FEUILLETON. De roman een Boerenjongen. * tOOR EEiOHEHBAOH. ' 20 Ct Celtoieiug gernatetel-Hi,>t6 J">R een „i ï de lui graag ds!*raan tenfa?t4ttlaken en > 7 JLn*. slotte de on?iia!i,,slt- 6,8 *'Ö een°°k Toor®'rans CB, W,V rt'o herin8 Van klimaat jWo,, le *ouden iller,nK«n aan k.S pT°°rBoed rbei? teu «fiN *r*öB \ 1 !” Vü^eü ” J_tot bewustzijn c> Ci', •CLf™»b» L Re*^yl de dokf* er WM «e* {. Sr Relt«n acKHot£t°ren alle ge- ,ord®n’ beBloot ook '*a|t#fSeel ’ had ,op *^uo zaken 1(Bb, b)j k®rfKeuaQm bes'°ten Frans 'Hiii 8,1 te fiZriL h«i maken Tan S >/ tante Mh(?\denB «enige «u’JS da r® b'°edY«icben eQ een>8e Or**«hu b*ü ik t w,antentu,J J'Uia fr7‘ake >n°C l ditmaal niet oP,tnïU^ekeerd>* Dem,bowitz 61 ‘o«n hii – merkte de nlCk’- na ttflooP a bij deu heer Burow, gereedmaakte om afscheid te nemen. „Hoe zoo ? Ik liet u toch vroeger nooit voor zooiets roepen 1” antwoordde Burow verwonderd. De notaris wreef zich de handen. „U niet, u niet”, zeide hij, „maar u zondt niet willen gelooven hoe vaak mijnheer Von Karaten mij al voor hetzelfde heeft laten roepen en mij telkens onverrichterzake terugzond, omdat er „nog iets was, waarover hij het nog niet geheel en al met zichzelven eens was”. Hij wil nd. eene liefdadige instelling van zijne bezitting maken, en wanneer hij mij dan verschillende clausules en voorwaarden dicteert, valt hem telkens het een en ander in, „waarover hij nog eens moet nadenken”, zooalslnj zegt”. „Maar lijj heeft toch bloedverwanten, die zjju geld uitstekend goed kunnen gebruiken, voor zoover ik weet,” zei Burow. „Jawel, maar daarvan wil hij niets hooren en toen ik eenmaal een goed woord wilde doen ten behoeve van den boekhouder Werkmann, wiens vrouw eene volle nicht van hem is, werd hü razend. Ik ken den ouden Werkmann heel goed en datiszoo’n brave, oppasseude kerel, dat het mjj verduiveld veel plezier zon doen, wanneer die gekke Karsten zóo lang zijn tijd aan „bedenkingen” verspilde, dat hij geen tijd meer had om een testament te maken, want dan erfden de Werkmann» als naaste bloedverwanten..’ „Laten we daar dan maar1 het beste van hopen,” zeide Burow mat een vermoeid lachje, als wilde hij te kenneD geven, dat hem dergelijke dingen weinig meer interesseerden. De notaris nam afscheid en Burow trad zachtjes de kamer binnen, waar Frans lag- Hij sliep en op zijne ingevallen wangen keerde het blosje terug, dat op een spoedig herstel wees. Burow knikte en op zijn gezicht kwam hetzelfde vermoeide lachje als zooeven. Toen ging hij weer heen, XII. Op den winter was het voorjaar gevolgd, de zomer had het groen doen rijpen en thans blies de herfstwind weer door de straten van Breslau, dezelfde herfstwind die eenmaal Elisabeth Werkmann’s jeugdig leven had helpen verwoesten en nu verwelkte bladeren op haar graf strooide, terwijl hij haren vader, die van zijn bureau door de Klosterstrasze huiswaarts keerde, bijna den hoed van het hoofd wierp. De heer Werkmann gevoelde zich erg vermoeid en afgemat en terwijl hij daar tegen den nijdigen herfstwind op moest, bedacht hjj hoelang hij nog wel door wind en weer, alle dagen, naar zijn bureau zou moeten om hard te werken, en wat er wel zou