Gemengde Berichten. + In het 2e district van Delfland, hoofdplaats Naaldwijk, zjjn gekozen tot hoofdingeland de heeren J. F. Wesstein te Honselersdijk en M. P. van Ruyven te Poeldijk, en tot plaatsvervanger de heer jhr. Texeira de Mat.tos, te ’s-Gravenhage. Het gerechtelijk onderzoek naar de oorzaak van den brand jl. Zondagnacht by den koopman in manufacturen S. v. V. te Gokinchem, heeft niet de minste bewijzen van kwaadwilligheid opgeleverd, zoodat de betrokken verzekeringmaatschappij er toe over is gegaan de geleden schade op te nemen. De man is nti ook uit de voorloopige hechtenis ontslagen. Tengevolge van infectie by een operatie is de chirurg dr. A.. É. ten 0., te Haaklkh, ernstig ljjdende aan bloedvergiftiging. Te Nijmegen is op 62 jarigen leeftijd overleden de heerC. P. Frylinck, hypotheekbewaarder aldaar. B. en W. van A enuem stellen voor aan de Vereeniging voor gezondheidsei, vacantiekolonies aldaar een jaarlijksehe subsidie van f5OO te verleenen. Te Zwolle en te Groningen zijn plaatselijke comite's opgericht van de internationale vereeniging Veetentoonstelling. De schilderspatroons te Assen hebben het loon der gezellen van 16 op 18 cent per uur gebracht; de typografen kregen de heltt der gevraagde loonsverhooging- Watersnood. Gisteren kon te Oud-Vossemëer niet meer gevaren worden, maar in plaats van vaartuigen, waren rijtuigen en karren beschikbaar gesteld, die de terugkeerenden naar hun woningen brachten , dat velen treurig» ervaringen in die woningen opdeden, valt te begrijpen, want het zoute water heeft veel beschadigd,dat nimmer meer hersteld zal kunnen worden. Inden dorpspolder steken op verschillenne plaatsen landerijen reeds boven het water uit, maar vóór alles droog ligt, zullen nog verscheidene dagen verloopen ; de krachtige oostenwind veroorzaakt, dat buitengaats weinig water komt en dus veel door de sluis kan af getapt worden. Maandag a.s. is het weer springvloed, maar wanneer geen krachtige Noordwester heersebt, bestaat er weinig gevaar, hoewel de schrik er bij de menschen inzit. De werkzaamheden aan de dyken in Zeeuwsch-Vlaanderen vorderen goed. Thans is men ook begonnen met den dijk aan den Isabellapolder. De opening wordt gevuld met een schip ter lengte van 35 meter, dat, geballast met steen, ter plaatse zal zinken. Te Klondert is f 1144 gecollecteerd, te Assen f 900; er zyu nog plaatselijke comités gevormd te Tiel, Hoorn, Winschoten en Culbmborg. Krasse maat reg eL Namens het bestuur van den Haarlemmermeerpolder is onder toezicht vaneen deurwaarder aan den ringdijk, nabij de „Nieuwe Meer”, een woning, toebehoorende aan de weduwe Boelhouwer, afgebroken en met den grond gelijk gemaakt. De eigenares was reeds eènigen tyd in gebreke gebleven de verschuldigde erfpacht voor dat perceel, aan het polderbestuur te betalen. Vandaar deze krasse maatregel. V e r g i f t i g i n g ? Te Jipsinghuizen (gem. Vlachtwedde, Gr.) werden vier personen uiteen gezin, nadat zij meelspijs hadden genuttigd, ernstig ongesteld. De geneesheer, wiens hulp werd ingeroepen, schreef de ongesteldheid toe aan de olie, bij de bereiding der spijzen gebruikt. Twee patiënten zyn nog ernstig ziek. Frans Rosier. Aan de deskundigen die den geestestoestand van Frans Rosier zullen onderzoeken, de professoren Winkler en Jelgersma, is opgedragen te verklaren of Rosier al dan niet toerekenbaar geacht kan worden voor de misdaad, te Gouda gepleegd, waarvan hij verdacht wordt de dader te zijn. Mochten de deskundigen hem nu toerekenbaar verklaren voor dat feit, en zijn schuld daaraan bewezen worden, dau nog zal de hem daarvoor op te leggen straf niet groot kunnen zyn, daar immers de Nederlandsche Strafwet bepaalt, dat de gevangenisstraf, welke niet