Perskroniek. Het Int. Vrouwencongres. Onder het opschrift „Politiek Feminisme” 'heeft dc „Standaard” den volgenden driestar : „De kans ,dat inde op til zijnde herziening van onze Grondwet het Vrouwenkiesrecht er door zou gaan, daalde door wat het internationale Vrouwencongres ■ inden Dierentuinder Residentie ten gehoqre bracht, eer, dan dat ze rees. Liefst hadden, we gezien, dat de dames, die uit alle landen schier samenvloeiden, zich uitsluitend aan den vrouwelijken kant hadiden gehouden. Men verliest zoo ongaarne inde vrouw, die publiek het woord vraagt, de vrouw. Men zag dan ook, hoe, waar een enkele maal de echt vrouwelijke toon gehoord werd, de roering der gemoederen het hoogst ging. Nu ’t daarentegen zoo geheel anders uitviel, en de dames als onderdoken inde politiek en zelfs, tot inde kleinste détails toe, ons mannen den weg wilden wijzen, had dit tenminste dit voordteel, dat nu eens ter dege uitkwam, wat de vrouw op politiek gebied ons belooft. Neemt men toch de weegschaal, en vraagt men zich af, waarin dit politieke optreden van de vrouw van het gewone politieke optreden van den man verscheelde, dan valt tweeërlei te constateeren. Ten eerste, dat originaliteit te eenenmale ontbrak. Het was van den aanbeginne tot den einde een hartstochtelijk repeteeren van Wat reeds voor jaren her op alle manier van mannenkant aangeprezen en betoogd werd. geen als bijverrassing opduikende gedachte., Van verrijking van de Simphcie-kast was .geen sprake. Copie in volle vellen. Maarde Originaliteit ontbrak. En toch was er ampliatie. Men merkte dit aan de overdrijving van énkele oude trillers, die een ieder als oude bekende van ’t voormalige mannenkoor in de ooren klonken. Lust in het gewaa-gde.. Meesleeping inde fantasie. Dwepen met de ultra's. En dan inde tweede plaats de hooge toon. Men gaf geen advies. Het was geen consult. Telkens hoorde men ’t weer : Wij eischen, wij w i 11 e n. Zoom o e t het. Zoo zal het. Schier verkeerde men allengs onder dén indruk, alsof ’t na de sluiting van het congres nu een gansch andere wereid zou worden. ■ Ligt nu de eere en de kracht van de vrouw (in het stillere, in het zachtere, in wat dieper inde ziel doordringt, en daarom innerlijk ontroeren kan, dan was wat ook nu weer uitkwam, zoo in niets het „ewig weibliche , maar zoo op en top politiek-feminisme. Denk u een Tweede Kamer met 51 zulke dames, en daarbij 49 heeren, als Adamskinderen van inferieur slag, en ge kunt u zoo voorstellen, hoe vol de tribunes zouden looi Pen. . Dag na dag.... een ver-tooniag! *** De a.s. vrecUsbemiddelaar. Aan dit onderwerp heeft de (oude) „Groene Amsterdammer” een artikel gewijd. „Wannéér er te eeniger tijd gelegenheid zal komen voor tusschenspraak ■— zegt het blad dan zal dit een quaestie zijn van de allerhoogste en allerbekwaamste staatsmanswijsheid. Niet een kwestie van sentiment, ■— maar van beleid. Daarmede alleen zal op ’t gegeven oogenblik den oorlogvoerenden gouvernementen het vereischte ontzag kunnen worden afgevergd, en daardoor alleen zullen de tallooze voorzichtige stappen en stapjes naar links en naar rechts kunnen worden gezet, die de tegenstanders ten slotte tot elkander doen komen. Waarschijnlijk heeft President Wilson in den aanvang gedroomd, voor zich zulk een rol te mogen reservèerén. En het mag nóg gezegd, dat de Amerikaansche diplomaten sinds den oorlog zich in allerlei plaatsen, een roep van