Het periodiek systeem der atomen 1 A.ls e I'idere 60 et«nsehappelijk denker uiteen plotseling geplaatst werd de uitkomsten van wetenüèn> ït onderzoek der laatste decen 'Net meen en, ineen wereld van «C.te zi)n gekomen. En angstig zou «t ‘e moede worden bii de ervaring, SS ,d r grondbegrippen van bet ruasysteem uit zijn tijd onaangeen ongewijzigd is gebleven. Geen •11 roemen op zóó volkomen reformaïli 1 natuurwetenschappelijk denken d* oy Tal van feiten, die ■wetenschap als groot mysterie H». binden door „the new f'N? e”’ ®>oals prof. Duncan zijn niet te bevelen boek noemde, beeeTtvou<üge verklaring. En ver-N . e“, die schijnbaar in ver verwijstonden, blijken nu te ont-Èéj 11 'rit dezelfde bron. h aij de meest merkwaardige wet}?t; ï wereld der natuurverschijmsekit j8 *et der perioden, vindt in het JNrle wetenschap, een even ongedachte verklaring. Om ‘en haar beteekenis duidelijk te ■'‘f iW^efrr'b aan ’* bestaan van de stof Sf kleine deeltjes, zoodat de struc-Ns’ geleiaohtig, maar korrelig is”, 'lillg Puncan, aaTl wiens boek ik ver% “de gedachten uit dit artikel ontuitdrukt. Die primitieve deel* w stof dat bij nadere verdeeling 'Vj kaar eigenschap zon verliezen, moleculen. Men definieert nu j|W,. ..Een molecuul is bet kleinste Tan °en «tof. dal in vrijen toekan en dat dezelfde samen“"f l&LI®ll1®11- Verschillende 6toffen, die U 'de elementen gerekend werden, ?f zuurstof als eenheid van atoomgewieht, inde reeks der atoomgewichten zooveel reheele getallen aantrof. Dit bracht Prout in 1815 tot een even gewaagde als eigenaardige hypothese. Volgens hem waren de enkele decimaal-getallen inde rij van atoomgewichten toe te schrijven aan waarnemingsfouten en zou verder n nauwkeuriger onderzoek en berekening leeren, dat met waterstof als eenheid van atoomgewieht, ook alle andere getallen geheel moesten zijn. Voor koolstof moest het b.v. 12 zijn, voor zuurstof 16, voor goud 197 enz. Uitgaande van deze veronderstelling, kwam hij tot de bewering, dat alle elementen bestonden uit waterstof, en diat hun atomen niets waren dan condensatieproduoten van waterstofatomen. Waterstof was dus het cerelernent. Wel eigenaardig stemde deze gedeeltelijik op waarneming berustende, maar overigens foutieve conclusie overeen met de meening van één der lonische natuurfilosofen : Thales (plm. 585) die ’t water of ’t vochtige als oergrond van alle dingen aannam. Casimir zegt hiervan in zijn „Beknopte geschiedenis der wijsbegeerte” : Wellicht is aan deze hypothese ook niet vreemd de waarneming, dat water zoowel tot damp vervluchtigen als tot een vast lichaam worden kan”. Voortgezette analyse leerde echter juist ’t tegenovergestelde. Sommige geheele getallen bleken foutief. Zoo vond men met waterstof als eenbeid van atoomgewieht voor zuurstof niet 16, maar 15,879, en voor waterstof met zuurstof: 16 als eenheid, niet 1, maar 1,008. Toch doet dit niets af aan het feit, dat tal van atoomgewichten vlak bij een geheel getal liggen. Duncan becijfert, dat 22 atoomgewichten geheele getallen zijn tot inde 2e decimaal en 28 vlak bü een geheel getal liggen. Het is te merkwaardig en te ver doorgevoerd, om dit aan een toevalligheid toe te schrijven. Nog vreemder schijnt het ons, als ve kennis maken met de z.g.n. triaden van Doebereiner. Neemt men de atoomgewichten van. de chemisch zeer nauwverwante elementen Galsium, Strontium en Barium : 40.1, 87,7 en 137,4, dan blijkt het middelste vrijwel gelijk te zijn aan de halve som der beide buitenste. Evenzoo is het met Chloor: 35,4, Bromium: 80,0 eu Jodium: 126,8: met Zwavel: 32,1. Seleen: en Tellium: 127,5; met