Advertentie Slka nßès ontrangen de 2 o n /SCl^nende courant 8t?tSbtla4vaïl”l)e *#t 1 februari --- De oorlog in Zuid-Afrika. I A\t\ OL“NMaL ïifin^l?olbUk *«Wt men I £eiCrt°nu k9theid offi-I SS )« in tón TV®1 °P Spionl! « l&fn telegram ilttl Üi“^?npe?’ is fl0« 1 S!t‘ei«ent »»„ nz7ugea' dat S *üu l°orioe te Lontje col41 d® aaoT?M mogau °P’ ,'^rr«8pQ(1(jei, “1 w mislukt. I'V4lü(l« gistflr Tan de Pwijsohe S>fCJenUHaaaï«nblad**l ifk, *4iken ° deu u,t*lag van **» weten, ; SÏS K • hst ni.fH Word* terug-V» *Ol duren 1“ ZeFBeu hoe' d . QUren totdat we dit ;& m’’"■■!«» Spionkop, s.LS op"" ••"«Wy pool 1 ?f»*h . ®6t jQiB(i®a.,dor kaarten S*I,* het ““*h®'d wordt a»B* o,t»fcllii,»OBl,k *‘ch een /Kt*?' De Af„* !an d®n toeetand S > tooS heBter Guardian ■H?■ 4°dereDlc*r-ltel[lD« dat er 2 sSfisehe’%;nkoP c >»). ? Hu \r„d.l6Tetlnoe(ielük 'l . d«el sn«5n« Wrf.UQ°*ptnit B*le-I, «iob *anBSI0“llp *°“ >Prtti>i» o0 .Van den bergrug S VaL“ de Ven-1> i>* het ~,7an b«t noord-X \A««n nii 1°°?*““ en maartelll 4a,?0 om HLadyamitb heen* "’VI i°oht,n-lea Spi°ükop C'CtSde! &? *’ch op ho°- J >*> HnUdetBa westen of ten 'iHtSrèe in»t. en h ®pioukoP heb‘ «ïï die Cn* dia k°P »!f I' C* »fachei(if Ter TrichardtB– p'nt van de Boeren Kj* »*gnaaflleteHrsdriffc’ Lytiittdysmitb verft^Bran, ?.B0tvPearmaßskamp, > S>n nL aTOcda> oeldt : r,,ith.iV^®6r dan 8 as hot geweer-Ny? CLr1- d» 8o.„„ D,d*. Britacl d- \an een kopje, tr? ,(e8tlV'lftnd zopi bezit 4>bbet.>t. «num? h?akk[«* achter 8 hield tn’B„dle.n h\j eenige V>deèoear^lndenn«“idt ?5!5!551!^ru«trekkon. Zij snelden dwars dooreen ravijn, terwijl de Britsche artillerie granaten en lyddietbommen te midden vau hen wierpen. De Eugelsohen dekten zich achter den steenen muur. De Britsche infanterie gaf individueel vuur af. De ongevallenwet van heden is gering.” Een telegram nit Pretoria, nit Trausvaalsche bron, geeft bijzonderheden over het gevecht by Oliviershoek. Het vermeldt dat de Engelschen vier of vijfmalen daags de doodelijk vermoeide soldaten vervangen door versche manschappen. De verliezen der Boeren bedroegen tot 22 dezer : éen man gesneuveld en twee licht gewond. ,De stemming van onze mannen is uitstekend: er is een zware slachting ouder de Engelschen aangericht. Botha voert nu alleen het bevel op Spionkop: Oronjé is elders heengezonden. Het noordelijke kamp der Engelschen is in verwarring: men ziet de troepen doelloos heen en weer trekken." *** Over den toestand te Ladysmith bevat de Standard het volgend heliographisch bericht van haar correspondent aldaar: „Wij liooren dag en nacht in het westen kanongebulder, wij zien zelfs Buller’s granaten ontploffen inde schansen der Boeren, maar wij kunnen de uitwerking ervan niet nagaau. Onze toestand is onveranderd; de Boeren zetten het schieten uit de Creuaot-kanonnen voort, alsook met houwitsers, en toonen daardoor, dat zjj het beleg handhaven. Wij houden op met het berekenen van het uur van ontzet. De gezondheid der troepen is bevredigend; slechts 165 stierven er tot den 12den in het gasthuis.” De correspondent ijvan de Times binnen Ladysmith verhaalt uitvoerig van de bittere teleurstelling, waarmede men inde belegerde veste van den mislukten aanval van Bullar tegen de stellingen der Boeren bjj Colenso vernam. Er heerschte algemeen groote moedeloosheid. Met het fourageeren der paarden zit men geducht in. Tot het garnizoen belmoren, met bereden vrijwilligers, s'/* regiment cavalerie en twee brigade-divisies artillerie. Er is een beperkte weideplaats, en als onze dieren maar daarbuiten komen, klaagt de correspondent, worden zij onmiddellijk gebombardeerd. «Maar zelfs als er genoeg te grazen viel, zou de toestand ernstig wezen, daar troepenen batterijpaarden hun werk niet op enkel gras kunnen doen. Naar mijn idee, blijft er slechts éen weg