levenslang is, in geen geval.den tyd van 20 jaar te boven kan gaan. In aanmerking genomen de 18 jaren gevangenisstraf, waartoe Rosier reeds is veroordeeld, zal hem dus, indien hjj toerekenbaar wordt verklaard en zyn schuld zal zyn bewezen, slechts nog eene gevangenisstraf van ten hoogste 2 jaren kunnen worden opgelegd. Ongelukken, Tijdens de paardenmarkt had gisteren op den Brink te Zwolle een vrjj ernstig' ongeval plaats. Een drietal marktbezoekers werden dooreen op hol riaand paard zoodanig toegetakeld, dat twee hunner in het ziekenhuis verbonden moesten worden. De derde was slechts licht gekwetst. Bjj het glazenlappen is een 21-jarig dienstmeisje te Amsterdam uit de 4e verdieping vaneen huis aan de Prinsengracht op de binnenplaats gevallen. Ze was dadelijk dood. Oplie h t e r s-s trek e n. In Friesland reist tegenwoordig iemand rond met witte staafjes, om de petroleum te zuiveren. Als dit staafje in de lamp gelegd wordt, krijgt men zegt hjj wit licht. Elk staafje kost 10 et. Bij onderzoek is gebleken, dat ’t staafje uit krjjt bestaat! --- Kunst- en Letternieuws Rotterdamsch Tooneelgezelschap. schap. Weldoeners der menèchheid, tooneelspel in obedrjjven van F e 1 i x Philip pi. Voor een schraal bezetten schouwburg kregen wjj het niet meer nieuwe stuk, waarmee de heer 1 art a u d te Rotterdam zjjn jubileum vierde. Het schildert den strijd tussehen twee wetenschappelijke opvattingen (van medici), m verband met inmilievei* houdingen. De dochter vau een hofarts is getrouwd met een dokter, die niet de meening van zjjn schoonvader op maatschappelijk en wetenschappelijk gebied deelt. De liefde voor haar vader en het respect voor diens kunde overheerscht de idem idem voor haar man, wat aanleiding geeft tot verwijdering, als het bljjkt, dat de hofarts zyn hertogeljjken patiënt verknoeit en de collega-schoonzoon door den .eitprins (den traditioneelen liberalen troonopvolger) wordt te hulp geroepen. Maar als de hertog sterft, en de lijkschouwing uitwijst, dat de oude medicus zjjn doorluchtjgen patiënt willens en wetens verkeerd heelt behandeld, omdat ijdelheid hem verbiedt, zjjn vergissing te erkennen, dan keert de kaart, en ... enfin, de jonge dokter, druipend vau deugd, kunde en zelfopoffering, treedt zegevierend uit den strijd. Een hoofdrol of ze voor Tartaud geschreven was. Het stak, waarin de quaestie zoo onzuiver mogelijk is gesteld, zou uiteen te rafelen zyn tot pluksel. Maar dit. is niet de moeite waard. Al wat wjj hier van Philippi te zien kregen, lydt aan dezelfde onbeholpenheid. By een vollere zaal zou ongetwijfeld menige hilariteits-uitbarsting op ongelegen oogenblikken de spontane kritiek hebben gegeven. Allerdolst is het-, dat dit familiedrama eindigt met de omarming vaneen jeugdig paar, welke ' Duitsehe dwaasheid ons intussehen het genoegen verschafte van eeu hernieuwde kennismaking met de charmante jonge actrice mej. VaD W a n in g 80l t Komaan, jougelui, schryft eens eenige frissebe Hollandsche blijspelen voor al die aardige, gedistingeerde Hollandsche actricetjës, die nu enkel in allerlei hors d’oeuvres even haar licht kunnen laten schijnen. Van de overige medespelenden niets dun goeds. Men kon zien, dat ze hun best gedaan hadden om wat te maken van niets. Alleen het trage tempo hinderde nu en dan. Maar, nog vóór half elf klaar z(jn dat gaat eenmaal niet, zoolang het kunstlievend publiek nog meet bij de el. S. --- Soldatenmishandeling en recht van beklag. j% wePPU^sc*ien Rijksdag is verkStodri; een over soldaten!%>Ta,D j6u en het reeht van S 6en 1 “en soldaat gevoerd, dat 'Ne 0t) eea vnendelljk licht werpt . Dtiitc., i D£en en toestanden in leger met zijn ’Cada' r. lflßen ttlTren andere fraaie m!