FEUILLETON. ZIJNE EXCELLENTIE. A ’ 30 w^^STuart. *•«!,,: tloorDSTUKl 1)|1 h mat «>^v' ”' u Jh>» o?s Csfneuk il v' N e'! Isprong tle AjS S*U a] ™H)uheer”, stiet !Ck iZQUe le-len, uit, 1* IVkSdW ?uVatwoord- Zo° ft *W ‘lijf *H°Or (!U.r°Uvv Dudley’a J \* A u>i\V h&nr Zö liet met u d j*«' «* Sn«iK'?.?'t't,ots *lle \\,é. ak’ ik leef’ tóN ,ï'kW„, Dadifty L y Hif. Mo> en ltfBeiJwoordige fl Toor aii«d eeu I / , Beeu seconde jj*11 uit. nauwe- Whkle kei- Zeide- In zijn stoeds heviger, antwoord Tan den man van zaken maakte aan de spanning zyuer zenuwen een einde. „Daar ge ongetwijfeld terstond uw vrijheid wilt hernemen, staat u een rijtuig ten dienste. Ik wenseh u inde toekomst alle geluk toe en betuig u tevens mijn dank voor de mij bewezen diensten”. „Ge kunt me toch moeilijk veel goeds toewenschen”, wierp Evan hem bitter tegen. _ „O zeker, van ganseher harte”, verzekerde Dndley met een plotseling opwellende warmte; „ik zal ook altijd een levendige belangstelling voor u blijven gevoelen. En nu moet ik u vaarwel zeggen”. Hij reikte Evan de hand, welke deze werktuigelijk aannam. In het volgend oogenblik stond de jonge man inde gang, zwaar ademend en met kloppende slapen.. Hij was vast van plan geweest, het huis niet te verlaten, vóór hij Florence had gesproken ; na het onderhoud met Dudley zag hij echter in, dat dit plan onuitvoerbaar was! Hoe zou hy dat kunnen doen ? Misschien werd ze wel als een gevangene door haar hardvochtigeu vader opgesloten gehouden, want Dudley dat wist Evan maar al te goed was niet de man, die anderen toestond zyn plannen te dwarsboomeD, vooral niet als hij, wat hier hot geval was, alle macht in handen had. De gedachte, dat de tirannie van deD bankier hem niet zou toelaten van zijn geliefde afscheid te nernea, deed hem byna waanzinnig worden-Hii sloot zich op in zijn kamer en dacht er over na op welke wijze hij zich zou kunnen wreken en toch nog de zege wegdragen. Terwijl hjj nog in stille vertwijfeling voor zich heenstaarde, werd er zachtjes aan de deur geklopt. „Florence!” dacht hij. Hy vloog als een wervelwind naar de deur, maar tot zijn groote teleurstelling was het Quinton, die voor hem stond. „Ha, zyt gij bet!” zei hy op gedempten toon. „Kom binnen, het is heel vriendelyk van u eens naar me te komen kijken.” Eu met een onnatuuriyken lach ging hij voort: „Ik weet wat er gebeurt, als meu zich te veel verbeeldt. lemand die niet over geld en nog eens geld beschikt, moest zich maar liever op den achtergrond houden”. „Koor, kom, er zal nog wel eens een ander uur voor u aanbreken'’, troostte Quinton hem. „O zeker, antwoordde Evan”, dat wordt door allen die het kunnen weten bevestigd. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Wie weet, er komt nog wel eens een dag, dat het zeewater zonder zout is en men ham eet om den dorst te verslaan. Hoe wijzer de wereld wordt, hoe meer ze verandert. Onze grootste leermeesteres is ongetwijfeld de ondervinding. Ik heb zooaven een harer lessen ontvangen”. f) „En halst ge er wat door geleerd? vroeg Quinton op schertsenden toon, welke echter toch wat gedwongen klonk. „Zeer veel!” knikte Evan. „In het non possumus heb ik een mooi inzicht gekregen”. „Het spijt me werkelijk'1, zeide Quinton thans ernstig. „Het spijt me, dat aan afles hier een einde is gekomen”. „Dan weet ge meer dan ik”, antwoordde Evan. „Alles een einde, is dat niet wat overijld gesproken ? We zullen het rad nog eens een keer omdraaien en zieu wat dan te voorschijn komt: Fortuna is voor de heldenminuaarS, zegt men”. Quinton keek den jongen man scherp aan. „De verzoeking mag groot zijn,” zeide liü, „maar ik hoop, dat mijn vriend geen onberaden stappen zal doen.” „Onberaden ?” herhaalde Evan met samengetrokken wenkbrauwen. „Zou ik liet moeten zyn, die onberaden stappen doet ? Maar maak u niet ongerust. Ik zal de beradenheid zelve zyn. Ik ga myn koffer pakken en ga er vandoor. Zoudt ge iets verstandigers weten te bedenken ?” .. Met