open. De cavalerie is hier tol niets nut; zjj heeft tot niets gediend sinds onze gemeenschap is verbroken ; zij moest maar heengaan en zich een weg naar het zuiden banen. Het is jammer dat hier ooit cavalerie is geweest. Na den 30sten Ootober was het duidelijk dat de plaat3 zon ingesloten worden. Toen generaal French heenging, moest hij do cavalerie of het meerendeel van de regimenten meegenomen hebben. Zjj zouden van onschatbare waarde geweest zijn voor het ontzettingsleger. Dan zouden de Boeren geen strooptochten hebben ondernomen inden omtrek van Weenen en van de Boven-Tugela”. De correspondent van de Standard verhaalt dat ook de ossen lijden onder gebrek aan voedsel. Kruidenierswaren zijn inde stad niet meer te krijgen, zuiver water is er zoo goed als niet, whiskey kost 35 sh. (f 21) per flesch en melkkoeien worden gecommandeerd voor slachtvee. Het beleg wordt gruwelijk vervelend en men kan den tijd niet verslapen wegens de vliegenplaag. Deze insecten zetten zich op alle onbedekte deeleu van het lichaam, met nooit verzwakte volharding en stoutmoedigheid. Elke schotel op tafel ziet zwart van deze kwelgeesten, zoodat het dikwijls ónmogelijk is het eten te zien en bij elk hapje loopt men gevaar het ongedierte bij tientallen in te slikken. De lansiers. In Op! voor Transvaal! is het volgende uiteen brief uit het kamp bij Ladysmith opgenomen: „Gij hebt mogelijk wel gelezen hoe moorddadig het 5e regiment lansiers te werk gegaan is bij den slag van Elandslaagte. Daar hebben zij de gewonden vooral Hollanders en Duitschers die op het slagveld lagen, met lansen doorstokeu, nadat dazen zich overgegeven hadden en ontwapend waren ... Dit feit heeft een afdeeling der Boeren, met de nog overgebleven Hollanders en Dnitsohers, doen zweren, geen lansier te zullen sparen, wanneer die in hunne handen valt. Wat was nu het geval ? Omtrent 14 dagen geleden doen de lansiers datzelfde regiment—een uitval op de brandwacht der Boeren, zoowat 25 man. Dezen trekken achteruit, doch al vechtende, en houden de lansiers zoodoende bezig. Een atdeeliug Vrijstaters van generaal Prinsloo trekt achter de lansiers, 200 man van generaal Meijer’s macht komt de brandwacht te hulp, en nu worden ze ingesloten, zoodat ontkomen onmogelijk is. En van die 500 helden (?), die op ’t slagveld de weorlooze gewonden durfden vermoorden, zijn or 5 mogen blijven leven en teruggestuurd naar Ladysmith om aan generaal White de boodschap te brengen wat er van de rest geworden was. Ziedaar de geschiedenis der lansiers". De N. R. Ct. heeft met de laatste Duitsche mail een brief ontvangen vaneen betrouwbaar persoon te Pretoria, die haar verzekert, dat het feit waar is: hij had het daar van de hoogstgeplaatsen gehoord. De vijf, die er van de vijfhonderd overbleven, werden teruggestuurd met de boodschap: „Ga ’t nu aau julle vrinden vertellen.” De Scandinaviërs bij Schol z n e k. Inde Cape Times van 30 Dec.j,l. verscheen de volgende belangrijke brief, die voorgoed een einde muakt aan da leugenachtige berichten omtrent de voorgewende mishandeling der vreemde korpsen door de republikeinen. Het is merkwaardig, dat de Cape Times, die het hare gedaan heeft ler verspreiding dier berichten, in hare editoriale kolommen van dien brief geen notitie neemt. „Mijnheer, „Wjj hebben met het diepste leedwezen de aanmerkingen gezien, die BÜ ons in uwe uitgave van den 18deu inden mond legt, omtrent de wreede manier waarop de republikeinen hunne „huurlingen” behandelen, en wjj voelen ons verplicht om die bewering met al onze krachten tegen te spreken. Ten eerste, laat mij toe u te zeggen, dat er geen huurlingen zijn in het republikeinsche leger; geen enkele vrijwilliger krijgt een penny voor zijn diensten. „Wjj zjju allen behandeld geworden met eene vriendelijkheid en