ECONOMIE De Gouden Standaard in Amerika Pressie en Verlokkingen Frankrijk heeft zijn troeven meesterlijk gerangschikt EN SPEELT VA-BANQUE Uit verschillende berichten blijkt, dat de verhouding tusschen Frankrijk en Amerika weer meer gespannen begint te worden. Nd het bezoek van Laval aan Washington zijn de goud-onttsekkingen van de Banque de France opgehouden en kon New-York weer wat rustiger ademen. Intusschen zijnde controversen weer verscherpt, want nu de Amerikaansche senatoren niets van interventie inde Europeesche bisbilles willen weten, en weinig geneigdheid betoonen om de ex-geallieerden te ontlasten van de oorlogsschulden, die voor het grootste gedeelte naar de Overzijde van den Oceaan oversteken, begint Parijs zijn economische wapenen weer te scherpen om ze t.z.t. te kunnen benutten inden economischen wereld-oorlog. Amerika zou aan Engeland desnoods nog faciliteiten willen verleenen, nu het land met financieele moeilijkheden te kampen heeft, zijn Pond heeft zien deprecieeren en het hard met Britsch-Indië te stellen krijgt. Engeland moet in dollars betalen, hetgeen grootere Ponden-bedragen vergt. Frankrijk daarentegen is puissant rijk, kan zich volgens Jonathan nimmer op armoede beroepen, om zich van zijn oorlogssclulden te bevrijden, nu het zoo goed als zeker is, dat Duitschland niet meer betalen zal. Vandaar, dat op een felle oplaaiïng der Fransch —Amerikaansche controverse mag worden gerekend en dat Laval er niet voor zal terugdeinzen om op een gegeven moment de Fransche saldi in Amerika te repatrieeren. De goud-onttrekkingen voor Fransche rekening zijn dan ook weer begonnen, zij het voorloopig nog in bescheiden mate. Het is daarom logisch, dat Amerikaansche bladen het goud-vraagstuk weer onder de loupe gaan nemen en zich afvragen of er angst behoeft te bestaan voor een verlaten van den gouden standaard. Men realiseert zich natuurlijk duidelijk, dat de Amerikaansche goud-voorraad onvoldoende zou zijn om alle buitenlandsche saldi, op korten termijn in New-York belegd, terug te betalen net als eike bank in moeilijkheden zou komen, wanneer alle giro- en deposito-gelden zouden worden teruggenomen. Goud is een krachtig hulpmiddel om de internationale betalingsbelansen te vereffenen, niet om de wereldschuld te betalen. Nemende abnormale goud-onttrekkingen dus vormen aan, die de goud-dekking der in omloop zijnde biljetten in gevaar zou brengen en falen de gewone maatregelen, gelegen in het aandraaien van de disconto-schroef of het verleenen van credieten, welnu, dan blijft er geen ander alternatief over dan de gelijkluidende stap, die Engeland destijds genomen heeft. Toch vermeenen .de Amerikanen, dat zij niet spoedig, in . die richting, zullen worden geforceerd, gezien hun groote saldi in het buitenland belegd, welke dein Amerika zelf gehouden buitenlandsche rekeningen nivelleeren, terwijl de goud-voorraad er nog ruim voldoende is om aan belangrijke aanvragen te kunnen voldoen. Wanneer men bedenkt, dat inde maanden September en October 1931 gedurende zes weken, niet minder dan $ 725 millioen goud moest worden verscheept, dan kan men begrijpen, dat, nu het goud van andere zijden de Vereenigde Staten weer is binnengekomen, nog voldoende voorraad aanwezig is om nieuwe runs te weerstaan. Men heeft echter een bedenking en wel de binnenlandsche angstpsychose. Wanneer de Amerikanen zélf bevreesd beginnen te worden, dat de kans op het verlaten van het goud grooter is, dan wordt aangenomen, dan zou opnieuw een oppotten van goud kunnen ontstaan, zooals ook inde genoemde maanden van het vorige jaar is geconstateerd. Dc buitenlandsche zuigpomp De gezamenlijke zuigpomp van buitenlandsche crediteuren