Binnenland. De Spaansche ziekte. Inde verschillende mijnen van ons kolendistrict, o.a. de Staatsmijn „Wilhelmina”, zijn reeds een vijftienhonderdtal arbeiders aangetast door de Spaansche ziekte. Het aantal militaire patiënten te Sluis, lijdende aan de Spaansche ziekte, is tot ongeveer 70 gestegen. Eender slachtoffers verkeert in zeer ernstigen toestand. Twee militaire dokters en het gansche Roode Kmispersoneel zijn insgelijks aangetast. De begint ook onder de burgerij te heerschen. Militaire verloven naar en van Sluis blijven geschorst. De- Spaansche ziekte heeft zich ook bij de militairen van het garnizoen te Roermond geopenbaard. Na het bezoek van militairen is te Meppel plotseling in onderscheidene gezinnen de Spaansche ziekte uitgebroben. Van één huis-1 gezin werden alle zeven leden tegelijk door de ziekte aangetast. De patiënten lijden hevige pijnen. % Ook in Den Helder heeft de ziekte haar intrede gedaan. / Van alle zijden uit de Limburgsche mijnstreek komen berichten over de intrede of het voortwoekeren der Spaansche ziekte. Alleen aan de Staatsmijn „Emma” wordt het getal zieken op 1300 geschat. * Wanneei; zich de ziekte aldus blijft uitbreiden zal de kolenproductie een geweldigen knak krijgen. Gelukkig is de ziekte ineen dag of vier genezen. Aan het „Berl. Klin. Woehenseh.” ontleent het „Tijdschrift voor Geneeskunde” de mededeeling, dat de ziekte, wat haar verschijnselen betreft, niet te onderscheiden is van influenza. De influenzabacil wordt echter nipt aangetroffen. --- Rechtzaken. De Haagsehe rechtbank heeft veroordeeld : L. G. te 's-Gravenhage, wegens heling van geld afkomstig van diefstal, uiteen kruidenierswinkel, tot 2 jaar gevangenisstraf; G. v.d. H., en A. v.d. H. te Leiden, wegens diefstal van zakken rogge tot 1 jaar en 6 mnd; J. G. O. te ’s-Gravenhage weg. misdrijf tegen bet leven geriofct tot 2 jaar, evenals G. v D., Weg rijwieldiefstal; H W., weg diefstal en mishandeling tót 3 jaar; N C de Z, te ’s-Gravenhage, weg abortus, tot 3 mnd. voorwaardelijke gev., onder onmiddellijke invrijheidstelling ; M. O. te Boskoop, weg. diefstal van hoornen tot 6 mnd.; den minderjarige P. Akerboom, te Delft, weg. diefstal vaneen bankbiljet tot I mnd tuchtschoolstraf. Inde zaak tegen C N. v. U. te ’s-Gravenhage, bekl. van rijwieldiefstal, is een nadere instructie gelast, om een onderzoek in te stellen naar bekl.’s verstandelijke vermogens. Vrijgesproken zijn T. Th- Z. te Leiden, besohuldigd van mishafndeling dooreen ambte: naar, L. v. V te Noordwijk, bekl. van diefstal en P. N. de K. te Alfen beschuldigd van het plegen van verzet tegen een deurwaarder. Geëischt is tegen A. en J. B. R. te Scbéveningen die tweemaal in Maart jl. vaneen school te Scheveningen lood gestolen en aan een opkooper.aldaar verkocht hebben ieder 4 mnd voorw.deliike ; A. den H. monteur en J. v.d. B. milicien der veld art., weg. diefstal van touw op een werf yan B. te Leiden. 