FEUILLETON. nsese Hummeltje. ,s H ' & – fes; s, „‘«o; h £»<; ïi> teyjt.sll Cme^ \ .W**»u'B°> T i\SN» “«o JjfS» i \ M [*illJk oolc k >»SSS ;<>«,'> '"‘8' ïï «tjjd eü kok ' -- J —— wfOTwmnmiiK mmiihmi— MaaW?s?’ zÜn vertrok even. zwr* antwoordde niet. Zy zaten Mgend een oogenblik tegenover t beste vriend”, begon nief °e kamerdienaar, hebt ge nog s eeue kleine hartsvereterking voor «.„V. ~~ je weet wel wat en njis- W i6en bak-l'e mokka?1’ KvV' 6 ’ na*'uurlyk natuurlijk!” en a. eon roeP naar de keuken in o6eü greeP onder de tafel, waar ten 6U goe4 Rosloten kist alle schatw ,VOor bijzonder gebruik bewaard bon' 1 6U döar st'oß Jen twee sierlijke fles v’beueTeils eeu dikbuikig likeur-V en.)e voor de beide groote heeren. cur^chtig schonk Dutatel de V -a de Puntige glaasjes en dm ?lc.B lieten beiden den bruinen ’t b*C la de beel glijden. Men kon w Uu aa.nzien, dat zy beiden mannen V D’ d*e daar verstand van hadden, *ll3Bchea de bedrijven door, uiiv ,utatel toch met vrageuden, Wh, ?rß®!ï®aden blik Weingartuer aan, nr» kad wel gemerkt dat deze w ® e.ene mededeeling op’t hart hadni«f zei hij, zijn ongeduld nietfia ger meester zijnde: „Anders streek over zyn baard. • hip,; . kijna of liij er inwendig ; a„ , er 111 had, het geduld van den ; «tolk,, BOf? Wttt °P de proef te wil,;„ ‘ *Ja> wat ik nog zeggen • aT„j i, niflar Ee moet ’t u niet [ dftÉ«L en’ oude'vriend toen het ■ o . ,°P tafel kwam, beweerde l ia tpClSSimns "km, bet arrangement ; ai Senwoordig nooit meer zoo aardig : be„Vj0(:ge,r‘ .Men kan toch wel mer-1 "> dat de jonge Dutatel niet meer beneden is, niet waar, beste I’Estrange ?” ,0 o!” kwam ’t er verdrietig by den kok uit. „Dat heeft Serenissimus dan zeker weer eens gezegd om te laten merken, dat hy zien kan”. .Maar Serenissimus heeft ’t dan toch maar gezégd 5” antwoordde Weingartuer met nadruk. Eu vervolgens zijn glaasje leegslurpende, schoof hij dat dichterbij en ging voort: .Overigens heeft de zaak nog eeue andere beteekenis. liet behaagde nl. Zijne Hoogheid, naar aanleiding daarvau, aan den overste te vragen, welke berichten er van uwen zoon gekomen zijn”. „Die domme jongen die dwaze knaap!” bromde de oude heer. „Nu, mijn waarde Dutatel, de overste heelt uw zoon heel anders beoordeeld. Uitstekende vorderingen, de beste vooruitzichten,• en weet ik wat al niet] meer. En toen wendde Serenissimus ..zich tot Petersbagen, aan wie Zijne Hoogheid altijd de voorkeur geeft, en vertelde haar boe hy nl. het talent van René Dutatel ontdekt had aan de mooie tafelornamenteu, waarin vroeger de koude gerechten gerangschikt werden, en hoe Serenissimus den jongen naar de akadeime gezonden had, niettegenstaande de oude Dutatel dood ongelukkig was geweest, dat zijn zoon hem niet zou opvolgen. Dat alles heel geuadig heel genadig, Dutatel! „Genoeg ’t is al genoeg 1 Serenissimus is buiten twijfel een goed heer. Maar ik weet dut men bij mijne j kunst te eten kry'gt,— by do andere kan men hongerlijden hongerlijden !’’ herhaalde de oude heer. „En” het roode gezicht werd nog bedenkelijk rooder— „en dat alles is onzin, met permissie praat me niet meer over dien René! Ik wil niets van den jongen weten, die zoo’n mooi talent voor de keuken heeft, en nu zijne banden in dat vuile slijk van gips steekt praat er me niet van!” De heer Johannes Weingartuer scheen er zyne bijzondere redenen voor te hebben om den onmiskenbaren toorn van zijn vriend niet langer op te wekken. Hy ging dus niet meer op dit thema door, maar stak hem, over de tafel heen, de hand toe, zeggende: „Mijn beste Dutatel, wy weten wel wat we aan elkaar hebben, juister gesproken: gehad hebben, en naar ik hoop nog inde de toekomst züllen hebben. Twee mannen, zooals wy, moeten aan het hof éen zijn vast