Natrium: 23,05, Koper: 63,6 en Zilver: 107,9. Dit merkwaardig verschijnsel wijst on. tegenzeggelijk op een zeker verband, dat er tusschen de verschillende atomen van eenzelfde triade moet bestaan. En het is te begrijpen met welke volharding en met welk ongeduld de onderzoekers hebben gestreefd naar een nadere verklaring van deze feiten niet alleen, maar, geleid door een vaag1 vermoeden, dat eindelijk overging in groote zekerheid, speurden naar een verband, dat tusschen alle atomen moest bestaan en ten slotte zijn formuleering vond inde wet, waaraan de naam van den grooten Mendeleéff onafscheidelijk is verbonden: De eigenschappen van een element zijn periodieke functies van zijn atoomgewieht. D. L. DAALDLA. In bevoegde kringen te Petersburg heerscht --- De oorlog. Turkscke kanonneerbooten vernield. Een telegram uit Massowah behelst, dat Italiaamsche oorlogsschepen 7 Jan. 7 Turksche kanonneerbooten inden grond hebben geboprd en 1 bewa p e n d jacht na hevigen tegenstand buitgemaakt. * , * Pierre Loti en de oorlog. Onlangs heeft, naar toen gemeld is, Pierre Loti (Viaud) inde „Figaro” heftige critiek geoefend op het optreden der Italianen in Tripolitaniö. De „Raggione” publiceert thans een open brief aan Loti van Antonio Quattrini, den schrijver. Deze, evenals Viaud, oud-zeeofficier, heeft met heül de internationale expeditie meegemaakt tegen de Boksers. Zij hebben zij aan zij gestreden en nu herinnert Quattrini met bitterheid Loti aan die dagen, toen dezen den Italiaanscbeu matrozen een zekerder schietme.thode wees en smakelijk lachte, als er weer eenige Chineezen in het zand beten. „Denk eens”, schrijft hij, „aan ons verblijf te Sjanghaf, toen gij uw theorieën verkondigdet, voor wü naar Peking gingen, Over de beste manier om al die „barbaren” in massa te vernietigen. „En nu zijt gij zoo streng in uw oordeel tegenover oi. .! Waar hebt gij uw bloeddorstigheid gelaten, o verheven menschen vriend ?’ ’ • • • De gewonden en krijgsgevangenen. De Romeinsche correspondent van het „Berl. Tagebl.” schrijft over de behandeling van de gewonde Italiaansehe soldaten en de Turksche krijgsgevangenen in Italië. De soldaten zijn in het kasteel te Caeerta de gasten van den koning en het is roerend met welk een ijver het koninklijk echtpaar voor de gasten zorgt. Een heele vleugel van het paleis, die men indertijd I’anticamera del paradiso noemde, is voor de soldaten ingericht. Badkamers lees- en schrijf zalen, salons, een eigen theater, ‘een prachtig park, alles staat tot hun beschikking. Op den dag amuseeren zij zich in het park en ’s avonds hij een kinematograaf. De lichtgewonden dansen zelfs hij de muziek vaneen grammofoon., De maaltijden zijn zeer overvloedig. Alle kosten worden bestreden uit de particuliere kas van den koning en deze en de koningin verschijnen wel eens met de koningskinderen in de auto te Caserta, om te vragen naar den toestand der gewonden en dezen geschenken te brengen. Uok den gevauj'tui Turken gaat het misschien beter, dan Zij het ooit hebben gehad. Het zijn een 500 man, die zijn ondergebracht meen koninklijke kazerne, uitstekend worden behandeld en koffie en sigaretten in overvloed ontvangen. Zij verlangen dan ook hoegenaamd niet naar het einde van den oonog. De ïurksche officieren gedragen zich als gentlemen; men beschrijft hen als elegant, correct en zeer ontwikkeld, alleen vermijden zij bij de gesprekken met hun Italiaansche kameraden de politiek. De Turksche vrouwen van officieren, die de gevangenschap deelen, moeten in haar door het Oostersche kostuum slechts weinig verborgen schoonheid fureur