en binnenlandsche beangstigden zou de aanwezige goud-voorraad, welke nog steeds op 4.500 millioen dollars wordt geschat, vlug kunnen doen uitputten en lang voor dien tijd zou het Congres al de noodige maatregelen tot bescherming hebben genomen, die alsdan natuurlijk inde richting van het verlaten van den gouden standaard zullen loopen. Tot nu toe heeft men in Amerika zich wel beveiligd tegen mogelijke bank-faillissementen, begrijpelijk, wanneer men bedenkt, dat in 1931 meer dan 2.000 financieele instellingen zijn gefailleerd en dit aantal in 1932 bij gelijke omstandigheden nog hooger zal worden, maar men heeft zijn vertrouwen inde Regeering nog niet opgezegd. De oppotterij heeft dus grootendeels in Federal Reserve notes plaats gevonden en niet in goud. Verandert deze angst-mentaliteit, dan zou goud de plaats der biljetten kunnen innemen en dan zou het liedje spoedig uit zijn. Door deze mogelijkheid, komt het Amerikaansche optimisme direct naar voren. Wat geeft het verlaten van den gouden standaard eigenlijk? vraagt Wailstreet Magazine zich af. De wereld loopt daardoor niet op haar einde en de ondergang der naties is daardoor niet nabij. Van 1861 tot 1878 maakte Amerika een „goudstandaardlooze” periode mede en gedurende den Burger-oorlog viel de dollar tot circa dertig dollarcent in goud, een depreciatie dus van 70 %. Toch at elke Amerikaan zijn drie maaltijden per dag, vocht het den grootsten oorlog der negentiende eeuw na de Napoleontische oorlogen, terwijl het land zich vlug ontwikkelde en een nieuwe welvaarts-era inging. Gedurende den wereldoorlog bleef Amerika het goud getrouw, doch de meeste landen, waaronder Engeland en Frankrijk, hadden hem verlaten. Toch gingen die landen niet ten onder; in 1925 retourneerde John Buil tot het goud en in 1928 bracht Poincairé Frankrijk weder inde goudrij terug. Na deze vroolijke woorden, die echter bewijzen, dat Amerika ernstig met de mogelijkheid rekent, dat te eeniger tijd Jonathan zich bij Engeland en diens satellieten heeft aan te sluiten, wordt de vraag gesteld, of het bovendien niet voor de Vereenigde Staten wensehelijk is, er vrijwillig toe over te gaan, nu 26 Rijken het gele metaal hebben losgelaten en slechts Amerika, Italië, België, Holland, Frankrijk, Zwitserland en Duitschland als goud-aanhangers overblijven. Daarbij komen de algemeen bekende argumenten, die ook te onzent in ruimen kring de aandacht hebben getrokken. S(:agneering van den export-handel, verovering der markten door de niet-goudlanden, doordat hun kostprijs verlaagd is en doordat de loonen automatisch met de depreciatie van de munt zijn verminderd. Als bezwaren worden inflatie genoemd, die alsdan niet te weren zou zijn. Doch dan wijzen de Amerikanen, die zich al op het verlaten van het goud schijnen te hebben ingesteld op ’t feit, dat men in Engeland de prijzen niet heeft behoeven te verhoogen. dat de loonen eerder neiging hebben tot dalen en dat de Engelschman in zijn land heel weinig bemerkt van het feit, dat zijn munt met circa 25 %, ten opzichte van goud, is gedeprimeerd. Zijn importen uit den vreemde zou hij hooger moeten betalen, alhoewel het buitenland het grootste gedeelte van het ponden-verlies voor zijn rekening neemt, maar de leveranciers van de ruwe materialen, die Albion voor zijn veredelings-industrie noodig heeft, zijn ook voor het grootste gedeelte woonachtig in landen, die er geen gouden standaard meer op na houden. Engelsche verlokkingen Op deze wijze tracht Wailstreet Magazine de gemoederen gerust te stellen, indien Amerika onverhoopt tot dien stap mocht besluiten. Doch wanneer het blad verder redeneert, komt het tot de conclusie, dat wanneer men te kiezen