zeuuwaehtige baast haalde hy alles overhoop, kieeren en boeken en alles wat hy had door elkaar inden koffer smijtende, welke geopend in het midden der kamer stond. Quinton zag hoofdschuddend bij dgt alles toe, zonder ook maar een enkel woord in het midden te brengen. Toen Evan met zijn werk gereed was, baalde hij diep adem. „Ziezoo,” zei liy, terwijl hij zich het haar van het voorhoofd streek, „nu zou ik u gaarne wat willen vragen, miiuheer Quinton. Heel vriéndelijk heeft men my een rijtuig aangeboden, maar ik geef er de voorkeur aan om te voet te gaan. Alleen kan ik moeilijk rnijü koffer zelf dragen. Hier is mijn adres. Zoudt gij de goedheid willen hebben my mijn goed morgenochtend na te zenden?” „Nazenden?” herhaalde de advocaat verwonderd. „Ge zult toch op den laten avond niet gaan vertrekken ?j” „In gemoedsstemming, waarin ik "thans verkeer, geef ik de voorkeur aan het nachtelijk duister”, antwoordde Evud, terwijl hij aan het venster trad. Een poos laDg bleef bij naar buiten staan kijken. „Geen ster te zion, geen enkele lichtschemering, zelfs niet do vage omtrek vaneen of ander voorwerp”, zei hy, hardop deukende. „Merkwaardig hoe de natuur soms met ons gemoed overeeukomt”. „Het was heter, als ge nog wat wachttef’, herhaalde Quinton. „Het is waarlyk of ge eenig gevaar voor me ducht”, zei Evan met een gedwongen lach; „maar dat is volstrekt overbodig, een kind der Hooglanden weet ook inden donkerstee nacht zyn weg te vinden. En als ik kabouters of berggeesten .ontmoet —• welnu, dan zulUu die tenminste me wel de eer van bun gezelschap waardig keuren. Houd me dus niet op, vandaag moet ik nog weg. Maar ik hoop niet, dat het met onze vriendschap gedaan is?” besloot hy op ernstigen toon. „Ik geloof, dat ze nog vaster zal worden bevestigd”, antwoordde de advocaat met ongewone hartelijkheid. „O, ik dank u. Dat is een verkwikkend woord voor iemand, die de woestijn intrekt. We zullen elkaar dus nog terugzien. Ondertusachen zal ik deemoedig me voor het noodlot in den vorm vaneen meedoogenloozen vader buigen en me met Stoïcynsche gelatenheid aan den Moloch laten offeren. De huisdeur is al gesloten; zoudt ge zoo goed willen zijn me uitte laten?” Quinton boog toestemmend. Met zachten tred schreden ze door de vestibule. Het was buiten zóo donker, dat men geen hand voor oogen kon zien. „Heerlijk!" riep Evan uit, terwijl hij om zich heen keek, „het i3 de donkerste nacht, dien ik nog in het Hoogland heb bygewooud. Nu beu ik eerst recht in mijn element”. Hij drukte Quinton met warmte de baud en verwijderde zich daarna met snelle schreden. „De wonde is veel dieper dan ik dacht. Arme jongen!" mompelde de advocaat, terwijl bij weder in nutt i gingi X7. Zoodra Evan alleen was, drong de herinnering asn wat er gebeurd was zich weer niét volle kracht aan hem op. Een wilde smart deed zijn hart in elkaar krimpen, terwijl tegelijkertijd eên woede zijn borst doortrilde. Hoe gaarne zou hij de geheel» wereld de kracht zijner vuisten hebben doen gevoelen, de geheéïe ailrdè mot een enkelen sing in elkaar dóen storten ! Wat beduidde voor lum nóg hét leven, nu hg zjju geljafjp had verloren t Iu blinden toorn over zjjn jnachteloosheid om aan het noodlot liet. hoofd te bieden, stórmde hjj voorwaarts, maarde dónkere schaduwen van het wóüd, dat hém in zich opnam, dwongen hem tot meerdere behoedzaamheid. Als een blinde met uifgesterkte armen vooruit was hg weldra genoodzaakt zich van den eenen boom naar den anderen voort ta bewegen, tot hij eindelijk den zoom van het geboomte bereikte. In liet zweet badende, bleef hij staan om adem té schéppen- Al mocht hjj in de dichte dóiateruis niets kannen zien en onderscheiden, zoo wist hij toch zich instinctmatig te oriè'n* teérén. Uit bat dal, waarin da villa van Dudley atóud, voèrdè een twen mijlen lange * weg bergopwaarts tot de heuvelketen, welke hjj over moest om Pitweem te bereiken. leder ander had een zekeren angst gevoeld om in dat