‘t alffp' * °oral waar het debat iN lipr,16)600 begrippen van disciiStent paa het ook in Holland *5 iV,err'jking en verruiming t. hnitae u en °P dat gebied, i f 6 s°idaat beeft bet recht ret z0 B~T °P papier, zooals sol-Sln eej rechten op papier heb- e erkelijkheid is het anders ,>Crdt de minder.e, dikwijls i % k n vau gebruikmaking 3de n, eklagrecht door de vrees nre hem zijn klagen zal ■ N G Re rede van dr. Müller $ aan bet in dit opzicht f„° te wenscben. „ aet niet langer met de k: het recht van beklag, pel k'„ et formeele recht wordt £ hooJ®11 het feitelijke gesteld. 3 ter58replaatet militair zei in iiSfadt’ doat H* Ib^lagre,chft b. «n l.s door ontplofbare stofje is door prikkeldraad. W f aan het recht als l Wklni,estraft, die naar geweten ti' of if..doet. De soldaat weet ij'Nt + het recht of den VMeert \lagen heeft en of hij ,j}Jangg .°f niet. De ervaringen Pg jgi Javen toonen aan, dat er P' huif t®r verbetering dient gev!ool'beèljiaupt, zoo voerde Müller t, '«va,, ' aan, werd wegens mist'u kaf tot 9 maanden ves-Wleener°ordeeld- Maar hij kreeg Hortte aj“nüestie maar werd, uit i.Jta Vr leger ontslagen, V6 k|ïl!Beren rang bij het Prai-2>edf aangesteld. Inden Rijks-HiPgfo i de minister van Oorlog e ei>ergie tegen soldaten-1]: iaitei?-op’ en een man als (>* L faut blijftin dienst! Te Lie jv,-,en zelfmoord-eandidaat, k Aagg shandelingen niet langer \en hrief aan zijn vader C hrief .Merkwaardigerwijs was t ktiw “ij de behandeling voor C de verdwenen. Ik wil i*j 'fislj;,,,,’.hnne van den Rijksdag tuBPt. den raad geven kjö uJTi. eeil civiel proces in te C. ®ar 1 hechts tegen den mistten,.’ Praar ook tegen diens tJr gev .en den Staat. Vaneen v,p vaa* sprekend heeft de miïljM , Oorlog gezegd, dat de ’k,, 'V;i,,vtie*' uitblijven van beklag. \MCo,a blijft beklag uit? Omt«StV«Rte geeft. IP rij., : namens het cen- ïnBhemming met Müller’s Vstet ate kennen gegeven nam de J; aa Oorlog v. Einem het Vitter TTas Diets van waar> zei mishandeling slechts ((]. deu , °mdat het beklagrecht U.P Wi'i) e neiging tot mishan-VieBebiv dikwijls inde kazerifÜ hoderi acht en vindt daar slechts ©. i]j i van ontwikkeling. Men iNlih et leger ruwe elementen, V ,er ue/'Schen die met den strafuN hben kennisgemaakt en ■ke dem8a.llg met anderen een S) °Msche kracht schijnen onderdrukken hun Cieu volkomen en ontnemen :;CiNlznܰed om hun beklag te kfen d vail 0 13 • Het niet steeds de >ÜLvaü )de kazerne, vanhetsysleger, het zal steeds gebeuren waar jongelieden samenleven en vooral daar waar een zekere discipline bestaat, die men niet kan afsehaffen en die zich natuurlijk ook hierin uit, dat de soldaat aarzelt tegen zijn superieuren beklag in te dienen. Na deze zonderlinge redeneering waarbjj de minister eerst verklaarde dat het systeem (o, dat Heilige systeem !) geen, en later dat het wèl schuld had (wat moet men nu gelooven ?) voerde hij cijfers aan ten bewijze, dat het aantal gevallen van mishandeling de laatste jaren afneemt. Men spreekt steeds van gebrek aan toezicht. Maar, zei generaal Von Einem, ieder weet dat het toezicht uitmuntend kan zijn en het toch dikwijls gevangenen gelukt, aan dat toezicht te ontsnappen. Welnu, evenzoo lukt het menigeen, die een slechte daad wil doen, zijn plan uit te voeren achter den rug van zpn superieuren. Het is onmogelijk, dag en nacht elke zaal te doen observeeren, en de Rijksdag zal het zelf goedkeuren, dat de onderofficieren buiten de zalen der minderen worden gehouden. Het is ónmogelijk, ieder steeds te laten bewaken dooreen macht, die overal en nergens is. Men kan hen niet steeds als een meisjeskostschool in het oog houden. Er moet, zei de minister (en zonderling genoeg zien wij bij deze passage niet het , tleiterkeit” aangeteekend, dat