maken. Haar prachtige oogen schijnen althans reeds zeer gevaarlijk te zijn voor üo lichtontvlambare harten van de Casertaner high life. En zoo verlangt niemand meer naar den vrede dan het vrouwelijke Caserta, dat niet had gedroomd van zoo gevaarlijke concurrentie. De bekende Italiaansehe afgevaardigde de Felice heeft een uitwijzingsbevel uit Tripolis gekregen. Hij heeft in zijn verslagen van het corlogstooneel scherpe critiek geoefend op de generaals. Critiek op de oorlogsleiding. De Italiaansehe Regeering protesteert inde „Popolo Romano” tegen de critiek van Parlementsleden op de leiding van den oorlog < i concludeert, dat het verkeerd ware, thans het Parlement bijeen te roepen. --- BUITENLANDSCHE BERICHTEN. De Fransche mlnister-crisis. Dele as s é heeft de opdracht om een ministerie te vormen niet aanvaard. Poincaré is om 6 uur gisteravond aan het Elysée geroepen en heeft zijn antwoord tot heden uitgesteld. Tegen een „overgangsministerie" weert zich een groot deel van de politici en van de pers. Zoo zegt de „Radical" : * Dat men niet spreke vaneen ministerie van overgang, noch van een ministerie van liquidatie, noch van plaatsvervangers of van figuranten. Wij leven in moeilijke tijden en wij hebben noodig bewuste, nadenkende en voor hun ambt geschikte mannen die de Regeering, de Republiek en het land voordeel zullen doen trekken van de wijsheid van hun raadgevingen en de beslistheid van hun besluit." De „Echo de Paris": .Om een uitweg te vinden, om met een onheilvol verleden af te rekenen en een betere toekomst voor te bereiden, om het land vertrouwen te schenken en voor Europa weer zijn houding te doen hernemen, is het noodig, dat een Regeering die werkelijk besloten is om te regeeren en ook werkelijk daartoe in staat is, deze taak ter hand Deemt, een taak, die netelig, moeilijk, en zwaar zal zijn." En de „Dépêche de Toulouse" : .Frankrijk heeft meer dan ooit een Regeering noodig Dat men ons, onder voorwendsel vaneen liquidatie, geen areopagus van ambtenaren geve 1" Bourgeois verklaart inde „Temps", dat in zijn gesprek met Fallières niet eens sprake is geweest van zijn aanvaarding der Kabinetsformatie ; of hij een portefeuille zal aan vaarden in het nieuwe Kabinet wilde hij niet zeggen. De „Débats" schreef gisteren eer bekend was dat Delcassé het premierschap zou weigeren het volgende: „Delcassé, wiens politiek een mengsel van uitmuntende gedachten en zekere zwakheden was, is gelijk Bourgeois radicaal. Hij heeft in zijn partij de reputatie vaneen werkzaam man, die niemand hem betwist. Hij heeft methode en werklust. Hij heeft inde marine een vaderlandslievend, langdurig eu nuttig werk ondernomen, dat hij stellig tot een goed einde zal brengen. Na zijn aftreden, dat door de bekende gebeurtenissen werd veroorzaakt, heeft hij inde Kamer weer een belangrijke plaats ingenomen. Door de lessen der gebeurtenissen is hij na jaren wijzer geworden. Men was verrast, hem met zijn denkbeelden in het Kabinet-Monis te zien treden. Maar hij greep slechts de gelegenheid aan, die zich aanbood. Neemt hij het premierschap aan, dan zal hij bij de samenstelling van zijn ministerie al zijn kracht moeten aanwenden, om zich tegen den stormloop der partijen te verdedigen, waartegenover de politici gewoon zijn, met woorden weerstand tc bieden en met daden toe te geven." Turksche poiifiek. Inde Turksche Kamer werd gisteren de beraadslaging over art. 35 der grondwet voortgezet. De hadzja Sabri noemde het Jong-Turksche comité een bende. Daarop ontstond een geweldig rumoer. Er volgde een heftige woordenwisseling tusschen verschillende