late uur door de eenzaat! en woest» streek te gaan, maar in don gemoedstoestand waarin Evan verkeerde was het hem juist bijzonder aangenaam, dat bij zich door gevaren omringd wist. Hij moest verbazend oppassen om niet in het veen en de móerassente verzinken; telkens en telkens kwam irij met den voet iu een kuil terecht of struikelde hij over doode wortels. Maar niets vermocht hem op te hónden- Altijd maar voorwaarts, zoover mogoljjk van het oord, dot nog zoo kort geladen hem was voorgékórrien als door de liefde gewijd, on van geluk omstraahl te zijn. Als een vluchteling ijlde lig voort, tot hjj eindelijk doodmoede nederzonk op een rotsblok, dut zich op zijn weg bevond. De invloed zijner geestelijke opwinding, gepuurd aan zijn lichamelijke vermoeienis, deed zich bii hem golden- Nog lagen de schaduwen van den nacht over het aardrijk uitgespreid, maar in het verre Oosten werd reeds een maigrgze streep zichtbaar,welke langzamerhand in een zilverkleurig schijnsel- Een valseh lifiht hing over de duisternis, alsof de dag en de nacht, dralende om afscheid te uetnon, elkaar vast omvat, hielden. Daarop breidde zich plotseling aan den horizon een machtige lichtgloed uit. Eerst een voor een, daarna iu groopen, doken de heuveltoppen uit de uaehtelijke nevelen te voorschijn; weinige minuten nog ontspeelde hen een geolachtig schijnsel, maar in het daarop volgend oogonblik baadden ze ineen zee van goud. Èu evenals het blozen yait een jong meisje vertoonde zich een rozig schijnsel over de heen en-weer dwalende wolken aan den hemeltrans. Uit het zachte rood ontwikkelden zich purperen vlammen, welke werden doorkliefd door lichtende pijlen, en als een trotsche koningin verhiel de zon haar lichtslraleud hoofd. De dag brak aan, voor wien de schaduwen ijlings wegvlodeu, mini oenen wezens opwekkende tot nieuw leven en nieuwe werkzaamheid,- In zwijgende bewondering rustten Evtui’s blikken pp den langzaam omhoog stijgenden hemelbol. Het was hem alsof er tusschen de zon en hem eeitige verwantschap bestond: stonden ze niet beiden op een eenzurne hoogte, verre van het gewoel der wereld? Ja, eenzaam ! Want van den troon des gelulcs was h« door den wil van éan mensch neergeworpen in het stof, uitgestooten uit het Paradijs, dat de liefde voor hem had gewrocht. En eenzaam als dezonnefcoge! aan het firmament stond hij daar op de heide. Do frissebe morgenwind, welke was opgestoken en (ie laatste nevelsluiers als spiunéWebben voor zich uitjoeg, wekte Evan uit zijn gepeins. Eerst nu hef daglicht hom daartoe in slaat stelde, was het hem mogeiyk te zien, waar bij zich bevond. Hij was niet ver meer van zijn geboorteplaats. Als oen oude bekende begroette hij de rivier de Tay, in welke hij als knaap zoo vaak naar parels had gezocht, en met trots vloog zijn blik over de hoog» bergen, die als zoovele reuzen ernstig de wacht over het land schenen te boude». Hjj koude de meeste ervan bij naam; daar waren de Ben Brackjr, de Ben-y-Gloe, de Ben Lawers, wier met sneeuw bedekte hoofden thans met purperen kronen schenen getooid te zijn. En verderop, tot aan de graafschappen luverness en Argyll, liep als een stroom van vloeibaar goud van bergspits tot bergspits. Hoewel inde Hooglanden opgevoed, wist Evan zich niet to herinneren ooit zulk een verrukkelijk schouwspel te hebbeu bjjgewoond. Geheel van bewoudering vervuld, wierp hjj den blik om zich heen, toen hjj op den straatweg, die door het dal liep, iets zag blinken. „Daar zijnde turfgravers!” mompelde hjj halfluid, en het volgend oogenblik stormde hij den heuvel af. Na verloop vaneen kwartier had hij den wagen bereikt, welke in langzamen gang zich voortbewoog en waarop Dugald Macgregor tnet eenige knechts zat. Nog half slaperig vroeg ,]Bze zgn neef waar hij op dit ongewone uur toch vandaan kwam. „Je moet wel lang vóór zonsopgang zijn opgestaan”, zei hij verwonderd. Evun lachte. „Zeker, dat ben ik ook. Ik bob vannacht niet al te best geslapen en