had: goud-standaard of niet, den gouden standaard nog altijd de preferentie zou verdienen. Hoe men de situatie ook wendt of keert, de wereld heeft een houvast noodig en tot nu toe is het goud nog de beste houvast gebleken. Zonder dus een catastrophe te behoeven te verwachten, wanneer Amerika den anderen weg kiest, is het land beter uit mét dan zónder goud. Daarbij wordt op een belangrijk feit gewezen en het is interessant om daarvan kennis te nemen. Engeland tracht Amerika over te halen, het goud te verlaten. Londen doet dit, omdat het Amerika liever aan zijn kant heeft dan aan den kant van Frankrijk, op den duur zou een land met een sterk fluctueerend ruilmiddel niet kunnen behooren tot eender wereld-geldreservoirs en waar Londen steeds het „clearing-house” der naties is geweest, zou het deze functie geleidelijk aan New York hebben af te staan, tenminste, wanneer Londen niet tot het goud terugkeerde en New York er geen afstand van deed. De pogingen om Amerika in Engeland’s kielzog te krijgen is niets anders dan het trachten om de financieele wereld-hegemorie in Engeland te houden. Verzet New-York zich tegen deze Engelsche verlokkingen, dan zal New York meer en meerde taak van Londen in die richting overnemen. Nu is het typeerend, dat ook Frankrijk Amerika tracht te dwingen, van het goud afstand te doen. Ia aat geval zou Frankrijk het eenige goudland ter wereld blijven en waar de economisten gelooven, dat de wereld op den duur tot het goud zal terugkeeren en de afvallige landen toch nog altijd met een schuin oog naar hun goud-collega’s blijven kijken, zou Frankrijk toch de geld-hegemonie behouden, terwijl Parijs het financieele centrum bij uitnemendheid zou worden. Frankrijk heeft zijn troeven meesterlijk gerangschikt; het spel met zijn partners wordt verwoed gespeld en al schijnt het af en toe, dat Parijs aan de verliezende hand is, blijven zijn troefkaarten sterk genoeg om daarvan nog niet geheel en al zeker te zijn. Wij ontzeggen aan de Franschen geen moed; het vereischt heel wat zelfbeheersching, heel wat zedelijke kracht om va banque te durven spelen. Het is een bewijs van grooten moed, dat het zien durf; blijven verzetten tegen de Duitsche agressie, tegen de Engelsche politiek en daarbij nog de vijandschap van Amerika op zich durft nemen. Hoe laakbaar wijde Fransche houding ook vinden ten opzichte van de wereld-welvaart, waar Parijs ter wille van zijn sohrok-egoisme zich niet bekommert om het wel en wee der overige wereld, wij kunnen niet ontkennen, dat het spel op zichzelf buitengewoon belangwekkend is en dat de Fransche leiders zich daarin ongetwijfeld meesters toonen, De geschiedschrijver zal, wanneer de strijd geheel is beëindigd, een buitengewoon belangrijke periode hebben te onderzoeken, en de economische bespiegelingen welke daaruit zullen worden getrokken, zullen de leer der staathuishoudkunde ongetwijfeld verrijken met een schat van kennis, die zonder het experiment, waarmede dé groote naties zich momenteel bezighouden, grootendeels theoretisch zou zijn gebleven. --- IN HET JAAR 2001. Wat waren ze toen nog naief vriendelijk, dat staat zeker op een van die ouderwetsche machientjes die inde glazen kasten van ’t oudheidkundig museum staan. --- Van Heinde en Verre GEMODERNISEERDE RIKSJA’S Wie „China” zegt, denkt meteen aan de oorlogsberichten uit het Verre Oosten, ziet in zijn verbeelding de troepenbewegingen langs de spoorwegen, zooals de persfoto’s ons die voorstellen, legerkampen met puntige tenten, waartusschen de soldaten met hun platte petten of hun bonten oormutsen tot de tanden gewapend, rondloopen. Maar ver van de gevechtszone waar af en toe een bloedig treffen plaats heeft, gaat