Binnenland. r ’s-GRAVENHAGE, 10 Sept. v v ij[ ( -lar wij van goederhand vernemen, be-Hyr tot dusver geen enkele aanleiding om te vs® n i dat het tijdstip der terugkomst ;er 'den Koning inde residentie op 19 Sn öepaald, verandering zou hebben onder-Jj ?°°dat ook de opening der Kamers door ü| 'lö eigen persoon verwacht mag worden. !;ri,r^aar men verneemt, zal, ingevolge machrrA n|Van Z. M. den Koning, de geboortedag r' k, K. H. mevrouwde Prinses van Saksen iüs Jr& weleer douairière van Z. K. H. i «endrik der Nederlanden, voortaan hier %Je niet meer op officieele wijze worden rètt öe Nederlandsche vereeniging tot afschaffiejje* v S^er^en drank denkt hare 50e Alge-E-. vergadering te Amsterdam te houden oKnt, are °Penbare Vergadering den 13n t r e’ es avonds te half acht uur ut, kerkgebouw der Remonstrant sche Broe)lö'aP. haar voor dit doel welwillend afge- V • vereeniging wenscht bij die gelegenheid it , 0 herdenken het honderdjarig tijdvak ilLi n strijd tegen den sterken drank als di Op rarik. van de broeders in Noord- Kj zullen de Yereenigingen, van gelijke *ele als de Nederlandsche, over de ge’• ereld en omtrent denzelfden tijd, daarplechtige samenkomst wijden als [0 a'iai TemperanceCelebration 1785—1885. Sr y re<3enaar hoopt op te treden heteerelid " \ ds. C. S. Adama van Schelte• 4r | liet zangkoor Harpe Zions, k eiding van den heer M. J. Beerling, heeft . bewerking toegezegd. | afgevaardigden naar de algemeene !, Ver,lng ' van de Holl. Maatsch. van Land-SJezer dagen te Purmerend te houden, b L^ae de afdeeling Amsterdam gisteravond, eren Rrongers, Landré en Wafelbakker, ! 'ioóp den Rotterdamschen gemeenteraad • (0, Burg. en Wetli. ingediend een voor-1 fteiw demping van de Oostvest en tot ver->t 3 van het stadsgedeelte tusschen de i «t Achterklooster. Verbeeld daartoe was reeds bij de Ivan dit jaar, aan het oordeel van ,3 (f. 'Veth. onderworpen en wel in verband \ ~ vernieuwing van de Goudschepoortv inÜaar en namen Burg. en Weth. dit . overweging. I ( ° Commissie van Openbare Werken ,°P gewezen heeft, dat de vernieuwing jk p arag geen langer uitstel gedoogt, het% rj 'dtgaaf van f45,000 zou vorderen, ber B e kosten van bediening, hebben thans (,%’gi®11 W. de voorkeur gegeven aan het Jjvj. '1 tot demping van het water aldaar kosten op fBO,OOO worden geraamd. De chef en officieren van, en werk /.aam bij den generalen stal, die sedert liet laatst der vorige maand in Utrecht en Gelderland vertoefden, tot het doen van oefenirigsreizen, zijn hier in hunne standplaats teruggekeerd. --- Buitenland. Zoo is dan toch het alleronwaarschijnlijkste gebeurd, en zou men moeten aannemen, dat werkelijk inde geschiedenis der volkeren de gouden eeuw is aan gebroken, waarin het lam zich rustig naast den wolf kan neervleien. Het fiere, machtige Duitschland, inden persoon zijns vertegenwoordigers gehoond en be3 leedigd, erkent, dat het de hand naar eens anders eigendom heeft uitgestoken en doet daarvoor, als het ware, amende honorable. Inderdaad de molenaar van S3ns-souci had wel gelijk toen hij zeide, dat er dan toch wel rechters te Berlijn waren! Europa haalt voor het eerst weder vrij adem, nu de orkaan, die. zich reeds dooreen onheilspellende stilte scheen aan te kondigen, bij nader inzien gebleken is niets anders te zijn, dan een storm ineen glas water. Het gisteren door ons reeds in het kort medegedeelde bericht, dat geen twijfel meer omtrent den vredelievenden