daarom dacht ik, dat een morgenwandeling me wel goed zou doen”. „Nu, als je weer terug wilt, stap dan maar op”. „Neen, ik ga liever door naar Pitweem”. „Ook goed!” knikte Dugald. „Je vader zoi onlangs nog, dat je wel nooit meer zoudt terug komen.Je bent i ook zoo’n allemachtig fijne mijnheer geworden! Nu, moeder zal met het ontbp wel klaar zjjn. Wacht in ieder geval tot we weer thuis zijn”. Dat beloofde Evan en daarop zette ■ hij zjjn wandeling weer voort. Iljj was -wan plan rechtstreeks , naar huis te gaan zonder zich in Burnside op te houden, maar toen hij langs" de woning van Proudfoot kwam, zat deze reeds voor het open , venster. , De goede man was niet weinig ■ ontsteld, toen lig Evan daar opeens ■ zoo voor zich zag. Na een paar i haastige vragen drong bij er op aan, : dat Evan binnen zon komen en met hem ontbijten; zijn moeder had de l thee reeds gezeti Evan voldeed niet dan tegenstrei vend aan deze uifcuoodiging. Hij was s bedacht voor den scherpen blik van I zijn vróegeren leeraar, die spoedig ■ genoeg zon uitvinden, wat er met ■ hom gaande was. Inderdaad had ! Proudfoot hem nauwelijks de kamer > binnengevoerd, toen bij met ten – Si,:’, T. _—- . I , hemel gelieven I'M vróegeren leerling 3"\ i,ii , „Wat is er?” vroeg jc / „Een slag iu het « / niets”, verklaarde & lachend. , ?» 4'. „Dooreen meisjo, 9d«* „Neen, door den 1 meisje”. > Proudfoot’s g®. i,|; of. /. bleeker; lijj trad hjM1 „ Vertel me alles, lel), J" immers ouwe vrieu (( geheel vertrouwen- au ~V*., Niemand was dö»^j0f H' tuigd dan Evan- 0 iets achter te houd , alles wat er gebeu |)0g Jt duidelijk uitkom01?', het diepst zijner i (Kjl „God sta oua ifool' ’j« M jongen!” riep Pr.oUjl0 boter geweest, .a,s ‘ ouweders over J0 . Po* ■'/ barsten dan dit 00 AIG in onze leerboe» -.gf,öji maar – het is d« ook tusschen klipPe d drijvende te honden m van plante doen •,•:)( „Zoo gauw m°£e .s»*’!ƒ j te gaan. Het mod»rP Op Proudfoot » >; alleen deelneming , werd nu een ul‘a wijt zichtbaar- / --- Advertentie ?" Koli^6 ttanD®- Door •Ve ; en Dichter.- De 7‘Henf, ÏlDg van Marie von i – Een tragedie i D°°r Ud° Braoh,,riBk. “boorden. Scbaak■Hen. Allerlei _ t -I k*.. 5 In- en uifc- S * let°u* ~ Adver- --- IJDELE MANNEN. g * v0] M «C^6 [ji(-?.éü:3toud onlangs inde 1 nPI 11 r,iie Smoee?ledeheei ti'es gaan [IA 'Or: 8eH. Iu t en meer corset&**■&£ iS? -“2™" . i, VOül' heeren C «fficier r malfleBer heeft Britsch* SiBn éen * Zlc ler twee 9 ®en Van rT?? rooskleurig A 0ï f l»aet loUsh ht«roene zijde, A, l8Het5u en leliën! !,t4jatl,l|e \er|,bet lezen vau liet ,°Hï6’ j°e het naaSl! llebbeu al* ü' hPr UdaBen is dut er *' u «tin sterke D„8, zulke zotten mJ, uHtu°68er dules acM bestaan ! Ho i ®eu z°oiet3 tol; de y/ 7 tn ’ Vcelb9w„ aar . 111 dezen dlfl «%*iinSeb «edtvgen iijd> waarin Q? aaDRet“Sen wordt tot L‘ ! ">kk l]öt he* ü atrÜd om zich W]t dut jS totürB®lyke h ZIC l, be-';Bbou* t‘ ~|, ||, Wre8 eehtl b°ozelßvl-ien-Ki>' 'tl'11 C 6 z’°h nü,tanuomen’ dat Aj> liL‘He van * •!Vooi IjU,fen * »« h,rk2f,»t“ y 0f >• jj, be.a -van hunne S jjt ik,, ‘et niet veel bet nog d® fl. kVB„.d® bei, Vep;l®er den lack-VXï' dar heil/ o)!ia zich he ZH opwekken, M W^fe 1“ ar ter wülo zoo 4 ES S er’ *?«* de Preker. ISS ’ **i fi”schen op aarde I§J -ü Zich aau ydolen niet f «tl 'ediiB °og eer ter wiße van . C >,S dat A thans, de oertijden, 'P i Nbei?1*- Het ” e ton nienscli r .S S'lat^^algemeene M %, allw dlO het |0 , «Sonirle} Clbroei«n vooraf – m , j jOlibri de Vrijf; Biep.en8iep.en te baat 4 eJ« l, ,*°tï eate Jokken. Van J Sjokte evol'nf-' ver!>aald, dat Tvreii? Vi'vTan i. ’jties maakt, ten le;door^heah|lki a“: o°gSotuige ; b>’)6J''le.ieesgeJoodreeht inde !et.ao(j jBekeer,i Uvs,,witten staart bü Ta'Bcberm uit'l >lCr«0hooniaUgZaam voor I’, V[» J.Eg olnv.fl6“aar beneden, ,J b°rst teÏÏad’ ZOt°‘ xONli, • aten zien. De dK^!