het gemoedelijke leven zijn gangetje en toont de Chinees zich begaan met de gewone kleinigheden van het dagelijksch bestaan, kleinigheden, die vaak een heel potsierlijk karakter dragen, vooral voor den vreemdeling. Daar heeft men. b.v. een geschil onder koelies, dat met de modemiseering van het verkeer inde Chineesche steden nauw verband houdt. Zelfs de riksja-koelie, het menschpaard der Chineezen, dat tot dusver steeds met zijn karretje zijn klanten op een draffie door de steden van het Hemelsche Rijk trok, begint moderne manieren aan te nemen. Te Hong Kong althans heeft hij er geen zin meer in, nog langer als hardlooper voor zijn meerbegunstigde medemenschen op te treden. Eender riksja-koelies kwam daar op den inval, tusschen de boomen van zijn wagentje een rijwiel vast te maken, waarna hij zijn klanten peddelend naar de plaats van bestemming vervoerde. Hij vond spoedig groote aftrek, want het vervoer ging veel sneller dan bij zijn concurrenten, die weliswaar zo<3 haAl renden als ze konden, doch het natuurlijk tegen het onvermoeibare stalen ros moesten afleggen. Toen vonden zij er iets anders op. De fietsende riksja-koelie beleedigde door zijn modemiseering den geest van zijn voorvaderen, verklaarden zij, en deze zouden zich ongetwijfeld op hun jongsten nakomeling wreken. Zij dreigden den moderneling met den dood, als hij niet onmiddellijk zijn duivelsch voortbrengsel zou uitspannen. Maar onze riksja-koelie lachte hen .hartelijk uit. Hij had, zoo betoogde hij, zich al lang met de geesten van zijn voorvaderen in verbinding gesteld en hun offers gebracht, teneinde hen verzoeningsgezind te stemmen, waarin hij volkomen was geslaagd, gezien het succes van zijn onderneming. Ten bewijze waarvan hij een heele handvol zilveren muntstukken uit zijn zakken opdiepte. De concurrentie stond paf en na lang beraad besloot nog een honderdtal andere riksja-koelies hun voertuigen te modemiseeren. Het voorbeeld heeft intusschen in verscheiden andere steden navolging gevonden, zoodat wellicht binnen afzienbaren tijd de hardloopende riksja-koelies tot het verleden zullen gaan behooren. --- EEN HUWELIJKSAANZOEK VAN ANNO 1712 Op den 9den Mei 1712 verscheen in het „Leipziger Intelligenzblaat” de volgende advertentie: „Vier nette, zeer mooie meisjes, achttien tot vier en twintig jaar oud, van goede opvoeding en wonende op het platteland, die ieder een som van 3000 gulden mee ten huwelijk brengen, wenschen ineen groote stad een goede verzorging te vinden. Zij durven te beweren goede huishoudsters te zijn. Doordien haar ouderlijk huis zoo ver afgelegen is, is de kans, dat zij een huwelijksaanzoek krijgen, niet groot. Zij letten meer op bekwaamheid en rechtschapenheid dan op vermogen. Om andere inlichtingen kan iedereen, die niet ouder is dan 40 jaar en geen lichaamsgebreken heeft, schrijven onder het motto „Zoek en gij zult vinden”. Brieven te zenden aan het uitgeversbureau van het Intelligenzblatt, Peterst-rasse 33. Dat geheimhouding in acht zal genomen worden, spreekt van zelf.” Op deze advertentie, welke één der oudste huwelijks-aanvragen is, kwamen meer dan twintig brieven. De geschiedenis vermeldt, helaas niet, of ze elkaar gekregen hebben. Al wat een mensch gedaan heeft, hetzij deugdzame dan wel zondige daden, niet één ervan is van weinig belang; zij alle dragen de een of andere soort vrucht. --- UIT DEN JNFLATIE-TIJD Zeg, is dat die kleermaker van )e> , Juist. Waarom? > Laten we gauw voorbijgaan. 1» D ■ nog 25 milliard schuldig. la --- DUBBELGANGERS . Een tijd geleden heeft een bekenti r (f sor zich eens uitgesproken omtrent schijnsel „dubbelgangers”. Zooals Wel $ t zijn dubbelgangers menschen. die z~,et't