Gemengde berichten. Vaneen verborgen schat. De „Mepp. Crt.” meldt, dat inde afgeloopen week op last van den Officier van Justitie te Assen verschillende opgravmgen zijn uitgevoerd op het Israëlietiscne kerkhof te Ruinen. In verband hiermee ontving het blad van zeer betrouwbare zijde mededeelingen, waaraan we het volgende ontleenen: Ongeveer 30 jaar geleden pleegde ergens in ons land een zekere Fransen een moord op een rijken koopman. F. eigende zich bij die gelegenheid door diefstal een bedrag van / 30.000 en een gouden oorijzer toe. De man vluchtte. De pogingen van de politie, om hem in handen te krijgen, liepen aanvankelijk op niets uit. F. passeerde op zijn vlucht Ruïnen, waar hij toen, naar hij later persoonlijk verteld neeu, op net Israelietische kerkhof, bovengenoemden schat begraven zou hebben. Spoedig daarop werd F. door de politie gevat. Hij werd tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld, welke' straf hij te Leeuwarden heeft ondergaan. Gedurende de eerste vijf jaar moest hij zijn tijd in eenzame opsluiting doorbrengen. Nadien verkeerde F. te midden van andere gevangenen. Met één hunner schijnt hij toen heel bevriend te zijn geraakt, hij neetc dien gevangene althans zijn geheim verteld, omirent het inden grond verborgen geid te Ruinen. F. is later in gevangenschap overleden, terwijl de persoon, wien hij zijn geheim had toevertrouwd, spoedig daarop uit die inrichting is ontslagen. Eenige jaren geleden moet deze ontslagen gevangene Ruinen bezocht hebben. Natuurlijk zal het ’s mans bedoeling geweest zijn om eens te onderzoeken, of zijn in gevangenschap "overleden vriend hem indertijd waarheid had verteld. Hij waande zich op weg naar Ruinen reeds in Pet bezit van die kapitale som en daarom dronk hij onderweg al vast een extra borrel. Het gevolg daarvan was echter, dat hij geheel „onder den invloed” te Ruinen aankwam. De bevolking aldaar keek raar tegen den vreemden snuiter op en ineen ommezien was de „schatgraver” met kar en al weer buiten Ruinen gebracht. Blijkens een bezoek, dat een andere persoon nu korten tijd geleden aan Ruinen heeft gebracht, schijnt ook de verdreven „schatgraver” de kwestie van bet verborgen geld later al niet meer geheim gehouden te hebben Gebleken is thans n.1., dat, eenige weken geleden een familielid van bedoelden persoon, voornemens is geweest, opgravingen op het Isr. kerkhof te doen. Hij schijnt echter bevreesd geworden te zijn, dat de politie hem zou ontdekken. Ook hij is toen onverrichter zake terug gekeerd. De politie te Groningen schijnt daarop kennis van de zaak gekregen te hebben. Die zal zich daarop in‘ verbinding gesteld hebben met den Officier van Justitie te Assen en op diens last hebben bovenvermelde opgravmgen plaats gehad. Met welk resultaat is ons niets bekend. Vrijdagmorgen bleek,, dat inden afgeloopen nacht door tot dusverre onbekend gebleven personen' een bezoek aan het Isr. kerkhof is gebracht. Dat er meer dan één persoon is.geweest, Valt af te lelden uit het feit, dat de eenige zerk op het kerkhof over len kon gewetteld is. Een persoon kon dat werk onmogelijk uitvoeren. De zerk is n.l. een steen van zeer groote .zwaarte. In. den grond onder de zerk heeft men een gat gegraven, waarbijl men gebruik gemaakt moet hebben vaneen ijzeren staaf. (Moeder-) Liefdes list. Het „Utr. Dgbl.” doet het volgende ver haal: . Voor den Utrechtschen kinderrechter moest hedenmorgen een i6-]arig meisje verschijnen. Zij zou zich inde buurt harer womne bij een ruzie hebben schuldig gemaakt aan mishandeling en dat bezorgde haar een vervolging, d.e vanwege den 16- jar gen leefiijd van het meisje, voor den kinderrechter aanhangig werd gemaakt. Zij was opgeroepen tegen hedenochtend. En daar verscheen zij inden bloei van haar zestien jaren. „Is u (wij noemen natuurlijk willekeurige namen) Mar iet je Sophia Anneke.... die en d.e?” „Jawel, Edelachtbare”. „En u is ongehuwd en zonder beroep?’ „Vraag excuus, ik ben getrouwd”. De rechter keek vreemd op, en alle aanwezigen keken vreemd’op. Men dacht in het eerste oogenblik nog aan ’n verg.ssing, aan een misverstand .of zoo iets. Maar er was heelernaal geen vergissing en nog minder een misverstand • deze z;,-s-i.ien-jarige was inderdaad een gehuwde vrouw, 'wettig en netjes getrouwd. Alles in orde. De kinderrechter verklaarde zich onbevoegd deze zaak verder te behandelen. Want door haar huwelijk was de ió-jarige meerderjarig geworden en dus viel zij niet meer inde termen voor hét kinder-gerecht. Wat was nu de achtergrond van deze mysterieuze geschiedenis? Deze: de moeder van het 16-jarige mfeiske had hooren verluiden dat haar dochter voor die mishandeling wel eens naar de tuchtschool kon lorden gezonden. En dat wilde mama coüte que coüce verijdelen. Voor haa Marietje geen tuchtschool: Nu niet en nooit niet. Moeder schommelde in minder dan geen tijd een aardigen jongen op, geschikte echtgenoot voor haar Maria en binnen tien dagen stapte Marietje met Floris aan haar arm het stadhuis binnen. En zij kwam er getrouwd uit. Moeder glimlachte stil. En liet den dag van heden rustig en onbevreesd aanlichten. Marietje was wel 16 jaar gebleven, maar door de verbintenis inde trouwzaal, boven de wet getild, die het kind anders met de tuchtschool had Bedreigd. En zoo geschiedde van morgen voor den kinderrechter de apothéose: de i6-jarige getrouwd." Heusch en echt: Marietje zal de tuchtschool niet zien. Zij is „een' meerderjar;ge vrouv”, door haar man. Wij denken dat moeder van avond tracteert. Marietje van 16 jaar zullen wij voor het historietje der mishandeling nu binnenkort wel ontmoeten voor den politierechter of meervoudige rechtbank. Het gebeurde werd in het gerechtsgebouw vanochtend als ’n unicum beschouwd. --- FEUILLETON. Met de linkerhand getrouwd. Een blijde blik is zonneschijn! Die soms het donkerst hart doet gloeien Wil toch, waar zooveel tranen vloeien Niet zuinig op een glimlach zijn. TEN KATE 24 Roman van lSuLA ZöGE VÜN MANTEUFFEL. Rai„at kan ie toch ’n weinig eischend mensch een pleizier doen! pieJJ. heeft me den volgenden dag een pa“osig de hand gedrukt, waarin een gep0 an z:in hlond haar, als een lok samen-KeIVI nden zoo rond als ’n ring en ik gat de nataarvoor *n Plaats een van mijn uit dacju u'lr, krullende lokjes. Ik had lang overechter'p 1 goed was dat ik dit deed, kwam hejn !ot de slotsom dat ik het, ook zonder hee] ~ mijn aanstaande te beschouwen, Senoerarne gedaan zou hebben om hem een l°vlr;f'n te doen; het heeft dus met de ver° nitts uitstaande. 8. i£r 2-. Marmelhaus, 12 Januari. 