*"** uitgespreide witte staart had een grooteren omvang dan het geheele lichaampje, en speelde voorzeker de grootste rol in deze vertooüing. Terwijl zoo de een neerdaalde, schoot de ander weder omhoog, en kwam langzaam met uitgespreide vleugels naar beneden, schitterend en glanzend in tal van kleuren in hot zonlicht!”. **• Vanaf de vroegste tijden zijn er voorbeelden te over, waaruit blijkt dat zelfs de sterkste mannen zich zwak toonden, als zjj onder de bekoring waren vaneen vrouw. Le?en wjj niet, dat Hercules zijn dagen doorbracht aan de voeten van Omphale en om harentwille vrouwekleeron aantrok ? In Quo Vadis, den mooi geschreven roman van Henryk Sienkiewiez, wordt verhaald, dat, ten tijde van Nero, terwijl de mannen in allen ernst er over twistten of de vrouw een ziel had, zij allerlei dwaasheden uithaalden haar ter wille. Otho, de aanbidder van Poppea (Nero’s gemalin) besteedde eiken dag drie uur aan het opmaken en zalven van zijn haar, om haar welgevallig te zijn! Wy behoeven slechts verder de tijden in herinnering te brengen, toen de minnezangers welkome gasten waren op de riddersloten. Om troubadour te worden, moest er een soort examen worden afgelegd bij de minnehoven. Eender vragen is te curieus, om niet even mede te deel en. „Een dame ziot den éen aan met liefdevollen blik, een ander geeft zij een handdruk, een derde stoot zij met baren voet aan! Aan wien der drie minnaars heeft zij nu de meeste genegenheid betoond ?” Wie heeft wel eens niet wat vernomen van de dwaasheden, door de minnezangers nitgehaald? Uirich von Liehtensfcein hakte zich «en vinger af en zond dien aan de dame van zjjn hart. Zjj bewaarde hem en bekeek hem eiken dag! Een ander dronk het wasehwater van zijn geliefde en nam, om hare trouw te beproeven, al éen heel vreemd middel te baat. Hjj deed hst namelijk voorkomen, alsof hij melaatsch was, dooreen wortel inden mond te nemen, zoodat deze opzwol!... Menigeen verkeert inde meening, dat deze dwaze liefdesuitingen uitsluitend belmoren bjj de bij uitstek romantische middeleeuwen. Dit is echter niet het geval. Van Hendrik van Lotharingen, neef van Hendrik 11, wordt het volgende verhaald: Hij was tot in 1635 kardinaal, welke waardigheid hem echter niet , belette er ontelbare minnaressen op na te houden. Om een van zjjn vriendinnen genoegen te doen, droeg hjj gole kousen onder zjjn soutane. Latei’ verliet hjj den geestelijken stand, toen hij verliefd werd opzijn nichtje Anna de Gonzague. Om haar te believen, droeg hy op zijn hoed niet minder dan zestig veeren. Hij zond haar een declaratie met zijn bloed geschreven; maar toen het kort daarna tot een huwelijk met haar kwam, liet lijj dit een paar maanden later voor ongeldig verklaren, omdat hij weer op een andere verliefd was geworden. Oml zijn nieuwe vriendin te believen, leerde h\j een geheelen roman van buiten, daar zjj haar begeerte had (e kennen gegeven, het boek te lezen. Hoe inde achttiende eeuw de Hollandsche jongelingschap zich uitsloofde, om de dames te believen, wordt aardig verteld door Van Effen, in zijn Spectator. Het was hun niet genoeg zich bij uitstek fraai te kleedon, zij sprongen en dansten zelfs op straat om voor een gentleman door te gaan. Ineen brief, gedateerd 19 Jan. 1733, staat het volgoude: „Men ontmoet heel dikwijls jonkertjes, die zich niet eeus meer vergenoegen op straat een deuntje te neuriën, maarde voorbijgangers tevens regaleeren, met een pasje vaneen bouree, een courante of een menuet! Zij meenen, dat er een aangenamen zwier steekt in die verkwisting van kunst en gauwheid, en dat de bevalligheid van ouder de voeten dier huppelaars als voortstroomt”. Soms waren er wel eens enkelen,die paal en perk wensenir-n te stellen aan de weelderige kleediug-Ineen brief van 7 Sept. 1733 komt voor: „Wij wille» onze gouden knoppen van de rottingen verwisselen in gladde ijzeren knopjes, en geen diamanten gespen meer dragen iu de stropdassen. Maar in plaats daarvan, bandjes en witte gareu knoopjes. Geen kanten meer aan de hemden of mouwen, als alleen op het bal of in do cotnedie”. Goede