atgeatgevaardigden. De voorzitter kon slechts met groote moeite de orde herstellen. De revolutie in China. Het Pet. Telegraafagentschap verneemt, dat de stad Koeldscha naar de opstandelingen is overgegaan en de witte vlag heeft geneschen, De bevolking houdt zich kalm. Het revolutionnaire bewind te Peking heeft aangekondigd, dat de expeditie tegen Peking 15 dezer zat vertrekken, tenzij de Manschoedynastie vóór dien tijd aftreedt. Het revolutionnaire bewind gelooft, dat van de regeeringstroepen velen zich bij de revolutionnairen zullen aansluiten. De revolutionnairen te Nanking deden den mogendheden mededeeling vau de verkiezing van Sun-Yat-Sen tot president der Republiek en van de benoeming vaneen revolutionnair Kabinet; zij beloven, wet en orde te zullen handhaven en zich daarvoor verantwoordelijk te stellen. volgens de „Frankf. Ztg." de overtuiging, dat de Chineesch Mongoolsche onderhandelingeu onder bemiddeling van Rusland zeer spoedig ten genoegen van beide partijen zullen afloopen. De Chineesche vertegenwoordiger, Kuen fang, was vroeger consul-generaal (e Wladiwostok en staat goed bekend; zijn bebenoeming wordt beschouwd als een teeken, dat de Chineesche-Regeering zich den ernst van den toestand bewust is en bereid is om door eenige concessies de Mongolen tegemoet te komen. Overstroomingen in Turkije. Groote overstroomingen hebben plaats in het Turksche willajet Aleppo ; 30 dorpen zijn overstroomd. „Wolff" spreekt tegen, dat de „Hohenzollern" bevel kreeg om 15 Februari gereed te zijn voor een Middellandsche Zee-, reis van den keizer; dat reisplan bestaat niet. Een vergift i-g in g, waarvan in Juni 1909 vele Saksische soldaten het slachtoffer werden, wordt nu ook aan methylalcohol geweten, Van de 700 deelnemers aan een bezoek van het slagveld van Metz zijn toeni 30 man gestorven en 100 ernslig ziek geworden. Fransche luchtvaart. De rapporteur van de financieele commissie inden Franschen Senaat, de voormalige minister van Arbeid Gauthier, heeft den minister van Oorlog verzocht meer uitte trekken voor den militairen vliegdienst. De commisie vindt, dat het door den minister van Oorlog- verlangde crediet van 11,200,000 frank niet is en is voornemens om voor dit doel 17 tot 18 miilioen toe te staan. Dit bedrag zou voor 1913 tot 20 en voor 1914 tot 25 miilioen verhoogd worden. --- INGEZONDEN. (De kopy van ingezonden stukken, geplaatst of niet geplaatst, wordt niet teruggegeven). De Inkomstenbelasting. (Verordening- goedgekeurd bij Kon. besluit van 1 Nov. 1910. S-tbf.' no. 38.) M. d. R.! Van alle directe belastingen, is die op; bet inkomen zeker de natuurlijkste! en meest rechtvaardige; maar dan moet daarbij ook zooveel mogelijk rekening worden gehouden met de d ra a g k ra c ht' van iedere categorie van belastingplichtigen. En hoewel dit niet altijd volkomen doenbaar is, komt het ons toch voor, dat in deze verordening bij de belastingplichtigen, die gehuwd zijn, en zij, die kinderen hebben, (ook weduwnaars en weduwen) het niet belastbare gedeelte van het inkomen veel te gering is. Voor gehuwden bedraagt het niets, en voor elk kind 50 gulden tot een maximum, van. 150 gulden! Volgens de bepalingen der Verordening behaalt bijv. een echtpaar met drie of meer kinderen evenveel belasting als een ongehuwde met een oven1 groot zuiver inkomen; en dit is toch niet: billijk. Bovendien moet, bij een zeer groot inkomen, de te betalen belasting niet zóó hoog worden, dat die belastingplichtigen hunne vrijwillige bedragen voor het al-; gemeen welzijn moeten staken, of de stad hunner inwoning verlaten. Heeft iemand; bijv. een