afloop van het geschil overlaat, kan aldus aangevuld worden: Keizer Wilhelm heeft eergisteren rechtstreeks aan Koning Alfonso getelegrafeerd, dat het geenszins in zijne bedoeling ligt noch ooit daarin heeft gelegen, om Spanje’s rechten te krenken; hij zou niets doen, waardoor het koningschap in eenig opzicht benadeeld kon worden. Dientengevolge zal hij Yap doen ontruimen, alle aanspraken op de Carolinen opgeven en Spanje’s souvereiniteit erkennen, mit deze in werkelijkheid worde uitgeoëfend. Nog een aangename tijding voor liefhebbers van den vrede verneemt de Standard uit St. Petersburg (onder dagteekening van den Bsten dezer), namelijk, dat de Engelsche regeering formeel de voorstellen van Rusland ten aanzien van de Zoelfikar pas aangenomen heeft, en dat de tot stand gekomen overeenkomst onmiddellijk zal worden neergelegd ineen protocol. In Frankrijk beginnen reeds de voorpostengevechten, die den verkiezingsstrijd steeds voorafgaan, en is de tijd voor politieke diners, waarbij de „speech'’ van de een of andere ster der eerste grootte op staatkundig gebied den hoofdschotel vormt, weer aangebroken. Zoo heeft eergisteravond de minister Brisson, aan een hem aangeboden feestmaal, eene lange redevoering uitgesproken. Hij zeide o. a. dat het bovenal de taak der nieuwe Kamer zou zijn, het stelsel der belastingen te herzien Omtrent de buitenlandsche politiek zeide de minister, dat de republiek den vrede wenscht, met handhaving der nationale waardigheid. De minister koesterde het verlangen, de koloniale expeditiën thans geëindigd te zien, maar verklaarde uitdrukkelijk, dat de expeditie naar Madagascar nog niet ten einde was, daar er nog bezwaren te •Aerwiiimn waren, weke echter geenszins onoverkomelijk zijn. Volgens bericht van Generaal Gourcy kan de cholera geacht worden uit Tongkin verdwenen te zijn, met uitzondering van Phulan-Thuozig. Te Hué zijn enkele gevallen voorgekomen, maar de ziekte heeft zich niet uitgebreid en is langzamerhand minder geworden, nadat de troepen meer verspreid waren. Te Marseille zijn gisteren slechts acht menschen aan de cholera overleden, zoodat er eenigen grond bestaat voor de blijde verwachting, dat de ziekte langzaam maar zeker zal verdwijnen. Nadat, nog zoo kort geleden, sommige streken van Amerika zoo deerlijk door de stormen zijn geteisterd komt thans weder uit Nieuw-York het bericht vaneen vreeselijken cycloon die in eenige districten in Ohio heeft gewoed. Het dorp Bloomingbury ligt in puin. Inde stad Washington Courthouse, met eene bevolking van 4000 zielen, zijn 400 gebouwen vernield, en voorts zijn nog andere verwoestingen aangericht. Men heeft lijken gevonden en 300 personen zijn gekwetst. De verliezen worden op een milhoen dollars geschat. --- Rechtszaken. De eerste slachtoffers van de Amsterdaimsche oploopen. Voor de rechtbank te Amsterdam stond Dinsdag terecht, Jan Luttik, oud 41 jaar, grondwerker van beroep, daar ter stede woonachtig, eender venters van het blad Recht voor allen, die op 24 Aug. nabij het Amstelveld aanleiding gegeven zou hebben tot een volksoploop, en bij die gelegenheid den agent van politie Zege man inden hals, den agent Berkum in ’t aangezicht heeft geslagen. Besch. ontkende deze feiten, bewerende door de agenten allereerst te zijn aangegrepen en slechts de slagen te hebben afgewend om niet te worden doodgeslagen. Drie agenten van politie en de marktmeester werden als getuigen a charge