vrijgevigheid, die, geloof ik, niet kon worden overtroffen in eenig Europeesch leger. Dat wy te Magerfoutein in zulk een gevaarlijke positie waren, was niet de schald der republikeinen, want de Boer zou er nooit over denken om een zijner manschappen ineen Uriah-stelling te plaatsen daarvoor is hy te eerlijk. „De rest van het artikel is van dien aard, dat ik de moeite niet nemen zal het te weerleggen. „Hopende dat gy dit vriendelijk in uw geacht blad zult opnemen, ben ik, enz. W. Barentzen, tweede-luitenaut van het Scandinavische contingent, gewond te Oranjerivier, namens alle gewonde Scaudinaviërs hier”. Oranjerivier, 22 Dec. 1899. Engeland en het volkenrecht. De bekende hoogleeraar in het staatsrecht Max vou Seydel schrijft inde Müncheusche Jugend: „Toen ik, nog in mijn jonge jaren, eeus zéide dat er geen volkenrecht was, nam men mjj dit zeer kwalijk. Ik zei het nooit weer, om de menschen niet onnoodig te ergeren, maar ik geloof het nog. Eu deze schijnbaar meer laksche opvattinglstelt toch een strengereu eisch. Elkeen zal zich hiervan overtuigen, als hij zich afvraagt, wat moeilijker is: zich rechtmatig of zich fatsoenlijk te gedragen. Ik ken menschen, wien ik voor den officier van justitie niets ten laste zou willen leggen, maar tegenover wio ik ook niet zou kunnen verklaren dat ik hen voor gentlemen hield. Enjzoo ben ik van meening, dat de Eugelschen het goed zouden vinden als er een volkenrecht en zoodoende die vormelijke correctheid was, die de kracht van den huichelaar is. Heiue heeft eens gezegd dat een vloekende Frauschman een Gode welgevalliger schouwspel was dan een biddende Engelschman. Dat is zoo; en dat de laatste met het groote zwarte Prayer Book zoo flink om de ooren krijgt, verheugt de gansche wereld. Over de behandeling van onze mailbooten door de Engelschen verschrijft men bij ons veel inkt. Pro nihilo l Het is zoo duidelijk als iets, dat het scheepvaartverkeer van een onzjjdigeu Staat mèt een onzjjdigen Staat aan geenerlei beperking onderhevig is dooreen oorlogvoerende partjj, zoodat de Engelschen in het geheel geen bevoegdheid hebben tot hun handelwijs. Alleen het verkeer van Portugal met de Boerenstaten mogen zjj treffen, als zjj daar invloed op kunnen oefenen. Het is daarom zoo duidelijk dat er geen verschil over zou wezen als wij een vloot hadden die de Eugelsche vrees zou iuboe- zemen. Waaruit verder blijkt dat alleen dat volkenrecht iete waard is, waarkanonnen achterstaan. Hadden de Engelschen niet de overmacht ter zee, dan zouden hun aanspraken blijken wat zy zyu —belachelijk. Zou een andere Staat aanspraak maken op wat Engelund thans verlangt, dan zonden de Engelschen de eersten zjju om daar alarm over te slaan en het onbegrijpelijk te vinden dat men den heiligen handel van het eilandenrijk durfde storen. Ik ben overtuigd dat onze neven dit mettertijd nog zullen inzien. Zy hebben tot scherping van hun verstand slechts een universeel geneesmiddel uoodig nog meer slaag. Men weet niet hoe veel meer inzicht een Eugelschman krijgt, als hij flink toegetakeld is. En ik ben van meening dat de Dnitsche geleerden in afwachting van dit einde hun boeken toe moesten slaan, waarin zy tien woorden gebruiken om duidelijk te maken wat men met twee woorden kan zeggen. De bewijsgronden van het volkenrecht heeten: krniten lood”. De aangehouden Duitsche schepen. Verscheidene passagiers van de Duitsche mailboot General, die de Engelschen onlangs te Aden hebben opgehouden, schrijven verontwaardigde brieven over bet bezoek van de Eugelschen aau boord. Zij wierpen de lading schots en scheef dooreeu, braken kasten, vernielden allerlei dingen en lieten koopwaren bederven door den regen. De directie van de Hamburgsche ljju moet voor het ophoaden van de Bundesrath te Durban een schadeloosstelling