RIJKEN EN ARMEN. Rijken en armen ontmoeten elkander, de Heer heeft hen allen gemaakt. Spreuken 22 : 2. Eene waarheid, die te vaak vergeten wordt. Het is niet bij toeval, dat er rijken en armen zijn. De Heer heeft hen allen gemaakt. De ongelijkheid, de verscheidenheid van talent of bezit, geeft juist den noodigen prikkel om van deze wereld eene oefenschool te maken, waarin allen hunne krachten kunnen nieten. Welk eene herinnerig voor den rijke, dat de Heer hem gemaakt heeft! Zijn geld, zijne bezittingen zijn door den Heer hem geleend, en hij heeft er rekenschap van te geven. Welk een troost voor den arme, dat de Heer hem gemaakt heeft! Hij behoeft dus niet te morren over zijn lot, want God, die hem gemaakt heeft, zal hem begeven noch verlaten. Inden rijkdom is evenmin het geluk gelegen als de ellende inde armoede. Wien veel gegeven is, van dien zal ook in dit opzicht veel geëischt worden. Hoe meer men bezit, hoe grooter onze verantwoordelijkheid. Niemand behoeft armoede te begeeren integendeel. Tracht door elk eerlijk middel uit bekrompen omstandigheden tot een beteren staat op te klimmen. Maar blijft gij ondanks uwe pogingen, arm welnu: de Heer heeft den arme gemaakt. Het onderscheid tusschen rijken en armen kan daarom op zichzelf nooit noodlottig zijn, daar de Heer beiden heeft gemaakt; maar door de zonde is dit onderscheid noodlottig geworden. Rijken en armen ontmoeten elkander. Maar hoe ? Indien beiden vergeten, dat de Heer allen gemaakt heeft, dan staan zij als vijandige machten tegenover elkander. Jezus heeft gezegd: „de armen hebt gij altijd met u,” maar men schijnt in onze dagen te moeten lezen : de armen hebt gij altijd tegen u. Ja, zij ontmoeten elkander; maarde rijke ziet inden arme, en de arme inden rijke veelal zijn natuurlijken vijand. Waardoor kunnen de stormen, die dreigen, bezworen worden? Door maatschappelijke verbeteringen, door het lenigen van nooden? Zeker; maar nooit duurzaam. Er is maar één middel, dat steeds bleek en blijken zal doeltreffend te zijn: dat is de liefde, de Christelijke liefde. Rijken en armen heeft de Heer gemaakt, ongewijfeld. Maar om u, rijken, gelegenheid te geven voor uwe arme broeders te doen, wat gij kunt doen, en om het verschil tusschen u beiden zoo weinig drukkend mogelijk te maken; en om u, armen, inden rijkeren broeder niet maar enkel een gelukskind, maar een gezegende te zien door dien Heer. die hem en u gemaakt heeft. De Heiland was een arme naar de wereld. Bedenkt het, rijken, en ziet in eiken arme Zijnen broeder. Bedenkt het, armen, en blijft als Hij, zachtmoedig en nederig van hart. In Hem zijt gij beiden één leden van het ééne groote gezin des Vaders, die inde Hemelen is. De sociale quaestie zal dan eerst hare oplossing vinden, als rijken en armen elkander ontmoeten aan den voet van het kruis, het teelten van Gods heilige liefde voor een verloren wereld. Daar staat een aanzienlijke Jozef van Arimathea naast een armen visscher van Bethsaïda, eene arme Maria van Nazareth naast eene aanzienlijke Johanna. En gelijk zij cßiar allen één zijn, blijven zij het eeuwig voor den troon des Lams. --- De Verkiezing te Breukelen. Daar er nog steeds, naar aanleiding van het gebeurde te Breukelen beweerd wordt, dat de Christelijk-Historischen niets anders zijn dan een fractie van de liberale partij, achten wij het nuttig nog eens in herinnering te brengen het onbetwistbare feit, dat te Breukelen de. Liberalen den heer Jhr. Huydecoper van Maarsseveen, als candidaat, hebben overgenomen van de Christelijk-Historischen en niet omgekeerd. Genoemde