gebeuren als hij dat eens niet meer kon? Zyn oudste zoon, die binnenkort zijne teeliuisehe studiën zou hebben voltooid, zeu al spoedig op eigen beeneu kunnen staan, maar zijne zwakke vrouw, zijn jongste zoon en de kleine Liddy — wat moost er van ben worden? De opvoeding zijner kinderen kostte hem zijne spaarpenningen en de toekomst scheen den boekhouder even droef en somber als de Novemberhemel die zich over Breslan welfde. Thans had hij zijn huis bereikt on langzaam steeg lijj de trappen op. Ook dit scheen hem iederen dag moeilijker to vallen. Lichte vlugge voetstappen kwamen hem achterop en nu omvatten hem een paar jonge armen. „Halt, papa”, riep Liddy, „laat mij voorbij, dan kan ik de deur voor u open maken t” Boven aangekomen, wachtte zij hem met een lachend gezichtje op en hielp hem den mantel afdoen. „Zeg papa”, babbelde zij daarbij, „weet ge, wat mijn zangouderwjjzer heeft gezegd? „Werkmannetje”, zei hjj, „je hebt een kapitaal in je keel. Laat het nu nog maar een beetje stil liggen, maar over een jaar bijvmoet je beginnen mot goede zanglessen te nemen, dan kun-je het ver brengen”. Wat zegt ge daarvan papa, is dat niet heerlijk ?” Werkmann streek vriéndelijk over de goudbruine haren van het kind. „Over een jaar hoop ik dat wij van je zanglessen af zijn, zoodathet geld daarvoor ook vrij komt, en dan help jij je moeder in hot huishouden, beste meid”. ,0, ik help haar nu al, maar ziet go, papa, het zou toeh heel mooi zijn als ik eene beroemde zangeres kon worden. Die verdienen allemaal een boel geld, papa, en dan behoeft ge u ook niet meer zoo in te spannen en daar zou ik zoo blij om zijn, zoo heel blij •” „Ja lief kind, dat weet ik wel; maar, dat ie allemnal nog zoo onzeker, en het is zéker dat die zanglessen veel geld kosten. Goed zangonderwijs is altijd heel duur”. Liddy zuchtte en wikkelde het eind van haar haarvlecht om den vinger. „Ja, als het zoo erg duur is, kan ik die zanglessen niet nemen”. Zij huppelde naar de kamer haror moedor. „Mama”, zeide ze, „ik heb den brievenbesteller onderweg ontmoet en hij heeft mij een brief met een rouwrand gegeven. Papa ziet er evenwel zóo bedrukt uit, dat ik het beter vond nog een beetje te wachten vóór ik hom den brief gat. Tenminste zóo lang tot papa straks heeft gegeten en een beetje op zijn verhaal is gekomen”. Zij reikte bare moeder den brief over, dien deze hoofdschuddend aannam. „Dat zal wel niet iets wezen, dat ons erg aangaat, want het is oen vreemde postzegel”, merkte zij op. Toen evenwel het poststempel nader bekijkend, vloog plotseling een lichtrood over haar bleek gezicht„ „Dembowitz O. S. .» ’ „mijn God dat dat moet van ooui Karsten zijn ik geloof, dat het toch maar beter is den briei dadelijk aan papa te geven; onzs verhouding tot oom Karsten is nooit van dien aard geweest dat het be richt van zijn overlijden als hef dat is papa zoo smartelijk za treffen.” Zij ging naar de kamer van haa man en Liddy trad aan het venstev en keek naar buiten inden tuin die reeds in diepe duisternis lag Alleen uit enkele verlichte keukenvensters van huizen aan den overkant viel er een spaarzaam licht in. Liddy’s oogen vulden zich