3 mnd. voorwaardelijk; dén schipper G. T. F. te Leiden weg- diefstal van 16 vaten teerolie vaneen fabriek onder Oegstgeest 1 jaar gev.straf ; N. R. wegens diefstal vaneen paardendeken en een oude jas te Vrijenban 3 mnd.; J. A. te Oegstgeest, weg. diefstal op 5 Mei van 5 broeiramen 1 jaar, met verz. bevel te geven tot bekl.’s gevangenneming bij het uitspreken van het von nis ; de koopman H B. .te Leiden weg. diefstal van verf uiteen pakhuis en L. P. die hem behulpzaam is geweest op den uitkijk (.e gaan staan. resp. :.6 mnd en 4 mnd. --- Rein genot. „Ja, ’t is wèl een heel genot, als men nog zoo van alles een beetje in voorraad heeft, met het oog op de vreeselijke tijden, die er voorspeld worden,” zei een paar dagen geleden een dame tot ons, wie wij een plichtmatig beleefdheidsbezoek brachten, ergens inde nabijheid van Den Haag. Van „alles een beetje” scheen nog al een rekbare hoeveelheidsbepaling te zijn voor genoemde dame, die, zóoals inden loop van het gesprek bleek, nog „een pond of twintig thee”, een veertig pond boter, twéé Stolksche kazen en „een paar honderd” stukken toiletzeep in voorraad had, en die van baar slager verzekerde, dat hij „nog al eens iets. aan de voorgesch reven portie liet aanhangen”, zoodat zij nog wel eens een „flink stuk vleesch op schotel had.” Wij hadden zoo het idee, dat een stfenge huiszoeking ter plaatse nogal en en ander aan het licht zou brengen, wat beden ten dage het licht niet velen kan.” Die vrouw staat ganschelijk niet alleen-, lang niet. Wij hebben inde laatste weken nog al zoo een en ander afgeluisterd, en ons werd nog al eens vertrouwelijk medegedeeld, wat ons de overtuiging heeft gegeven, dat er betrekkelijk en misschien niet eens betrekkelijk ! velen zijn, die met „een heel genot de vreeselijke tijden, die er voorspeld worden" afwachten, in het zalige bewustzijn dat hun vooreerst de algemeene nood niet deeren kan. Zalig 1 Neen, dat woord is hier al te zeer misplaatst. Zalig beteekent: vol. Maar al zijnde kelder en de provisiekast ook vol, het moet toch bij dezulken in hun eigen binnenste afgrijselijk leeg zijn, ook bij een overvolle maag zelfs. ft Tenzij er in dat wezenlijk innerlijk Ik zooveel egoïsme is ingestampt en ngegoten, dat er voor betere gewaarwordingen geen ruimte meer is. Dan zjjn zij vol en zalig van innerlijk bederf. En ook die menschen zuchten over den oorlog ; ook zij vragen met een ernstig klagend gezicht: „wanneer zal er toch weer eens vrede komen ?” Ook van hen Stroomen er honderden naar het bedehuis en buigen ootmoedig het hoofd, als er gebeden wordt tot d«i Heilige, die de geheimste schuilhoeken van het menschenhart kent, of het Hem moge behagen, den vrede te geven en den vreeselijken oorlog te doen ophouden. t Die oorlog is de vrucht van tet egoïsme. Dat is de grondoorzaak van heerde wereldramp. De Regeeringen en de Volkeren hebben het zwaard getrokken uit naijver op elkanders bezit en elkanders grootheid. Zij hebben ook nu nog geen ander ,doel, dan elkanders ondergang, zoo mogelij lc vernietiging op dat de overwinnaar zijn bezit, zijn macht, zijn overwicht zal zien vermeerderd en verhoogd ten koste van den overwonnene. Zij willen den vrede niet, zoolang hun baat- en hebzucht niet' bevredigd is. En de wereld ligt te zieltogen, en het metischdom gaat te gronde, moreel en physiek, geestelijk en stoffelijk. Wat klaagt en zucht men over de felle consequenties eener zonde, die men zelf bedrijft en waarin men een „heel genot” vindt ? Begrijpt men dan niet, dat de algemeene nood juist daardoor zoo snel en zoo vree. selijk stijgt, omdat men dien verhaast door het noodige te onttrekken aan de gemeenschap ? Hoorden wij niet van families, die 8000,'zegge achtduizend eieren hadden ingelegd en toch inde dagen, toen ze nog te krijgen waren, de