zuiver inkomen van 100.000 gulden, dan kan men van hem tot eene maximum belasting van bijna 8000: gulden (bij faktor 2) vorderen. En is dat; niet t e veel, ook in verband met de overige: door hem te betalen belasting (als Rijkspersoneel- vermogen- bedrijfs- en. grond-: belasting)? Over 1911 werd door zulk ©en inwoner – van ’s-Gravenhage aan plaatselijke belasting betaald, 2514 gulden (0,63x3991); en over 1912 zal dit bedrag stijgen tot 3871 gulden (0,97x3991). En wie zegt ons, dat die belastingsom, bijv. over 1914/ werkelijk niet reeds 7982 gulden (2x3991), d. w. z., 8 % van zijn zuiver! inkomen, zal bedragen! Of dus de verordening van 1910 boven-, genoemde klip heeft vermeden, zal de ondervinding moeten leeren. Intussehen dient de wet ook praktisch en met' welwillendheid te worden toege-< past, en dit is, naar onze meening, in 1911 ni et het geval geweest. Als de Commissie van aanslag vermeent duizende inwoners te moeten aanslaan volgens eene „hoogere” klasse dan die, in welke zij, volgens kunne eigen opgave van het zuiver inkomen, hadden moeten geplaatst worden, zoo dienden die belastingplichtigen dit niet ais eene verrassing voor het eerst uit hun aanslagbiljet te vernemen; dit is noch welwillend, noch kiesch, noch rechtvaardig. De belastingplichtige moest daaromtrent voo ral op de eene of andere wijze gehoord; hetzij, dat een ambtenaar den aangever bezocht, of wel omgekeerd; terwijl hierdoor ook reeds verschillende fouten of vregissingen tot oplossing zouden zijn gekomen, vóór dat de aanslag '*rordt vastgesteld. Maar wat is nu het geval? Men krijgt zijn aanslagbiljet tehuis, en ziet, dat men, met afwijking van zijne aangifte, in eene hoogeie klasse is aangeslagen, en dus meei moet betalen. Nu leest men ook aan het slot van het aanslagbiljet: ,Inlichtingen omtrent den aanslag kunnen worden verkregen ten kantore van den Controleur der gemeentebelastingen, Groot© Markt 7”; dus daarheen, met de vraag, waarom men met a f w ij ki n g der aangifte in eene h oog e r e klasse is aangeslagen ? De Controleur antwoordt zeer beleefd, dat hij U dit n i e t kan zeggen, en dat gij om dit te weten te komen, en ook om daartegen des noodig bezwaren in te brengen, U (schriftelijk) tot den Gemeenteraad moet wenden. Nu vTaag ik: is zulk eene wijze van doen praktisch en billijk?_ Ze is wel zeer ge makkelijk voor de Commissie van aanslag, maar zeer lastig en ergerlijk voor den belastingschuldige; en daarmede dient dan toch ook rekening te worden gehouden. Set betalen der belasting op zich zelf is al tijdroovend genoeg, en dan nog schriftelijke, gemotiveerde reclames aan den Gemeenteraad te moeten indienen, om te be vfbij zen, dat de Commissie van aanslag u ten onrechte hooger aansloeg dan gij opgaaft! Als het waar is, dat velen der aldus hoogere aan geslagenen niet gereclameerd hebben, dan bewijst dit nog ui e t dat de Commissie van aanslag in die gevallen juist, heeft geoordeeld. Het kan even goed zijn, dat menigeen tegen de moeielijke en tijdroovend© taak (soesah) van zulk eene schriftelijke reclame opziet, en dan maar liever voor ditmaal eenige guldens meer betaalt dan hij eigenlijk verschuldigd zou zijn. Dat het verhoudingscijfer waar mede de éénheid van iedere klasse belastingsom vermenigvuldigd wordt (voor 1911 was dit 0,63), niet in het aanslagbiljet wordt vermeit!, achten wij een verzuim, hetwelk wij vertrouwen dat in 1912 hersteld zal worden. Verder meenen wij, dat het zoogenaamde jaarlijksche dividend van Coöperatieve (bijv. winkel-) vereenigingen niet als inkomsten moet worden beschouwd, daar het slechts