gehoord, terwijl door het O. M., op verzoek van den bekl., zeven getuigen a décharge waren opgeroepen. Het O. M. achtte door de verklaringen der getuigen, de schuld van den bekl. wettig en overtuigend bewezen en requireerde 4 maanden celstraf. De bekl. las eene verdediging voor, die niets beteekende e» weinig tpj zake dienende was. Uitspraak Dinsdag a.s. Daarna had zich te verantwoorden Mozes Jas, 27 jaar oud, koopman van beroep, die 24 Aug. op of nabij het Thorbeckeplein met een steen heeft geworpen, tengevolge waarvan de agent van politie Brouwer aan den pols werd verwond. Niettegenstaande de ontkentenis van den bekl., achtte het O. M. de schuld bewezen en requireerde een jaar celstraf. Tegen Jan Wederik Glazelap, 19 jaar oud, zeeman van beroep, die op den 24sten Aug. zich verzet heeft tegen zijne arrestatie, requireerde het O. M. 2 maanden celstraf. Ten slotte werd tegen den 28jarigen huisschilder Jacob Kok, veroordeeling tot een jaar celstraf gerequireerd, ter zake van het w-erpen met een steen, inden avond van 28 Aug., tengevolge waarvan een agent van politie aan het been werd verwond. Uitspraak over 8 dagen. --- Landb. Hand. en Nijv. De aardappelen leveren in Groningen over het geheel een ruimer opbrengst dan men dit voor eenige weken verwachtte. De zoozeer gevreesde droogte heeft slechts aan die op de hooge zandgronden schade gedaan, het meest aan de zoogenaamde „witten”. Op meer vochtige gronden staan zij nog als in vollen groei, voornamelijk de meer laat groeiende „rooden” en de ervaring heeft sinds de laatste jaren geleerd, dat, wanneer de aardappelen laat groeien, dit altijd een goed teeken is. Van de ziekte verneemt men slechts enkele sporen op zware gronden. Inde venen verwacht men een goeden oogst, terwijl men daar hoogere prijzen voor fabrieksaardappelen zal bekomen dan ten vorigen jare, terwijl ook van daar het aanbod over het algemeen minder zal zijn. Bekomt de aardappelboer dit jaar beter sncces, dan zal ongetwijfeld het volgende jaar de productie weer worden uitgebreid, want men ziet in het een en ander reeds de voorteekenen eener herleving in dezen tak van bestaan van den landbouw. Op de algemeene tuinbouwtentoonstelling te Berlijn, welke aldaar van 5—15 September gehouden wordt, is de grootste onderscheiding te beurt gevallen aan den heer J. Jnrrissen (firma Jac. Jurrissen en Zoon, bij Naarden) aan wien voor eene groote verzameling conifeeren de „eereprijs van H. M. de keizerin” werd toegekend. Acht van de grootste firma’s uit Europa hadden naar dien prijs medegedongen. Ook voor heesters, verkreeg de heer Jurrissen nog twee eerste prijzen. De tentoonstelling bevat zeer belangrijke inzendingen, vooral uit Engeland en België. Als een staaltje van de heerschende crisis in den landbouw deelt een blad in Limburg mede, dat inde vorige week eenige verkoopingen en verpachtingen te Heerlen zouden worden gehouden, waarbij alleen de notaris en de oproeper, maar geen enkel liefhebber verscheen. – Gisteren had te Middelburg de jaarlijksche Elo ralia-tentoonstellibg plaats. De kolfbaan der „Confrérie St. Sebastiaan”, versierd met oeeldeD, vlaggen en toepasselijke schilden, bevatte niet minder dan 1980 planten, ingezonden door 404 personen. Ook nu was weder duidelijk op te merken dat groote zorg aan vele planten besteed was. Het Bestuur droeg zorg dat tal Tan nuttige voorwerpen als premie waren aangeschaft terwijl als prijzen 21 spaarbankboekjes, van