van 430,000 nik. hebben geëischt. In Schotland. Uit een tweetal, door het Handelsblad gepubliceerde brieven blijkt, dat de stemming in Schotland in het algemeen sterk tegen den oorlog is. Dezer dagon werd bij eene druk bezochte cinematograaf- voorstelling te Ediuburg het portret van Chamherlain met algemeen gefluit en gesis ontvangen. Groot is er de verbittering tegen lord Metiiuen, aan wiens verkeerde orders het te wijten is, dat in den slag aan de Modderrivier zoo vele Schotten het leven hebben verloren. De Schotsche, bladen, dringen er op aan, dat Methuen’s orders openbaar zullen worden gemaakt. Er moet op ’t oogenblik bijna volslagen oproer onder zyn troepen heerschen; zijn soldaten zyn razend om het verlies van zooveel kameraden en hun chef, zoodat lord Methuen alle kans heeft geloopen door zijn eigen manschappen te worden neorgeschoten. Mevrouw Wauchope spreekt inde Times tegen, dat haar man in zijn laatsten brief aan haar zyu dood voorspeld had, omdat lord Methuen hem een onmogelyke taak had opgedragen. In geen van zyn brieven, zegt mevrouw Wauchope, heeft haar man zyu opperbevelhebber gelaakt. Den laatsten keer, dat hy over Methuen schreef, prees hy diens moed. P harizeïsme. De primaat van lerland heelt in de kathedraal van St- Patrick te Armagh ineen biddienst voor den oorlog o. a. de volgende merkwaardige woorden gesproken: „O God, wij danken U, dat Gy ons in uwe Geuade behoed hebt voor de misdaad, de karmijnroods misdaad, van dezen verschrikkelyken oorlog verklaard en begonnen te hebben”. Oostenrijk en de Boeren. Te Weenen is de volgende oproeping op groote schaal verspreid : „Het Duitsche Weenen voor de Boeren. — Op alle beschaafde volken maakt de oorlog van Engeland tegen Transvaal grooten indruk. Want nooit is de macht van den sterkste zoo brutaal misbruikt als in dezen door Engeland uitgelokten oorlog, waar men onder den naam van menschelykheid de vrjjlieid en onafhankelijkheid van Transvaal tracht te verstikken. Het eer- en rechtvaardigheidsgevoel komt in verzet tegen de mogelijkheid, dat in dien rooftocht thet brutaal geweld de baas zou worden van het recht. In de heele wereld heerscht verontwaardiging tegen Engeland en van land tot land, van stad tot stad wordt in krachtige taal warme deelneming aan de voor vrijheid en recht strijdende Boeren uitgesproken. Met hartstocht volgt het Duitsche volk de lotgevallen van de broeders iu Transvaal. Wat Duitsch is en wat Duitsch voelt, dat overwint met de Boeren en lijdt met hen. Met het Duitsche volk voelt 'ook het Duitsche Weenen. Niet alleen om der wille van het recht, maar ook uit nationaal plichtsgevoel schaart zich het Duitsche volk aan de zijde der Boeren: Den Briidem im bedrohteu Land Warmfühlend Herz, hilfreiche Hand. „Om aan die edele gevoelens lucht te geven en door een eendrachtige betooging het broedervolk te steunen, hebben Duitsche mannen een vergadering tegen den 2en Februari bijeengeroepen. Het Duitsche Weeuen, gevolg gevende aan de inspraak van zijn hart, zal op die vergadering duizendvoudig den kreet aanheffen : Heil und Sieg dem Volk der Boeren! De vergadering zal geopend worden met de volksliederen der beide Republieken onder orgelbegeleiding, waarna Fritz Bley spreken zal over „den Boerenoorlog in den dienst der menschheid”. De opbrengst is bestemd voor het Duifsch-Oostenryksche Boeren-Hulp-comité”. Verspreide berichten. Generaal Hector Macdonald, bijgenaamd „Fighting Mac”, de opvolger vau Wauchope, is naar het kamp bij Modderrivior vertrokken. Uit New-York wordt aan de Manch. Guardian gemeld, dat Transvaal zyn pogingen verdubbelt om de erkenning vau zyn vertegenwoordiger te Washington te verkrijgen. De beslissing is onmogelyk te voorzien, zegt de berichtgever, maar men verwacht dat ze zoolang mogelijk zal