ONZE POST. Van postpaard tot vliegtuig Be ■postillon met de posthoorn leverde meer gezelligheid dan vlugge bediening. Geschiedenis van tante pos Wanneer wij een terugbUk werpen op den ontwikkelingsgang van ons postwezen, dan blijkt, dat die ongeveer gelijken tred heeft gehouden met den maatschappelijken en staatkundigen vooruitgang der volken. In den ouden tijd zien wij het postwezen ingericht ten behoeve der heerschers en ten koste van het volk, d. w. z. dat eerstgenoemden zich het recht hadden voorbehouden brieven door koeriers en boden te verzenden. Evenals de vorsten en bisschoppen hadden ook de groote steden reizende boden in hun dienst. Aan deze boden was uitsluitend opgedragen van stadswege boodschappen te doen en brieven over te brengen.. Deed iemand boodschappen of haalde hij brieven, zonder daartoe door het gerecht te zijn aangesteld, zoo werd hij zwaar beboet en bovendien nog van zijn poortersrecht ontslagen. De tachtigjarige oorlog had ’n nadeeligen invloed op het binnenlandsch postverkeer, dat dan ook niet tot verdere ontwikkeling kon komen. Bij besluit van de Staten Werd in 163Z Abraham Belle als postmeester aangesteld ten dienste der algemeene landsregeering. Het voornaamste van diens taak bestond evenwel meer in het verschaffen van postpaarden en rijtuigen dan in het eigenlijk beheeren van de post. In 1648 werden drie zulke postmeesters aangesteld met het oog op de drukke briefwisseling in verband met de vredesonderhandelingen te Munster. De eerste postboden in ons land waren feitelijk de monniken, omdat deze in vroeger dagen de eenige waren, die zonder gewapend geleide konden reizen. Toen de handel zich uitbreidde, droegen voorname kooplieden de overbrenging hunner brieven aan z. g. reizende koopmansboden op. Naarmate deze werkkring in belangrijkheid toenam, trokken de stedelijke regeeringen de benoemingen van zoodanige boden aan zich en stelden hen onder eed en tegen borgtocht in dienst. De töcht van zulk een bode werd eerst een reis, later beurt of weekbeurt en eindelijk rit of postrit genoemd. Sommigen van deze boden wisten zich op te werken tot postmeesters, die zelf niet meer reisden, doch den dienst door postillons lieten verrichten en elkander gesloten pakketten toezonden. Het oorspronkelijke bodenwezen ging gaandeweg over in een soort van postwezen, dat evenwel verre van georganiseerd was. In groote steden trof men meerdere zulke postkantoren aan, waardoor voor het publiek verwarring ontstond. In Amsterdam had men o. a. de volgende kantoren: het binnenlandsche, dat de post naar Den Haag, Delft en Rotterdam dagelijks in een twee-rittendienst verzorgde; het Bredasche en Bossche kantoor; voorts nog het AntWerpsche, Engelsche, Hamburgsche, Keulsche en Tesselsche kantoor. Daarnaast trof men in de stad nog een twintigtal boden aan. Het moge ongelooflijk klinken, feit is het, dat onder degenen, die zich met het verzenden van de post belastten verschillende bevonden, die de kunst van lezen niet verstonden. Gevolg daarvan was, dat de brieven soms drie dagen later aankwamen dan behoorde, en de klachten van de kooplieden waren dan ook menigvuldig. Gebrek aan eenheid maakte het postwezen in die dagen tot een waren chaos, welke eerst gedeeltelijk zou worden opgeheven, toen de verschillende particuliere en stedelijke posterijen in Holland en West-Friesland aan de regeering werden overgedragen. Met de komst van Prins Willem IV werden de voorbereidingen gemaakt om alle stedelijke posterijen aan het land over te dragen. Hiermede was men een goede schrede op den weg der vooruitgang gevorderd, doch door de vele oorlogen en beroeringen zou het nog vijftig jaar duren, alvorens vaneen geregelden postdienst sprake kon zijn. Onze posterijen ontleenden hunne beteekenis voornamelijk door de Engelsehe transito-correspondentie, een voorrecht, dat door de Belgische Omwenteling in 1830 grootendeels voor