vijf gulden, wet' deu uitgedeeld. Inde gisteren gehouden vergadering van liet Bestuur der Afdeeling Delft en Omstreken der Hollandsche Maatsol'aPPÜ yan Landbouw is besloten, de tentoonstelling welke uOP 25, 26 en 27 September a.s. zoude gehouden wordeil, 79u paarden, vee, boter, kaas, pluimgedierte enz. niet te doen plaats hebben, aangezien het aantal inzenders te gering was. --- kerk en School. Te Groningen wordt 2 October door de afdeelinv van ’t Nut eene school voor volwassenen geopend, waar ’t onderwijs gratis gegeven wordt. De drie en dertigste algemeene vergadering der Evangelische Maatschappij, werd gisteren te Tiel door den tweeden voorzitter, den heer Ternooy Apel, met een opwekkend woord geopend, waarin hij zijn leedweezen uitdrukte, dat hij geroepen was de plaats van den wakkeren president, dr. H. J. E. Van Hoorn in te nemen, die door ziekte verhinderd was de vergadering te leiden. Uit het jaarverslag bleek, dat de Maatschappij 1050 leden en 1162 begunstigers telt. --- Feuilleton. DE STEENGROEVE VAN CLAIREFONT (U GRANDE MARNIÈRE), 'i/l *het Fransch van GEORGES OHNET. I Bw lU|'kt op den zerk, dien met zijne J Djt°V(tfladende, weeklaagde Roussot, ter. z*jne, op zonderlinge wijze opengejjj V» °®en, tranen neerdruppelden: „Rosé! ij en Rosé! Vergeef inij!” fluisterde tVchr bouten kruis schudde onder zijne 1e 0/bge bewegingen. hadden thans den herder maar hij bemerkte het niet % % ik 'n ziJn woeste hartstochtelijkheid % v^lt oogenblik legde Jousselin, op een I'ler, den procureur-generaal, de hand t ij (jjt'bouder van den ongelukkige. ;|j % e. aanraking hief Roussot het hoofd vervolgens op de knieën liggen. L' hit ff c^e band over het gelaat, als iemand J slaap wakker wordt. Daarop wierp Ijpfi Verschrikten blik om zich heen; zijn wijd open, krampachtige trekw o|Us °onden zlck °P z’jngelaat; een ge-I \ (| naPle aan zijn lippen, en met éénen etl commissaris ontloopende, ijlde hij naar den muur. Op hetzelfde oogenblik zag hij echter den politieagent, die, schrijlings op den muur gezeten, zijne bewegingen gadesloeg. Ilij liep nu op het kerkhof rond, vond het hek afgesloten, trappelde daarop heen en weer als een wild dier in zijn hok en eindigde met de kerk in te vluchten, waarvan hij de deur half open zag staan. „Houdt hem!” riep Jousselin zijn mannen toe, hij zal ons nog ontsnappen!” Men hoorde het geluid vaneen worsteling, vermengd met een dof gebrom, waarop een der agenten te voorschijn kwam, en den buit tenstaanden toeriep: „Hij is inden toren geklouterd.” Daar vertoonde zich eensklaps, in het heldere maanlicht hij eender kruisbogen op den omgang, de krankzinnige Roussot. Duidelijk waren daarbij binnen inden toren de voetstappen van den agent, die hem vervolgde, hoorbaar. De ongelukkige besteeg den ladder, die naar het klokkenhuis voerde. Nu richtte hij zich in zijne volle lengte op, grijnzende, met ten berge gerezen haren, doodsbleek van schrik, een echt fantastische verschijning. De agent vertoonde zich onder hem en maakte zich gereed om naar boven te stijgen. In zijn wanhoop zag de herder omhoog naar den top van den toren en klom dan met de vlugheid en de kracht vaneen gorilla-aap langs de balken naar boven. Een oogenblik hield hij zich op een nauwen kant staande, toen scheen hij dooreen duizeling overvallen te worden,, stiet een ontzettenden lach uit en stortte omlaag inden gapenden afgrond. Robert, Pascal en de magistraat hadden