradijsaoJ» 0p >« , jonge Poohche’Jjeyia rustte aaD “ n b»* „jt M i bleeke ovaal , ; licht gekl®.“ welden P die ; loofde begreeP ■ haar over : werd door o”,1 i,elifll? \ 'jfW mij was ’t JHer moesje. > | fluisterde be ,n land is het h] „\ï prM ma“r S»s(* geven ! zei aaen o”IXÏ En weer ifjÊ lijke zaligheid M(si gevoelde v°°ïne ieder was g% te othM geheele f®rc rgT^ff tAjÊ waarwordin? „d «f behoefde ui avKpfi JM geven eu •„ te o^dlM lijke stemmig flfl* weljjks dat geleden eeo rm sloten en JVI heengegaan- ™ jMI eenige uren met V . '#l inde verte . jD bedekken. T? geb»0 'fl/l eene Jj,'i| moeder on , t I deden aan fU/M langzame gjjer»* ot> JM zorgelooze tfU JijlO "M Hier ull8t;“ verandah n /m genomen, ’ hoord«®'j^11 a M schreeuwen £ had, en * , efePj Q .m ’t Duurde «» maar eens Éf‘ ]bo^th JM opsteeg. s” vr t e * „Vergeef wijl hij he®ofl hee meneer, en A/B hef!”s>^v;| „Vampyr • , \ MME vroeg de ■ \)»ePV ( K jJ’JM Een mOOl biefJ K&M Uiken 1 Wl denzelfden .. Jm gereed. en p f/B te voren ’t Volgen*1 fgesi>*l Jm de trappen pakte hU tiwL der W“df --- Levenswoorden. \/ I Een boo*e h M wreed. f/ B •Me bef ‘ vP,el tBfl' ' veel liefde r 1 „rpK [ Wie deOdste ,f I ziel een ‘i° m Uvfi Bl *./l elkander. „ ƒ( . A I --- Allerlei. ■ v«n SK I een koele pjjS i üiet roor ik 11 i LSttN*6 pkLN T‘ V S S,^edPSleil. ook P l 6]£n aaü 5 r's H gi.aï W goblaf fater° "cd, ’af »an Bpn f anders s |VNiIW,) 'v- eten of d ► ’C** ai?* geMiden T o r »if“ irotsch met elKn V?n eeu 1 liet gekraai i Vei‘- k< >J öe?' CïnH3 hij de B.>-t‘l «MS”1, ktel ■N .1 'Vc<>„ aaj'em J*7 als hl] s |5S,m gevßelïeel\Zf voedsel p ï A\^nsd"ff kli“l‘ 4 6m Sm,Ü *er VerscMl- z I®©^-» l^sSiissvUïï; R,S’!'Ct# h'uS"le «» ; è£ I KL% 5 ■ W««h rtantJefaaaH;n aQ de < |N ,Ne »ie e„T iïVer op c Ri> * |C • Hij'k” *H‘« eïf- i Iv; hl H* Xde hooeebyn ‘ “«kbX a;P 1 fig;n jS. HLS pi'l .?!, Scheen’ daar ik i f.V ijj S CaU !” (rfneP hij ! H{ tó ?ód;itikonf' e'M en ; ■5Ne <4 d(S ’o0?enapead 1 lieU^4oS^tev^lCeerden . K li'l SS ■ ““ On Vk rie? S»i£ N. p de luT,e Ïï\ï Ces &ck ï' elkaar ■UloS> >.*<2 Ssden ö '» 'S? 5 9 SC vl; 01 k vr ’ mi schoten plotseling hoog uit de lucht neer, j tot vlak bij een kraai die rustig op den c grond heen en woer trippelde; plotseling 1 keerden z\j dan weer terug en vlogen 1 pijlsnel de hoogte in. Later bleek het, dat t de mannetjes daardoor tegenover de wijfjes < hun geoefendheid in het vliegen wilden ; doen blijken, terwijl hun gekras waar- i schijnlijk als liefelijk gezang der liefste in I de ooren klonk.” 1 Mogelijk schuilt er veel waars in Thomp- i son s beweringen, al is er veel phantaisie ; hij wat hij schrijftin elk geval blijkt hij c de dieren scherp te hebben gadegeslagen 5 en bestudeerd. ï ! ---