ons verloren ging. Tengevolge van de omwenteling van 1795 warden de Posterijen in 1799 nationaal verklaard, zoodat alle daaruit voortvloeiende voordeelen ten bate der schatkist kwamen. Tot 1803 bleef evenwel de feitelijk oude toestand behouden. Onderkoning Lodewijk werd de reorganisatie van ons postwezen met kracht voortgezet. Na de inlijving van ons land door Napoleon werd ons postwezen geheel op Fransche leest geschoeid, aan het hoofd waarvan een algemeen postmeester kwam te staan, bijgestaan dooreen secretaris-generaal en twee district-inspecteurs. Na de vestiging van het Vereenigd Koninkrijk trad voor ons land een tijdperk van nagenoeg algeheelen stilstand in. Tot 1850 hield m:n zich bezig met de reorganisatie van het hoofdbestuur, waarna de postwet van 1850, ontwerp van minister van den Bosse, herzien in 1855, ons een stap nader heeft gebracht tót het uniform porto, dat reeds sedert 1840 in Engeland was toegepast. --- KUNST. Een millioen voor de vereeniging „Rembrandt” Voorwaardelijke gilt van f 50.000. SIR HENRY DETERDING TOT EERELID BENOEMD. De Vereeniging „Rembrandt” tot behoud en vermeerdering van kunstschatten in Nederland hield hare algemeene leden vei – gadering inde zaal van het Oudheidkundig Genootschap in het Rijksmuseum te Amsterdam. Bij den aanvang der vergadering herdacht de secretaris, de heer J. P. de Jósseiin de Jong, met weemoed en tevens vervuld van de grootste dankbaarheid, hetgeen door den op 23 November 1928 overleden voorzitter, den heer M. P. Voute voor de vereeniging is gedaan. Aan zijn stuwkracht en aan het initiatief door hem bij tal van gelegenheden genomen, is het te damcen dat de Vereeniging hare roeping, behouden en vermeerderen van bezit aan kunstschatten voor onze musea, inde laatste jaren heeft kunnen vervullen. Hierbij dacht spr. aan behoud van meesterwerken uit de collectie Steengracht aan de verwerving vaneen deel der Oldenburg-collectie en nog laatstelijk aan den tenwrkeer in ons land van het meesterstuk v. Metsu uit de collectie Huldschinsky, zoomede aan tal van andere kun tschatten, die dank zij ook zijne actie thans onze musea sieren. Na dit woord werd het jaarverslag en de balans voor 1928 goedgekeurd. De voorzitter, de heer E. Heldring, deed daarop eenigê mededeelingen over het plan van het Nationaal-Comité, dat zich onder eere voorzitterschap van den Minister van Onderwijs en onder voorzitterschap van den. heer mr. Ch. P. van Eeghen, heeft gevormd-Dit comité tracht de Vereeniging „Rembrandt’' te helpen aan een grooter stamka. Sitaal dan waarover het thans beschikt [et tegenwoordig stamkapitaal (volgens de balans ruim f 85.000.-) en Ook de contributie zijn onvoldoende voor de vereeniging om haar taak te vervuilen. Het plan van het Comité is nu binnen het verloop vaneen jaar een kapitaal vaneen jnülioen bijeen brengen. Weliswaar zal het plan met het fatale mihoen niet staan.of vallen, doch het Comité meent tocb, dat een half millioen ten minste bijeengebracht moet worden, wil het niet beneden zijn taak blijven. Een kunstminnaar heeft bereids f 50.000 toegezegd, wanneer het millioen bereikt wordt. Ingeval slechts een half millioen wordt bijeengebracht zal de schenkung van dezen kunstminnaar f25.000.- bedragen. De rente van het te verkrijgen stamkapitaal zal gebruikt worden voor de bestrijding van de kosten, verbonden aan de verwerving voor openbare musea, terwijl het kapitaal ook aangewend zal Worden voor financiering van aankoopen van groote kunstwerken. Namens het dagelijksch bestuur wekte de heer F.. Heldring het kunstminnend publiek in Nederland op het plan van het Nationaal Comité te steunen. Nadat de bestuursverkiezing was gehouden, waarbij de heer J. P. Krimeman tot secretaris werd gekozen, werd Sir Henri Deterding metalgemeene stem men tot eere-lid van de vereeniging „Rembrandt” benoemd. --- BANDOENGSCHE KUNSTKRING. jaarverslag over 1928. Uit het jaarverslag van den Bandoengschen Kunstkring over 1928 ontleenen wij het navolgende: Wegens vertrek trad de eere-voorzitter van den Kring, de heer B. Coops af; in diens pjaats trad als zoodanig op de Burgemeester van Bandoeng ir. J. 