ZELFWAARNEMING. Het is zeer zeker voor ieder mensch goed nu en dan met de vraag: „Wat zegt gij van uzelven?” tot zichzelf in te keeren. Dit kan tot zelfkennis leiden. Zelfkennis is een der eerste voorwaarden voor een flink, de gelijk karakter en voor een reinen levens wandel. Niemand mag vreemdeling blijven jn zijn eigen wezen. Leer uzelf kennen om bewaard te blijven voor het zelfbedrog, dat op dwaalwegen voert en ongeschikt maakt voor den hoog ernstigen levensstrijd. Het is uiterst gevaarlijk met gesloten oogen over den weg te gaan; dan kan men ieder oogen blik ergens tegen aan stooten en struikelen of vallen. Wie verblind is in zichzelf, raakt licht het rechte spoor kwijt, maar wie zich zelf kent zal menige struikeling of val voor komen. Dit is een algemeene zedelijke waarheid, die bij vele volkeren der oudheid haar plaats heeft gevonden. Een Grieksch wijs geer koos het woord: „ken uzelven” tot uit gangspunt voor zijn wijsbegeerte en aan een Griekschen tempel stonden boven den ingang de woorden gebeiteld: „Ken uzel ven”, als een herinnering voor ieder, die daar binnentrad, om zich rein te bewaren en met ernstigen zin tot het heiligdom te naderen. Bescheidenheid is zeker niet de hoofd eigenschap der menschen. Het ligt meer in hun aard zich zeer te gevoelen. „Alle we gen des mans zijn zuiver in zijn oog”, dat is inderdaad een spreuk van veel men schenkennis. Ja, men hoort de menschen nog al eens spreken van hun zonden. Het is een gebruikelijke zegswijze, een woord, een klank, maar meer niet. Bovendien, open bare schuldbelijdenissen, onnoodig en onge vraagd afgelegd, zijn weinig betrouwbaar. Het oprecht schuldgevoel is schuchter; het houdt zich achteraf. Overal dreigt gevaar; van alle zijden om ringt ons de verzoeking; en hoevelen die daar niets van bespeuren, er niets van duchten, omdat zij vreemdelingen zijn in hun eigen wezen! In groote ingenomenheid met zichzelf, schrijft men zich een deugd toe en een kracht, die men niet bezit, en zij het al dat men het niet zoo zegt, men denkt het toch, wat de man gevoelde toen hij zei de: „Ik dank U, o Heer! dat ik niet ben gelijk de andere menschen”. Groot is de zelfmisleiding, die het kwa de, dat men doet, vergeet en het goede ziet, zelfs waar het niet bestaat. Ach! wij menschen overschatten 'licht on ze deugd en worden daardoor een gemak kelijke prooi voor het kwaad. Daarom, leert uzelf kennen, om bij de erkenning dat wij klein zijn van moed en zwak van krachten, wakende en strijdende ons te oefenen tot nederigheid en zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen is al evenzeer een ver eischte om een degelijk mensch te zijn, als nederigheid. Wie tegenover de zedelijke eischen de lijfspreuk stelt, dat hij tot niets goeds in staat is, dooft alle lust en moed. Het moedelooze „Wij kunnen niet” erlamt de beste krachten ,houdt terug zelfs van het geringste pogen. Het opgeruimd, blij moedig: „Wij kunnen” geeft veerkracht. De verleiding heeft geen gemakkelijker prooi en de deugd geen trager dienaar dan in den mensch, die de oproeping tot werken en volharden, beantwoordt met de verkla ring van zedelijke onmacht. De geschiedenis geeft ons talrijke voor beelden van mannen vol zelfvertrouwen, die in hun gemoed verzekerd van de waar heid hunner inzichten, zich niet vervaard lieten maken, maar volhielden onder tegen spraak en soms ruw geweld. Ja, zelfvertrou wen, namelijk het gepaste zelfvertrouwen, dat nooit mag overslaan tot dwaze zelfver heffing, is onmisbaar voor trouwe