candidaat was eender onzen, en geen Liberaal. Onder de Liberalen zijn er zeker, die op ons standpunt staan en onze beginselen kunnen onderschrijven. Samenwerking tusschen Christelijk-Historischen en Liberalen is dus niet altijd onmogelijk en zeker minder onnatuurlijk dan samenwerking van Antirevolutionairen, Roomschen en Radicalen, maar niemand heeft daarom het recht ons het bestaan als eene zelfstandige partij te betwisten. --- Uit de Pers. Onderzoek naar zeerampen. Naar aanleiding van het vergaan van de Utrecht bespreekt het tijdschrift De Zee in zijn nummer van Mei de wenschelijkheid van een officieel onderzoek naar toedracht en oorzaken van elke zeeramp, zooals dit gewoonlijk in Engeland geschiedt. „Het lichaam, waaraan zulk een onderzoek werd opgedragen, zegt het tijdschrift, zou zich niet op het standpunt van den strafrechter moeten plaatsen. De Raad van Tucht, aan wien wordt opgedragen een onderzoek in te stellen naar het gedrag van bepaalde personen, is reeds om zijn titel niet het aangewezen lichaam. Het onderzoek moet er niet in de eerste plaats op ingericht zijn, aan den dag te brengen wie de schuld heeft, maar welke omstandigheden van technischen aard de ramp hebben veroorzaakt of kunnen veroorzaken. Blijkt inden loop van het onderzoek, dat er bij iemand grove schuld bestaat, dan kan natuurlijk de strafrechter of de Baad van Tucht inde zaak gemoeid worden, doch dit zouden we alleen van veel belang achten in het hoogst zeldzame geval, dat er sprake is van boos opzet. In alle andere gevallen mag men wel aannemen dat het bewustzijn, de ramp te hebben veroorzaakt, een zwaardere straf is, dan de rechter ooit voor nalatigheid, onkunde, roekeloosheid, enz. zal kunnen opleggen.” Het nut dat de redactie van De Zee zich van het onderzoek voorstelt is : „Inde eerste plaats de leering, die getrokken zal worden uit de openbaar gemaakte uitkomsten ; verscheiden punten, waaraan tot dusverre te weinig of niet gedacht werd, zullen onder de aandacht van het publiek worden gebracht, men zal het nut er van leeren inzien en er voortaan beter op letten ; de ramp, die den één treft, zal een waarschuwend voorbeeld zijn voor den ander. Ook assuradeuren kunnen uit de uitspraken veel leeren, wat voor hun vak van belang is. „Daar verder ieder reeder weet, dat hem elk oogenblik het geval kan overkomen een schip te verliezen, zal het vooruitzicht van het onderzoek hem een prikkel zijn, niet alleen om zelf te doen wat in zijn vermogen is ter bevordering van de veiligheid wij nemen aan dat dit in den regel toch reeds geschiedt maar om bovendien te zorgen, dat dit door de meest bevoegde personen gedaan en gecontroleerd wordt. Hierdoor weet hij, dat het niet alleen met goeden wil, maar ook met kennis van zaken geschiedt, wat zeker aan de veiligheid ten goede komt. Hij is dan in staat,in geval vaneen ramp, voor de commissie van onderzoek boven allen twijfel verheven bewijzen te leveren, dat hij niets heeft nagelaten, wat strekken kon om ongelukken te voorkomen. „Als slotsom van hare beschouwingen meent De Zee, dat een officieel onderzoek naar alle zeerampen en het openbaar maken van de uitkomsten in het belang zal zijn van de Nederlandsche scheepvaart en dat liet gewenscht moet worden door alle partijen, met uitzondering alleen van de weinigen, die de veiligheid achter stellen bij andere belangen”. --- BUITENLAND. De Oorlog in het Oosten. Het is aan geen twijfel meer onderhevig of de Turken hebben bij Pharsalos wederom eene groote overwinning behaald, een voordeel, dat zij zich natuurlijk