. 10 Not. ? kiezers. 10 Noi_ P^SïS w“ari’dien ItiSv ïB6taPtisïv®rfießiEe KHlti van dp'i eEszftgt 1, * kS Bee .“hai)den lï'i. S“ 5 S; »»“'>« ES, Keteikt Ii Ze,rs’ aan --- Optochten op Zondag. rnöag |NfretWke?Werdd°or R«o,Sft &Vet> meer K.C‘)toc^eïmrageil fc»X aVt°eB ofH6tmuziek-Xt 'k 6ieutlsPoren J ®lnister KJ* ite>leiderBelüke KSSU* beooorzic,'tiBheid0orzic,'ti8heid K' OfXp het »de,eleu yau r^sïïS I L \ --- Politie en studenten. I*&j>r4egt\\aan ■V*4 ,°or tien »M H uPolitie £°rg w°i'dt RtS gSov^l'^l^ --- Uit de Staatscourant. feS>t IX; «»<■>««. („ ‘P in }.„, , >. onder »ï :,• -Mtwr IN&fSS&* |wt&!AB'3E f&:^AAVen en (SS, \eSi£ea?,ofe|K> &<3** ne K?vS>”ï ”ATg^- a, ’ te A^e Post- en IX % >Bi»?b“»-.o :^^ene, Sjtó Cl0t«^ahebbd' &V ‘‘Oo?0 inT> Siy» in J,™ ’ dat (i(J iMNfe; datVd°‘'dienen bsssF KC" lVie°dil ereeni-ISVï Sl^nnen^Kens 5 hliiven. K ‘1 JVo'at Tan Iw s' ,"mJS»sw3 KHN %>n een B'X’^C6'- aRüf .ste% fjssikC£.w» |v l .VN t?,et werd I VV» i Wa„ * propa-I \V Atfe J«nor. oat I VjjSi,'*; ■ eoed al* in ’t geheel geen notitie genomen wordt van wat er in ons land zelf voorvalt op muzikaal gebied, tenzij men de rubriek binnenlandsch nieuws die niets meer bevat dan een herkan wing van dagblad-bericbten, tot zoodanig rekent. Zoo’n strijd als bjjvoorbeeld de Amsterdamsche Toonkunstenaarsvereeniging nog steeds voert tegen de Noord-Nederlandscbe Opera en die honderden gemoederen inde muziekwereld bezig houdt, wordt door de redactie onbesproken gelaten-Een speciale rubriek,waarin de nieuwe geestesproducten van landgenooten met toewijding en belangstelling uitvoerig worden beoordeeld, zoekt men in Caecilia tevergeefs. Maar wilt ge iets vernemen omtrent bet buitenland, dan vindt ge er berichten te kust en te keur. Zelfs dat Siegfried Wagner van plan is over twee jaar een opera te componeereD, of dat da aftandsche Cosima last heeft vaneen steenpuist ergens op d’r rug, zoudt ge daarin bunnen lezen. Tenminste het zou mij niet verwonderen. Evenwel het is een deugdelijk tijdschrift, want het doet altijd erg fatsoenlijk, maakt zich nooit warm voor ’n zaak of het zou Bayreuth moeten zijn, en het bevat dikwijls zeer taaie artikels, soms in ’n vreemde taal gesteld pour êpater le monde. Mij heeft het nimmer vermogen te epateeren, aangezien ik geheel in het Duitsch of in het Fransch gestelde bijdragen ineen Nederlandscb tijdschrift totaal misplaatst en aanstellerig vind. Volgt : Weekblad voor muziek, geredigeerd door Hugo Nolthenius, die er allemansvriendelijke ideeën op na houdt. De schrijftrant van dezen heer is zoetelijk en zijn redactioneel devies schijnt te zijn : „laat ons tot eiken prjjs abonné’s winnen!” En zoo komt het dat zelfs in menig dorp een correspondent van dit weekblad huist, die ter gelegenertijd entrefilets inzendt, waarin de pianozuchtige burgemeosterdochter, gesteund door ’n orgelistige domineeszoon, een concert gegeven hebben inde bovenzaal van „De dikke Bierton. leder, die van z’n leven wel eens een viool bestreken of een klavier betokkeld beeft, komt er in in’t weekblad, bedoel ik.lloe meer namen, boe meer vreugd. Zóo win je niet alleen de eigenaars van die namen als abonné, maar ook hun ouders, ooms, tantes, nichtjes, grootjes. De familiare ijdelheid van den meusch is enorm, dat weet de heer Nolthenius heel goed. De critieken over artisten en kunstwerken in dit weekblad zijn gemeenlijk alle beneden critiek. ’t Is ’n jongleeren met de woorden’ ik vind 't mooi en ik vind 't niet mooi van wetenschappelijke of aesthotische argumenten geen spoor. Ook deze redacteur neemt zijn toevlucht i meermalen tot ]jüdragen van buitenlanders in eene vreemde taal. Ia dat niet teekenend voor den muzikalen geest in Nederland, dat de beide meest bekende vaktijdschriften vreemde artikelen bevatten? Het is een slag in het aangezicht van de gansche Hollandsebe tooukunstenarij. Zouden er in ons eigen land Wezenlijk te weinig deskundigen gevonden worden, dat men voor het schrijven van muzikale opstellen leentjebuur moet spelen bij buitenlanders? AVat zullen die wel van onze nationale musicologische capaciteit denken? De heer Hugo Nolthenius is in zijn verbeelding muziekcriticus en redacteur in werkelijkheid echter is hij maar leeraar aan het gymnasium te Utrecht. De Muziekbode, waarvan Richard Hol jarenlang de onbezoldigde leider was, kwam onlangs in handen van M. H. van ’t Krnys. AVyl de nieuwe redactie nauwelijks een maand aan ’t werk is en er is veel oude rommel van zoo’n oubemiddelden bode op te ruimen zullen we afwachten of wellicht