plichts vervulling. --- FEEST OP HET ZOMERPALEIS TE SINAIA. Gisteren zijn te Sinaïa, waar het pitto reske zomerverblijf der Roemeensche ko ninklijke familie ligt, de feesten begonnen ter gelegenheid van het huwelijk van prin ses Ileana van Roemenië met aartshertog Anton van Habsburg. Heden worden ae voortgezet en morgen beëindigd. Morgeft is Ileana geen bruid meer, want de fees ten van heden omvatten ook het huwelijk. --- Vragen van den Dag. Elck wat wils. , ï'j ook op economisch gebied. ïn den loop van het jaar heeft Frankrijk de invoerrechten vaneen aantal voor onzen export belangrijke artikelen beduidend ver hoogd. Verhoogingen varieerend van 40 tot 420 % beteekenen inde practijk een zóó grooten „drawback”, aldus schrijft De Te 1 e gr a a f, dat gevoegelijk kan worden ge sproken vaneen sluiten der grenzen d.w.z. verlies van afzetgebied voor die landen, welke tot dusver in Frankrijk een débouché voor hun voortbrengselen vónden. De moeilijkheden, waarmede Limburgs mijnindustrie heeft te kampen ten gevolge der nieuwe regeling, welke de Fransche re geering ten aanzien van den kolen-invoer heeft getroffen, zijn bekend. Ofschoon men hoopt, dat alsnog voor Nederlands quotum de invoer van 1930 als grondslag door Pa rijs zal worden aanvaard, staat helaas nog allerminst vast dat deze' basis inderdaad zal gelden. Geschiedt zulks niet, dan zullen onze Limburgsche mijnen de vruchten van haar energieken arbeid voor een belangrijk deel zien verloren gaan. De argumenten, welke ter verdediging der verschillende maatregelen met onmis kenbaar protectionistischen inslag worden aangevoerd, zijn bekend. Het streven naar bescherming van eigen landbouw en nijver heid tegen concurrentie van elders, om het even of die concurrentie met volkomen legi tieme middelen wordt gevoerd, leidt er in toenemende mate toe met negatie van eco nomische imponderabilia steeds hooger ta riefmuren op te trekken. Het denkbeeld eener economische „splendid isolation” doet opgeld en men hoopt ten onrechte, dat langs dezen weg, die uiteindelijk tot een im passé moet leiden, kasplanten instede van innerlijke krachtige bedrijven kweekt en Europa’s welvaart steeds meer ondermijnt, blijvend succes is te bereiken. Wanneer wij ditmaal nog eens in het bij zonder de aandacht vestigen op de economi sche afweer-maatregelen, die Frankrijk reeds heeft genomen en voortgaat te ne men, dan doen wij zulks uitsluitend om een waarschuwend woord te doen hooren tegen een beleid, dat helaas kenschetsend is voor Europa’s na-oorlogsche ontwikke ling op economisch gebied, vervolgt het blad. Frankrijk staat allerminst alleen. Wei nig in aantal zijn inderdaad de landen, die de open-deur pol ij*?':. Consequent toepas sen. Voor Frankrijk, welks leider der buiten landsche politiek een zoo oprecht en emi nent strijder voor de vredesgedachte is, welks rol in het Europeesch concert boven dien als groote mogendheid voortdurend aan beteekenis wint, geldt het „noblesse oblige”. Dreigt het ranke scheepje der militaire ontwapening op zichzelf reeds op allerlei nationaal-chauvinistische klippen te stran den, een verwezenlijking van dit ideaal, waarnaar de volkeren hunkeren, zal niet baten, indien daarmede niet gepaard gaat de economische ontwapening, de hoeksteen waarop het pacifistisch toekomstgebouw moet worden opgetrokken. Europa’s leidende staatslieden, van wier beleid het toekomstig lot van ons wereld deel afhankelijk is, dienen tot het inzicht te komen, dat economisch egoïsme de kie men