'Ë. Avon Wolzogen Kühr. Het jaar 1928 mag in alle opzichten voor den Kring zeer gunstig worden genoemd, zoowel door gestage toename vaar het ledenaantal als door de oplevende belangstelling voor de uitvoeringen. Vooral op tooneelgebied is hard gewerkt. Met vreugde wordt gewag ge \aakt van de nauwe samenwerking met den Bond van Kunstkringen welke een tournee van uitstekende Nederiandsche gzeischappen op touw zette, welke buitengewoon geslaagd is en veel voor de toekomst belooft. Met de muziek- en tóoneelvereeniging Braga zijn onderhandelingen gaande om deze vereeniging bij den Kring in te lijven. Onder auspiciën van den Kring werden een vijftal tentoonstellingen van Beeldende Kunst georganiseerd. Bijna alle geëxposeerde werken van den onlangs overleden kunstschilder Ensink Werden daarbij verkocht. Voor 1929 staan óok verschi lende tentoonstellingen op het program, waarbij getracht zal worden de hand te leggen op goede collecties van Nederlandsche en andere Europeesche kunstenaars. Op muzikaal gebied is heel wat gepresteerd. Het beroemde Dresdener Kwartet gaf te Bandoeng 3 concerten, telkens voor een vrijwel uitverkocht huis. De stafmuziek uit Batavia gaf een Chopin vond met mevr. Gustaßruijn-Kock als soliste. In het geheel Werden 12 concerten gegeven Waarbij o. a. optraden de pianisten Frans Wiemans cn Paul Sehxamm en de violiste Cecilia Hansen. Ook de Bandoengsebe Dilettanten Örkestvereeniging debuteerde in November tot tevredenheid van de aanwezigen. In 1929 kan worden gerekend op concerten van den violist Moguilewsky, de zangeres Vera Janacopulos en den cellist Hans Kindler. De langdurige malaise op tooneelgebied werd afgesloten door de komst van Jan Musch op 3 October. Sedert Maart toen „Een Boete”, voor het voetlicht kwam, had men er geen gezelschap meer gezien. „De Vrek” en „De heer en mevrouw Die en Die” hadden beide veel succes. In 1929 verwacht men „De Spooktrein”. ,J)e Man van Jacqueline,” „De Wijze Kater' e. a. Deze maand keert Musch wederom naar Holland terug. Plopelijk komt Cor Ruys in September weer naar Indië. Er Werden veel aansuitvoeringen gegeven. Ook van de kleine kunst viel volop te genieten. „Das Dreimiderlhaus” van Schubert onder leiding van Rudoif Frenzel was uistekend verzorgd. Tweemaal trad het Marionetten Theater van Ivo Puhonny in Bandoeng met succes op. Voorts werden een drietal films vertoond. Van de gehouden lezingen werd vooral die van dr. M. van Blankenstein, die over Nederlandsch Indië en de buitenwereld sprak zeer gewaardeerd. Als bijzondere prestatie mogen genoemd worden de Fète de Nuit en de Javaansche Kunstavond door dansers van het Solosche Hof. De finantieele resultaten zijn alleszins bevredigend. Het boekjaar sloot met een voordeelig saldo van f 8991.52. Een. s haduwzijde Was het overlijden van den aan den Kring met hart en ziel verkno hte administrateur G. J. Ensink. --- KUNST EN JOURNALISTIEK. Congres te Boedapest. Óp uitnoodiging van den Hongaarschen P. E. N.-club zal de internationale journalisten bond van de Latijnsche landen, waarbij kunstcritici en politieke journalisten van 23 landen zijn aangesloteh, dit jaar zijn congres te Boedapest houden, op dit congres zal ook dé vereeniging van Fransche schrijvers vertegenwoordigd zijn en v/el door Jules Romains, Eduard Bourdet en Pierre Noisier. --- WINTERPROGRAMMA DER ALLIANCE FRANCAISE. De algemeene vergadering van deAlliance Francaise in Nederland heeft voor het komende seizoen het navolgende programma vastgesteld. Lezingen: Qctober, Mauricè Paléologue oud-gezant van Frankrijk aan het Russische Hof, lid van de Académie Francaise; November, Edouard Driault, directeur van de Revue