Inspecteur Wesley’s Proef. Toen Humphrey Jones Chicago binnen trad, kon hij niet Weten, dat het zijn onder gang zou beteekenen. Integendeel, zijn be doeling was, daar een nieuwen werkkring te vinden bij één der benden, die de poli tie handenvol werk bezorgden. Zijn vorig baantje had h;j eraan gege ven, weliswaar vrijwillig, dooh die vrije wil was voortgesproten uiteen oneenig heid, welke hij met zijn chef, Bill Hider, had gekregen voor wien hij zich uit de voe ten had weten te maken. Het was gekomen bij dc verdeeling van het geld, dat Hider’s bende uiteen bank had weten te lichten, ergens buiten C.hica go. Jones had aangedrongen op een groo ter aandeel, dan Hider hem had toege dacht, en wei op zoo’n wijze, dat de laatste besloot hem niets te geven. Daardoor wist Jones, dat hij zich het misnoegen van Hi der op den hals had gehaald, en daar hij. wist wat dat beteekende, was hij een ande re richting ingeslagen, dan die Hider voor zijn bende had bepaald. Natuurlijk was de kwestie nog lang niet afgedaan, maar eerst wilde Jones zich nieuwe strijdkrach ten, inden vorm van geld, en, als het kon, van macht, al was het dan ook slechts on der „de jongens”, verschaffen. Daarvoor had hij Ghicago uitgekozen . Terwijl hij voortslenterde langs de don. kere, verlaten straten, waarbij hij een bijzondere voorkeur scheen te hebben voor de beschuttende schaduwen langs de hui zen, vermoedde hij niet, dat één van de twee voorbijgangers, die hem in het ver loop vaneen kwartier passeerden, iemand was, wiens taak bestond in het opsporen en aanhouden van misdadigers. Hij wist niet, dat deze man, agent Tatcher, hem herkende, want hij voelde zich na de lan ge jaren van afwezigheid bijna als een on schuldige vreemdeling inde groote stad, die Chiicago heet. Jon es’ gedachten waren op dat oogenblik met zijn eigen aangelegenheden bezig. Hoe wel er een hevig verlangen in hem brand de, Hider den een of anderen dag te over troeven, kon hij zich niet onttrekken aan het gevoel van bewondering, dat hij, niet tegenstaande het gebeurde, voor zijn vroe geren chef had. Zeker, de politie vermoed de, dat de bankroof onder Hider's leiding was gepleegd, doch niemand, zelfs diens on dergeschikten niet, zouden kunnen bewij zen, dat Hider er de drijfveer toe was ge weest. Zij wisten zelfs niet, wie hun lei der was geweest. Niemand kende hem, be halve één. Jones streelde zich met de we tenschap dat hij die eene was, doch hij wachtte er zich voor, van die wetenschap tegenover de politie gebruik te maken. Hij kon niet weten, dat de politie te Chi cago, in het bijzonder inspecteur Wesley vermoedde, wat Jones met zekerheid wist. Ook was aan Wesley het feit van Jones’ oneenigheid met diens ohef niet onbekend, doch wie die chef was, kon zelfs inspec teur Wesley niet met zekerheid zeggen. Den volgenden dag gebeurde het, dat Humphrey Jones voorzichtig zijn pas in hield, toen hij, bijna op den hoek vaneen straat gekomen, voetstappen inde andere straat hoorde naderen. Het was een stille buitenwijk en bovendien was het al aardig op weg, weer ochtend te worden. Instinct matig drukte hij zich inden hoek vaneen portaal, juist op het oogenblik, dat hij iemand zich speurend om den hoek van de straat zag buigen. Even later hoorde hij liet naderen van voetstappen en zag hij boe een man hem voorbijliep, die zich blijkbaar geheel onbewust was van Jones’ tegenwoordigheid. Het feit op zichzelf had niets bijzonders voor Jones, doch dat hij een oogenblik ver stijfd van verbazing bleef staan, kwam, doordat de man, die hem voorbij was geloo pen, gekleed ineen licht tweed-costuum, het gezicht nagenoeg verborgen door de. schaduw vaneen diep over de oogen ge trokken, geruite pet met het rechterbeen iels mank scheen te loopen. Hoewel hij Hider slechts eenmaal in zijn leven had gezien, herinnerde Jones zich levendig, dat Hider ook met het rech terbeen trok4 Even dacht Jones na. Er was geen twij fel mogeiijk. Het was Hider, die hem naar Chicago had weten te volgen, bang als hij was, dat Jones hem zou verraden. Vlug bukte hij en bijna, nog vlugger had hij zijn schoenen uitgetrokken, welke hij stijf om zijn linkerarm bond. lets later gleed hij zonder geluid te maken langs de huizen achter den man aan, op wien hij zich zou wreken. Wanneer Hider van het tooneel zou verdwenen zijn, voelde Jones zich sterk genoeg, om diens leiding ever te nemen. Op vijf-en-twintig meter afstand van den man gekomen, bemerkte Jones, dat deze zijn sigaret liet vallen, en er even naar omkeek, zonder zijn gang te vermin deren.... nog tien meter scheidden hem van den man... nog vijf... nog twee... Toen sprong hij, dodh op hetzelfde oogenblik ontving hij een geweldigen slag in het ge laat, die hem het verdere denken belette. Jones kwam bij ineen vertrek, dat hij onmiddellijk herkende als een gevange niscel. Op het oogenblik, dat hij zijn