legt, waaruit een nieuw conflict onver mijdelijk zal worden geboren. Briand’s ideaal, een Europeesche tol-unie, lijkt voors hands moeilijk te verwezenlijken. De belangen, die zich er tegen verzetten, zijn, wij ontveinzen het ons niet, vele en krachtige. Frankrijk zal zich echter den dank der menschheid verwerven, indien het doelbewust streve naar slechting der tolmuren, eerste etappe op den weg naar ontwapening. Voorkeurstemmen. Tot de zeer beknopte rechten en vrijhe den, welke de tegenwoordige Kieswet met haar evenredige vertegenwoordiging den kiezer nog gelaten heeft, behoort, zoo merkt de Zutphensche Courant op, de be voegdheid om zijn voorkeur voor een be paalden candidaat uitte spreken, al staat die dan ook nog zoo laag op het lijstje. Aan die vrijheid hebben leiders van enke le partijen getornd, van den aanvang af dat ons land met dit evenredigheidsstelsel werd „gezegend”. Die leiders geven „advie zen” en zoo, vóór de candidaatstelling en uit de voorloopige lijsten mogen dan de leden der partij dooreen referendum kie zen voor de definitieve volgorde. Doch staat dan eenmaal die volgorde vast, dan moten de kiezers zich daar ook aan vast houden. Het wordt als een inbreuk op de tucht beschouwd wanneer de kiezers voor keurstemmen uitbrengen. Immers, speciaal de R.K. en soc.-dem. leiders geven bij verkie zingen immer het parool uit: stemt op num mer één. Van déze stramme methodes is inden re gel het merkwaardige gevolg, dat die num mer één (technisch „lijstaanvoerder" gehee ten), een belachelijk groot aantal stemmen krijgt. Zij die direct op hem volgen en die dan toch eveneens als voortreffelijke partijgenooten worden beschouwd, immers anders ware hun niet de eer gegund zoo vlak na den lijstaanvoerder de lijst te sie ren, moeten zich dan maar tevreden stellen 4net een gering aantal of nul stemmen, voor dé rest leven zij van den „afval” van wat nummer 1 overlaat na den kiesdeeler te hebben verworven. Nu wordt inde S.D.A.P. de tucht met ijzeren hand bewaard. Daar vooral geldt: gehoorzaamheid aan het parool. In.dat op zicht zijnde soc. dem. gedrenkt ineen geest van militairisme, waaraan beroépsmi litairen nog een voorbeeld kunnen nemen. Van dien geest zijn in deze dagen weer twee duidelijk sprekende bewijzen open baar geworden. Bij de Raadsverkiezingen van Juni toch zijn in vier gevallen soc. dem. gekozen met Voorkeurstemmen. En da delijk was het partijbestuur erbij om be kend te maken, dat de afdeelingen op zijn steun konden rekenen, wanneer zij uitspra ken, dat zoo’n met voorkeurstemmen geko zen partijgenoot zijn Raadslidmaatschap niet mag aanvaarden. Want het werd als ,diciplinebreuk” beschouwd wanneer een candidaat een actie voert voor zijn eigen candidatuur of toelaat, dat anderen die voe ren. Twee gevallen zijn nu al ruchtbaar ge worden, waarin de afdeeling inderdaad zoo’n partijgenoot heeft verboden zijn lid maatschap van den Raad te aanvaarden. In Dordrecht was dat de heer Kruijt, wiens „ondisciplinair en onorganisatorisch optre den” scherp werd afgekeurd: hij moest zijn mandaat ter beschikking stellen. En in Zwolle was (het niet minder dan eender z.g. „12 Apostelen”, eender 12 oprichters van de partij, de heer H. J. v.d. Vegt, die, of schoon no. 12 op de lijst, met 1100 voorkeur stemmen was gekozen: met groote meerder heid werd hij door de afdeeling als lid ge royeerd. Merkwaardigerwijze denken beide geko zenen er niet aan om voor hun zetel te be danken. Zij gaan inden Raad zitten. En zij zijn van plan daar hun beginsel te verdedi gen, los van het partij-verband. Is het reeds een merkwaardig verschijn sel, dat twee in hun kring gewaardeerde partijgenooten den moed bezitten, om tegen hun-partijbestuur in te gaan, ’t is eigenlijk nog opmerkelijker, dat zooveel soc.