bij het vaststellen der vredes-bepalingen zullen doen betalen. De bijzonderheden omtrent den veldslag zijn allerafgrijselijkst. De Griaksche troepen, die onder bevel stonden van den kroonprins en prins Nicolaas, waren 20.000 man sterk. Van Turksche zijde werd aan den slag door drie divisies deelgenomen. De Grieksche stellingen bevonden zich op de heuvels, die de vlakte van Pharsalos ten Noorden omsluiten. Kalm trokken de Turken tegen hot moorddadige kanonvuur in. Zij vielen bij dozijnen, maar niets kon hen terughouden. Toen de Grieken zagen, dat de stroom der vijanden niet te weerstaan was. verlieten zij de bergtoppen en daalden inde vlakte neer. Daar richtten de Turksche kanonnen een ware slachting onder hen aan. De meerheid der Grieken trok toen in wanorde terug. Eene compagnie voetvolk hield dapper stand, maar ook zij moest eindelijk voor de overmacht wijken, nadat het vuur der Turken heele bressen had geschoten inden menschenmuur. De eenige passage over de Enipeüs werd door de Grieken met de ki’acht der wanhoop verdedigd, maarde Turksche bommen richtten verschrikkelijke verwoestingen onder hen aan. Geruimen tijd hield het geweer vuur der Grieken de vijanden tegen, die naar het dorp Wazili oprukten, maar hoe groote verliezen de Turken ook leden, zij aarzelden geen oogenblik en rustten niet, voordat zij het dorp bereikt hadden. Toen de Turken bij het aanbreken van den dag Pharsalos binnenrukten, vonden zij de stad door de Grieken verlaten. Zij sloegen er aanstonds hun hoofdkwartier op en bezetten nog tachtig dorpen. Den volgenden morgen – Vrijdag werd de strijd bij Velestino hervat. Na een woedend en moorddadig gevecht trokken de Grieken terug, achtervolgd dooi, de Turken. Deze .betrouwbare, bern-bte1' O rluide . lijk zien, dat de Grieken geweldig klop hebben gekregen. Als het nog noodig ware, zou uit de laatste dagen alweer de conclusie worden getrokken, dat het Turksche leger allervoortreffelijkst is uitgerust en wordt aangevoerd en dat de Grieksche prinsen, van hoeveel geestdrift en vaderlandsliefde wellicht ook vervuld, inden krijg niet opgewassen zijn tegen de generaals van den Sultan. Wordt de strijd voortgezet, dan kan het wel niet anders of nog meerdere verliezen zullen de Grieken treffen. De superioriteit van het Turksche leger is te duidelijk gebleken en bovendien hebben de Turken, zoo ver doorgedrongen op vijandelijk gebied, de overtuiging van onoverwinbaar te zijn, een overwicht op hunne vijanden, dat nog vergroot wordt door de moedeloosheid, die de Grieken na zulke zware nederlagen wel moet bevangen. Hoog tijd wij herhalen het hoog tijd wordt het dan ook, dat Europa uit zijn zittende houding opstaat en de hand uitstrekt, waarmede het nu zijne oogen schijnt te bedekken. Want anders dan door blindheid kan men de onverschilligheid niet verklaren, die het nog altijd aan den dag legt. Het is belachelijk, als men leest wat de Engelsche minister van buitenlandsche zaken gisteren in het Lagerhuis beweerde. De afgevaardigde Robson had voorgesteld het traktement van den minister te verlagen als een protest tegen diens houding in zake den oorlog in het Oosten. Deze motie van wantrouwen werd verworpen en de minister verdedigde zijne staatkunde door te zeggen, dat zijne bedoelingen goed waren, doch dat overmoedige raadgevingen van anderen de regeering belette te doen wat zij wel zou willen doen. De Engelsclie invloed, voor de verzoening, de gematigdheid, den vrede, is, zeide spr., inde laatste weken niet veranderd. De mogendheden zijn bereid tusschenbeide te komen, als