'dtzJcjJ11 Bro°te gebeurtenissen in het vooreVen. een‘bal, het eerste bal van mijn N'orp V en wel een heel groot bal! Dore ke'eren e hebben verleden jaar reeds eénige 'n -de Eendracht" meegedanst, mee moeten dansen, omdat papa nu eenmaal de kononel is,en niet de luitenants,wel echter de families uit ’t stadje Premkau, het erg kwalijk zouden nemen, als de Tosky’s te trotsch zouden zijn om er heen te gaan. Maarde zaal daar is klein en heel laag, en de verlichting moet heel primitief zijn, hoewel de kaarsen op kroon en wandluchters niet gespaard worden kort en goed beide zusters verklaarden dat ’t benauwd, klein en onaangenaam was geweest, en .Nore vond het brutaal dat de provisor haar tweemaal voor een dans had uitgenCodigd. Natuurlijk had zij geen dans meer over gehad, want de luitenants weten wat zij verplicht zijn tegenover hun kolonei en hadden Dore en ïs1 ore, dadelijk bij den ingang, alle dansen gevraagd, zoodat het niet zou kunnen gebeuren dat de dochters van den kolonei als muurbloempjes de gewitte wanden zouden versieren. Nu kwam er echter heel iets anders. Baron, Rotenbruch, wiens dochters, Vally en Eily juist van kostschool zijn teruggekomen als volwassen meisjes, geeft ter eere van Vally’s achttienden verjaardag een reusachtig bal. Ik geloof dat hij de heele brigade heeft uitgenoodigd; en dat kan hij ook, want Rotenbruch is het grootste kasteel uit de heele buurt. Als kinderen zijn wij er eens geweest maar later niet meer. Vally en Elly waren toen zelfs inde oogen van mevrouw v. Brencken te mooi aangekleed, en behandelden ons wat uit de hoogte. Aan tafel bedienden drie knechts en lichtroode levrei en er was ijs, rozijnen en amendelen en Vally zei dat zij dit iederen dag aten. Daarop vroeg zij ons of we met 4 of met 2 paarden waren gekomen, ën toen wij „met twee" zeiden, haalde zij haar schouders op en zei dat zij alleen met vier paarden reden. Toen werd’ haar vader bods, en zei dat ze haar mond moest houdeti en een domme, taktlooze gans was. Daarop begon Vally te huilen en kwam de barones binnen die ons bestraffend aankeek, alsof ’t onze schuld was. Zij was heel gezet en had een krommen neus en zwart haar en een buitengewoon grooten. mond, maar zooveel diamenten in het haar! Ik kan rmj de heerlijke zaal ook nog herinneren, die de kinderen ons lieten zien, en ze zeiden dat hierin bals zouden worden gegeven, als ze volwassen W'aren. De zoldering was versierd met gouden arabesken en liefdegodjes, en tusschen gouden pilaren waren spiegels van den grond af tot aan het plafond. Het was mooi, maar wij waren heel tevreden toen v ij weer met _ onze ouders wegreden. „Dat is niets voor ons”, zei papa toen, „Rotenbruch is mijn oude regimentskameraad en een mensch, maar deze vrouw bederft alles. Hoe kon hij zich zoo jammerlijk verkoopen. Maar hij had gespeeld en dat was z’n ongeluk. Nu kan hij met het Cohn’sche geld zijn slot vergrooteri, maar wat is er uit den armen, vroolijken kerel geworden een zwaarmoedig mensch.” Eenige jaren later stierf de barones, de kinderen werden naar een kostschool gezonden, de baron ging in Berlijn wonen. Gedurende langen tijd hoorde men hier. niets van hen; zij waren hier geheel vergeten. Nu heeft hij papa geschreven dat hij, sedert Kerstmis, „Rotenbruch” weer bewoonde en zijne dochters van kostschool gekomen waren en hen ter eere eenige feesten wilde geven. Hij vroeg papa met de heele familie ,op ’t bal te komen, uit oude vriendschap,, en ter wille van oude jeugdherinneringen. Papa las ons dezen brief voor. lachte,] draaide z’n knevel op, keek z’n vier raspaardjes aan en zei: „Wel meisjes, dat zullen we maar aannemen. Wij zullen er heenrijden.” „Ik ook?” riep Lore, vol 'verrukking uit. ’’Natuurlijk Jij ook. Moet jij alleen thuis blijven en het land hebben?” „Maar, beste Otto,” zei mama onthutst, toch niet het kind, Lore toch niet? En dan zoo met alle vier te gelijk?” „Nu, waarom dan niet met alle vier? We behoeven ons toch over geen enkele te schamen; er-is er, gelukkig, geen