worden uitgesteld. Dalziel meldt uit Pretoria van Maandag; Er zijn verleden week drie (Engelsche) soldaten gestorven. Men zegt dat 14 veldkornetten van de federale troepen deze week zullen uitgewisseld worden tegen 14Engelsche officieren. — De uit 33 personen bestaande Russische ambulance is aan boord van de Qtronde den 22en te Lourenco Marquez aangekomen. — Leonard Courtney heeft in een redevoering te Liskeard (Cornwall) verklaard dat geen vrede blijvend koD zijn, waarbij niet de onafhankelijkheid van de twee Boeren-repnblieken werd erkend. — De Daily Mail verneemt uit Pietermaritzburg, dat de jongste berichten uit Johannesburg allertreurigst z\jn. Algemeen worden de winkels geplunderd; de beursgewelven werden opengebroken en de aldaar gedeponeerde waarden en juweelen geroofd. Het gras greeit in de straten en het vee loopt er te grazen. De voorstelling zal wel sterk overdreven zijn; uit hier te lande ontvangen particnliere brieven uit Johannesburg blijkt volstrekt niet, dat de toestand er zoo erg is. --- FEUILIETON. De roman van een Boerenjongen. Door MORITZ VON REIOHENBACH. sSte*. 21 H;to«htSt 1,8 wan»8 t,ranen hare "iS zC« & 'epen, ter- Bel«tkig S om\ angon UW «chn o^Bn on«lni}iBQ te ver' 'lj öf e#n® a^B zorgen |e ,omen- Oom is ivjn°Q* T'edertA?/60’ z»oale 4"'?S? #S2£* *4d C> -d , ö’ *"ordt « <^9 iHb’ *a d&aDcS°°Kfehe J”6*’ kind’ l\)Q wat k-- hu na *«n *Te" hln h« °D« geduojiedaan. ,0, mama, mama 1” Lilly omhelsde hare moeder hartelijk en tegen elkaar aangeleund bleven zij eenige oogenblikken zwijgend daar staan en Lilly’s oogen zagen niet meerden kleinen, donkeren tuin met de keukenvensters, maar een zonnige toekomst lachte haar tegen. XIII. Ivlet het oog op het onderwijs hunner kinderen warende Werkmann’s uog tot Paschen te Breslau gebleven. Tegen dien tijd verliet Liddy de school en ging haar jongste broeder naar een inrichting van hooger onderwijs. De familie vestigde zich toen op Dembomtz. Liddy kende het landleven alleen van de korte uitstapjes die zij wel eens met hare ouders of hare medeleerlingen van Breslau uit had gemaakt. Thans opende zich een geheel nieuwe wereld voor haar. Het ruime ouderwetsche kasteel Dembowitz kwam haar voor een feeënpaleis te zijn en de verwilderde tuin paste daar uitstekend bij. „En dat alles behoort nu aan ons werkelijk en waarachtig aan ons?” vroeg zjj telkens en telkens weer, terwijl hare hand liefkozend over struiken en bloemen, die inden tuin groeiden, en dan weer over den rug van de koeien en paarden, die op de boerderjj waren, streek. Dieren en planten kwamen haar voor als zwijgende kameraden, die slechts op hare komst hadden ge- wacht en waarnaar zij altijd hud verlangd zooals zjj meende. „Dat wil zeggen ik weet eigenlijk niet waarnaar ik verlangde”, zeide zjj, „maar menigmaal dreigde mij het hart van verlangen te barsten. Ik heb van dat alles wat ik hier zie, wat om mij leeft en groeit, zoo vaak gedroomd wat is de wereld toch mooi 1” Glimlachend volgden de ouders haar door hof en veld, hun eigen geluk in dubbele mate gevoelend door de vreugde van hun kind, en in werkelijkheid als het ware weder jong wordende, nu de zorgen, welke hen zoo ter neder hadden gedrukt, van hen waren weggenomen. Hoe ouder ze werden, des temeer hadden ze gevoeld, dat niet zij alleen, maar ook de opgroeiende kinderen zooveel moeßten ontberen en zich ontzeggen, wat het leven veraangenaamde. Dat was nu alles anders geworden. Natuurlijk was de heer Werkmann niet zoo opeens een landbouwer, maar hij ging met de meoste nauwkeurigheid de boekhouding van de zaak met de oude beambten na en stond dikwijls uren lang bjj den veldarbeid te kijken, om op de hoogte daarvan te komen. En den eenvoudigen, bedaarden man, die tegenover de ondergeschikten altijd even vriendelijk was en er