voornemens; maar of ze ten uitvoer zijn gebracht?... Twee maanden later wordt door een lid van de sociéli galante de kamer beschreven, waarin zjj samenkomen. Men luistere: Het devies is: La Mode est le grand art de plaire. „Twee penanten, die over elkander flankeeren, pralen met spiegels, van een mans lengte, opdat wy ons van achteren en van voren mogen bezieD, en onderzoeken of onze gausche kleeding, houding en zwier niet tegen de mode zondigt... „Een ander meubel, dat in onze sociëteit de grootste diensten doet, bestaat ineen magnifiek noteboom toilet. Hetzelve is voorzien van drie groote laden, waarin staan twaalf hagelwitte pomadepofjes van diverse reuk en kleur; daarnaast twaalf kleine potjes, om de lippen zacht on blozend te houden. Ineen andere lade zijn ontelbare kammen van allerlei grootte en maaksel, en de derde is geruid met twaalf sierlijke poederdoozen, mei de daarbij behooreude kwasten. Daarnevens twaalf souf/letjes, die zelfs aan de meeste dames nog onbekend zijn. „De moesjesdoosjes dragen wjj in onzen zak; zjj zjjn natuurlijk voorzien vaneen spiegeltje! „Wij ziften om beurten op tabouretten, fauteuils eu canapé’s, om onze zwier en houding te leeren maken met da zitplaatsen die ons worden aangeboden. „De vloer wordt nu eens met een tapijt, dan met Spaansche matten, dan met zand bedekt, opdat we, waar we komen, onze treden'naar [den toestand mogen schikken. Het mooiste is echter, twee pronte kasten j met glazen deuren, vlak over elkaar geplaatst, waarin zijn tentoongesteld prachtig gekleede poppen, zoowel in mannelijke als ia vrouwelijke gewaden gehuld. „Het dient om met éen oogopslag de progressen der mode na te gaan”. Hoe het toilet was van die heertjes kan men op de gravures van dien tijd zien. Echter lijkt het me niet onaardig, hier even aan te stippen de beschrijving die een tijdgenoot daarvan geeft: „Hij was gekleed in rooden rok, die van voren en op de naden met zware gouden passementen was belegd. Hieronder had bü eeu vest met zeer lange franje. Zijn bair was ineen beurs geknoopt, en zóo met poeder bestrooid, dat hij het hoofd niet om durfde draaien, want op iedere buiging viel ze er met klonten af. Onder zijn linker oog had hij een klein mouche geplakt. Zjjn hemd was versierd met Brabantsohe hanteD, die zeker vijftig gulden de el kostten. Dewijl hjj juist overeen grooteD spiegel zat, wierd ik tel keus gewaar, dat hjj zich daarin beschouwde. Hij vertelde mij dat hjj zeer knap was iu het borduren, en veel handwerkjes maakte voor zijne uitverkorenen J" Waar de manuelijke geest in die dagen zoo zeer vervald was met allerlei futiliteiten, is het werkelijk 'geen wonder, dat de vrouwen ook [geheel opgingen in kleinzielige belangen. Dat de eerbied van de ; toongevende heertjes voor de vrouw dan ook niet groot was, is te begrijpen. Zjj beschouwden haar geheel als speelpoppen en schroomden niet haar meermalen de grootste vernederingen te laten ondergaan. Een jonge dame beklaagt zich in Juli 1733, dat men haar vonr een précieuse ridicule scheldt, alp zjj het gesprek ineen meer degelijke richting wil leiden. „Ik weet wel”, schrijft ze, „dat men ons tegenwerpt dat bet beoefenen der litteratuur voor een vrouw onnoodige huissieraden zijn, en dat wij ons tot gansch andere bezigheden moeten schikken ; maar wij kunnen ons daarom niet kreunen ; want ons dunkt, dat we uit zulke oefeningen meer nut trekken, dan met lasteren en kwaadspreken”. De tijden zjjn nu ernstiger geworden. "Waar vroeger de meisjes werden opgevoed uitsluitend met het oog op een huwelijk, daar wordt nu gelukkig een andere weg iugeslagen. Als men nagaat, dat alleen in ons kleine landje niet minder dan 700,000 vrouwen voor zichzelf moeten zorgen, dan kan men niet dankbaar genoeg zijn, dat eindelijk wordt ingezien, dat de vrouw recht heeft op het zich verschaffen vaneen eigen bestaan, wanneer zij het weoscht. Eu niet alleen In ons land! Waren er niet onlangs te Parijs 6000 