in Rijksdagverslagen meestal zoo kwistig gestrooid wordt) grooter vertrouwen zijn tussehen mindere en meerdere: op vertrouwen tussehen minderen en meerderen is de heele verhouding bij ons gegrondvest (!). Gjj kunt een recht van beklag maken zooals gjj wilt, tot een resultaat zult gij slechts komen als steeds gezegd wordt: „Hebt vertrouwen in uw meerderen!” leder moet weten, dat nergens anders zooveel belangstelling bestaat in het lot van ondergeschikten als bij onze officieren. De minister verzekerde voorts, dat de soldaat dagelijks, ja elk uur, zich tot zijn compagnieckef kan wenden als hij bezwaren heeft. De compagnieehef licht hem bovendien uit eigen beweging in over het feit, dat hij zich niet moet laten slaan en mishandelen en zich vol vertrouwen tot hem moet wenden. Müller’s voorstel om den commandeerenden generaal in al die dingen te kennen is niet aan te raden; de discipline zou er onuoodig onder ljjden. „Ik wil”, zoo zei de minister ten slotte, „deze mishandeliugsquaestie besluiten met het verzoek om inde statistiek, welke ik heb gegeven, erop te willen letten dat het leger inderdaad uit alle kracht streeft naar het uitroeien van deze mishandelingen. Het is werkelijk voor ieder, die het goed meent met het leger, diep treurig als hij steeds weer inde kranten lezen moet van zulke zware, ruwe mishandelingen die een Duitsch soldaat moet verdragen en verdragen heeft. Niets doet het leger in het buitenland zooveel schade als die mishandelingen. Maar ik geloof dat er veel kan geschieden om deze mishandelingen te voorkomen als allen, die met de opvoeding van de jeugd iets hebben uitte staan, er op aansturen dat bjj de opvoeding meer op moreel gewerkt wordt dan thans dikwijls geschiedt.” Bassermann (nat. lib.), eender sprekers na den minister verklaarde dat hij vóór de resolutie inzake het recht van beklag zou stemmen. Hy twijfelde echter aan de resultaten; vooral was hjj bang, dat men de soldaten niet nadrukkelijk genoeg op de hoogte zou brengen van hun rechten en drong er dus op aan dat aan dit bezwaar zou worden tegemoetgekomen. Het beklag blijft dikwijls uit wegens vrees voor de gevolgen;dus moet den manschappen ondubbelzinnig aan het verstand gebracht worden, dat meerdere die zich overeen beklag wil wreken streng gestraft wordt. Bij de mishandeling van heele compagnieën is ook de kapitein verantwoordelijk te stellen. Of hij weet, dat de mishandelingen voorkomen en dan is hij medeplichtig óf hjj weet het niet en dan moet hjj evengoed ontslagen worden, omdat liij het behoort te weten. Daarmee was het debat over het recht van beklag en de soldatenmishandelingen afgeloopen. Vau den vrijzinnigen kant en dien van het centrum is wel getoond, dat men een eind wenscht gemaakt te zien aan de verouderde begrippen en schandelijke toestanden ineen leger, dat voor het eerste ter wereld wil doorgaan. De minister vau Oorlog had wel gelijk toen hy zei, dat het aanzien van het Duitsehe leger in het buitenland slechts kan lijden door toestanden gelijk door interpellanten gehekeld worden, ’t Is slechts aan hem en het verdere legerbestuur, en ook aan den Rijksdag, om aan die toestanden een eind te maken. De Rijksdag kan liet zijne doen door steeds gelijk thans met kracht protest aan te teekenen. Maar dat geeft heel weinig, zoolang in het leger niet wordt meegewerkt. Het advies van Bassermann: verwijdering niet alleen van de mishandelaars, maar ook van hun onmiddellyke chefs schijnt het eetiige afdoende middel, ’t Is toch wat dwaas dat die chefs zich van de verantwoordelijk heid af maken door te zeggen: „lk wist van niets!” Zij moéten weten, zegt Basserman terecht; weten ze niet, dan zijn ze niet op de hoogte van hun taak. --- Practijk der