-dem. hun zin voor vrijheid en zelfstandigheid openbaren, door van hun voorkeur voor een bepaald candidaat, buiten no. 1 om, blijk te geven. Intussohen, dat zoovelen inde S.D.A.P. ondanks bedreigingen tegen de bevelen van bovenaf ingaan, bewijst wel, aldus besluit het blad, dat ook daar de vrijheidszin le vendig blijft. Ook daar zijn er blijkbaar nog genoeg kiezers, die zelf willen uitmaken, wien zij hun vertrouwen als vertegenwoor diger hunner belangen willen schenken. Verbetering der Landarbeiderswet. De Banier, het orgaan van den Kamer kring Leeuwarden der Chr. Hist. Unie toont zich zeer ingenomen met een wetsontwerp van enkele regels, dat de Tweede Kamer met den meesten spoed heeft behandeld en aangenomen. Is dit wetsontwerp van den geringst moge lijken omvang, dan van zooveel beteekenis, dat daaraan een artikel in ons blad moet worden gewijd? Inderdaad! Het betreft hier een wijziging van de Landarbeiderswet in dien zin, dat de rente, verschuldigd aan het Rijk voor de verleen de voorschotten tot het stichten van plaats jes enz. voortaan niet door de wet wordt bepaald, doch door de Regeering bij maat regel van bestuur. De bestaande wet bepaalt een vaste ren te van 4 pCt ’s jaars, doch het wijzigings ontwerp legt in elk opzicht niets anders voor dan dit: dat de rente ten hoogste 4 pCt. mag bedragen, terwijl deze jaarlijks door de Regeering wordt bepaald. De Regeering stelt zich voor, deze rente van 4 op 3 pCt. te brengen. Kort en duidelijk meenen wij hier de be (jfieling van den wetgever overzichtelijk te hebben gemaakt. Allereerst maakte de verlaging van den rentestandaard bovengenoemde wijziging noodzak el ijk. Hier diende billijkheid te gaan boven dein de wet vastgelfegde rech ten. Wel had de Regeering, wanneer zij zich had kunnen stellen op het standpunt, dat de belanghebbenden bij de verkrijging van de voorschotten hebben gerekend met een rentepercentage van 4 pGt., en schuld blijft nu eenmaal schuld, doch met het oog op den slechten econamischen toe stand en een daling van den rente-stan daard was het een eisch van billijkheid dat hier tegenover de landarbeiders een te gemoetkomende houding werd aangeno men. De landarbeiders die krachtens de Land arbeiderswet een plaatsje hebben gekregen zullen zeer verheugd zijn over bedoelde wetswijziging, omdat verlaging van de ren te en annuïteit in dezen tijd voor velen een belangrijke en zeer gewenschte tegemoet koming is. Wellicht hebben velen gewenscht, dat ook een herschatting met het oog op de waardevermindering van de plaatsjes ten gevolge van den slechten „economischen toe stand, plaats zou hebben, doch wij gevoe len, dat hiertegen allerlei bezwaren kun nen worden aangevoerd, wat evenwel niet , wegneemt, dat de Regeering daartegenover niet geheel afwijzend stond, doch meende dat dit aan de gemeentebesturen moest worden overgelaten. --- Advertentie Wie het Nieuwsblad leest. Weet van alles het meest. --- Feuilleton. De Groote Onbekende 5) (Vervolg). Vijf minuten later hadden zij den trein ingehaald en stormden hem voorbij, tot groote verbazing en bewondering van de reizigers die aan de portierraampjes kwa men staan om het wonder te aanschou wen. Korten tijd daarop reed de auto Do ver binnen en dadelijk naar de