sollicitanten voor de plaatsing vau 200 dame3 aan de telefoon ? De vrouw behoeft uu niet meer te vreezen, voor haar opinie uitte komen; en door weldenkende mannen worden de degelijke onder haar niet langer beschouwd als speelpoppen. Geen man zal het nu meer in zijn hoofd krijgen, drie uur te besteden met het in orde brengen van zijn kuif om de dame zijns harten te bekoren. De tijden zijn Goddank voorbij, waarin de vrouwen, zooals madame Dé Genlis, naast haar schrijfwerk, een ongezoomd theedoekje hadden liggen, om, bij de komst vaneen onverwachte» bezoeker of bezoekster, het hoofdwerk met handwerk te bedekken. En al moge het ziju, dat velen DOg met leede oogen het voortschrijden der vrouwenbeweging uanzien, zoo kunnen de voorstanders Wan die beweging zich toch ver; heugen in tal van ontwikkelde mannen, die haar pogen met groote sympathie begroeten- Vermakelijke staaltjes van tegenwerking worden in het volgende geleverd: Sommigen raden den vrouwen in gemoede aan, terug te keeren naar haar potten en pannen, alsof aan den keukeuhaard voor allen plaats zon zijn 1 . . . Ze mogen eroquetje bakken, al zijn ze ook ongenietbuar, de schrijver zal ze eten ! Een Fransch auteur, de vicomte De Colleville, heeft zich door middel van eene brochure gewend tot keizer Wilhelm, met het voorstel uit het OosteD den harem als instelling mee te brengeD, ter bestrijding van het feminisme! Een ander wil al de feministen naar een onbewoond eiland transporteeren, waar zjj elkaar zouden kunnen bewierooken, zonder iemand kwaad te doen! Van eeD ruime levensopvatting geeft het bovenstaande zeker geen bljjk! * ** De tijd uil gaan vooruiten met ben de zeden! Ontwikkelde vrouwen oefenen een goeden invloed uit! Ik twijfel er dan ook niet aan, dat als de hierboven genoemde officieren, al is het maar enkele verstandige vrouwen ontmoeten, bun corsetten, versierd met leliën en lotosbloemen, spoedig zullen gaan naar eene plaats waarvan niets terugkeert. VERA. --- Koningin en Dichter. Koningin Victoria staat bekeud als eene der ijverigste lezeressen van de werken vau Tennyson. Enoch Arden, het beroemde werk vau den grooten dichter, was verschenen en had algemeen opzien verwekt. Gedurende het jaar 1866 waren er niet minder dan vijfduizend exemplaren van verkocht. Wie herinnert zich niet het eenvoudig, maar juist daardoor diep aangrijpend verhaal. Anna Lee wordt reeds als kind door twee intieme vrienden, Philipp Ray en Enoch Arden, bemind. Den laatste kiest zij tot man. Hun huwelijk brengt hun veel tegenspoed, zoodat Enoch de uitnoodiging vaneen scheepskapitein om mee naar China te vertrekken aanneemt en zijne vrouw en twee kinderen achterlaat. Na jarenlange afwezigheid hij had op een onbekende kust schipbreuk geleden lieert hjj, ond en ellendig vóór den tijd, in zijn vaderland terug eu vindt zijne vrouw die hem dood waande gehuwd met Philip Ray. In eene herberg verneemt Arden de toedracht dezer zaak. Hjj weet ongemerkt tot dicht bij de woning zjjner vroegere eehtgenoote te naderen, want hij wil zich met eigen oogen van het geluk zjjner Anna overtuigen. In hooge edelmoedigheid besluit hjj, dat geluk niet te verstoren, maar zich op een afgelegen rots terug te trekken, waar hjj zich met do vischvangst een sober bestaan weet te verschaffen. Eerst op zijn sterfbed zendt hji zijne nog steeds vurig door hem beminde vrouw de haarlokken zijner kinderen, die hij inderljjd had medegenomen, terug en maakt haar zoo met de waarheid bekend. Door de vijanden en benjjders van den gelauwerden poëet werd dit gedicht bij het verschijnen heftig aangevallen en als zedeloos en een wilden echt verheerlijkend uitgekreten. Der koningin kwam dat ook ter ooren. Zjj wendde zich daarom tot een hooggeplaatst geestelijke, die haar verklaarde, dat in elk geval dubbelhuwelijken van deze soort onder de zeelioden meermalen zonder hunne schuld voorkwamen. In dat geval mogen, volgens dezen geestelijke, op denjongsten dag