bijzondere bekwaamheid en beteekenis .hebben weten te verwerven. Het v r ij e en democratische stelsel van bezetting der ambassadeursposten, inde Vereeriigde Staten gevolgd, heeft tot dusverre een goede proef doorstaan. •- Doch met dit al is het aan Amerika zélf, niet gelukt, het vertrouwen van beide partijen gelijkelijk te behouden. En indien het al tot t eind in vrede blijft, is ’t zeer twijfelachtig of te Washington nog iets te vinden zal zijn van het hout, waaruit onder de gegeven omstandigheden bemiddelaars kunnen worden gesneden. Is het wonder aldus gaat het blad voort dat de gedachten telkens gaan naar het Vaticaan, waar nu de zeer éémge plaats van Petrus’ stedehouder, ook voor de niet-katholieken weer eens onmiskenbaar uitkomt ? , Reeds opzichzelve is de positie van den Paus inde internationale gemeenschap eene geheel bijzondere : vorst, maar zonder Staat, machthebber, maar zonder last van economische of militaire belangen; hecrscher, maar over alle nationale grenzen en eé^n stellingen heen ; voorganger, uitsluiten van zedelijken invloed. Voeg daarbij, dat dc merkwaardige aanpassingsgave, der R. K. Kerk eigen, haar ook nu weer lijkt te hebben gediend, doordat sinds den oorlog op den zetel van St. Pieter een priester is geplaatst geworden, geschoold en gevormd inde hooge diplomatie en staatkunde. Het ware geen wonder, indien de huidige omstandigheden het Vaticaan tot een machtsfactor van beteekenis maken, voor de vereffening van het wereldconflict. En waar hiermede thans slechts de vrede onder de menschen kan worden gediend, zou het v alsche spijtigheid zijn, indien ook niet-katholieken hiervoor niet een open oog hadden. Inden naam, welken een Paus bij zijn optreden aanneemt, wordt vèèlal eene aanwijzing gelegd omtrent het te verwachten beleid. Heeft Benedictüs NL er aan gedacht, dat ’t een Benedictüs XIII .was, die, nu bijkans twee eeuwen geleden, het in twee tanden gewapende alliantie’s verdeelde Europa, door zijne interventie een tijdlang m rust heeft gehouden ? Tot dusverre is men aan het Vaticaan er in geslaagd, allen schijn van eenzijdigheid ten aanzien der oorlogvoerenden te vermijden. De verkiezing van Benedictüs XV werd aanvankelijk een succes voor dc Ententemogendheden genoemd. Omgekeerd heette het Vaticaan, waar èn Pruisen, èn Beieren èn Oostenrijk vaste gezanten hadden, en daartegenover alléén 't andersgezinde Rusland, natuurlijk onder Duitsche invloeden te staan. ... , Doch. in werkelijkheid is van bijzondere voorkeur intusschen niets gebleken. De curie te Rome heeft inde tegenwoordige internationale ver- en ontwikkelingen, zeer zeker óók wél een eigenbelang. Haar streven is ongetwijfeld, aan hare betrekking met de gezamenlijke mogendheden (ook Frankrijk dus). sterker uitdrukking . te geven ; en de positie van het Pausschap voort aan bij internationaal tractaat verzekerd en geregeld te zien, niet langer bij een enkele wet van ’t koninkrijk Italië. Daarvoor zou zij zelfs allicht de aanspraken op de wereldlijke macht en de fictie der gevangenschap, opgeven. Er bestaat dus ook voor het Vaticaan een eigen aanleiding, deel inde toekomstige Europeesche on der handelingen te _ zoeken. Maar op de mogelijkheden van bemiddeling, zal dit belangenpunt zeker geen schaduw werpen ! Er zijn dus verschillende gronden om te veronderstellen, dat-ook nu weer zich in het Eeuwige Rome een centrum van internationalen