des études napoléöniennes over „Napoléon, le génie de I’ordre”; December Francais Baucher, conservator van het Musée Carnaval et, over „l’Histoire de Paris de la Renaissance a la fin de la Révolution” (met lichtbeelden); Januari: Edmond Faral met zang van Mlle Lumière: Les chansons des troubadours; Februari le Chauvine Chenésseau over „La cathédrale de Chartres” (met lichtbeelden);. Maart en April, Marie Gasquet en André Belléssórt met litteraire onderwerpen. Tooneel: In November een töurnée van Jacqu.es Copeau en zijn ge elschap. In December zal het Comité ’s-Gravenhage zijn 40-jarig bestaan vieren, waarvoor een speciaal programma wordt uitgewerkt, bevattend o.a. een rede van Léon Bérard, en een voorstelling van „le mariage dé Figaro” door de Comédie Francaise, die dan ook naar Amsterdam en Rotterdam zal gaan. --- † Wilhelm Stücklen. De tooneelschrijvèr Wilhelm Stücklen is 41 jaar oud overleden. Hij werd te Zürich geboren en. vestigde zich later te Kaltenirunn in Beieren. Zijn blijspel „Die Strasse nach Steinaych” werd vele malen met succes opgevoerd. --- DER WEIBSTEUFEL. Berliner Kanimerspiel Ensemble. Prineesse Schouwburg. Het vijf acten lange stuk van Carl Schönherr stelt wel zeer zware eischen aan de bezetting van drie personen, die elk voor zich hun deel bij te dragen heb» gen aan een staag toenemende spanning, een zich gaandeweg met electriciteit ladende atmosfeer. De onvermijdelijk volgende uitbarsting in het slotbedrijf kan slechts effect sorteeren, als de lijn van geleidelijk opvoeren tot de climax ons vanaf het begin voor oogen wordt gesteld. Indertijd heeft, vergissen we ons niet, Magda Jansens de vrouwenrol vertolkt met volkomen meesterschap en den ban weten aan te leggen, welke het publiek in ademlooze gespannenheid naar de ont-1 knooping leidde. De leden van het Berliner Kanimerspiel i Ensemble bleken niet geheel bij machte, de hier benoodigde sfeer te scheppen. De regie heeft getracht de dramatiek te vervangen dooreen realisme, dat onmiskenbaar afbreuk deed aan het geheel dr.or een gemis aan trillende emotie. Voornamelijk de vertolking der rol van den smokkelaar (Alfred Burger), was daarvan de oorzaak, maar evenmin was de vrouw (Gerrit Georgi) van voldoende kracht noch kon de grensjager (Georg Pfeffer! het peil bereiken, noodig om bet conflict aannemelijk, laat staan onafwijsbaar t( maken. Geen der drie tooneelfiguren had kans gezien zich in te leven. waarsoh;jnlijb als gevolg van onvoldoende voorbereiding Wat bijvoorbeeld te zeggen vaneen grensjager, die zijn geweer vergeet mee te nemen! (slót twede bedrijf.) Het geringe aantal bezoekers nam de zaak nogal van den gezelligen kaïit op en verkeerde blijkbaar allerminst onder den indruk van het tragische tooneelgebeuren, zooals ons dat hier werd voorgezet. Hetgeen pleit voor den kunstsmaak der aanwezigen. N. --- Tentoonstelling G. P. Adolfs en J. Derksen Staats. Zaterdag 1 Juni a.s. te 3 uur dos middags, zullen inde kleine zalen van de Kon. Kunstzaal Kleykamp twee tentoonstellingen geopend worden, n.l. een van schilderijen en teekeningen uit Ned.-Indië door G. P. Adblfs, en één van schilderijen door J. Derksen Staats. Beide tentoonstellingen blijven geopend tot en met 22 Juni. --- Faillissementen. Uitgesproken: J. A. Blokker, caféhouder. Ceintuurbaan 55, te Amsterdam; cnr. mej. mr. L. B. M. van Overeem, Amsterdam. W. L. Kwinkelenberg, vroeger wonende te Umuiden en aldaar handelende Onder den naain „Hotel Nummer Èén”, thans wonende te Amsterdam Hugo de Groötplein 12 (II); cur. alsböven. W. Mnldèr, metselaar en aannemer, Bussum; cur. alsböven. J. F. W. Henschel, Amsterdam, Plantage Middénlaan 32; cnr. mr. J. Thors. Amsterdam. J. J. B. van Schoonhoven, koopman in wijnen, Amsterdam, Albert Ouypstraat 211 (I); cur. alsböven. A. A. Stubbe, autoverhuurder, Amsterdam, Gerard Schaepstra-at 8; cur. alsboven. --- N.V. Flatgebouw „Arendsburg”. Inde voorlaatste algemeene vergadering van de N.V. Flatgebouw „Arende burg” werd inde direeteursvacature ontstaan door het aftreden van den heet A. G. H. van Sluys voorzien door de benoeming van den president-commiesaris den heer ir. P. H. Goedhart tot waarnemend directeur. 