dienstboden naar de tentjes zonden, eiken morgen, om de vijf eieren te koopen ad 14 cents het stuk ? Die diep verontwaardigd waren, omdat er „van die geringe lui” waren, die „drie of meer uit één gezin, de eieren hadden gekocht, om die met een paar centen winst weer te verknopen ? Begrijpt men dan niet, dat de voorraad zeep, boter, eieren, sla-olie en wat niet al juist daardoor zoo opvallend snel was uitgeput, omdat de „betere lui’ ze opstapelde in hun voorraadskameren ? Verstaat men dan niet, dat dit oorlogvoer.en- is, oorlogvoeren tegen den naaste, oorlogvoeren tegen de gemeenschap, oorlogvoeren in het oog van God, Wiens tusschenkomst men met zekeren wrevel inroept, opdat Hjj aan'dien wereldoorlog toch een einde zal maken indien Hij.er dan nog is! Hoe durft men om den vrede bidden, waar men .zelf dien oorlog voert, aldoor, zoolang mogeljjk, ten koste van de duizenden, dié hunkeren naar een klein gedeelte, van w(ft ! men der gemeenschap heeft ontroofd, en in welks bezit men zich verkneutert ? Wij heb- ! ben nog pas een predikatie gehoord, waarin ! den verzamelden kerkgangers met roerende ! Woorden werd gewezen op Hem, die het lot j der volkeren in Zijhe hand heeft, en diede J Zijnen nooit zal „doen omkomen in duren 1 tijd en hongersnood.” Daar werd gezongen : „ Inde grootste smarten blijven onze harten j inden Heer gerust”, maar daar werd niet gezegd : „Sluit eerst zelf wrede met God en 1 met uw naaste ! Hebt eerst met u zelf, opdat 1 gij den vrede verkrijgt met u zelf!” Daar ' werd niet gesproken van het egoïsme, dat den oórlog beeft veroorzaakt en doet voortduren, ook in ons eigen land, den harden wreeden oorlog, die de macht van het geld tot wapen heeft, om zi«h te verrijken met wat den minder bedeelde zoo zeer behoeft.. Wij dachten aan het woord des Refcïen, toen Hij zeide : „Indien gij tegen uw broeder gezondigd hebt, en gij komt inden tempel, óm uw gaven te offeren, zoo ga heen, laat uwe gaven op het altaar en verzoen u eerst met uw broeder.” Men zondigt, men bezondigt zich zwaar tegen zijn „broeder”, tegen den medemensch die hongert en vervuilt, omdat mcti het voedsel en het reinigings middel in# massa heeft verzameld en vasthoudt, en mén gaat naar de Tjerk en brengt er zijn offer in gebed en in kleine gaven van koper of. zilver en vergeet dat de Heilige van zulke offers gruwt. Of men gaat de kerk voorbij en zoekt ontspanning en uitspanning, zich vermeiende in het bezit van den voorraad, die voor de zorg der boozé tijden, die er over anderen komen, vrijwaart. Een heel genot, zoo’n voorraad. Ook een (rein genot ? Kan men er God misschien voor danken ? Is het een zegen, in God’s gunst verkregen ? Het is een vloek. Het is vergift voor de ziel, want het doodt het beste in het edelste in ons : Menschenliefde, gesproten uit de liefde tot God. Wie zegt, God te vreezen en lief te hebben, wie voorgeeft, op Hem te vertrouwen, wie durft zingen „Inde grootste smarten blijven onze harten inden Heer gerust en koud en ongevoelig de leuze huldigt: „Eerst ik, en dan ik nog eens, en dan gij nog lang niet!” die liegt ai misleidt zich schromelijk. Wie over den oorlog zucht en de zelfzucht en hebzucht voert, is een onredelijke dwaas. Onze maatschappij is aangetast dooreen krankheid , erger dan de Spaansche ziekte, en zoo die maatschappij zich niet herziet, 'zoodat kwaad blijft