ternauwernood den tijd achteruit te wijken. Het lichaam van Roussot, rondwentelende inden val, beschreef een vreeselijken boog, en plofte toen met een dof geluid neer juist op het graf van Rosé, den steen, dien hij nog zooeven met zijn tranen bevochtigd had, met zijn bloed roodkleurende. XII HOOFDSTUK. Drie dagen later legde Malézeau, inde groote zaal van het kasteel, voor de daar verzamelde familie rekenschap af van de verschillende operaties, waarmede hij belast was geweest, liet passief van den markies was volkomen gedekt, en eene akte van vennootschap, tusschen Pascal en den markies de Clairefont, verzekerde de ontginning van de groeve. De zoon van Carvajan, commanditair vennoot geworden, stelde aan het hoofd van de inrichting een directeur naar zijn keuze en bepaalde het bedrijfskapitaal. Naar overeengekomen werd, zouden de eventueele winsten gelijkelijk tusschen hem en den markies opgedeeld worden, daar de één zijn geld en de ander zijn bezitting had ingébracht. Robert had, dooreen edelen ijver bezield, verzocht, om inde zaak werkzaam te mogen zijn en Pascal had hem een postje gegeven, waarin hij, buiten inde open lucht, van zijn lichaamskrachten een nuttig gebruik kon maken. Giiassevent had, op het kantoor van den notaris ontboden, eerst veel over het ongeluk gejammerd, waardoor hem zijn lief, goed kind was ontrukt, en ten slotte er in toegestemd, om tegen betaling van 2000 francs het land te verlaten. Toen hij zich beklaagde over het geringe bedrag, had de notaris hem eens ferm aangekeken en gezegd ; „Tweeduizend francs van den markies en een schot op mijnheer Pascal, dat maakt tezamen een aardig sommetje! Indien je nu daarmede niet tevreden bent, zal ik je, hetgeen er aan ontbreken mocht door den procureur-generaal doen uitbetalen.” De schelm was daarop zonder verdere praatjes naar Louviers vertrokken, waar hij familie had wonen. Malczeau had daarop aan den markies vers zoent, om eenige stukken, tot de zaak betrekking hebbende, te teekenen. „Gij zult mij wel willen verontschuldigen mijnheer de markies, indien ik met het beëindigen van al die zaken eenige haast maak, maar mijnheer Pascal vertrekt morgen, en dan...” „Vertrekt morgen!” viel plotseling tante Isabella uit. „En waar gaat hij dan heen?” „Ik weet het niet, freule,” zeide de notaris zijn oogen dichtknijpende, „maar ik geloof niet, dat mijnheer Pascal van plan is Europa te verlaten.” „Wezenlijk? Dat is heel gelukkig!” riep tante Isabelle woedend uit. „Dat mankeerde er ook nog maar aan, dat hij naar Amerika ging, naar streken, waar een mensch even gemakkelijk de gele koorts opdoet, als hier een verkoudheid. Maar waarom gaat hij weg ? Hoe komt hij zoo op eens aan dien dollen trek tot reizen?” „Maar mijn lieve hemel! freule,” antwoordde de notaris, „wat zou hij hier in deze streek langer doen. Hij heeft alle conneclie met zijn vader afgebroken en zich bovendien de vijandschap op den hals gehaald van die menigte lieden, die allen een stuk van het goed wenschten in te slikken. Hoezeer het mij ook spijt hem te zien vertrekken, want mijn vrouw en ik hebben hem lief gekregen als een kind, en zuilen hem zeer missen, kan ik toch zijn besluit niet anders dan wijs en moedig vinden.” „Wat wijs ? Wat moedig ? sprak de oude dame op een eenigszins dreigenden toon.” De notaris antwoordde koeltjes : „Mijnheer Pascal heeft bovendien nog andere redenen, die ik niet gemachtigd ben bloot te leggen.” Een