een 4hj die scheel ziet, mank loopt, oi een hoogen rug heeft. Ze kunnen zich dus naar hartelust amuseeren. Dansen heb ik hun ook geleerd, dn wrat de hoofdzaak aangaat, het er heen gaan, hebben wij gelukkig- de beste baan voor de sleden". Marrnel, 8 Februari. Het sneeuwt heel erg, en daar de sneeuw vochtig is en zich goed laat rollen, maakt Lore, met de kinderen van den koetsier, een prachtigen .sneeuwman. Dore en Nore zijn bij tante, onze ouders doen een middagdutje, ik heb dus mooi den tijd om, zittend aan’mijn raam vol bloemen, d e gebeurtenis van dezen winter het groote bal in „Rotenbruch” te beschrijven, ’t Was heerlijk! Wij waren zoo vroolijk eri hebben zoo genoten! Reeds van ’t naaien der. baljaponnetjes, waarvoor tante ons mooi wit neteldoek gaf, en mama de manke Mike liet komen om ze te maken Nole knipte de tailles en de rokken, welke laatste met geplooide strooken waren gegarneerd. ’t Was allerliefst, maar gaf heel veel werk. Zelfs Dore gaf toe dat zij er zich lop verheugde, en vergat ook eens hare pleisters en zalfjes en al de ellende inde wereld che zij zoo gaarne zou willen verzachten. Wij plaagden haar met mijnheer Domwala, die ons allen al voor dansen had uitgenoodigd maar dat hinderde haar, en zei vond ons heel dwaze kinderen, die er weinig van op de hoogte waren wat de wenschen en verlangens waren van haar hart. Daar vergist zij zich toch in, want wij weten allen dat reeds toen zij nog kind was, zij geen prettiger gedachte had dan die om diakones te worden.... en wij drieën hebben haar daarvoor altijd bewonderd. Maar nu naar „Rotenbruch”. Het was heerlijk. Mijne ouders, Lore en ik inde groóte, oude slede met de oude paarden, die flink liepen. Dore werd door de Brenckens Nore door de Möllendorffs meegenomen. Lolla Möllendorff is haar boezenvriendin, die denkt er ook altijd over hoe zij haar brood eenmaal wil verdienen, als zij alleen op de wereld achterblijft, en zij schildert en speelt eindeloos piano om eens leerares te kunnen worden. Ik bewonder meisjes die zooveel voor haar toekomst doen en zoozelfstandig denken en handelen ik doe niets anders dan leven, en de mijnen liefhebben, en op ’t een of ander moois, heerlijks wachten, dat ik nog zal krijgen. Nu dan, wij kwamen ’s middags om 5 uur iu ’t kasteel „Roienbruch aan. Wat zag ’t ei alles feestelijk en prachtig uit dit helder.verlicht trappenhuis, de vele bedienden, de mooie logeerkamers, waarin wij ons gingen verkleeden. Want onze baljaponnen had Christiaan den vorigen dag al, tusschen vloeipapier gepakt daarheen gebracht. Op die manier behoefdefl we niets anders mee te nemen dan een mandje met afgesneden roode ger'-Hums. Wij hadden , onze bloemenramen ee.emaal geplunderd (Wordt vervolgd). --- Persstemmen. Nog eens de Olympiade. De nieuwe belastingvoorstellen. bi' t richting, der bladen geeft J het verdedigen of bestrijden van het kj 10 en -subsidie niet den doorslag, al .l d® bestrijding wel eenigszins van Paalde fracties Roomsch-Katholiek en nti-revolutionnair. . l, j° is bijv. van de twee groote Kath. aclen de „Maasbode” voor-, de „Tijd” teëe" 'de subsidie, Oö,„Msb.” zegt 0.a.: st”u beschouwing van dit voorstel ®lt men als vanzelf r e vraag of deze sub,Qle noodig is en of ze ons land ook voor®l brengen kan en daardoor wordt van gemeen nationaal belang. v I Übens de toelichting zijnde kosten Sens de voorloopige raming 2 millioen u .den- Het Rijk wenscht hier voor de . in tegemoet te komen. Het andere hoen moet dus komen van andere zijde z°o men daar meer