en onverbrekelijk”. Hij drukte zijne rechterhand nogmaals krachtig, stond op en maakte zich gereed om heen te gaan. Voordat hy evenwel de kamer verliet, boog hij zich nog eens over de werktafel heen en fluisterde den ouden heer lachend toe: „Zooeven had ik ook het geluk, mejuffrouw Roosje op de trap te ontmoeten. Frisch als eene echte, pas ontloken roos o, nooit heeft een meisje met meer recht haren voornuam gedragen”. Zichtbaar gerleid keek Dutatel op. | Maar hy kou toch niet nalaten er j ... een beetje scherp aan toe te voegen : „Zij heeft ook hare doornen, scherpe doornen”. Daarop lachten ze beiden veelbeteekenend. En toen legde de kamerdienaar zyne hand op den schouder.van den andereu en bracht zyne lippen vlak bij dienB rechteroor, zacht fluisterend: „Wanneer gy maar voet bij stuk houdt, Dutatel, ik sta mjjn man wel. „En” met eene eonigszius coquette heupbeweging „wat zegt ge er wel van, dat het zelfs Serenissimus behaagde, belang te stellen in zyn getrouwen To ? Zyne Hoogheid heeft onlangs nog gezegd: „Jo, ik zie aan je, dat er iets is, waaraan je denkt, zonder het te bekennen. Je bent toch niet verliefd, Jo!” „Ha! en watheb-je geantwoord? „Uwe Hoogheid heeft als altyd eeu scherpen blik. Maar ik vraag allerouderdanigst de toestemming om nog eenigen tjjd te mogen zwygen. En Zijne Hoogheid lachte toen en zoi: „Eene goede zaak wil tyd hebben. Maar wanneer je my soms uoodig hebt, Jo” Weingartuer wierp bet hoofd iu deu uek. „Nu ik deuk, dat ik dit preutsche Roosje ook wel zouder voorspraak van Serenissimus zal krijgen”. Hy gaf deu ouden heer nog een zachteu duw iu de ribbeu en weg was hij. Eeu oogenblik keek Dutatel peinzend naar de deur, die achter den kamerdienaar ia het slot gevallen was. Daarna boog hy zich weer over zyn nienu-plan heen, doopte den peuhoudov bijzonder diep en krachtig – . , ... ... ....... – : iu den inktpot, mompelde iets au wilde juist met schrijven beginnen, toen hem een helder: „Goedendag, ■ vadertje!” in ’t oor klonk. „Mag ik i binnenkomen ?” Eeu zwarte krullebol kwam om de ; deur kyken met groote, heldere oogen , en voordat de oude heer erop verdacht was, werden twee zachte armen om zijn hals geslagen. ; „Kan men dan vandaag het noodzakelijkste werk niet rustig afmaken?” i wilde hy brommen „Roosje, jou , kleiue wildzang laat ’t laat het toch!” Maar zijne woorden werden half verstikt dooreen paar frissche ; lippen, die geheel onverwacht van • opzyde op zyn mond gedrukt wer; den. Toen hjj eindelijk weer vrij was 1 eenigszins vry, want de armen lieten hem nog altyd niet los was ook zyn aanval van toorn verdwenen. Hii legde zelfs den penhoudev neer, boog het hoofd wat uaar achteren, en zag met zichtbare vadervreugde naar ’t knappe meisjesgezichtje. Het was zyn grootste trots dat zijn Rosé er zoo aardig uitzag, en vooral, dat ■ in haar het Fransche type zoo oni vervalscht bewaard was gebleven. En : inderdaad zag Rosé Dutatel er als een roosje van Avignon uit; gekroesd : blauwuchtig zwaït haar, dat iu dichte t lokken over den rug golfde, zwellende lippen, schitterende, donkere – oogon,eeu heel fijn langwerpig neusje, 1 do teint zacht geelachtig, en ï op de bovenlip zelf* eau heel fy'u r donsje en op da linkerwang eeu ï aardig moedervlekje. % ( Wordt ver volg dij, --- eb plichten der oorlogde partijen ten opzichte van de handsvloot. !en -« s B.' Uil» s z t Hik Z «*• z °z z iC lesen «en -eihet Het s 'ine it i i ven die den aan om »a ,ede “u ï«8 Het 'en, N’ «en 5 ï Qen 5 Jet aapbrieven uitte geven en de kaap• t^ar j ,^08 te staan. Dit leidde er ‘ 8 Hat bÜ den vrede van Parijs, aarbij alle groote Staten vertegenj6re Hadden, op den 16en April r* He volgende verklaring ver-P ichtend werd gesteld voor alle veregenwoordigde mogendheden: ' sehaft kaaPvaar* *s en blijftafgeft»Cï~*?e oazÜHige vlag dekt de vp-e‘Pae lading, met uitzondering o °mdogscoutrabande. °' *?e onzijdige lading is, met uitnnrf er*"® VBU oorlogscontrabande, ,8r vijandelijke vlag niet te nemen. 