roet tranen. Do verklaring van den zangonderwijzer had haar zoo gelukkig gemaakt; op weg naar huis had zjj zich do schoonste voorstellingen van de toekomst gemaakt—eti nu zou er van dat alles niets komen. Die donkere kleine tuin, waarin zij als kind reeds had gespeeld, zou het terrein blijven waarop zij zich ook inde toekomst moest bewegen en zooala zjj nu als zestien-jarig meisje op de grauwe muren aan den overkant staarde zon zij het over vele jaren misschien ook als oude-jongejuftrouw dooD. Daar werd de deur achter haat zacht geopend, hare moeder trad binnen on legde deo arm om haren schouder. .. AïiSX-*- KïïffiX*" ' --- Advertentie ~ mil Sks * onnos ontvangen de *«t 2 o ersch«nende courant !,,M>»Btf»g!bUd van 5,De *' GRATIS tot * februari --- De oorlog in Zuid-Afrika. , A ttit. In Natal. "&« £^J8n ni»nws i« «en %\h Diet 2?otvfe(neraalßui!er’s H|, Oloederl °j B?at a*s meu is " ftl bad vooriH Streep dl-deßnKBl6chen ** n0ni).er«n tiirf j, °i?u de rekeiiing, >! b?'8# »2chstbbeV «Bv°aden, K 8D&m llnnne 9tel-StS corr kop te brengen. N J'VapfcLP?“dent van de Nf,;!dQims ’ (\he'\ ZÖ baar > kanonnen> , \ ‘ twee machine-S& fiJtt" blad.,, S> Ufe»' B«H« »n ™ ï«taZ- C( «!" ld« t*r»Btoeht . C’‘% | .'S n,cboTea . Bfc zUn cavalerie I %llt>es. Ta* ■•. v°orloopig hii 'n? boodii!LU deïe baar een | f li0(( afren .. *aan neemt, trekt %\>* - ®/rneeuschap met A& dfi q brigade by zich 5 MrX *l»»»“! bS>lMt tu ,la,; N >*a deel „dlfc ?e8«bied ie, b,i kJ»»* ,a“ Spionkop terug£ bii I?,Q,bh ditweede «telling »,J «en ?W(trop ?e waarscbpulyucb BS^6enenbRU; 1SL d« tijd Mfitßr4Bchen op%*' «elf °°rwaarta rn’?arröU zal "««f /rer S„i • ™Kken, terwijl Cf 5r a°B S/pr,eekt‘fehesm**"’ ’-rtftïSX .«bS b„ SNSk e®lt# »1d Mn l;et noortoet e“ ! Natal. ia bet zekerbeid de VÜW* „g6n oDzer troe-lAww. ,Op Britsch grondgebied oorlogvoerend, *Ün onze generaals grootendeels afhankelijk van ruwe schetsen, door verkenningsgroepen gemaakt, en de bezwaren van den inlichtingendienst worden aldus uitermate verhoogd. Een van de meest in het oog springende lessen van den Fransch-Duitschen oorlog is klaarblijkelijk geheel in deD wind geslagen, en ineen Engeïsche kolonie, sedert 1843 Engelach grondgebied, lijden onze troepen haast evenzeer onder het gemis aan topografische kennis als sir William Lockhart bij den veldtocht in Tirah”. * * * Verschillende berichten geven eenig licht omtrent de sedert de vorige week uitgevoerde operaties. Uit het Boerenkamp aan de Boven-Tngela wordt i. d. 19 Januari gemeld : „De Engelschen hebben thans drie stellingen aan de Tugola bezet. Daarvan is het oude kamp Ohieveley hot dichtst bij Colenso gelegen ; decentrale stelling is aan Zwartkopdrift (Potgietersdrift), waar zij beide oevers bezet hebben ; hooger op inde richting van Zunckles hebben zij de rivier overbrugd. Een zeer groofce verplegingstros is ingericht op den kop en de terrasseu van deuZwartskop. De Engelschen hebben vijf marinekanonuen opgesteld en een veldbatterfi de rivier overgebracht naar een kopje aan den noordelijken oever, vanwaar zij een onafgebroken hevig vuur op onze verschansingen richten. Sedert het begin vud de week moest do