eene. teruggave is van te veel betaalde koopprijzen gedurende het verstreken jaar. Temeer komt ons dit gevoelen juist voor, daar het bestuur van zulke vereenigingen het inde hand heeft, om die inkomsten tot een minimum te reduceeren, door voor de leden de inkoopsprijzen zooveel te verlagen, c(at men zeker is geen verlies te lijden, en sleohta een zeer kleine winst te maken. Ten slotte hopen wij, dat bovenstaande korte bespreking er toe zal bijdragen, om m de genoemde opzichten verbetering te brengen. ’s-Gravenhage. A Z. 8 Januari 1912. Naschrift. Volgens art. 10 der Inkomsteiibelas- wordt van het middeneijfer der klasse, waarin de belastingplichtige overeenkomstig zijn jaarlijksch zuiver inkomen is gerangschikt, afgetrokken een bedrag van f 500 voor noodzakelijk levensonderhoud en bovendien f 50 voor ieder minderjarig, eigen of aangehuwd kind of inwonend kleinkind, dat geen eigen middel van bestaan heeft, tot een maximum van 3 kinderen. Het onbelastbare deel is dus zoowel voor gehuwden als ongehuwden f 500. Niet te ontkennen is. dat een grootere aftrek voor levensonderhoud voor gehuwden billijker zou zijn en volgens de wet ook mogelijk is. Den totalen aftrek voor kinderen en levensonderhoud wenschte de Minister niet boven de f 650 te brengen, omdat het onbelastbaar inkomen bij talrijke gezinnen anders boven het bestaansminimum zou stijgen. De geachte inzender moet niet uit het oog verliezen dat bij een grooteren aftrek het totaal belastbaar inkomen kleiner wordt en daardoor het percentage hooger Om dezelfde belastingopbrengst te verkrijgen zal ’t dus zeer moeilijk zijn ’n billijke regeling te maken waardoor zoowel de kleinere inkomens ontlast worden (door een grooteren aftrek voor kinderen en levensonderhoud), als de grootere, dooreen lager percentage te heffen. Deze twee door den inzender gewenschte wijzigingen inde Haagsebe Inkomstenbelasting verordening zouden zeker voor do belastingbetalers zeer toe te juichen zijn, doch o.i. zal het den Raad niet gemakkelijk vallen een dergelijke model verordening te maken. Wanneer men de hooge en de lage inkomens gaat ontlasten, moet het percentage wel verhoogd worden tenzij men al■les op de middenklasse wil laten neer‘komen, dio toch al zwaar genoeg belast is. De inzender is in zijn beschouwingen pver het vermoedelijk percentage in 1914 .waarschijnlijk wel wat te pessimistisch gestemd. Het percentage is dit jc.r voor de hoogste inkomens nog geen 4 en in verhouding met de meeste gemeenten in ons land nog laa» te noemen. ledereen heeft de neiging het percentage voor 1912 te vergelijken met dat van 1911 (plm. 2.40 pCt.) Doch er bestaan nog geen redenen, hoewel de gemeentelijke uitgaven in Den Haag sterk toenemen, te veronderstellen dat het belastingpercentage in dezelfde verhouding zal blijven vooruitgaan. TVaar zou Amsterdam, waar de uitgaven ook steeds grooter worden, anders heen moeten met hare belastingen? En ook daar blijft het percentage de laatste 7 a 8 jaren 6.25. Bij een regeling van 60.000 aanslagen voor de eerste maal, schijnt het bezwaarlijk geweest te zijn alle belastingschuldifen op vier aangifte men aanmerkin ~r ad, te hooren. Volgende jaren zullen uit den aard der zaak, evenals in andere OTOote.gemeenten wel meer personen worden uitgenoodigd hunne aangifte te komen toelichten. Ook. kan dan misschien het verhoudingscijfer op de aanslagbiljetten vermeld worden, zooals de inzender wil. Red. A v p."| --- DE PADVINDERSBERWEGING. iv. De indeeling. viCl(jtrn1 der technische organisatie van de weging is zeer eenvoudig. Die !