staatkundigen invloed zal ontwikkelen. Ook Engeland heeft dit aanstonds *ingezien, door, het „no popcry” ter zijde latend, een buitengewonen gezant daarheen te zenden.” Het blad blijft verder volhouden dat de reis van dr. Nolens naar het Vaticaan wel degelijk was een vcorloopigc tijdelijke vertegenwoordiging van Nederland bij ■ den Paus. En het keurt dat goed, niét alleci; om dat wij misschien aan dien kant wat kunnen bijdragen tot bevordering van den vrede maar ook omdat onze belangen bij de vredesonderhandelingen zeer nauw betrokken kunnen worden. „Te zeer en te lang had Nederland zich vervreemd van de zaken der Europeesche staatkunde, voorzoover deze niet ’t idealistisch pacificisme betroffen”, aldus gaat het blad voort. „Daardoor ontbreken nu waarschijnlijk de krachten, om zelf aanstonds een zelfstandige invloedrijke werkzaamheid aan te vatten. Doch met des temeer nauwgezetheid moeten wij zorgen, dat het Land van de Haag overal daar kan meespreken, waar de algemeene, of zijne bijzondere belangen aan de orde komen. Natuurlijk zullen de plannen voor eene tijdelijke zending, ook eerlang het herstel van de.g ereg e 1 d e diplomatieke verhou-, ding met het Vaticaan in zich bergen. Dit is thans nog niet aan dc orde. Doch er is alvast geen reden, het te betreuren. Reeds een feit als de brief van onze Koningin aan Leo XIII, toen deze buiten de Haagsche Vredesconferentie was gebleven, deed gevoelen, hoe. de opvattingen zich gewijzigd hebben, sinds 1872, toen ons gezantschap bij den Paus door de Tweede Kamer werd opgeheven. Men heeft zich toen in tweeërlei opzicht vergist. Voor verweer tegen de gevaarlijke kanten van ultramontanisme en clericalisme, was deze verbreking zeker eerder een falikant middel. En het Pausschap is gebleven, wat vélen meenden dat het met ’t verlies van den Kerkdijken Staat zou ophouden te zijn : een instelling ook van invloed inde wereldstaatkunde. En dus is ook voor ons land, diplomatieke verbinding gewenscht.” --- Nederland en de Oorlog. Steuncomité 1914 Den Haag. Inde afgeloopen week werd steun verleend, aan 1782 gezinnen tot een totaal bedrag van f 7502. Aan huurbemiddeling werd f 951 betaald. Dank zij de ontvangst van enkele zeer belangrijke bijdragen, waaronder giften van f 500, f 200 en f 100, kwam er geen vermindering in het beschikbaar bedrag. Voor verstrekte voedingsmiddelen over de maand April werd van het fonds „Onderling Hulpbetoon” f 7270 ontvangen. Inde Woensdagavond gehouden vergadering van het Comité werd door den penningmeester overgelegd eene afgesloten rekening tot ultimo April 1915. In dezelfde vergadering werd besloten omtrent alle thans nog gesteunde gezinnen een uitvoerigen, op nieuw onderzoek gegronden staat van inlichtingen op te maken en in verhand daarmede na overleg met de besturen der vakvereenigingen eene meer eenvoudige en stelselmatige wijze van controle in te voeren, die gemakkelijk kan worden uitgeoefend, voor de leden van vakvereenigingen, door het eigen bestuur en voor de niet-georganiseerden direct door het Comité. Opnieuw werd inde vergadering het feit geconstateerd, ■ dat in de bouwvakken geen vermindering der werkloosheid bemerkt of tegemoet gezien wordt. --- Roggebrood. De minister van Landbouw, heeft, in overleg met de Rogge-commissie voor Overijssel, den prijs van het roggebrood voor de geheele * provincie Overijsel met ingang van 17 dezer bepaald op 8|- cent per kilogram. Deze prijs zal ook voor de drie andere noordelijke provinciën worden aangenomen, meldt de „Zw. Ct..”