1 ni; ul Pe blokkade moet, om ver* 1 tend te zijn, feitelijk wezen, dat 1 trol zeg®eQ> Hoor een voldoende macht ! ? üa, “Oafd worden, om de nadering , vÜandelijke kustgebied inder. oaad te ontzeggen. . Deze officieel aangenomen veri ;„ar,lns Was eau belangrijke schrede _ n _ Koede richting en werd dit te ’ . ?r> toen, behalve de zeven onderm.rx Uaars’ Saleidelijk alle beschaafde , M 16,1 Z'°H er bü aansloten, behalve • va ‘K ou van het afschaffen i eeU ICt uHgeven van kaapbrieven • hu Bevaarlj)ke vermiudering van i van j6 T™a°bt ter zee vreesden, en j- He Ver. Staten van Noord-Amerika, l .Weigerdeu toe te treden, als het ei flBB. van het eerbiedigen van het • niet -OUI vaQ Particulieren ter zee ! Uümeln de verkiariDS werd opge-Ide a kwamen juist twee buiten , o orerconkomst staande Staten, i oorlUJe en Amerika, met elkaar in . li .£» cu zn besloten toen de ver) vre\iüß VaQ darijs tijdens hun strijd nfc -üa, *e leven, zonder overigens , °%,Be] toe te treden. ~ erHcn iu dien oorlog dan ook i )arHculiere schepen tot kaap* i seh ers citgerust, men zag van de ■ and6*360 Tau de handelsvloot nu een i i 8r gebruik maken vooroorlogs* t geg11 eDe Ver. Staten bezaten s en n-v aantal oorlogsschepen . besf!ngeil er Haarom toe over hunne i in V traugatlaptisone stoomschepen , j, kruisers te veranderen; zoo was ■ vè*' ■ ,8 .Dafe, die deelnam aan de • •LH„U-l6Hgiug van het eskader van , m.'i , Cervera, het voormalige ! tVIsCvp Paris- P v komt mij voor, dat door deze i teeV °l'matie Amerika zelf de bei tnntUIS van z\in verzet tegen het i r.eHcn tot het congres van Parijs k koo8* deBd: ai® ®ik schip van de v PTaardijvloot desverlangd zonder J üe? *n een oorlogsschip orai all6et aan Wol'Hen, heeft de vijand 3 soh recbt en reden de koopyaardij, s„i 8P8P in beslag te nemen of ont dath6 iik'te makeu' Wie Tergtl st Particulier eigendom inden ■ bef K,e®erhiedigd zal worden, moet i rin iZeH niet tot gewild sti'ijdmate-1 laal verheffen. 1 T r Vfm°eDila de oorlogsverklaring i War Hen Pransch-Duitschen strjjd i Va 8 Vprz°_nden, wilde koning Wilhelm , ile. Druisen nog verder gaan dan hii ï8011^163 van Parijs en besloot t “et bijzonder eigendom op zee iv , ete doen eerbiedigen. Zijne i Fr„a ,n8 van 18 Juli bevat: „de i BB|^^a^iancielsschepen zullen niet ■ door onze marine opgebracht of ge• nomen worden.” Frankrijk nam dit , gulle voorschrift niet over 75 Duit* • sche handelsschepen werden opgel bracht en prijsverklaard. Pruisen ■ liet zich daardoor aanvankelijk niet ■ terugbrengen van zijn besluit, maar wel werden aanzienlijke burgers van Vcsoul en Dijon in krijgsgevangenschap naar Duitschland gebracht, als ■ représaille-mautregel tegen het gei vangen houden van de bemanning der genomen koopvaardijschepen ■ (hetgeen echter, volgens het congres i van Parijs, een rechtmatige daad was.) ■ Eerst; iu Januari 1871 verklaarde ■ Pruisen, zijn besluit van 18 Juli 1870 ; in te trekken, ook dit weer als re< présaille tegen de voormelde gevan: geuhouding, maar het had vóór ’t einde van den oorlog geen gelegenheid meer om Fransche handelsschepen te nemen. Bovendien ging Pruisen er toe over 1 zjju oorlogsvloot uit de handelsvloot ■ te versterken. Het riep den steun vau • de particulieren op tot het vormen 1 vaneen „Seewebr”, samen te stellen 1 uit schepen, die particulieren in gei bruik zouden afstaan om aan den i strijd deel te nemen. Ten eind» aan i die bodems het karakter van officieele i oorlogsschepen te geven, kregen zij i een