Griekenland haar bemiddeling maar wil aanvaarden. Praatjes voor de vaak lijken ons deze woorden. Ais Griekenland de bemiddeling der mogendheden niet wil inroepen, dan moeten de mogendheden hare bemiddeling toch verleenen. Zij worden niet moede bij elke gelegenheid te herhalen, dat zij den vrede willen. Laten zij dat dan toonen. Hard „vrede!” roepen en ondertusschen duizenden van jongelingen op het slagveld te zien vallen zonder één vinger uitte steken, dat is huichelarij. De oorlog tusschen Griekenland en Turkije is een misdaad en wie een misdaad toelaat, terwijl hij bij machte is haar te verhinderen, die is medeplichtig. Hoe lang zullen de mogendheden zich deze smet nog laten aan wrijven? --- FRANKRIJK. De ramp te Parijs, waarvan de Fransche bladen nog steeds voortgaan de ontzettendste bijzonderheden mede te deelen, heeft, behalve de hertogin van Alenpon, nog een slachtoffer van koninklijken bloede geëischt. Het is de hertog van Aumale, die wel niet den dood vond inde vuurzee, waarzoovelen in verteerden, op het oogenblik dat zij waren saamgekomen om weldadigheid te betrachten, maar die, toen liij het vreeselijk uiteinde zijner nicht vernam, door die tijding zoo geschokt werd, dat zijn hart er door tot stilstand werd gebracht. De hertog bevond zich op zijn landgoed Zucco op Sicilië, waar hij sedert eenigen tijd vertoefde. Toen hij Donderdagavond de rampzalige tijding vernam, stortte hij als verlamd neer om niet weer op te staan. Henri van Orleans, hertog van Aumale, die den leeftijd van 75 jaar heeft bereikt, was de vierde zoon van koning Louis Philippe. Toen de Juli-revolutie uitbrak, moest de hertog, die zich bij de verovering van Algerië in 1843 grooten wapenroem had verworven, zijn vader in ballingschap volgen. Later, in het vaderland teruggekeerd en aldaar tot aanzienlijke posten geroepen, ware hij bijna uitgeroepen tot President der Republiek, maar het wantrouwen tegen de Orleansen dreef hem andermaal (in 1886) in ballingschap en eerst in 1889 mocht hij in Frankrijk terugkeeren. De hertog heeft zich op letterkundig en geschiedkundig gebied groote verdiensten verworven en op het altaar der weldadigheid heeft hij menig offer geplengd. De wetenschap lo- erigvimiue van zijn-om zijne kunsweiiaiten bekend kasteel Chantilly. --- BINNENLAND. Tot attaché bij het Belgische gezantschap aan ons Hof is benoemd de heer Le Jeune, zoon van den Belgischen oud-minister van justitie. Hij is te ’s Gravenhage aangekomen. Te ’s Gravenhage zijn aangekomen: the hon. R. D. Norton, voormalig secretaris der Engelsche legatie te Parijs; en de heer Van Wickevoort Crommelin, consul der Nederlanden te Zurich. Z.E. de minister van marine jhr. H. M. van der Wijck vertrok gisterenmorgen naar Essen tot het bezoeken van de fabriek van de firma Krupp aldaar. De minister van marine brengt ter kennis van belanghebbenden, dat dit jaar zeven studenten inde geneeskundige aan eene der Nederlandsche universiteiten kunnen worden aangenomen, om voor rekening van het departement van marine te worden opgeleid tot officier van gezondheid 2de kl. bij de zeemacht, onder genot vaneen subside van ƒ 5600, overeenkemstig ne bepalingen van het reglemeet, vastgesteld bij Kon. besluit van 6 Mei 1886 no 41 en laatstelijk gewijzigd bij Kon. qesluit van 8 Mei 1895 no 21. Belanghebbenden kunnen zich, onder overlegging der stukken bedoeld in gemeld reglement, bij gezegeld request wenden tot den Minister voornoemd. Het reglement voor de opleiding is kosteloos verkrijgbaar bij het departement van marine. De rijkscommissie tot het examineeren van machinisten aan boord van koopvaardijschepen heeft in hare te Amsterdam gehouden zitting uitgereikt: het diploma C aan de heeren M. P. C. Petrie en P. Hartkamp; het diploma B aan de heeren C. R. van Kooten, G. A. Winkel, J. Breeman, L. P. C. Hendriks, J. A. Karreman, J. van der Snoek, H. van Doggenaar en J. den Hollander; het diploma A aan de heeren J. Baden, F. H. Bonk, R. H. van Rosevelt, G. Bijl en H. Folmer. 