herin neringen eenigszins had gerangschikt, ging de deur open en trad een bewaker binnen, die hem verzocht, mede te gaan. Duizelig voelde hij aan zijn voorhoofd, waaromheen hij een stevig verband be merkte. Zonder hem een oogenblik los t» laten, bracht zijn bewaker hem ineen ver trek, waar hij een oogenblik knipoogend tegen het heldere licht bleef staan. Zoo, Humphrey Jones! . klonk 'het hem tegen. Je wordt verdacht van aanran ding hè? Doch wacht eens, je bent nog vreemd hier, of eigenlijk niet heelemaal ook. Enfin, mijn naam is Wesley, inspec teur Wesley, als je dat interesseert. Jones, ' waarom was je zoo stom, het den tweeden dag dat je hier bent, al te verbruien? Non? Ja, kijk eerst maar eens rond. Mooie tralies daar voor de ruiten hè? Kom je niet door h00r!.... Nou, waarom deed je dat? Wie heeft een klacht tegen me inge diend? vroeg Jones. Hij was van plan zijn laatste troef uitte spelen.... Jones, dat zal ik je nog niet dadelijk zeggen. Ik houd van verrassingen. Ik zal je in kennis brengen mot iemand, die het niet heeft gedaan, doch wind je niet te veel op, je hebt hier al bijna twintig uren gelogeerd, voor je tot bewustzijn terug kwam. Ik zal je even alleen moeten laten. Bestudeer gedurende die oogenblikken die tralies daarginds maar eens.... Lachend verliet Wesley de kamer. De deur ging weer open. Er kwam iemand binnen, die, evenals Jones had ge daan, knipoogend tegen het licht de ka mer inkeek. Na eenige seconden scheen de binnengekomene ontdekt te hebben,dat er zich nog iemand in bevond, want valsch kneep hij zijn oogen half dicht en mompel de iets. Hij liep naar voren, doch toen hij zich op Jones wilde werpen, was het in spectcur Wesley, die hem tegenhield. Halt! Ilider, je zoudt een fout begaan. Laat mij je even iets ophelderen. Inder daad, Jones heeft jou aan mij verraden, doch niet op de manier, zooals jullie dat opvat. Het was zijn schuld niet, althans, dat kan ik je verzekeren, hij had niet het opzet, je te verraden. Voor ik verder ga, verzoek ik jullie beiden, even op dit din getje te willen letten. Het was een glinsterende revolver, welke Wesley losjes inde linkerhand hield. Dus geen onbedachte streken, hè? Luistert nu eens goed; eerst jij Jones. Zie je dit? Even draaide Wesley het hoofd om. Jo nes zag een grooto buil aan diens achter hoofd. Dat heb ik aan jouw onbesuisdheid te danken, Jones. Ik vind het niet netjes, iemand van achteren aan te vallen. Nu is liet waar, je dacht natuurlijk Hider voor te hebben, dat vergoedt een hcelen boel. Houd er voortaan rekening mee. dat, al val je iemand van achteren aan, de aanga vallene van zijn achterhoofd een geschikt „knock-out”-wapen kan maken, vooral als hij wéét, dat hij zal aangevallen worden! Dat verklaart tegelijkertijd het verband om jo voorhoofd. Ik kan niet zeggen, dat do proef, waaraan ak je onderwierp, on ga vaarlijk voor mij was, doch ik rekende op mijn geluk en op mijn agenten. Jones, die sigaret liet ik niet voor niets vallen Nu jij, Hider! M’n complimenten, kerel, Je hebt steeds je betrekking tot je bende schitterend weten te maskeeren. Er gaat een groot misdadiger in je verloren. Jam mer voor jo, dat ik de lucht kreeg van Jones’ ruzie met zijn chef. Ik vermoedde, ja, ik vermoedde slechts, dat jij die chef was. Dat jouw verband met de bende was de schakel, welken ik nog miste. Daar om was ik zoo grof, niet alleen jouw grijl ze costuum en je geruite pet, welke jij ’s avonds zoo graag diep over je oogen draagt, na te bootsen, doch zelfs jouw mank heen na te doen. Jones kende mij niet; als hij mij aanviel, wist'ik, dat hij jou bedoelde, dus dat jij zijn chef was. Ge Jukkig voor mij heb je nooit geweten, wie den kogel op je heeft afgevuurd,die je dat been bezorgde bij dat straatgevecht. Je was toen nog maar een broekje in het vak, niet? Hider, die kogeLkwam uit dit pistooltje. Ik heb er nog spijt van. Neen, nou geen verbeelding krijgen. Ik bedoel, ik heb er spijt van, dat het, niet beter raak was, zoodat je kon ontkomen en meer schade onder je mcdemenschcn kon aan richten, dan me lief was. Je hebt het aan Jones te danken, dat het onrecht je toen aangedaan, spoedig hersteld zal worden! Nou Jones, als bewijs van mijn erkente lijkheid ga jij het eerst naar die deur Stil, ilider! Je verroert geen vinger, want na dat ongelukkige straatgevecht heeft dit dingetje niet meer gemist! Even later verdween ook Hider door de deur, na een laatsten blik van machteloo ze woede op inspecteur Wesley te hebben geworpen, die zich over zijn papieren boog, welke het officieele rapport van zijn dub bele arrestatie uitmaakten --- FEUILLETON. het RIJKE SVSEISJE. 5) (Vervolg) fri dn °LLTisc voehle, hoe haar een prop een nn< 6 kwam. Met moeite drong zij de ZeP ar, ranßn terug. Maar dan herstel ■Wildp ZIC , 'Yaniieer hij dan niet komen Pen. ’ ®°ed- zij zou hem niet achterna 100 als lee