Kinderwetten. ’s GRAVENHAGE, 5 April. Door de Haagsche rechtbank zjjn, zooals we dezer dagen meldden, de verhooren met betrekking tot de door de voogdijraden ingedieude requesten bepaald op .... half Oetober ; het laatstelijk bepaald verhoor is zelfs gesteld op 23 November. Eiken Vrjj dag wordt een request tot ontzetting of ontheffing uit de ouderlijke macht behandeld. Het Wbl.v.h.R. vestigt nu de aandacht op de ernstige bezwaren aan dezen toestand verbonden. Die kunnen ten deele worden ondervangen, indien de rechtbank gebruik maakt vaq de haar bij art. 374d gegeven bevoegdheid tot schorsing inde uitoefening van de ouderlijke macht. „Doch aan dit gebruik zjjn weer zoodanige moeielykheden verbonden, dat de Haagsche voogdijraad aan de rechtbank het verzoek gericht heeft alleen in zeer dringende, door den Raad aan te geven omstandigheden, van de bedoelde bevoegdheid gebruik te maken. „ Het resultaat is dus: de door den wetgever ter bescherming van de kinderen gestelde maatregelen bljjven gedurende maanden buiten toepassing en de kinderen gaan inmiddels te gronde, omdat de wetgever in gebreke blijft zyn plicht te doen en te zorgen voor een voldoend aantal rechters. Wjj zullen er niet meer van zeggen. De geschiedenis wordt eentonig, eentonig als die van den buffel van Saidja’s vader”. * * * Zooals men weet, bestaan er moeilijkheden bjj de uitvoering van de Kinderwetten, doordien er veel te weinig particuliere vereenigingen zijn, welke zich beschikbaar stellen voor het overnemen van „voogdijkinderen.” De eisch nl. der Regeering, dat de kinderen afgezonderde, althans met schotten afgescheiden slaapplaatsen moeten hebben, enz., komt velen te bezwarend voor. Naar het A’. v.d. D. verneemt, hebben verschillende voogdijraden zich thans per adres tot de Regeering gewend, met verzoek de algemeene bestuursmaatregelen te wijzigen. --- Het kiesrecht-vraagstuk. Naar aanleiding van de tegenspraak door de Tiid van het bericht inzake de uitnoodiging door het bestuur van den Alg. Bond van r.-h• Iriesvereenigingen aan de kiesvereenigingen om haar meening met betrekking tot het kiesrecht kenbaar te maken, schrijft het Centr., dat het zich laat aanzien, dat onder de voorstellen op dein Mei te houden vergadering van den Bond ook het kiesrecht een plaats zal innemen. --- Residentienieuws. Leerling van f 10,000,000. Het plan voor twee leeningen van 5 millioen, een op de gebruikelijke wijze af te lossen en een volgens het stelsel der annuïteitsleeningen, is nu voorgoed door B. en W. opgegeven. Ze hebben toch aan den Raad voorgesteld, het raadsbesluit vaD 19 Februari in te trekken, en verder een leening te sluiten van ten hoogste tien millioen gulden, nominaal a 372 pet., verdeeld in obligatiën van f 1000, uitte geven in reeksen van ten minste f 100,000, naar gelang van de behoefte der gemeentekas, by openbare inschryving of ondershands. Jaarlijks, aan te vangen met het jaar 1908, heeft van het nominaal bedrag een aflossing plaats: in 1908 van ten minste 1 pet., in 1909 id. 1.50 pet-, in 1910 tot en met 1946 ten minste 2.55 pet., (dus 37X2.55 =’94.35 pet.), in 1947 ten minste 3.15 pet.,in dier voege dat de leening uiterlyk in 1947 geheel gedelgd moet zyn. De gemeente behoudt zich echter het recht voor, om te allen tijde tot vervroegde geheele of gedeeltelijke aflossing a pari over te gaan. De Gemeenteraad had den 22n Januari jl. besloten, dat er geen aanleiding bestaat tot onbewoonbaarverklaring van drie perceelen Zuid-Oostbuitensingel, gelegen tegenover perceelen ineen en hetzelfde hofje, welke wèl onbewoonbaar zijn verklaard. De Gezondheidscommissie heeft tegen dit raadsbesluit voorziening gevraagd bij Gedep. Staten. Dezen hebben, met vernietiging