. De gemeenten, die de rogge van het Rijk betrekken tegen f 9 per 100 K. G., alle onkosten inbegrepen, moeten voor 15 Mei alle rogge, die nog niet van de landbouwers in ontvangst genomen is, zoowel gedorseht als ongedorscht, in ontvangst nemen; de ongedorschte moet tevoren gedorseht worden. Het Rijk.neemt de door de gemeenten in ontvangst genomen rogge, voor zoover zij nog aanwezig is, over tegen den prijs dien de gemeente er voor heeft betaald, vermeer derd met de onkosten, gemaakt tot 15 Mei en berekend naar den op dien datum aanwezigen voorraad, en met de waarschijnlijk tot I Aug. nog te maken onkosten. Deze laatste onkosten zullen eerst na 1 Aug. worden verrekend. De gemeenten kunnen ook de rogge, die zij aan de bakkers leverden, voor zoover nog aanwezig, terugkoopen voor rijksrekening voor den prijs, waarop ze op zolder geleverd is ; onmiddellijk daarop koopen de gemeenten die rogge weer van het Rijk tegen ƒ 9 de 100 K. G. en kunnen ze voor .denzelfden prijs weer aan de bakkers overdragen. De voorraden rogge, gemengd met tarwe, die enkele gemeenten nog bezitten op 18 Mei, zullen door de Rogge-commissie voor rijksrekening overgenomen kunnen worden evenals Voorraden ongemengde tarwe. --- Ned.-Belg. voordrachten. Nogmaals wordt de aandacht gevestigd op het werk van de Commissie voor Ned. Belgische voordrachten. Op initiatief van het „Comité Beige de la Haye” heeft zich, onder een eere comité, bestaande uit den heer P. Poullet, minister van Kunsten en Wetenschappen, baron Fallon, gezant'van België en mr. J- D. Verbroek, wethouder , van onderwijs, te ’s-Gravenhage een comité gevormd om voordrachten te laten-houden beurtelings door Belgen en door Nederlanders ten einde de beide volken wederkeerig met elkanders instellingen, toestanden en verhoudingen bekend te maken. De lezingen worden gehouden inde Aula van het gymnasium, dat daartoe door het Haagsche Gemeentebestuur welwillend ter beschikking is gesteld, en wel des Woendags en Zaterdags om half vijf, afwisselend in het Fransch en het Nederlahdsch. De eerste serie, waarvan thans twee lezingen gehouden zijn, loopt tot 12 Juni. Vóór elke lezing wordt de samenvatting van den inhoud aan elk der toehoorders aangeboden in beide talen. Men kan zich inschrijven bij den secretaris, den heer B. Rijziger, Louise de Colignvplein 23, en ook vóór elke lezing in het gymnasium. Een tweede reeks lezingen zal later, vermoedelijk in September, volgen. --- De telegraaf en de oorlog. Het behoeft wel geen uitvoerig betoog, aldus D. in het „Hbld.”, dat thans, meer dan in normale tijden, krachtig de hand wordt gehouden aan het bepaalde bij art. 14 van de Wet van 11 Januari 1904. Dit artikel toch houdt inde bevoegdheid van de telegraafadministratie, behoudens beroep op de beslissing van den. min. van Waterstaat, om het overbrengen van telegrammen te weigeren of te stuiten, op grond van het feit, dat de inhoud in strijd wordt gejgj'ht met de veiligheid van den Staat, de openbare orde of de goede Zeden. Van censuur zooals die inde oorlogvoerende en sommige neutrale landen wordt toegepast en zooals die. door zoovelen hier te lande wordt verondersteld, kan in verband met bovengenoemde wet tot nog toe geen sprake z ij n, omdat toch ons land gelukkig nog niet door; den geweldigen oorlogsbrand