voortwoekeren, wachtte zij niet op de reddende hand Gods, die met ijzeren rechtvaardigheid da menschheid zal doen boeten cvoor de consequenties van haar eigen bederf. Te midden van den bittersten nood, ook zelfs ais de honger de ingewanden doet ineenkrimpen, en de leden verstijven van koude, kan er blijdschap zijn ineen rein genot in het zalige bewustzijn, zich,één te weten met !Hem, bij wien uitkomsten zijn ook tegjen den dood. Want het aardsche lijden duurt slechts kort en het eeuwig heil doet het aardsche leed in één seconde vergeten. Maar er is geen sprake van eenheid met den Heilige, zoolang men „een heel genot” vindt in het onheilig zoeken van zich zelf. Z. d. B. --- Waar kunnen wij vandaag been ? ■ Princesso-Schouwburg. Bioscoop en Ca-»’ baret, 8 uur. j Dierentuin, dagelijks toeganke’ijk voor. niet-ieden tegen entree. Dierentuin. Vergad. Ned. Ijzerhandel, 10 u. j Bouivmeester-theater. „De Sclioone Cubaansehe”, 8 uur. J Societeitstent Bosch. Muziekuitvoeringl Kon. Mil. Kapel, 8 uur : „Generaal v.d. Schrieek”, marsch, Bouw-; man ; Ouverture : „Martha”, Flojpw ; „Seidj umschlungen Millionen l", wals, Strauss ; „Beppo”, solo voor Xylophone, Bousquet. ; Fantaisie uit de operette „Oh ! die Broekjes”! van Streletsky, Bouwman ; Ouverture „Friedensfeier”, Reinicke ; 2e Polonaise van; Liszt, Bouwman ; „Herdenking”,' karakter- i stuk, Boland ; Fantaisie uit Wagner’s :' ■ „Rienzi”j Dunkler. > Bij slecht weer: Marsch: „En Avant”, Bandel; Ouverture „Le Roi d’YvetotJV Adam : „Furstenkind” wals, Lehar ; Mariinique (Intermezzo Amëricaih), Loraine ; Fan taisie : l.Der Tribut von Zamora” van Gou- \ noA, Schreiner ; Ouverture „Flotte Bursche” Suppé ; „Lettre a Armand”, 'Haagman : Ungarische Tanz, Brahms ; Fantaisie: „La Boheme, de Puccini, Tavan. Scheveningen. Kurzaal: Woensdag 17 Juli 19x8: Matinee 3 uur, door het Kurhaus-Orkest onder leiding van Sam Schuijer: x. Marche Russe;1 Canne; 2. Ouverture „Banditenstreiche”, Suppé; 3. Sérénade, Widor; 4. Ballet égyptien, Luigini; 5. Ouverture „Les diamants de la couronne’VLecocq; 6. Potpourri„La fille de Mme Angot, Lëcocq; 7. „Louise” I valse de concert, onder leiding van den com* ponist, R. H. Witt. Concert, 8.30 uur, door hef Residentieorkest onder leiding van Rhené-Baton, solist: Willem de Boer, (viool) 1. Ouverture „Egmont”, Beethoven; 2. Viool-concert, met orkest, Mendelssohn; 3. Voorspel 3e bedrijf „Tristan und Isolde” Wagner; 4. Chaconne, voor viool Bach; 5. Ouverture „Die Meistersinger von Nüm* berg” Wagner. Cabaret Axtistique. , 8.30: Intieme kunstavond. Palace-café. Dagel. middag- en avondconcert. Wandethoofd. Dagelijks middag- en avond_ concert . . ; Circus Hagenbeek, 8 uur. Woensdag, Zater- j dag, Zondag matinee 2 uur. . --- FEUILLETON HET LAATSTE VONNIS. Als ieder heter was, dan hadden I allen ’t beter. Maar ’t schijnt, dat men dit niet do orziet. Schier allen willen ’t beter hebben. Maar beter wezen dat zoo niet. frfi- Boman alt het Engelseh. v;'” " °’ * 60 * „Arm kle'ntje I” zeide hij, terwijl hij het ih zijn armen nam en in het kleine menschelijk gezichtje keek, dat hij ooit gez'en had, met een trill ng van medelijden voor het broze leven, waarnaar zoo vurig verlangd was jen dat nu zoo onwelkom was. He t zwakke kreunen kwam tot rust, de oogleden sloten zich, terwijl hij het vast en warm aan zijn kart drukte en een nieuwe