111 de daarop gevolgde algemeene vergadering van 23 dezer, werden goedgekeurd het jaarverslag 1928, de balans en de winst- en verliesrekening. Het dividend word vastgesteld óp 4 pot. betaalbaar direct ten kantore der N.V. Herkozen werd tot commissaris de heer ir. P. H. Goedhart, aftredend. --- Advertentie abonnementen * * worden dagelijks aangenomen --- FEUILLETON. LIEFDE, DE LEID STER Uit het Engelsch van CHARLES GARVICE. 3i De wanhoop in dezen uitroep trof Larry diep en hij boog zich naar voren, nam de slanke, gloeiende hand inde zijne en vroeg zacht: Wat is er dan gebeurd? Zij is het, zij! kreunde Philip. Zij is van me weggegaan. Ze is gevlucht op het laatste ocgenblik, op het laatste oogenhUk, juist vo >r ons huwelijk! Het was mijn schuld, ik heb haar ertce gedreven, ik was zelfzuchtig, maar mijn liefde had me zoo gemaakt. En ik kan haar niet loslaten, ik kan haar niet >pgeven. Ze zei dat ik haar niet moest volgen maar ik kan haar niet gehoorzamen, 'k zou gek geworden zijn. Daarom ben ik hier in Frankrijk, Larry. Hij was vreeselijk opgewonden en Larry nd op het punt om den dokter te roeper.. ' ü'i~> begreep wat hij van planwas en hield •> b j zijn ann terug. Hij richtte zich half n bed cp en keek hem niet een koortsigen 'hk aan, die meer zei dan alle smeekbeden ter wereld, zouden gekund hebben. Larry, ik heb geen tijd te verliezen, ik moet haar zoo gauw megelijk zien te vinden en ik zit hier vast als een gevangen dier. Neen, als een blok. Dat is mijn schuld, zei Lcjtv met oprechte spijt. Neen, niet jouw schuld, het is de vloek die op mij rust en het geluk van mij verwijderd houdt. Ik moet haar vinden, haar alles vertellen en haar smeeken om terug te komen. Larry, jij bent sterk en flink en ik ben zwak en hulpeloos, help mij, ga haar opzoeken en br ng haar bij mij terug. Hij viel terug op zijn kussen, ademloos en moe en Larry bevochtigde Philips lippen en voorhoofd, die brandden als vuur. Als ik helpen kan, zal ik U helpen, zei hij rustig. Maar waar kan ik die jongedame vinden? Hoe heet ze? Waar.moet ik haar zoeken. Ik zal haar natuurlijk bij U terugbrengen als ik kan. Philip die het bewustzijn bijna verloren had spande al zijn kracht in cm zich goed te kunnen houden. Hij epende de oogen en keek Larry smeekend aam. Wil je dat doen ? O, je bent nog dezelf. de als vroeger, zoo flink cn zoo hulpvaardig. Ik lig hier hulpeloos, wie weet voor hce lang Het is mijn been, Larry, mijn been dat toch al half verlamd was. Hij beet zich op de lippen cn kreunde. Schrijven helpt niets en over ziekte of zwakheid spreken gaat ook niet, dat zou niét goed zijn. Ze zou uit medelijden hier karnen cn ik wil geen medelijden.. Neen, zijn stem werd steeds zwakker, maar met b vt n mergel lelijke inspanning slaagde hij erin het bewus zijn niet te verliezen. Koe is haar naam? vroeg Larry vriéndelijk doch nadrukkelijk en waar.,.. Philip vroeg hem dichter bij te komen. Vraag naar grasin Roulemaire. Roulemaire is niet ver hier vandaan. Zeg haar niets van het ongeluk, in ’s hemelsnaam geen medelijden. Heb je geld nöodig? Je. hebt toch alles verloren? Daar in die d005.... Hij wees naar een geldtrommel op de tafel, maar Larry nam de hand en legde die zacht op dc deicens terug. Ik heb voldoende, zei hij eenvoudig. Dus Roulemaire en de gravin van Roulemaire. Hoe spel je dat. Best hij noteerde den naam ik zal haar hier brengen al zou ik haar moeten slepen, voegde hij er aan toe, want Philip’s zwakheid en angst wekten zijn medelijden op. Denk er nu maar niet meer over, mylord. Overeen paar dagen of uren misschien.. Philip had het niet meer gehoord, want nu had hij