16 candidaten hadden zich aangemeld. Het eerstvolgend examen zal aanvangen op 22 Juni te Rotterdam. Tot wethouder te Sliedrecht is benoemd de heer P. Volker Az. De Natiouale Christen Geheelonthouders-Vereeniging hield Donderdag onder voorzitterschap van ds. A. van Geest van ’s-Gravezande hare derde provinciale Vergadering voor Zuidholland, in het onthoudersgebouw aan de Veerkade te ’s-Gravenhage. De bijeenkomst, welke behalve door vele dames-leden van de Haagsche afdeel ing, werd bijgewoond door 17 afgevaardigden 'van 9 afdeelingen in deze provincie werd met gezang en gebed geopend, waarna de voorzitter de aanwezigen wees op eenige verblijdende teekenen die opwekken tot het volhouden van den eenmaal aangehouden strijd, ook al moge ’t leger der geheel-onthouders nog gering in aantal zijn. Met blijdschap deelde spreker o. a. mede dat met het oog op de aanstaande Tweede Kamer verkiezingen in onderscheidene plaat • sen voorstanders van de christen-geheelonthouding candidaat zijn gesteld. Hij hoopte dat deze candidaten flink zouden worden gesteund, opdat in ’slands raadzaal in ’t vervolg ook de stem der geheel-onthouders zou worden gehoord. Uit de openingsrede bleek onder meer dat in Zuid-Holland 16 afdeelingen bestaan. Tot lid van het provinciaal comité werd gekozen de heer Bosman van Schiedam. Als comitélid werd herkozen ds. M. Beversluis van Barendrecht. Besloten werd inde maand Juli of Augustus a.s. op het terrein de Naald te Rijswijk een onthoudersdag te houden. Als plaats voor de volgende provinciale bijeenkomst werd Delft aangewezen. _ Inde gisteren te Utrecht gehouden Raadszitting werd na breedvoerige discussien nw■1 22 tegèn 10 stemmen aangenomen het voorstel der commissie in zake de oprichting van een abattoir. Hoewel het plan zooals het door de commissie is voorgesteld en dooiden directeur van gemeentewerken uitgewerkt, in zijn geheel nog niet is aangenomen, is nu toch zeker dat tot de oprichting zal worden overgegaan alsmede tot aankoop van een terrein ruim 2l/2 H. A. groot, liggende tusschen den Amsterdamschen straatweg en Lauwerecht voor ƒ 25.000. De uitvoering van het geheele plan is begroot op ongeveer 560,000. Bij het dagelijksch bestuur van Utrecht is ingekomen een aanvraag van den directenr der Stichtsche Tramwegmaatschappij om op hare wagens als beweegkracht te mogen gebruiken petroleummotors. Inde gisteren gehouden zitting van den Goudschen gemeenteraad kwamen o. a. in twee adressen van den kerkeraad der Ned. Herv. gemeente, waarvan het eene inhield de mededeeling, dat hij zich gewend had tot B. en W. om zijn leedwezen uitte spreken over het feit dat aan het Théatre Wallenda vergunning was verleend inde lijdensweken voorstellingen te geven en om er op aan te dringen zulk een aanstoot in ’t vervolg te voorkomen, en het andere het verzoek bevatte om nog eenmaal de quaestie van sluiting der kermis gedurende den Zondag ernstig onder de oogen te zien en een besluit te nemen dat in overeenstemming is met eerbied voor de eischen èn van de gezondheidsleer èn van de burgerlijke wet èn van het Christelijk geweten. Beide adressen werden