en sterke hartstocht wede op in zijn hart. Dit kindje, was nu het kos baarste wat de wereld voo • hem iVatte ; het had Cynthia’s leven en zijn geluk gekost, Cynthia’s natuur en de zijne waren jer in vermengd, het was geheel ziin e gen, ■totaal afhankelijk van hen, zp eigen kind. • . Sg „Zal het inleven blijven ?” vroeg hij zich aï, bereid om zijn leven te geven voor dat van 'het broze wezentje, dat te vroeg verschenen was op de onstuimige levenszee. Hij lette op jbet kind met angstige bezorgdheid; hij hing laan zUgJaükken, zyn ademhaling, zijn on. bewuste beweginkjes, alsof het wereldlot afhing, van dat zwakke bestaan. Hij suste het in zijn armen, zich verbazend over de b zondere teerheid en kleinhed; hij zong het zacht in slaap, verbeeldde dat ’t hem kende en .verhevigde zich, dat het zwakke kreunen spoe diger tol rust kwam in zijn armen dan in die van ernand anders. De hewustelooze jonge moeder kwam den dag door, hoewel het.soms moeilijk wakeenig teeken van leven in haar te ontdekken; en daarop tegen middernacht, kwam de jong dokter uit het ziekvertrek, stralend van blijdschap. „Sir Parker en de anderen mogen zeggen, wat ze willen,” duisterde hij ; zij we ten niet wat een bronnen van levenskracht er n haar zijn. „Denkt u dan,” stamelde Cecil en toen begaf hem zijh stem die hij den heelen dag beheerscht had en de tranen sprongen in zijn oogen. Ik geloof, dat ze er door komt,” antwoord de hij zegevierend, „zij heeft n ets tegen zich geen zorgen, geen verdriet, een gezond gestel alles waarom zij aan het leven gehecht is alle mogelijke liefde en zorg. Ja, ik geloof, dat ze er doorheen kom .” En tot groote verbazing van Sir Parker (die het haar nooit vergaf) tot grenzelooze verwonder ng van de andere dokters en de onbeschrijflijke triomf en blijdschap van dr Clayton, deed.zij dat dan ook, hoewel ze vele' dagen tusschen • dood en leven zweefde Op zekeren nacht meep.de haar echtgenoot, die nu dikwijls bij haar mocht zitten dat zij weg was, zij sliep zoo stil en met zoo’n zwakke pols het was juist op dit uur van den nacht, dat' de schemering al door breekt. In zijn angst wierp hij z ch neer bij het bed ■ en bad voor haar*levén met bijna dezelfde woorden en gebaren als die van Renée, toen hij zoo doodziek was en plotseling schoot hem dat tooneet te b nnen en zijn e gen verwon dering en kinderlijke blijdschap over haflh toe wijding. Juist op dat oogenblik haalde Cynthia dieper adem, opende haar mooie oogen, keek in zijn angstig ontsteld gezicht, – dai, duidelijk zichtbaar was in het zacht beschaduwde licht, en glimlachte; en daarop mot een zacht gemompel over hemelsche visioe nen en engelen, sliep ze weer in. De duisternis was verdwenen, de dag brak tan; het. sjilpen en zingen van vele vogel lonk van de toppen der hoornen en van de dakranden der huizen; 4e ademhaling van de slaapster Werd dieper de pols sterker ; hij wist, dat hij haar,terug gegeven was als „Alcestes, van het graf.” VIERDE HOOFDSTUK.1 '** * Er volgde toen een tijd van groot geluk, een lange reeks van zonnige zomerdagen waarvan ieder nieuwe kracht gaf aan del twee zwakke'wezens met wier leven Cecil zoo innig verenigd was een tweede periode van de wittebroodsweken , die nieuwe ele menten van geluk bevatte. De lange vacantie wès gekomen, zoo dat er niets was om hem weg te roepen van Cynthia, die nu in staat was