in zoover van het raadsbesluit, alsnog de onbewoonbaarverklaring uitgesproken van de laatstbedoelde perceelen in het z.g. Zilversmidshofje, omdat de eigenaar der woningen, ter openbare vergadering van Gedep. Staten verschenen, verklaard had het aanbrengen van verbeteringen niet aan te durven. --- FEUILLETON. De leeuwentemster. DOOR FEDOR VON ZOBELTITZ. S^ggn voelt de mensch zich Ê en meer waar. | 6 k'% ...' ijAEega's, kleine? Werk StHÏti6 **neger’ 'lw;feU v°° antwoordde Nila »r *ii .bevestigend hoofdknikje, *itf wiei} kleur kreeg, kf Uili “open, niet lang meer,” m 8«n ~a kaar inde rede. „Ik Vti>ïoo > 3Terva“gstel voor m’j 'f L. * geval dat ik plotseling ®6n dat kan gebeuren —, >aödere wijze verhinderd daïvn0?1 ,leer,ik Nila, •V •” V »erto„ ■ Andrea’s oogen keken ■*" ,s ° ,I?i m.r~ en Guiliana lachte. m°rgen bewonderen!” i kleine meisje moet ii. djjk s, 'et dan niet vreeseljik , ,K>V'le rij 8 vreemde ineen kooi S» kt'" «—?’ rbn ,e mr. °01" onze leeuwen geen kHjke,?6l' – men stelt zich dat ijj”l w»,.!01.1. moeiliiker voor dan , q?d kobjkheid is. Nietwaar, Xl i “ad het hoofd laten zin- ken en was ingedut, maar nu werd hij plotseling weer wakker en knikte. „Natuurlijk,” zeide hij met krakende stem, „met twee schoten, pifpaf!” Nila lachte vroolijk op. „Onkel Toddo, u hebt zeker van de Kabylen van mister Andrea gedroomd ?” „Gaan we nu slapen ?” vroeg Andrea en stond op. „Madame, u wilt zeker wel de vriendelijkheid hebben mij mijn nachtverblijf te wijzen ?” „Gaarne, meneer Andrea. Zij stond op hetzelfde oogenblik op, als met moeite en ineen roes, ofschoon zjj niet veel had gedronken. Zij liep met Andrea vooruit; Nila, die Anatole onder den arm had genomen, volgde met dezen. De oude schoolrjjder, die half beneveld was, neuriede vroolijk voor zich heen. „Popje leidt Oompje hihihi! Oompje is een heel, heel klein beetje dr— dr—dronken maar popje houdt hem vast popje krijgt dan ook een nieuwe sjaal als oompje eerst weer g S geld heeft! ’ „Dat zijn mijne lammeren”, zeide Giuliana, voor de leeuwenkooi staan blijvend. De drie roofdieren sliepen. Twee der leeuwen waren oude dieren, wien men het kon aanzien, dat zjj vaneen tamelijk onschuldige, ten minste ongevaarlijke natuur waren de derde evenwel, die Azrn'él heette, was nog jong en buitengewoon mooi. De prachtige kop, met zwartgele manen omgeven, lag tusschen de reusachtige pooten, en de machtig gewelfde borst verhief zich in gelijkmatige ademhalingen. „ AzrdèlP' riep Giuliana zacht en met een eigenaardige klemtoon op de z. Onmiddellijk sloeg de leeuw de oogen op. Zijn eerste blik viel op Giuliana, de tweede op Andrea. De vreemde man scheen hem te verontrusten ; hij stond op, sloeg den staart heen en weer, boog den kop en begon, terwijl hjj zich ineen hoek terugtrok, te knorren. Daarbij keek hij met een loerenden blik Andrea aan. „Kalm Airaèl, kalm lieveling!” riep Giuliana. Toen lachte zjj. „Laten we maar verder gaan het dier is erg jaloersch, ik wil hem liever niet onnoodig opwinden ....” Zjj liepen verder. Giuliana wees elke kooi aan en noemde de dieren op die er in zaten: „De hyena de ganzen van Pi-Wi de steenarend de beer —” Andrea gluurde door de tralies. „ Daar ligt een mensch inde berenkooi!” riep hij verwonderd. „Dat is Cristo, zjjn oppasser” antwoordde Giuliana onverschillig .. • Waarachtig, de bultige Cristo sliep, als een kluwen in elkaar gerold en ineen deken gewikkeld, naast den beer dicht tegen diens warme huid gedrukt sliep, zacht en rustig, den slaap des rechtvaardigen, t v\ as een eigenaardig gezicht en Andrea schudde het hoofd en bromde in zijn blonden baard: „Wat zie je toch van alles 1” Achter de menagerie stond een groote, van breede raderen voorziene wagen. Een trap