het bewustzijn verloren. Larry ging naar de deur, riep den dokter en Wachtte nog een paar minuten. Toen verzocht de dokter hem beleefd doch dringend, om heen te gaan. Larry ging terug naar „de Gouden Appel” een rechercheur volgde hem. Larry pakte zijn koffer, betaalde zijn rekening en vroeg de route naar Roulemaire. Toen hij buiten kwam sprak de politieman hem aan en verzocht hem beleefd even mee te gaan. naar het bureau als hij Rouaan wilde verlaten. Met gedwongen ongeduld vergezelde Larry den man en met eenige moeite kreeg hij verlof om te vertrekken. Zoo snel mogelijk ging hij naar het station, en vernam dat de trein die Roulemaire aandeed, overeen half uur vertrok. Het was een boemeltrein en hij had tijd genoeg om te piekeren over zijn groot ver* lies en het eigenaardig toeval oat hem en Belmayne samen had gebracht. En over de vreemde boodschap waarmee hij was belast. De trein reed langzaam cn Larry bewonderde het prachtige landschap. Inde buurt van het stationnetje Roulemaire werd het nog mooier en nog romantischer. Tegen den avond reed de trein een rotsspleet binnen die uitliep ineen dal waarvan de wanden met dennen en lorkenbooms» begroeid waren en de wacht hielden over de lachende weilanden en boomgaarden. Er liep een kabbelend stroompje door, als een zilver lint. Tegen het zwakke blauw van de lucht steeg de rook omhoog uiteen paar huisjes die inde vallei verspreid waren, Be avondnevel overwaasde de bootnen en kleurde de heuvels zacht rood en grijs. . En zelfs op Larry's verontrust gemoed had het schoone landschap een kalmeerenden invloed. Het plaatsje bezat slechts een hotelletje, een schilderachtig, rustiek gebouwtje, dat er helder en aanlokkelijk uitzag. Dc waardin kwam naar buiten om hem te ver welkomen, zooals dat in Frankrijk de gewoonte is. Ze zei dat ze blij was dat meneer kwam en dat het hotel en alles wat er bij hoorde tot zijn beschikking was. Wilde meneer haar de eer aandoen een verfrissching, te nemen? Terwijl hij uitrustte zouden zijn kamer en diner in orde Worden gemaakt. Larry dronk een glas uitstekenden wijn en vroeg den weg naar kasteel Roulemaire. Toenj ging hij op weg en na een poosje geloopen te hebben, kwam hij ineen vallei. Hij hoor d het geluid van paardenhoeven, het para liep langzaam en Larry’s scherpe ooren s den vast dat het dier kreupel liep. TensL; zag hij het dier bij een kromming van c. weg. Er zat een dame op, maar ze hield ho, I hoofd gebogen, zoodat Larry haar gezicht niet kon zien. Ze was vlakbij voor ze opkeek en hem opmerkte. O, monsieur, zei ze met een zucht van verlichting. – Mijn paard is mank geworden, leunt L misschien zoo vriendelijic zijn om even te. zien Wat er aan de hand is? Ik denk dat hij een hoef heeft verloren. Ik zal afstijgen. —• Zeker, zei Larry. Hij nam zijn hoed af en wilde een onderzoek gaan instellen. Maarde dame steeg niet af, integendeel, ze bleef rechtop zitten en koek hem aan. Ze werd bleek en rood en haar lange wimpers gingen zenuwachtig op en neer. Haar zwijgen en onbewegelijke houding deden hem verbaasd ópkijken. Zij lichtte d* hand op en streek het haar van haar voorhoofd en die kleine beweging en het op cn neer gaan van de wimpers, de trotsche lijn van haar lippen, brachten hem plotseling eên lang vergeten beeld inde herinnering. Lady Maiy, zei hij zacht. Ze werd heel bleek nu en moeilijk ademend ooog ze zich voorover en richtte haar oogen strak op zijn gezicht. Toen mompelde ze: Larry! HOOFDSTUK XIX. Het eerste oogenblik dacht Larry dat hij '.roomde en dat visioen een gevolg was .n den slag op zijn hoofd. Maar al spoedig 'greep hij dat ze daar in levende lijve oor hem stond en dat hij, als ze weer b gon te spreken, de stem zou hooren die hem , tl die jaren door had vervolgd. Zijn hart Sprong op van verbijsterde vreugde en hij kon : £cen woorden vinden. ; Dus je bent het werkelijk? vroeg ze tenslotte. (Wordt vervolgd). ---