offert, wordt de bkssubsiie minder. a n Plaats vaneen subsidie te .vragen D het Rijk, had men ook uit kunnen , Veu een premieleening, zooals in Zwej, ? Seschied is voor de Olympiade. Nu re° i?? PremieleeniPg®n inde laatste ja,n hier veel aan vertrouwen verloren en voor deze loterij de bestrijders van de "bestelde subsidie te vinden zouden y?’ betwijfelen we ooê. “JP dein 1923 te Rome gehouden ver-|adering hebben onze gezant aldaar en ,e Nederlandsche vertegenwoordiger in jjj Internationaal Comité bij de bespre- over de mogelijkheid van slagen der ympiade hier te lande zich mogen berpePen op den steun van onze Regeering. ®.r handhaving van onzen —'aam over de m . ,le w®reld kunnen wé*ons dan ook ,°eilijk aan dien tcégjezegden steun jn bof .VOrm van gdd onttrekken. Met een tujgiug. van sympathie komt men niet a-,als er voorbereidend werk, voor het kemeen van! terreinen, optrekken van *ebouwen enz. geschieden moet. • Daar '(l.aat echter tégenover, dat het niet nooj. ? de te geven subsidie, nu ze de . ift van het benoodigde bedrag groot is, tond perdu inde kas van het Comité , storten. Aan een dergelijke subsidie j,3r! zeer zeker verbonden worden het ®cht van medezeggenschap, of controle een zuinig beheer en een soberen opzet de tijdsomstandigheden. a "len moet goed bedenken, dat het geld het welslagen vaneen Olympiade ler te lande gegeven niet als weggenen moet worden beschouwd. De subg-eh k°mt langs anderen weg, misschien s k zeHs wel met hooge rente inde atkist terug, De door het gemeentebev Uur van Amsterdam aan de Elta gegebijdrage vormt daarvan het bewijs. blad acht een hier te houden Olym- ade van nationaal belang en meent dat yd ons in deze moeten -vergelijken met , waar in 1912 de O. S. werden gehouden. weden is door de Olympische spelen ' p meer bekend geworden; niet alleen toatw nadien het aantal bezoekers zeer is .ogenomen, maar ook de industrieën hebdjU er vruchten van geplukt. Al degenen j ® sport doen of er belang in stelzijn geen nietsnutters, maar veelal 6r(n.scben dié staan midden in het leven >n tal van bedrijven werkzaam zijn. at ze hier te lande zien of hooren, naast sportdemonstraties, heeft voor' hen unveel belang. j,Q ezien we het voorstel aldus, dan be-oVpVen We er umt zoo afwijzend tegen- r te staan en zeker niet indien deze fasering de subsidie met het oog op den UneieeJen toestand verantwoord acht”. s aarentegen zegt de „Tijd”, dat het Oen aancl°et dat dit voorstel komt op t*n Oogenblik, waarop voor onderwijs, wegschap en schoone kunsten nog maar RaiZW?ffen van herziening van ambtenaren R„u.®.risseu geen penning beschikbaar aar het heele Nederlandsche volk dt aangespoord tot soberheid en offers maakt de aanvrage voor een subsidie van één millioen gulden voor sportfeesten een pijnlijken indruk”. • Het blad acht het voorstel ook een psychologische fout. „Maar wat ons vooral heeft verwilderd is, dat de Regeering, die 'zich ste verzet tegen Staatsbemoeiing en aan het particuliere initiatief (met recht) gelegenheid Wil geven tot volle energie ontplooiing, deze theorie niét in praktijk brengt, is wel voldoende aahgetoonü, dat de twee millioen gulden, die noodig schijnen voor de inrichting der Olympiade, niet bijeen zijn te brengen uit particuliere fondsen! De sportvrienden, sportvereenigingen en sportbonden, die ons land toch in grooten getale telt, hebben zich tot taak te stellen, door het vormen van comité’s, door het spelen van wedstrijden, door het brengen van persoonlijke gelde!ijke offers ten behoeve van