‘Vp’> , dt gevormd door „troepen”. Een a ® joa ***» uit 4 a 5 „patrouilles” van 7 ■fö, zoodat zulk een troep een 20 L 'Wig^eüs 40 jongens telt. Zijn ’t er maar tefe lr£a voldoende, maar voor a®si^:^ea *B k®* gewenacht een en zelfs 4 paJ7®n.tj-troepleiders daarbij te hebben, ■h*. gilles staan onder patrouille-leiders rv^^uip11^6118 die gekozen zijn door &yp a[j le-genooten. (Hierover later meer). n^e vormen, wanneer een troepleider v.om zich heen heeft weten te ver’-n dat \atunrHjk is het in alle opzichten (L Ca’ U‘G notabelen vaneen plaats ,:rjf J?rootg iJV°,rtnt’ dat zich aansluit bij een . 2jc, ,anvinders-vereenigingen en welk 'n, ® v©rdere belangen van den troop t.v l der a °lens 's £ewenscht dat een of jid, a.«» troepleiders, na een zekeren «ejp s leider, ook lid’ van het comité 'lk de Padvindersbeweging in ]jveroaaaiet Zoozeer bevorderd door nu cn h^ffn<^e’ discussieerende en centrazicLStuJen> dan wel door enkele prab- dagelijks aan de zaak gevende, f) die “f nnen die weten wat den jongens Piet c rJe Groepleiders wel controleeren ’otnrnandeeren en die volkomen bckend zijn met Haden-kowell's systeem en geschriften (thans ook gedeeltelijk reeds in ’t Nederlandsch vertaald). Een piaatselijk comité bestaande uit 3 praktische menschen, brengt meer tot stand iau een comité van 12 theoretici: goede troepieidërs duiken, langzamerhand vanzelf op en men moet die menschen eerst volle vrijheid geven om hun troep te formeeren en ze, niet beschouwen als luitenants, die de instructies vaneen hoofdkwartier hebben optevolgen. Elke troepleider moet een koninkje in zijn rijk blijven, ook voor de jongens. Fouten maakt iedereen en daarop kan gewezen worden, maar elke troepleider geeft zijn vrijen tijd en arbeidsvermogen belangloos en gratis. Dat moet nooit vergeten worden. De indeeling der jongens in meerdere troepen, volgens het Baden-Powell (d. w. z. beproefde) systeem geschiedt noch naar leeftijd, noch naar stand, maar louter naar toevallige omstandigheden, tijd van aanmelding, woonplaatsen, in verband met afstanden tusschen hun woning en die van de troepleiders, beschikbare tijden voor de oefeningen enz. ■ Na eenigen tijd zal men zien dat die indeeling wijziging behoeft en sommige jongens bij gene, sommigen bij andere troepleiders wenschen ingedeeld te worden. Dan begint voor de plaatselijke secretarissen een moe rijke tijd want dan is het zaak om de troepen op de gewenschte getalsterkte te houden en, door tegemoet te komen aan het verlangen der jongens, de troepleiders niet voor het hoofd te stooten. Het is merkwaardig te bemerken hoe snel de jongens het eerst- de goede of minder goede hoedanigheden van hun troepleider bemerken. Troepleiders moeten steeds contact trachten te houden met de ouders. Slechts in die troepen zal alles een normalen gang blijven gaan, waar de troepleiders regelmatig de ouders bezoeken. Niet de comité’s maarde troepleiders zijn de aangewezen personen daarvoor. Zij dragen ook de .grootste verantwoordelijkheid, alhoewel meer voor de details, dan voor het geheel. Een dergelijke indeeling of verdeedng van arbeid, met decentralisatie aan de zijde van de comité’s (Besturen) en centralisatie aan den kant der eigenlijke leiders (Scoutmasters) is iets ongekends hier te lande. Men dient er aan te gewennen! Wil men de Padvindersbeweging tot brokkelwerk maken, dan volge men de sleur en de Hollandsche recepten van besturen en bevelen, maar dan zijnde resultaten nihil en het slot: geharrewar, scheiding en een verloopen van de troepen. De jongens geven er dan de brui van. Volgt men de indeeling van de Engelsche Boy-Scoutbeweging dan houdt