zonder eenig debat op voorstel van den voorzitter voor kennisgeving aangenomen. --- FEUILLETON. Aan den Tower ontkomen. Uit het Engelsch <>) VAN EMMA MARSHALL. David Llewellyn, was, zooals hij gezegd had, niet gewoon aan het gevoel eener groote stad. Shrewsbury was zijn metropolis geweest, maar het grootste gedeelte van zijn leven had hij doorgebracht onder de schaduw der heuvelen, die den omtrelc van Church Stetton, tot eender fraaiste gedeelten van Engeland maken. Hij liep langzaam voort naar het einde der brug, in zuidelijke richting. De winkels met al hun uitgestalde waren trokken hem aan; en verscheidene glimlachende winkeliersters noodigden hem uit, haar verschillende koopwaren, die zij voor weinig geld aanboden, eens wat dichterbij te bezichtigen. „Koop eens wat, mijnheer koop eens wat!” De spreekster was een gezette vrouw van middelbaren leeftijd, en zij deed, alsof zij David’s eerste weigering en ontkennend hoofdknikken niet opmerkte. „Kom binnen, mijnheer, kom binnen! Ik heb een prachtige sorteering linten. Ik wed, dat gij wel de een of andere schoone dame kent, die er zich gaarne mee tooien zal. Lieve deugd”, zeide zij, „wij moesten allen onze beste en vroolijkste kleeren aandoen, want de koning zit veilig op den troon, en is zonder veel beweging door de paapsche Jacobijnen erkend, ’t Is allemaal goed en wel voor zulke knorrige, oude menschen als Michaël Paston ginds, om iederen man, vrouw en kind voor „dwaas” uitte maken, die niet met zijn oogen ziet. Maar, goddank, het Engelsche volk is te verstandig om het te wagen, weder een koning Jacobus op den troon te plaatsen, die zou trachten het over te leveren inde klauwen van den Paus. Wat! Wilt u geen lint koopen, mijnheer? Zulk een knap jongmensch, als u zijt, heeft toch stellig wel een meisje!” David verlangde weg te komen, maar hij was verlegen en weinig gewend aan de grappen, die juffrouw Chenery gewoonlijk ten beste gaf aan jongelui van zijn leeftijd, en die meestal inden smaak vielen. Toch wilde hij niet onbeleefd zijn, en hij eindigde met een zilverstuk te ruilen tegen een eind kersrood lint, dat hij wegbergde in den grooten zak van zijn mantel, zich afvragend, wat hij met dien inkoop moest aanvangen. Hij keerde zich juist om, ten einde den winkel te verlaten, toen Andrea kwam aangeloopen, met wangen als rozen, en met schitterende oogen. „Moeder!” toen David ziende, bleef zij eensklaps staan. „Hoe maakt u het vandaag na uw onderdompeling, mijnheer?” zeide zij, met een buiging. „Ik hoop, dat u er geen kwade gevolgen van ondervonden hebt. Deze heer, moeder, is dezelfde, die gisteren met zijn boot tegen de brug aanroeide, en Christine haalde hem op en wondde vreeselijk haar vingers. Ik hielp ook, maar werd niet bedankt. Barnby en oude Nancy hielpen ook een handje bij uw redding, mijnheer.” „Ik weet het, en ik ben hun dankbaar. Wat u betreft, juffrouw Andrea, ik had geen tijd u te bedanken, want toen ik goed wist, waar ik was, waart u verdwenen. Sta mij nu toe, u het lint te overhandigen, dat ik zoo juist heb gekocht, en dan groet ik u. Ik ben een vreemdeling in Londen, en weet ternauwernood hoe mij een weg te banen tusschen de menigte, maar ik zou u zeer verplicht zijn, indien u mij kondt zeggen, hoe ik moet gaan om het huis te. bereiken vaneen zekeren Robert Mills, die vlak bij den Tower woont op de Tower Place.” „Robert Mills degene, die zaken doet op de werf? Wel, hij is mijn neef. Hoe kent gij hem?” riep juffrouw Chenery verbaasd uit. „Zijn vrouw is familie van mijn moeder; ik heb haar nooit gezien, en het is