gemeenschap tusschen de verschillende stellingen onder dit vuur worden onderhouden. De ongevallen, door deze beschieting veroorzaakt, zjin zwaarder dan te Colenso. Uit het scheepsgeschut worden puntsergranaten met stalen punt geschoten, waarvan er een een vader en een zoon doodde, Vrij staters, die samen spraken. Merkwaardig is dat zij geen zichtbare wonden hebben. Ia de patrouille-gevechten met 2000 man Britsche cavalerie verloren da Boeren in het geheel ongeveer 40 man aan gesneuvelden, gewonden en vermisten”. Een telegram van 21 dezer, eveneens uit het Boerenkamp aan de Boven-Tugela, luidt: „Nadat commandant Botha Zaterdagmorgen het voortrukken der Engelschen had belet, werd verwacht dat er een tijdperk van rust tot Maandag zou aanbreken, maar in den middag warden in het Britsche noordelijke kamp toebereidselen opgemerkt voor een verdere operatie. Toen de hitte, de grootste die wij tot dusver beleefd hadden, wat was verminderd, rukte de geheele artillerie voorwaarts, terwijl de infanterie in verspreide orde optrok. De commandanten Botha en hadden de hooge heuvels bezet, waarover de weg naar Ladysmith loopt. Toen het vuur uit de Mausers werd geopend, was het alsof de hel losbrak. De duisternis maakte aan het gevecht een einde. Bij het aanbreken van den dag bleek dat de Engelschen verliezen badden geleden. [Hier is hoogstwaarschijnlijk voor „verliezen” een bijvoeglijk naamwoord groot of zwaar geschrapt]. Veidcornet Ernst van Ermelo sneuvelde. Van decentrale Britsche positie óp Zwartskop,-vanwaar de andere weg over de heuvels naar Ladysmith loopt, rukten de Britsche troepen voorwaarts van de lage kopjes aan de Tugela. Zij bereikten de tweede reeks lage kopjes ongedeerd. Hoewel de scheepskanonnen als gewoonlijk een verschrikkelijk vuur onderhielden, werd de opmarsch der Engeischori gestuit en zogen zjj zich genoodzaakt hun dooden en gewonden op te rapen. Commandant Viijoen en twee burgers werden bewusteloos ueergeworpen door de uitwerking van eeu lyddietbom. Commandant Viijoen is hersteld”. Een telegram uit het Boerenhoofdlaager voor Ladysmith vau 22 Jun. meldt: „Sedert Zaterdag wordt slag geleverd aan den weg naar Oliviershoek tusschen de Boeren onder Pretorius en 6000 Engelscheu. Het gevecht gaat hoofdzakeljjk om Spionkop. De Boeren onder Botha en Cronjé zijn er heen gezonden. De Engelschen bepalen zich overigens tot verkenningen. President Steyn bevindt zich inde vuurlinie van de meest vooruitgeschoven stollingen der Vrijstaiers”. Volgens de Manchester Guardian verloren de Boeren in het gevecht van Zaterdag slechts 21 dooden eti gekwetsten. Do officieele verliezenljjst, die het ministerie vau Oorlog over het gevecht van Zondag heeft openbaar gemaakt, geelt niet op dut 75 soldaten gewond zijn, maar 85- Het totaal wordt dientengevolge voor dien dag 102. Er staat by dat deze verliezen geleden zijn „iu de brigade vau generaal Hart.” ’t Is dus nog slechts een gedeeltelijke opgaaf. Onder de officieren. Zondag gesneuveld, zyn majoor Ciiildo, van de South African Light Horse, en een kapitein. * * * Aan het departement van Oorlog is iiavraag, naar het gerucht,’ dat te:Berfiju; d