is aangetast. Censuur bestaat hier dus niet, doch controle op de telegrammen zeer zeker. Men heeft inde „Staatscourant” kunnen lezen; ,dat het gebruik van overeengekomen taal. (code) en geheim schrift (cijferschrift) in; telegrammen • ook in binnenlandsehe dadelijk na afkondiging der mobilisatie geschorst is. En waarom zou men dit gedaan hebben,’ wanneer het niet noodzakelijk werd geacht,, een zekere controle op de telegrammenwisseling te kunnen uitoefenen ? Doch dit ook’ alleen, géén censuur. Er zal dus in ons land, in tegenstelling’ met die landen, waar de telegrafische berichten aan censuur zijn onderworpen, nimmer ineen telegram geschrapt worden ;; evenmin zal hier een telegram, zonder meer inde papiermand verdwijnen. Wel degelijk' zou, wanneer de administratie mocht oordeelen, dat door het overbrengen vaneen te; legram de veiligheid, de neutraliteit dus van ons land, in gevaar zou kunnen komen cn op dien grond het overbrengen van het be-; richt geweigerd moest worden, den afzender kennis worden gegeven van de reden die aanleiding was voor de weigering, want ook, dit schrijft genoemd wetsartikel voor, dat dan nog tevens den aanbieder van het te-; legram de gelegenheid biedt de beslissingvan den Minister in te roepen. Moet het nu aan onbekendheid, hiermede toegesebreven worden dat steeds, en altijd weer den ambtenaar belast met het aannemen van telegrammen, de vraag gesteld wordt: „gaat het telegram dadelijk weg ?” even zoo vaak gevolgd door: „wanneer denkt u dat het telegram aankomt ?” Niettemin, een verstandig ambtenaar beantwoordt de eerste vraag met „natuurlijk’ , de tweede vraag door zijn schouders 013 te halen of wel hij fantaseert een of ander tijdstip ên stelt den vrager daarmede tevreden. Doch nu is het opmerkelijk dat die vragen niet alleen gesteld worden, door wie een hoogst enkele maal van de telegraaf gebruik maakt, uit den aard zou er dan ook over gezwegen zijn maar het feit, dat vele aakenme n-s c h e n, die zeer veel telegrafeeren, telkens weer met die vragen voor' den dag komen, noopt ons na te gaan, of de beantwoording inderdaad mogelijk is. Het is logisch, dat elk telegram, dat aangeboden wordt natuurlijk ook dat, Hetwelk afgeleverd, besteld moet worden, de controle passeeren zal, waarover hierboven gesproken werd, Evenzeer, dat het zal afhangen van de hoegrootheid van den aanwezigen voorraad’ telegrammen, en boven dien van de lengte, de uitgebreidheid det telegrammen zelf, op de lezing waarvan het bericht te wachten heeft, of het telegram al of niet spoedig aan de beurt is. Wordt dus met de vraag : „gaat het telegram dadelijk weg ?” bedoeld „wordt het direct geseind dan zou derhalve geantwoord moeten worde: zoodra ’t de contröle gepasseerd is. Doch fevenals in normale tijden komt men dan voor het feit, dat meerdere telegrammen voor een zelfde richting bestemd zijn, waaromdan ook de gewone regel gevolgd wordt, dat de berichten geseind worden in volgorde van tien tijd van aanbieding. Men weet dat men die volgorde kan onderbreken, door het telegram dringend te maken. En zelfs is dit mogelijk met telegrammen, welke bestemd zijn voor een land, dat dit wèl, doch getransiteerd worden overeen land, dat zulks niet toelaat. Maakt men bijvoorbeeld een telegram voor Frankrijk, dat nu via Engeland verzonden wordt, dringend ; betaalt men dus den drievoudigen prijs, dan geniet dit telegram èn in ons land èn in Frankrijk doch niet in Engeland den hiervoren vermelden voorrang. Het wil ons nu voorkomen, dat door het vorenstaande de onmogelijkheid is aangetoond een tijdstip op te geven waarop een telegram zal aankomen, en duidelijker nog wordt het wanneer men bedenkt, dat de censuur in het buitenland een krachtig woord daarin heeft mee te spreken. --- FEUILLETON. DE ZWARTE DIAMANT. Uit het Noorseh van FREDERIK VILLER. Luisteren is grooteer kunst dan spreken. 