best mogelijk, dat zij mij niet als neef wil erkennen.” „O neen, weest u daar niet bang voor, als er ooit een goede vrouw was, dan is het Anne Mills. Zij zal u welkom heeten, want zij heeft een kamer open om te verhuren.” „O! is dit geen buitengewoon geval■!” zeide Andrea. „Ik zou in mijn handen kunnen klappen van pleizier. Ik vind het zoo heerlijk als er eens iets bijzonders gebeurt. IJ treft het, want nicht Mills geeft Vrijdagjuist een feest ter eere van haar zoon Harry, die vaneen verre reis is thuisgekomen. Én wij zijn genoodigd, en Christine Paston ook, dat kan dus een gezellig' avondje worden, denkt u niet? We zullen Christine eens uit haar plooi zien te krijgen en haar laten dansen. Houdt u van dansen, mijnheer Llewellyn ?” David schudde zijn hoofd. „Ik heb nooit een pas gedanst in mijn leven, juffrouw Andrea.” „Dan zal ik u een lesje geven, rechtervoet eerst, linkervoet bijhalen, en •—” „Kind, kind draaf niet zoo door, mijnheer Llewellyn zal niet weten, wat hij van u denken moet. En wat nu de manier betreft om den Tower te bereiken, een boot is het gemakkelijkst.” „Neen, neen, moeder. Dan valt hij weder in het water. En dan zijn wij niet bij de hand om hem te redden.” „Zwijg, Andrea, zeg ik.” Toen legde juffrouw Chenery aan David uit, hoe er geen honderd meter voorbij de brug, een aanlegplaats van bootjes was, waar hij voor een kleinigheid iemand kon huren, die hem veilig naar de landingsplaats bij den Tower zou brengen. Dan behoefde hij slechts te vragen naar baas Mills van Tower Place en iedereen zou hem het huis wijzen. „En,” ging zij voort, „u moet Anna Mills vertellen, dat u mij gezien heeft, en dat zij u het beste wat zij heeft, moet voorzetten, en dat wij Vrijdag precies om zes uur bij haar zullen zijn, en dat wij hopen op een vroolijken, gezelligen avond.” Na deze onverwachte ontmoeting ging David zijns weegs met een lichter hart, de vriendelijkheid van juffrouw Chenery had hem goed gedaan. Sedert hij zijn geboorteplaats had verlaten, had hij een gevoel van eenzaamheid en verlatenheid gehad, dat er in deze drukke stad niet beter op was geworden. Maar nu had hij kennis gemaakt met de Chenery’s, en ook was het niet ónmogelijk, dat hij door het omkantelen van zijn boot op den vorigen middag, zich nieuwe vrienden gemaakt had. Want Christine’s gelaat, zooals zij zich over hem heenboog, terwijl hij in het water lag, verliet hem geen oogenblik. Andrea’s fraaie blozende gelaatskleur, haar vroolijk lachen, haar opgewekte manieren, verdwenen spoedig uit David’s herinnering, maar het beeld van Christine bleef. Hij wenschte, dat hij op een andere wijze van haar gescheiden was. Hij zou gaarne willen, dat hij iets anders tot besluit gezegd had. Ja, hij was ontevreden over alles, wat hij gezegd, en wat hij niet gezegd had, terwijl hij in Christine’s gezelschap was. „Ik wed, dat zij aan mij denkt als een lafaard, roepende als ik deed om hulp en een touw, maar een plotselinge onderdompeling in bruischend water, was genoeg om mij mijn tegenwoordigheid van geest te doen verliezen, ongewoon als ik ben aan het verkeer op de rivier. Maar ik zou het alles weder willen doormaken, indien ik daardoor haar goede meening terug kon winnen want die heb ik verloren. Mijn beginselen veranderen! Ja, dat is het, wat zij zeide. Neen, nooit! Zelfs niet om bij haar inde gunst te komen! Nooit! Ik zal mijn best doen vrede met haar te sluiten ten huize van Robert _ Mills, als ik daar ooit kom, en verder zal ik alles overlaten aan de Voorzienigheid, die onze paden bestiert.” (WonU vervolgd.) ---