officier vau de Pruisische marine > aan boord. > Frankrijk meende dat deze wijze 1 van handelen in strijdwas met artikel 1 vau de verklaring van Parijs van 1856, en beschouwde het als eeue mattier om de verboden lraapi vaart, in eenigszins gewijzigden vorm, weer te doen herleven. Merkwaardig in verband met hetgeen nu onlangs inde Roode Zee 1 is geschied is de wijze waarop dit geschil in 1871 uit den weg werd geruimd. Frankrijk vroeg Etigeiand’s meerling er over. Lord (Jranville, destijds eerste minister, antwoordde dat Frankrijk’s opvatting geheel ver-1 keerd was, wijl de door Pruisen tot den oorlog uitgeruste handelsschepen bestemd waren om oorlogsschepen aan te vallen en dat zij, volgens het doordat land afgekoudigde beginsel, het particulier eigendom onaangetast lieten, dat zij dus juist nalieten wat de kaapvaart geweest was en alleen als oorlogsschepen optraden. Daarmede zijn niet alle autoriteiten op het gebied van oorlogsrecht het eens geweest. Calvo o. a. wees er op, ■ dat die schepen eigendom vau par-1 ticulieren bleven, al waren zij tijdelijk aan den Staat afgestaan; het stellen ' vaneen marine-officior aan boord was al een zeer gemakkeltjk middel om een handelsschip ineen oorlogsbodem te veranderen en de tegenwoordigheid van dien officier gaf i weinig waarborg voor het naleven van de eischen, die in en buiten het gevecht aan oorlogsschepen te stellen z\jn. De quaestie is toen niet en ook na dien niet tot eene oplossing ge; bracht, maar verschillende mogend, heden hebben sedert met stoomvaartmaatschappijen overeenkomsten gesloten, waardoor zjj zich het gebruik ; van hare schepen en bemanning in ; tijd van oorlog als versterking van i de oorlogsvloot verzekeren ; zoo b. v. i zoowel Rusland, als Japan. ; De gebeurtenissen van de laatste wTOiwiMB rgr nnriUTw m—— ■■awMaaßM—m maand hebben aangetoond dat Calvo en de schrijvers die aan zijn zijde stonden, niet verkeerd hebben gezien, toen zjj in het plaatsen aan boord vaneen mariue-officier geen waarborg tegen misbruiken zagen. Russische handelsschepen gingen als zoodanig ongestoord door voor oorlogsschepen verboden wateren en heschen daarna de marine-vlag. Ook is er verschil tusschen de rol welke lord Granville den Seewehr-schepen uitsluitend toedacht, nl. het aanvallen van vijandelijke oorlogsschepen, en de taak door welke de Russische reserve-schepen aanstoot hebben gegeven, het aanhouden en visiteeren namelijk van neutrale ochepen, verdacht oorlogscontrabande te vervoeren. Naar mijne meeuing is dat eerste punt beslist in strijd met de goede vormen om het zacht uitte drukken. De schepen, welke als handelsbodems een voor oorlogsschepen verboden passage doorstevenen, met de bedoeling aan gene zijde als oorlogsschepen op te treden, waren vóór dat zjj de doorvaart begonnen feiteliik reeds oorlogsschepen, en moebteu daarom die duad niet volbrengen. De Bosporus en de Dardanellen z\jn, volgens het tractaat van Londen van 1B Maart 1871, gesloten voor oorlogsschepen; de sultan van Turkije kan daarop eenige bepaald omschreven uitzondering maken, maar daar vallende schepen van de „zeeweer” volstrekt niet onder. Door deze als handelsschepen doortocht te doen nemen, om ze vervolgens tot oorlogsdoeleinden te gebruiken, hoeft Rusland ernstig afbreuk gedaan aan do door velen reeds gekoesterde hoop van weldra iu den oorlog ter zee hot particulier eigendom als onschendbaar geëerbiedigd te zullen zien. De wijze waarop Rusland inde Roode Zee getoond heeft die getransformeerde schepen te kunnen gebruiken tot sparing der krachten van de werkelijke oorlogsschepen, zal overigens den anderen Staten tot leering zjju, want, eenmaal aangenomen dat er eene „zeeweer” is, is dat gebruik als hulpvloot tot het