dit kruis den uitgevers niet te zwaar mocht zijn. Bet Orgel handelt hoofdzakelijk over het orgel voor organisten en orgelisten, is dus feitelyk het orgaan, door een vereeniging georganiseerd. En daar is nu verschenen het aanvangsuummer van het nieuwe tijdschrift, waarop staat: Goosen en Swagerman's tijdschrift „De Muziek". Op het eerste gezicht leek dit n;ij een noodeloos lange titel toe; ’t is zoo’n mondje-vol, maar al spoedig begreep ik waarom die titel zooveel adem eisehte : we hebben hier te doen met een vorm van reclame. Trouwens de uitgevers bekennen ’t in volle eerlijkheid en introduceeren het blad aldus bij de lezers: „VVjj wenschen door deze uitgave onze firma als handelaren in piano’s en harmoniums krachtig onder de aandacht van het publiek te brengen en onze winst te vinden ineen vermeerderden omzet in onze zaken’. Nu zon ik verder over dit blad •kunnen zwjjgen, omdat het eigenlijk niet gerekend mag worden tot de serieuse tijdschriften te belmoren, ware het niet, dat de leiding daarvan was opgedragen aan den heer 8. Brons en men mij uitdrukkelijk tot een bespreking (meer van het geval dan van het tijdschrift) had aangezocht. Hot moet voor iemand vaneen kunde en ervaring als die van genoemden aestheticus een ideaal zijn, middels een tijdschrift het in zijn macht te hebben, verbetering te brengen inde bestaande muzikale toestanden en zijn licht te laten schijnen over veel duisters. Een begrijpelijk verlangen, dat ook door anderen en do r mij wordt gedeeld. Uit dat verlangen spruit als vanzelf dadelijk deze vraag voort: Wordt het doel bereikt door Goosen en Swagerman's tijdschrift „De Muziek”f Ik vrees van neen. Omdat het hoofdvereischte voor een critisehe redactie ontbreekt: vrijheid. Al heeft men nog zulke goede voornemens om Augiusstallen te reinigen, blinden ziende te tnaken en de schurftige schapen uit het muziekhok, lees concertzaal, te verjagen dat alles blijft words, only words, wanneer men zich niet volkomen onafhankelijk voelen kan. Daar waar de uitgevers trachten „klanton te winnen”, die natuurlijk min of meer met de muzikale wereld in betrekking staan, daar moet de redactie beginnen met alles te vermijden wat de klanten en de aspirant-klanten zou kunnen verre houden van de zaak. Vaak genoeg kan het voorkomen dat critiek moet worden uitgeoefend over de praestatie van ’n Llant. Men kan de conclusie raden : valt die critiek ongunstig uit, dan is de firma den klant kwijt. En indien de redactie zich geheel onthouden moet van critisehe besprekingen, Hagenaars betreffend, eilieve, wat heb je dan aan zoo’n blad ? Men kan het muziekminnend publiek toch niet volproppen met uit den treure bekende monografieën van Beethoven, Mozart, Liszt, en het gansche pantheon van beroemde mannen ? En niets verveelt zoo gauw als het verkondigen van algemeenheden over kunst. Hoe nu de beer Brons, van wiens uitmuntende intellectuele en moreele gaven ik overtuigd ben, tusschea deze klippen zal weten door te zeilen zonder in onbeduidend geschrijf te vervallen, willen wij aanzien. Het eerste nummer mankt, het doel in aanmerking genomeD, een aardigen indruk. De omslag kon minder sober bedrukt zjjn ; zóo doet ’t te veel aan ’n „cirkelerre” denken, gelijk m’n keukenmeid zou zeggen. Maarde eigenlijke aflevering, bestaande uit acht bladzijden, is keurig gedrukt, ook de portretten van Liszt en Rogmans kwamen goed over. De inhoud bepaalt zieh in dit eerste nummer tot een Introductie, een artikel over Franz Liszt, een over Joh. Rogmans. Dit en dat over klavierspelen dooreen ouden muziekmeester (het zou interessant ziju later ook eens een jongen muziekmeester over dit onderwerp te hooren). Voorts: Mozart-spolon, het derde artikel dus over het klavier. Ten slotte vindt men achteraan een memorandum van geboorte en sterfjaren van bekende en onbekende grootheden. Ten opzichte van de meeste daarin opgenomen landgenooten is ’t kortweg: lekkermakerij. Er loopen al genoeg ijdeltuiten en gekken in onze muzikale wereld. Resutneerend kom ik tot de slotsom, dat uitgevers enjredactie dim eerst een ook voor de maatschappij nuttig werk zullen doen met deze uitgave, wanneer zjj den moed hebben, behalve voor de firma, ook voor de kunst te strijden zonder aanzien des persoons. In elk geval is het tijdschrift de kennismaking waard voor leeken en vaklui. De uitgevers stellon daartoe allen kosteloos inde gelegenheid, die hun verlangen kenbaar maken. Een aardig muzikaal periodiek zonder contributie dus. Royaler kan het niet. Ha:: 3 vak de Wam» ---