44 „U ontkomt ons toch niet, Mr. Howell”, ging Monk bedaard voort. „Wij zijn gekomen om een rekening met u te vereffenen, en wij gaan niet heen voordat wij met u klaar zijn.” Een eigenaardige glimlach gleed over het gelaat van Howell bij Monk s laatst? woorden. ' < „Ga dan voort”, zei hij. „Ik dien toch te ■Weten waar het om gaat. Ik weet niet dat ik iets heb uitte staan met den privaat detective Monk ; u is immers niet meer in dienst Van de politie, niet waar ?” „Wat ik wel of niet ben, doet niets ter zake. U herinnert zich den diamantdiefstal bij den heer Frik, Zes jaar geleden hoe het toen dooreen Schandelijk bedrog gelukt is dc verdenking • °P Sigrid Frik die nu mijn vrouw is te werpen...” He Engelschman liet een lang gefluit hoo*en. Monk werd vuurrood en een oogenbük %ende ik dat hij «ich op den schurk zou werpen", maar hij beheerschte zich en ging rustig verder; „Neen, u behoeft in die lade niet naar een revolver te zoeken. Ik ben niet zoo dom om u de gelegenheid te geven om mij uit zelfverdediging neer te .schieten, dat zou al te goed in uw kraam te pas komen.” ■ De Engelschman stootte een afschuwelijken vloek uit en wij hoorden een zwaar voorwerp inde lade terug vallen„Ga nog een oogenblik voort” schreeuwde hij „maar ik zal je, bij God, leeren wat het zeggen wil mij aan boord van mijn eigen jacht te beleedigen, hoort u ? Ga nu voort.” Ik kreeg den jndruk dat zijn woede voor een groot deel voorgewend was, on terwijl Monk voortging, scheen hij naar iets geheel anders te luisteren. 53Wij verlangen van u,,J zei Monk, „dat u een volledige bekentenis af legt van uw bedrog dat u bij die gelegenheid pleegde en dat u mij in staat steit de onschuld van mijn vrouw te bewijzen”. „Ja, ik zal u volledig bescheid doen, daar kunt u op rekenen, ellendige spion, wat het zeggen wil een gentleman te dreigen. Is er nog iets dat u wenscht ? Noemt u nu meteen maarde som, die u mij tracht af te persen !” Hij stond op en sloeg met zijn vuist op de tafel. ... ~ „Waarom windt u zich zoo op? „Opwinden ? zou ik misschien hier aan boord niet mogen doen wat ik wil ? Wacht maar even, dan zult u aangenaam verrast worden !” • Howell lachte luid en stond or Ik. stond eveneens op. Er rees een vermoeden hij mij op dat Howell iets kwaads tegen ons in ’t schild voerde. Ik had reeds lang gevoeld dat het vaartuig in beweging was gekomen ; eerst schreef ik het aan de werking der kleine golfjes toe, veroorzaakt door het zog van de passeerende stoombooten. Maar inde laatste minuten, voelde ik duidelijk dat het jacht naar eene zijde overhelde en toen wij allen opstonden, werd heel duidelijk het kabbelende geluid vernomen van het water dat tegen den wand vaneen varend schip klotst. „Wat denkt u hiervan mijne heeren?” De Engelschman rukte de deur van de hut aan stuurboord open, opendo de schutpoort en wees naar buiten- Het was zooals ik vermoedde. Het jacht had het anker gelicht cn zeilde do haven uit, oostwaarts op, tüsschen de eilanden door, Wij waren reeds een kwart mijl van de ankerplaats verwijderd. „Als wij nog eens laveeren liggen wij vlak voor Fungenoes,” ging Howell voort „en u weet zelf hoe ver dat van zee is.’ Ik keek naar Monk en ik moet eer ijk bekennen dat mijn hart sneller klopte dan gewoonlijk. Maar Monk glimlachte op een manier, die duidelijk zeide dat hem niets van hetgeen hier gebeurde verraste Een vreesdij!:, huilend gebrul sneed door do lucht en drong door het open geschut spoort je inde kajuit. Monk knikte vroolijk naar Howell. „Wat denkt u hiervan ?” ; „Dat is do grijze kannonneerboot die zijn sirene probeert; maar ik wed dat wij er piet lang last van zullen hebben.” de wind wordt ruimer. Howell wierp ziclrgenoegelijk ineen stoel. „Zoo gaat het niet langer, mr. Howell”, zei Monk en ditmaal was zijn stem ernstig. „Ik vermoed dat u ons een poets wilt bakken en u zult daarmee uw toestand verergeren, daarom veroorloof ik mij ....” „Wat in ’s duivels naain....” „Zwijg en luister 1 het wo dt tijd dat wij ernst met de zaak maken. Het gefluit van do sirene, dat wij zoo pas hoorden, kwam zooals u zeide, van de kanonneerboot, en het is een signaal hetwelk zeggen wil dat deze op het oogenblik het anker licht en koers zet naar dit jacht. Wanneer zij ons op zijde is, zullen wij u, goed of kwaadschiks, dw.in‘gen om terug te koeren naar Stavanger. Met dezen wind maakt het jacht 5—6 knoopen, terwijl de kanonnee boot er 10 doet, dus u kunt zelf berekenen hoe lang het duurt dat wij haar op zijde hebben.” Het was de moeite waard om het gezicht van den Epgelschman gade te slaan onder cleze woorden van Monk; het werd groengrijs van woede en teleurstelling. Maar nog trachtte Hij den toestand te redden. „U verbeeldt zich zeker dat een Noorsch oorlogsschip ’t zal durven wagen een Engelsch jacht aan te houden, dat niets onwettigs doet ? Het zou den komimvndant zijn positie kunnen kosten, dat weet u even goed als ik.” „Om 9 uur van morgen” antwoordde Monk kalm, „was ik aan boord van de kanonneerboot en, op mijn verzoek gaf, de kommandant last de vuren aan te maken. Om 12 uui kon hij stoom op hebben en op dat uur bepaalde ik mijn bezoek op uw jacht. Ik deelde den kommandant mee dat wij zaken aan boord hadden, maar dat het niet uitgesloten was dat wij met geweld gedwongen zouden worden om mee te varen. Wij spraken af, dat, wanneer wij binnen twee uur het jacht niet hadden verlaten ,de boot een jol zou zenden om ons te halen; en wanneer het jacht het anker mocht lichten zonder dat wij van boord gegaan waren, de boot ons zou volgen en het jacht dwingen tot teruggaan. Denkt u dat de kommandant zich zal bedenken om het jacht aan te houden* als hij weet dat twee Noorsche onderdanen tegen hun wil, aan boord worden gehouden ? Geef bevel om (6 wenden, en laat het jacht op nieuw yooj anker gaan, dan zal de kanonneerboot v niets inden weg leggen- Hot is de eenige manier waarop u aan schandaal kunt cntko> men. Hebt u mij begrepen ?” De Engelschman antwoordde eerst geel! syllabe, maar zijn gelaat was verwrongen van woede. Na een poos rukte hij heftig aan een schels koord dat boven zijn stoel hing, .en de- kapi tein van het jacht kwam binnen. ! „Laat. het jacht wenden' en ga op dezelfde plaats voor anker waar wij straks lagen? kapitein Watkins. Deze heeren hebben, iets vergeten ; wij stellen de reis uit tot morgen.’, ïWordt vervolgd. > ; ---