onderzoeken van handelsschepen niet verboden, en wijst dit op een voordeel, dat van die zeeweer te trekken is en dat oorlogvoerende Staten gaarne zullen toepassen. Uit de bepalingen van ’t congres van Parijs volgt, dat elke oorlogvoerende Staat het recht heeft zich te vergewissen, dat schepen onder onzijdige vlag geen oorlogscontrabande vervoeren. Dit recht is overigens van zeer ouden datum, bet mag alleen toegepasi, worden op handelsschepen. De hoffelijkheid der mogendheden onderling verbiedt oorlogsschepen van neutralen te onderzoeken. Het feit, dat Russische schepen in de Roode Zee handelsschepen vau neutrale Staten hebben aangehouden, ten einde na te gaan of deze geen oorlogscontrabande vervoerden, is bepaald niet in strijd met de erkende oorlogsgebruiken- En daar dein oorlogsschepen getransformeerde stoomers door Rusland gerekend worden tot zijne marine te behooren, overeenkomstig hetgeen in vele andere landen bestaat, is ook het onderzoek door deze hulp-kruisers gedaan niet te ver«TatCTraraMamMipaamwMnnMgtanpaiff 'imoordeelen (buiten verband natuurlijk met de onrechtmatige doorvaart van de Bosporus). Is aan boord van de onderzochte handelsbodems oorlogscontrabande gevonden, dan was mede het opbrengen van die schepen niet af te keuren, want ook een onderzoekend marine-schip mag zich niet tot rechter in eigen zaak maken, maar moet de schuldigen voor de rechtbank brengen. Wie contrabande vervoert, moet zelf de gevolgen van zijne euveldaad boeten, ’t Is natuurlijk te betreuren, wanneer onschuldigen daarvan groote nadeelen en lasten ondervinden, als ’t onderzoek uitmaakt dat de vermeende contrabande niet als zoodanig te beschouwen is, maar dat is nu eenmaal niet te vermijden zoolang dwalen menschelijk is. Gaande mogendheden eenmaal tot regeling dier materie over, dan kan voor die dwalingen wellicht vergoedingsplicht opgelegd worden, hetgeen tot grooter omzichtigheid bjj het opbreugen zal kunnen leiden. G. Nypei.6. --- De oorlog in Oost-Azië. ——-—o Belvigo is een Russisch onderofficier, die, door de Japanners gevangen genomen en naar Sji-ko-koe gebracht, wist te ontvluchten en nu kalmpjes te Nizza zit. Daar heeft een medewerker van de Journal hem bezocht en o. a. de vraag gesteld: „Wat denken uwe officieren over het verloop van den oorlog?” „Dat zjj winnen zullen”, luidde het antwoord. „En de soldaten?” „Dat zij het verliezen." Als die opinie werkelijk heerscht, zal het den Russisehen officieren uiteraard lastig vallen, hun optimisme bij de manschappen „over te planten,” en zal de zucht om daden van dapperheid te verrichten wel ietwat worden bekoeld door de stellige overtuiging dat ’t eind toch is: de nederlaag. Er wordt anders in deze dagen toch al heel wat gevergd van het 1 moreel der Russische troepen. Steeds terugtrekken, na vjjf dagen strijd vol ontbering, is niet bijster geschikt om optimisme te kweeken. En zooals we gisteren al konden meedeelen, heeft het Russische leger Uailsjeng verlaten, te samen een 75,000 man. Koeropatkin was hip dat de vijand hem daarbij niet lastig viel. Okoe rapporteert dat hij Woensdag Haitsjeng en de stad Nioe-Chwang niet'de havenplaats, daar waren al Japanners bezette. Bij de jongste gevechten moeten de Japanners meer . dan 1000 gevangenen hebben gemaakt. Generaal Sacharof zelf stelt, blijkens een i2su£sr-telegram, liet verlies aan dooden en gewonden by de gevechten van 30 en 81 Juli op 290 (?) officieren en meer dan 1000 manschappen welk enorm verlies aan officieren alleen te verklaren zou zijn uit de omstandigheid, dat zij door hun witte uniform een geschikt mikpunt voor de Japanners aanbieden, ofschoon ook dan nog de verhouding ons te groot lijkt. De Japanners verloren, volgens eeu telegram uit