volstrekt geen geheim van maakte, dat hij van het landbouwbedrijf niets afwist, gaf een ieder gaarne alle mogelijke inlichtingen. Omdat er geen arbeiders beschikbaar waren en de opzichter verklaarde, dat lip zonder „Galiziers” het niet zou kunnen stellen, gaf Werkmann er zijn bewilliging toe om deze helpers evenals ieder jaar ook ditmaal weder te laten komen. Op deze wijze kwam hij vanzelf er toe om zich omtrent de gewoonten en de levensvoorwaarden der landelijke bevolking eenigermate op de hoogte te stellen en kwam hij tot de ontdekking, dat bijna de gebeeletot arbeid in staat zü ode bevolking werd beziggehouden in de cementfabriek van Burow, bij de kalkovens of in de eteenbakkerüen. De heer Burow zelf had kort vóór den dood van den heer Von Karsten Dembowitz metterwoon verlaten en het bestuur in zün plaats werd gevoerd door een door de vennootschap aangestelden directeur. „Eu weet ge wie de rechterhand van den heer Burow was?” vroeg hy aan zyn vrouw, aan wie hy het resultaat van [zyn onderzoek mededeelde. Hij keek zyn vrouw en dochter met een byzonder ernstigen blik aan en voegde er aan toe: „Niemand anders dan| Frans Czermack, die met de dochter van den heer Burow, welke bij hot schaatsenrijden is verongelukt, was verloofd”. „FransCzermack?” herhaalde zyn vrouw met een pynlyken trek om. den mond. „En was hij verloofd?” Werkmann knikte. „Ja, hij heeft onze Elisabeth gauw genoeg vergeten. Het doet me genoegen, dat hij hier niet meer is, want ik zou hem liever niet ontmoeten; zonder hem zou miju kind nog leven’’. Mevrouw Werkmaan schudde het hoofd. „Wee3 niet zoo hard in uw oordeel”, smeekte ze. „Hij had Elisabeth innig lief en zü was door deze liefde recht gelukkig”. „Maar ze heeft toch, zooals ze ons later heeft bekend, bij de afspraak, die ze met hem had, de kiem voor haar kwaal opgedaan, en dan, die opwinding in den tijd harer verloving — ik had niet moeteD toegeven, wellicht was dan alles wel anders geweest. En praat me niet over die hartelijke liefde. Als haar dood hem zoo had aangegrepen, dan had hij wel de hulp van uw broeder, die hem nog voor geestelijke wilde doen opleiden, aanvaard! Eu in plaats van dat te doen dingt hij naar de hand eener rijke erfdochter. Veel geluk schijnt hij met zijn liefde anders niet te hebben, want hij heeft ook dit meisje niet naar het altaar mogen leiden”. * „Frans Czermack” — zeide Liddy zachtjes bij zich zelve. Ze sloot de oogen om een door den tijd verflauwd beeld weder in haar gedachten terug te roepen. Maar dat gelukte haar niet. „Neen, ik kan me niet meer herinneren hoe hij eruit zog”, zeide ze^ Toen daarop haar vader de kamer verliet, vleide ze haar kopje tegen den schouder harer moeder. „Wat waa dat toch, moedertje, met onze Elisabeth en dien Frans Ozermack? Vertel me dat toch eens”, XIV. Liddy ontwikkelde zich als een frisacbe, krachtige bloem in haar nieuw tehuis- In den eersten tijd waren het alleen de dieren en planten geweest die haar belangstelling in beslag namen, maar langzamerhand leerde ze ook de menschen in haar nieuwe omgeving tkenneu. Ze noemde al de kinderen van de knechts en de arbeiders bij den naam, en daar dezen op school Duitsch leerden, was ze met de kleinen gauw goede maatjes door de vriéndelijke wijze, waarop ze met hen sprak. Spoedig kwamen ook de vrouwen, als ze met kinderen aan het spreken was, en dezen deelden haar haar vragen en klachten mede, welke Liddy dan weder aan haar ouders overbracht. De Werkmann’s leefden zeer bedaard en ingetogen, daar de voormalige boekhouder, met pijnlijke nauwgezetheid alles narekenende, al spoedig had berekend, dat, bij de groote uitgaven, welke bet bedrijf met zich bracht, bet overschot niet zoo verbazend groot was en niet toeliet om, wat men wel eens noemt, kromme sprongen *J3“**j. ---