diepe stilte volgde op deze woorden. Niemand nam meer aan het gesprek deel. Piobert en Croix-Mesnil peinsden over de geheime redenen, die Pascal kon hebben om weg te gaan: de eerste met de verwondering van iemand, die zich nooit de moeite geelt om waar te nemen hetgeen er rondom hem gebeurt, de tweede met liet droefgeestig medelijden vaneen minnaar, die, zelf zonder hoop, begrijpt, dat zijn concurrent evenzeer lijdt als hij zelf. Antoinette zat bij het venster, waardoor de November-zon hare weinig verkwikkende stralen wierp. Zij had haar borduurwerk op de knie laten zinken, hare handen hingen werkeloos neder, hare oogen waren half gesloten; zij scheen te sluimeren. En toch sliep zij niet. Hare gedachten hielden zich bezig met Jacob, worstelende met den engel, zooals hij geschilderd was op eender ruiten van de kerk van Clairefont. Zij zag dien herder uit de H. Schrift met zijn bruine gelaatstint, zijn hoog voorhoofd en zijn grijze oogen, die zulk een merkwaardige gelijkenis met Pascal bezat. Ja, het wras wel dezelfde standvastige minnaar, die veertien jaren dienstbaar was gebleven om Rachel, de dochter van Laban te verwerven. Zijn moeilijke taak was hem niet te zwaar geweest en had hij niet over alle moeilijkheden zegevierende, ten slotte de vrouw naar zijn harte veroverd? Had niet de zoon van Carvajan in zijne liefde denzelfden moed tentoon gespreid? Wederom zag Antoinette hem inden hollen weg voor zich staan, waar hij haar voor het eerst ontmoette. Hoe rustig en onbekommerd was hij niet! Uit verre landen naar het ouderlijk huis terugkeerende, begroette hij, vreugdedronken, de velden en bosschen, waar hij als kind gespeeld had, toen hij zich op eens in een strijd op leven en dood gewikkeld zag en de eerste naam, dien hij hoorde, de naam van den vijand zijns vaders was. Nog hoorde zij haar eigen stem trillen, als zij hem tegemoet voerde: „Ik bende freule de Clairefont!” Met welk een verborgen trots had hij haar toen niet geantwoord: „En ik ben Pascal Carvajan”. Stonden zij toen niet tegenover elkander als twee, vijanden, die hun vaandels ontplooiden, gereed elkanders krachten te meten. Maar neen; zij zouden geen strijdvoeren. Een enkele blik was haar voldoende geweest om te weten, dat zij op hem kon rekenen als haar ijverigsten verdediger. Yan dien dag af had zij het als bij intuïtie geraden, hoe hij steeds in 'het verborgen om en bij haar was, haar vreugde en smart bespiedende, wel is waar, zonder hoop, maar zich aan haar hechtende door die geheime overeenstemming des harten, die men sympathie noemt. Dan de scène op het bal, de uitdagingen van haar broeder, de ziedende toorn van Pascal, haar tusschenkomst en haar vem toen het haar slechts één j te kosten, om hem, voor vVI,1), nederde aan hare voeten te J haar bezoek aan de sombere ,1 vajan. Op welk een niet tot haar gezegd : iJ eerewoord, dat niemand _ll in uw vermogen, noch in j,jl dierbaar i5....” Onder 'U11,/ oogenblik had zij toen ) u daarvoor eeuwig dankbaar betreft, hij had zijn belofte P de zwaarste offers gebracht 0 J en naam te herstellen en den. En zij nu. .. wat had J f<‘ hare dankbaarheid te bewij2® een handdruk, daarmede | haar schuld voldaan! Nu *' ook rustig laten heentrekken, y 1 en zonder berouw. Na zooj, t|/" leden te hebben, ging hij , lijden. ' _ f Het krachtig stemgeluid h Ij deed freule de Clairefont ontwaken. Robert en Malézeau het terras op dame sprak intusschen met n ‘ , ---