Tokio, 950 man aan doodeu en gewonden. In Petersburg liep gisteren al het gerucht, dat de Russen Liao-jang hadden opgegeven. Dat heeft nog officieel bevestiging noodig. Eeu der oorlogscorrespondenten seint uit Motienling eenige lessen van den oorlog. De Europeesche troepen onderscheiden zich volgens hem in niets van de Siberische; de Russen geven voortdurend salvovuur at, vechten in gesloten gelederen en gebruiken veel meer hun geschat dan de Japanners, die juist sterk zpn door hun individueel vuren, in verspreide orde vechten en meer individualiteit hebben dan de Russen. Zoo komt het, zegt de correspondent, dat een Japausch regiment in staat was drie Russische regimenten te verslaan, die nog eeu regiment in reserve hadden. Van de Russische artillerie wordt anders een aardig staaltje van vlugheid verteld: een batterg die door don vyaud ontdekt was, trok zich terug en was 20 minuten later opgesteld twee rnplen verder, vanwaar ze dadelyk weer begon te schieten. >s * * In Petersburg heeft men wat meer vertrouwen gekregen iu Port-Arthur na ’t zich nog steeds, zü ’t dan ten koste van zware verliezen, weet te handhaven. Tengevolge daarvan, zoo wordt aan de Daily Tel. gemeld,zal het Oostzee-eskader nu ten spoedigste naar de Gele Zee worden gezonden. In Tokio denkt meß er anders over. Daar wordt de val vau Port-Arthur spoedig verwacht. Men is er vau overtuigd dat het kritieke nogenblik nadert, en gelooft dat de Japanners de vesting reeds vroeger hadden kunnen nemen, doch dat zjj voorzichtig steeds naderen, terwyl de artillerie vrjje wegen baant rooiden aanval der infanterietroepen. Het gerucht doet de roDde, dat de Mikado zijn. wensch heeft kenbaar gemaakt, dat zoo weinig mogelyk menschenlevens geofferd zouden worden. Generaal Stoessel heeft onder dagteekeniug van 18 Juli over Nioechwang bericht gezonden, dat er nog voldoende krügsvoorraad en levensmiddelen te Port-Arthur wezig waren. * * * Over den invloed van aen oorlog op bet economische leven in Rusland deelt de Engelsche consul te Warschau het een en ander mede in zjju jongste consulair verslag. Hjj zegt dat de oorlog een zware slag is voor alle takken der industrie, welke tot rust kwam na de crisis die vier jaren geleden begon. Het crediet wordt beperkt, daar men vreest dat vele niet.-groote firma’s den tegenvvoordigen stand van zaken zullen voorwenden om geen betalingen te doen. De productie is aanzienlijk kleiner. De meeste fabrieken werken slechts vier of vgf dagen van de week; vele arbeiders zü'n ontslagen. Alleen in het district Lodz zijn 40,000 arbeiders werkloos. Gratis voedsel wordt uitgereikt door stadsbesturen, weldadigheidsvereenigingeu en particuliere personen. Het plan is door werkverschaffing de armoede te keeven. Zoolang de oorlog duurt,zal ergeeu verbetering komen. Doch men gelooft algemeen, dat na het einde een krachtige herleving merkbaar zal zijn, waar nu de productie zoo beperkt is. Van handel op Siberië is bijna geen sprake. De lijn wordt te veel in beslag genomen door militaire transporten. De invloed van den oorlog is weinig merkbaar inde landbouw-districten, vooral niet in Polen en Litihauen, waargeenreservetroepen zijn en dus geen krachten werden onttrokken. * * | * Verspreide berichten. Het heet dat het Wladiwostokeskader, na kolon ingenomen te hebben, weer zal zee kiezen met •blanco volmacht om zijn buitgemaakte schepen te laten zinken. Kruisers en vier torpedobooten zjjn uit Kroonstad vertrokken, op weg naar Oost-Azië. De laatste troepen van het 17e legercorps zjjn te Karbin aangekomen. .De Liverpool Echo meldt, dat de eigenaars van het te Port-Arthur in beslag genomen stoomschip Foxton Hall schadevergoeding ontvangen hebben van de Russische Regeering. ---