de Olympische Spelen, het mogelijk te maken, dat de negende Olympiade in onze hoofdstad wordt gehouden Dit geldt evenzeer voor alle instellingen en bedrijven, die meenen voordeelen te zullen trekken uit de Spelen”. Van anti-revèl'utionnaire zijde-komt een bestrijding van het Kamerlid dr, Scheurer, die zich in de „Gelderscbe Kerkbode” zeer ongunstig over het voorstel uitlaat „Dat een minister uit dit Ka'binet zoo iets durfde voor te rtellen en die voorstellen op zulk een wijze durfde toe te lichten, stemt tot droefheid én schaamte”, aldus de schrijver. „Wé weten dat de ontwikkeling der sport ho‘e lang zoo meer een bedenkelijk karakter begint te dragen, We weten dat de' Olympische- Spelen van heidenschen oorsprong zijn en in Griekenland om de vier jaar gehouden werden ter eere van Jupiter. We weten ook dat de samenvloeiing van at-hleten uit alle landen met de duizenden nieuwsgierigen, die zich in deze ontaarding van gezonde liehaamoefeningen zoeken te vermaken, zo o dat boksers en worstelaars worden toegejuicht en als helden verheerlijkt, geen ideëele winst voor een volk kan worden genoemd. Eerder mag men aennemen dat er van een dergelijke — volgens minister De Visser — wereldgebeurtenis een ontkerstenenden invloed zal uitgaan. En waa r zonder eenige voorwaard en deze subsidie zal worden toegestaan, daar ligt het voor de hand dat met den dag des Heeren niet is gerekend.De belangen van de Olympiade gaan boven het gebod Gods. Bedenkt men daarbij dat, in een tijd van groote financieele moeilijkheden en zorgen, zoodat de meest ingrijpende maatregelen moeten worden genomen, één millioen voor deze spelen zal geschonken worden, dan kan het niet anders of deze subsidie vedient onze sterkste afkeuring. ’t is dan ook te hopen dat de Kamer den moed mag hebben dézen post te verwerpen. Deze verwerping zal een feit zijn van nationaal belang en nationale eer.” De „Midd. Crt.” hoopt, dat bij de voorbereiding der Olympiade ook een flinke afdeeling aan de Kunst zal worde gewijd. Op dat gebied vooral kunnen wij wat prestoeren, „en bovendien kan het voor ons en voor alle bezoekers slechts winst zijn, wanneer op de dan te houden kunsttentoonstellingen ook andere landen met het beste komen, wat zij op kunstgebied kunnen geven. De uitwerking zal slechts te sterker zijn , naarmate ieder land zich tot het allerbeste moet beperken. Voordat onderdeel voelen we meer dan voor de sportwedstrijden, w 'er nut voor de spert in het algemeen nog vragen doen rijzen. En dus zeggen we. laten de Staten-Generaal die viermaal VA ton toestaan. Dat kan er nog wel af, en wat meer bekendheid van ons land in andere landen 'bij andere volken kan zeker geen kwaad”. De „Tijd” zegt over ae nieuwe belastingontwerpen o.a. het volgende: 1 „De vermindering van de successierech-Iten en de halveering van de verdedigingsoelasting beoogen de kapitaalvorming in de hand te werken. Uit den aard der zaak zullen zij rechtstreeks alleen aan de kapitaalkrachtigen slechts indirect en na verloop van tiid aan de gemeenschap ten goede komen. Van de verhooging van den aftrek voor gehuwden en kinderen zuilen vooral de gesalarieerd en, de arbeiders en de werknemende middenstand, profiteeren. De handeldrijvende middenstand vindt 1 bij deze verlaging slechts indirect baat. (En het is dezelfde handeldrijvende midj denstand, die een groot deel van de nienwe 'lasten zal hebben te dragen. Men zegt nu wel: het is een verhaalbare belasting; het nieuwe zegelrecht van 10 of 5 percent behoeft niet door den