buiten te zitten onder den cederboom, nog wat bleek en zwak, maar toch weer de oüde Cynthia, die plezier had inde handige on teederc manier, waarop haar mande kleine Gecilia hanteerde Nooit in mijn meest fantastisch e dr oomen heb ik me jou voorgesteld een kléin kindje verzorgend,” zeide zij op een mooien dag; „je was-altijd zoo bang voor kiene kmderen. De natuur is toch wel sterk. O, maar dat kleine ding heeft xne zoo veelgekost,” antwoordde hij; ~en k moest toen zoowel vader als moeder voor haar zyn.” Een donkere blos vloog over zijn gelaat en' zijn voorhoofd fronste bij de gedachte, die door deze woorden werden opgewekt. „Dat moet je niet altijd verwachten, Cynthia,” zeide zijn moeder, die zat te naaien, onder de schaduw van de ceders. „ Bedenke dat ’t de eerste is, dat is de bekoring. De generaal was nooit moe al de volmaaktheden van onzer? eerst geborene te prijzen, maar b ij de anderen was hij zich nauwelijks bewust van hun bestaan, tot zij oud e enoog waren om te praten. Ik geloof dat hij af en toe vroeg of de heersohende baby een jongen of een meisje war en het dan later'niet meer wist.’ „Wel, m et de arme, kleine stakker eerst Sanskrit of eerst Hebreeuwsch leeren?” vroeg de generaal, die juist van Cottesloc kwam rijden, ra zijn vr uw te halen. „De laatste keer,* dat ik hier was, disputeerde ze er over, wanneer zc aan het grieksoli zou begnnen.” Maar Cynthia was ontoegankelijk voor sarcasme. „Zij zal zeker muzikaal zijn; zie maar hoe zij luktert naar dat roodborstje”, zeide zij, ernstig kijkend , naar het kleine voorwerp van het gesprek, die gekoesterd lag op haar vaders linker arm ernstig tanend naar de donkere cedertakken met één'gekuild vuistje tastend naar het mondje en het' andere i ges oten om Cecil’s voorvinger, terwijl het i af en tóe grappige geluidjes liet hooren, die si haar moeder uitlegde als bewondering en blijdschap. EB intusschen was het hart, waartegen de zachte kleine zoo Varm gekoesterd lag, voi zelfverwijt. Hij dacht aan dat andere kléine kind, dat nooit.zoo gekoesterd en geliefkoosd , werd. En toch was dat eerste dochtertje ' een mooi fljnk kind, dat nooit iets scheelde, niet nietig m sukkelend zooalrf dit. En hetó was moederloos en aan vreemdelingen over, gelaten; hij had het in maanden niet geniën i Eri toch kon men de kleine- Ceeilia zich nes-, telde in zijn hart, des te temeer . dacht hij aan zijn ander verloochend dochtertje. Wat’ had dii arme onschuldige klontje gedaan dat geen vaders arm het beschermde? Het was even goed zijn-eigen Wettig, geboren kind zijn eigen vleesch ch bloed, hoewel niet be geerd —1 het kind van de ongeliefde. Maar hij zou er dien zelfden dag nog heengaan .besloot hij,' terwijl lijj Opstond en zijn vader meenam, met het kind nog op zijn arm, Waar het gewoonlijk rustig.was. Hij Was zoo gewend geraakt aan de lichte warme last dat hij het mistte als het weg'was, hij las en schreef, wandelde op en neer iri zijn studeer kamer, dacht diep na en raadpleegde boeken, in zijn kasten, alles met do kleine baby gekoesterd op zijn linker arm. „Wat is hij goedl zeide Cynthia terwijl zij hém nazag met een zucht van geluk en tevredenheid, terwijl hij tusschen de boomen verdween. "„Ja, lieve kind, het is ideaal,” antwoordde-Lady Susan; even verfrisschend als het j zeldzaam is‘." 'iaSMgsajßf » j&TT ‘‘ ' •'k (Wordt vervolgd.) | ---