men de schaapjes bij elkaar tot tevredenheid en voldoening van alle partijen. Een nationaal belang. Alvorens nu, na bovenstaande en voorgaande algemeene beschouwingen over de Padvinders-beweging aftedalen tot de détails en het eigenlijke Padvinderswerk, dient eerst nog een blik geslagen op de, in ons land nog veel te weinig begrepen, groote nationale waardle van de Padvindersbeweging. De geschiedenis leert dat, zonder eenige uitzondering, elk volk ten onder gaat dat zijn nationaliteitsbesef begint te verliezen of niet gezorgd heeft dat steeds met alle energie, aan te wakkeren. Men wakkert dat sedert een tiental jaren in Nederland aan, meer dan vroeger. Vereenigingen als ..Het Alg. Nederl. Verbond”, „Volksweerbaarheid” e. d. arbeiden daaraan met kracht en üe indirecte resultaten daardoor reeds verkregen, zijn voor ingewijden stellig merkbaar, alhoewel de groote menigte in het algemeen, ja zelf de autoriteiten in het bijzonder, er nog lang niet genoeg aandacht aan schenken. Maar die vereenigingen bereiken niet d ir e c t met hun werk de jeugd, het opgroeiend geslacht. En wadr de kern gelegd moet worden voor een gezonde, krachtige natie, die zelfbewust den onvermijdelijken, grooten en aanstaanden wereldkrijg moet doorstaan (wij hebben niet alleen hier de oorlogen op ’t oog) —dat is in het jeugdige geslacht. *, Het tegenwoordige geslacht lijdt aan een chronische onverschilligheid, aan een zeer bedenkelijke neiging onze plichten met rechten te verwarren en aan een laisser-aller politiek, zich ncerlcggcnd bij het parool: ons landje is toch zoo klein, laten we maar een „dorp” blijven en geen „stad” worden. Er is een behoefte aan Nederlanders, die naast den vreemdeling inden vreemde staande,- niet blijven toekijken maar zelf kunnen en kennen en wiljen. Wannéér men de duizenden werkloozan ziet, de leegloopers. rijk en arm, wanneer men de taal hoort cn de manieren opmerkt van de tegenwoordige jongelui van 17 jaar on ouder, wanneer men kan constateeren het steeds minder wordend besef van ridderlijkheid, plicht, moraliteit en verantwoordelijkheid en weet hoe in duizenden gezinnen door de jongelui de oud-solide begrippen van eerbied voor het ouderliik en wetteliik gezag vertrapt worden, hoe gespot wordt (dank zij voornamelijk den' invloed van variété’s en zelfs van het tooneei) – met de huwelijksplichten, dim, en dan pas komt men tot de overtuiging dat er toch iets moet zijn: „rotting in the State”»! En dan zal men toestemmen dat ’t noodig ia‘ de jongeren van dien weg af te houden en aan dat nationale werk te beginnen vóór die jon-] geiden mannen zijn geworden. De kans op slagen daarbij is te zoeken bij: de jeugd van 12—18 jaar, niet meer bij de! ouderen. Bedt een man en ge redt een persoon, maai;, redt een knaap en ge redt een tafel van vermenigvuldiging. De Nederlandsche jongens zijn vol goede. voornemens, en nog gezond van ziel en, lichaam. Draai hun hoofden (als ze niet reeds te! school-zwaar zijn!) inde goede richting en ze kunnen goede burgers worden. Lichamelijke opvoeding die zich blind: staart op lichamelijke oefening, maakt sportkuiten, zware spieren en buffclnaturen. ' De Padvinderbeweging tracht de jongens-'- zielen te raken en het karak t e r te vormen. Do Padvindersbeweging leeraart niet voor' de jongens, maar tracht de jongehs zelf te: doen loeren en gedurende het stadium dat de jongensziel nog roodgloeiend is, het karakter te smeden inden vorm waaruit de toekomstige goede burgers van Nederland gesmeed moe-, t e n zijn. Daarom is de Padvindersbeweging van zulk, een groot, nationaal belang. SCOUT, . ---