leverancier, doch door den kooper tip worden ber de middenstanders zullen een aanzienlijk deel van het gelag voor hun rekening krijgen door ten eerste een vermindering van den omzet, en ten tweede, de kosten van administratie voor de inning van het nieuwe zegelrecht. Over dit laatste denke men niet te licht! „Het afgeven van kwijtingen (is) verplichtend, — zegt minister Colijn in zijn toelichting —, doch ook deze verplichting is weder zeer vergemakkelijkt, doordat bij kleine bedragen met de afgifte van bons kan worden volstaan, welke verplichting niet veel bezwaar, kan opleveren, waar in vele zaken reeds het stelsel van kasregisters en kasbons bestaat”. Het is den minister blijkbaar niet bekend dat er in het Hotel- en Restaurantbedrijf noig zeer vele zaken zijn, die zich de luxe van, een kasregister niet kunneti permitteeren omdat een kasregister als hier bedoeld ƒ 30ö0 a ƒ 3500 kost. Dezen zullen nu, als direct gevolg van de nieuwe belasting, zich zulk een kasregister moeten aanschaffen, óf met een stelsel van bonboekjes moeten werken, dat voor een vlotte bediening der cliëntèle hinderlijk is èn meerdere uitgaven voor personeel en administratie vergt. Hierbij komt vermoedelijk dan nog een niet geringe vermindering van den omzet! Indien tegenover deze aanzienlijke verzwaring ook eenig direct voordeel uit de andere wetsontwerpen voor de handeldrijvende middenstanders zon voortvloeien, — dan ware er over te praten. Maar nu staat tegenover de verlichting van de eenen, deze verzwaring op de anderen. En dat lijkt ons onbillijk". Ook de heer Schaper moet van de voorstellen niet veel hebben, blijkens zijn artikel in het „.Volk", al meent hij dat er op het eerste gezicht wel ets in zit, dat gunstig stemt.'„De verlaging der directe belasting, aldus de sehr„ komt ook den kleinen luyden ten goede. De aftrek voor eerste levensonderhoud wordt in dier voege verhoogd, dat wegens gehuwd zijn / 200 zal worden afgetrokken en wegens, bet onderhoud van minderjarige kirTreren ƒ 300' voor ieder kind. Bijzonderheden daargelaten, én strikt op zich zelf beschouwd, zit daarin iets dat aanneme' lijk is. Dat op vererving en schenking iets minder wordt geheven, het is evenmin te wraken als de schatkist het lijden kan. Dat met de helft der opbrengst de nationale schulden worden verlicht is toe te juichen. Vraagt men echter of daardoor de blaam, die ligt op Colijn wegens het be i lasten van koffie, thee, rijwielen enz., • wordt weggewiseht, dan luidt het antwoord beslist ontkennend. Het geheele stelsel: indirecte belastingen verhoogen en daartegenover ,de directe verlagen, is af te keuren en te veroordeelen. Het is een verblinding van den belastingbetaler voor hetgeen deze in werkelijkheid betaalt.” Uok tegen de oelasting op verteringen in koffiehuizen heeft de heer Sdh. groote bezwaren, al meent, hij dat wt rke lijke weelde wèl kan worden belast. En hij komt tot de conclusie: „De totaal-indruk van Colijn’s belasting.iolitiek in het algemeen blijft zeer ongunstig Eerst allerlei gebruiksartike- len, ook inde Tariefwet, belasten; geld te halen van de groote massa en daarna, om de direkte belasting te verlichten, ook nog deze belasting leggen op bescheiden verteringen, dat teekent over ’t algemeen een prutsen op belastinggebied dat alles behalve een verheffenden aanblik oplevert en getuigt vaneen conservatisme, dat door de arbeidersklasse met kracht moet worden bestreden.” --- Advertentie §AN©M|NT TEGEN HOEST-KEELPiJN-VERKOUDHEID 1 VRAAGT UWEN WINKELIER H y ’ > ---