van eenige treden leidde naar het inwendige van deze kast, die door dunne wanden in verscheidene hokjes was verdeeld. Hier sliep de Compagnie. Giuliana nam haar rok op en klauterde vooruit de wankelende trap op. Een smalle gang deelde den wagen inde lengte in tweeën rechts en links lagen de cellen. Giuliana stak een stompje kaars aan. „Kom maar hier kom maar hier!” riep zij Andrea toe, die nog besluiteloos aan den voet der trap wachtte. Toen opende zjj eene kleine ruimte aan haar rechterhand, waarin een stroozak lag met een wollen deken er over. Giuliana schudde den stroozak op. „Zoo”, zeide zjj, „men moet zich weten te behelpen ’t is hier een beetje benauwd... Goeden nacht, mister Andrea!” „Hallo, popje,” kraste monsieur Anatole, die zich op dat oogenblik door de wagendeur naar binnen werkte, „houd oom Toddo vast! Sapristi, oompje kan waarachtig niets meer verdragen oompje is een beetje dr dr dronken!” Hij tuimelde tegen den wand. Manila lachte. Aan het einde van den wagen werd de stem van den clown gehoord. „Wat is dat. hier voor een vervloekte rommel!” riep hij. „Voor den duivel, ik wil slapen slapen wil ik !”.,, „Houd-je bek, Pi-Wi!” bromde Anatole. „Goeden nacht, popje goeden nacht moeder! Geef mjj een kus, oudje! Voor den drommel, wat ben ik vandaag grappig! Geef my een kus, oudje!” Giuliana stiet Anatole, die den arm om haar taille sloeg, van zich af. „Kruip maar in je hol, hansworst!” snauwde zij. „Wat denk je wel? Drink maar liever niet zoo veel, wanneer je zoo weinig kunt verdragen! Bah! wat stink je naarden drank en raak mij niet aan je bederft mij met je vette smerige handen mijn heele jacquet! Vooruit, in je hol, Toddo!” Andrea had reeds de deur van zijn cel gesloten; hij hoorde evenwel ieder woord dat buiten gesproken werd en iedere beweging der zich daar ophoudenden. Een . hevige afkeer maakte zich plotseling van hem meester. Hjj stiet de kleine luikjes van zijne cel open, zoodat met het heldere maanlicht ook de frissche buitenlucht naar binnen stroomde. Toen keek hij eens om zich heen. De cel leek op een doodkist, smal, nauw en laag. Ineen hoek stond een bankje met een blikken waschbak met water, dat was alles. Daar het er geducht warm was, wierp Andrea zijn bo.venkleeren uit en strekte zich toen op den stroozak uit. Hoe vermoeid en terneergeslagen hjj zich ook voelde, hij kou. toch niet slapen. Hij luisterde naar het gedruisch naast zich; daar legde zich ook iemand ter ruste en even Aster hoorde hjj een diepe, zware ademhaling. Door de geopende luikjes drong het maanlicht naar binnen en tëekende op de deur der cel een groot, helder glanzend vierkant. Andrea staarde op deze witte vlek en tengevolge vaneen natuurlijke zelfhypnose begonnen zjjn oogen weldra dicht te vallen. De moeheid nam toe. Beelden uit het verre, verre verleden trokken bliksemsnel maar in volkomen duidelijkheid zjjn geest voorbij: het studentenleven in het zonnige Heidelberg een wisselvervalsching vlucht over den Oceaan en werkzaamheden van verdachten aard inde Nieuwe Wereld verkeer met het uitvaagsel der menschheid en voor de tweede maal op de vlucht wilde jaren onder de Fransche vlag daar aan den overkant in Algerië En Andrea steunde luid reeds half in sluimering. Toen viel hij weer in slaap en sliep nu voorgoed in. ’t Schemerde, toen hij plotseling ontwaakte. Buiten op het plafond der wagens sjilpten de vogels en een zachtrood licht viel door de openstaande luikjes naar binnen. Hij richtte zich op zijn Spartnansch leger op en staarde naar buiten. Daar begon het morgenlicht to gloren, en hoewel het nog heel vroeg was, had iijj niet veel slaap meer,.naar besloot buiten het ontwaken Van den circustroep af te wachten. (Wordt vervolgd). ---