deze onwetend-dwalenden op vergiffenis hopen. Maar het blijft altijd eene zeer bedenkeljjke moraal, dergelyke menschen,die zulke tweede huwelijken laten voortbestaan in plaats van ze, wat hun recht maar ook hun plicht is, te doen verbreken en hunne aanspraken op hunnen wettigen echtgenoot of echtgenoote te doen gelden, te verheerlijken. Dit doet Tennyson in Enoch Arden In plaats toch van tot zijne wettige vrouw terug te keeren, legt Enoch zich bjj liet geval neer, leeft eenzaam voort en sterft. De koningin gevoelde zich niet weinig ongerust. Zij wist dat Tennyson’s verhouding tot de hoogere geestelijkheid nu niet bepaald vriendschappelijk was. Sedert den dood baars gemaals had de koningin zich gewend, in plaats van op haar eigen eenvoudig oordeel te vertrouwen, zich te verlaten op dat van hare omgeving, en zoodoende liep zjj dagen lang rond met zwaarmoedige gedachten omtrenthetkunstwerk, waartegenover zij geen standpunt durfde innemen. Eindelijk wendde zij zich tot eene der dames uit hare omgeving eene persoonlijke vijandin van TennysoD, zooals de koningin eerst veel later vernam eu vroeg deze haar oordeel. Dat was vernietigend, maar wjjl zjj nog niet kon besluiten Enoch Arden te veroordeelen, nam zjj zich voor den dichter zelren naar zjjue raeening te vragen. Op een wandelrit inde omstreken van Osbome begaf zich de koningin naar Tennyson, die eveneens op het eiland Wight verblijf hield. Weldra zag Victoria het door denneugroepen omringde huis des dichters door in voorjaarsgroen prijkende bosebjes en heggen schemeren. Toen zij Tennyson’s gestalte inden tuin ontdekte zjjn lang baar en grooton baard lieten nimmar twyful over —, gaf zjj en schetsboek aan Je baar vergezellende prinsessen en begaf zich alleen naar de eenvoudige tuinpoort, waarheen Teuuyson baar reeds was tegemoctgesneldl Z\j wilde niet binnentreden, maar oegon onmiddellijk over bet onderwerp té spreken, dat baar zoo zeer bezighield. Zy liet niet na, met fijnen takt al den nndruk te leggen op de scboone passages, welke haar vooral hadden getroffen. De koningin en de dichter wandelden gernimen tijd, in ijverig gesprok gewikkeld, langs hot strand op en neer. Daar •viel plotseling Victoria’s oog opeen klein, ongèveer 12-jarig meisje. , „E_en lief gezicht’’, zeide de koniugitt. „Zóo ongeveer stol ik mij uwe Anna Loe voor, toen zij ook j ongeveer twaalf jaar was en, om een ‘twist tusscheu Pfailipp en Enoch te pieslechtén, hun verzekerde dat zy gaaïïjs beider klein vrouwtje wilde zyn”. ,Een schilder zou geen beter model voor het beeld van Anna Loe kunnen vinden, Majesteit”, antwoordde Tennyson. De koningin stapte bij het verder wandelen overeen plasje en citeerde daarbij woófdélyk eeue passage uit Tennyson’s Konings-idylten. Toen zjj een kerkhof voorbij wandelden, ontdekte Zij een leksteen met het opschrift „Ëttóch”. „U hebt my nog niet op mijne bedenkingen geantwoord”, zeide zij eensklaps tot Tennyson. ,Ik zou alléén kunnen zeggen, Majesteit, dut het mj ontzettend leed zou dóen, wanneer dat kleine meisje, dat wjj zooeveu zagen, uit een onwettigen echt zon zijn ontsproten en, volgens het oordeel van den geestelijke, het merk der zonde zóu dragen”. De koningin was verbaasd blyven staat). „Ü wilt daarmede toch niet zeggen dat hier op ons klein eiland die geschiedenis is voorgevallen en onder gindschen steen „Enoch” rust?” „Majesteit", autwoordde Tennyson ernstig, „tnen vindt by de eenvoudigste meiisclisn soms trekken van heldemhoéd, die bewonderenswaardig zyn. Wel hem, die voor zulk een heldenfeit een open oog en een niet critiseerenden blik heeft en liet ineen eenvoudig lied durft verhalen, zonder dat het oorspronkelijke al te veel daaronder lijdt”. De koningin was over liet gras naar den grafsteen gewandeld en legde de hand op den bemosten rand daarvan. Zwijgend stond zy daar Eindelijk zeide zy, terwijl zij zich gereed maakte om te vertrekken : „God lopns hem 1 . Hij heeft wèl gehandeld”. ---