aanleg plaats van de booten die naar Calais va ren. , Zij hadden nog een half uur den tijd voor de boot vertrok en daar de manager van de maatschappij inderdaad uit Lon den telegrafisch was gewaarschuwd, had Baffles met de minste moeite met dein scheping' en werd de auto met behulp van een reusachtige kraan aan boord van den pakketstoomer geheschen. Tien minuten later waren de drie reizi gers onderweg naar Frankrijk. IV. John Raffles gaat aan het werk. Inden avond van den volgenden dag, omstreeks elf uur, reed de geweldige grij ze auto feevilla binnen. Ofschoon de drie mannen vermoeid wa ren van de lange reis stond Raffles er op, alvorens een notel op te zoeken, een be zoek aan den jongen stierenvechter te brengen, die zonder twijfel met groot ver langen en ongeduld naar hem zou uitzien. Daar hij zijn adres niet wist, liet hij Hen derson stilhouden voor het eerste het bes te café en vroeg den portier naar de woon plaats van Juan Mendozza. Zooals hij wel voorzien had, wist de man ze hem onmiddellijk te noemen! Een stie renvechter heeft immers in Spanje, als hij boven het middelmatige is, minstens de bekendheid vaneen populairen tooneel sjieler en veel meer dan een minister! Raffles gaf den portier een ruime fooi en nam de plaats van Henderson achter het stuur in. rijdend, vroeg hij nu en dan aan een agent van politie in. voortreffe m Spaanscji den weg. Na een half uur had hij de woning van Juan Mendozza bereikt. Er brandde nog licht inde woning. Men kan wel zien. dat de arme men sohen in groote onrust verkeeren, zei de Raffles op zachten toon tegen Charly, die de auto verlaten had. Het is geen ge woonte van deze menschen, zich zoo laat ter ruste te begeven. Wacht op ons, Hen derson. zoo richtte hij zich tot den chauf fPl'r- Wii zullen niet lang wegblijven. Raffles en Charly openden het lage hek je van den tuin en liepen het smalle klin kerpad langs naar de voordeur. Raffles belde aan. Het was, alsof men daar binnen op dit scneiien gewacht had, want dadelijk werd de deur geopend. e. stoere gestalte van Juan Mendozza werd tegen den lichten achtergrond zicht baar. De jonge stierenvechter keek even in de duisternis naar buiten en slaakte toen een kreet van blijdschap. Hij kwam met uitgestrekte handen naar den bezoeker toe en trok hem haastig naar binnen. Lord Lister! riep hij uit. Kom binnen, wat ik u bidden mag! Mijn ouders en Ma rietta, mijn verloofde, zullen u hartelijk welkom heeten. Nu eerst zag hij de figuur van Gharly. Hij keek Raffles vragend aan. Deze heer is mijn eenige vriend, Juan, zeide de Groote Onbekende. Gij kunt op hem even goed rekenen als op mijzelf! Dat hoop ik u inderdaad te toonen, voegde Charly er op warmen toon aan toe. De drie mannen traden nu de woning van den stierenvechter binnen en bega ven zich naar het aan den tuin gelegen vertrek Daar zaten de oude Mendozza en zijn vrouw en Marietta Costa, die onmid dellijk opstonden, zoodra zij zagen wie de bezoeker was en gingen hem haastig tegemoet. Mylord, zeide het jonge meisje, ter wijl zij de hand van Raffles greep, Juan heeft mij veel van u verteld. En ik weet dat wij op u kunnen rekenen, als waart gij onze eigen brfeder. Er is ons iets vree selijks overkomen en daar wij geen raad meer wisten, hebben wij het gewaagd u te verzoeken ons te hulp te komen. Gij behoeft u niet te verontschuldi gen, mejuffrouw, antwoordde Raffles vrien delijk, als het leven nog eenige waarde heeft, dan ben ik uw verloofde iets zeer kostbaars verschuldigd, want hij heeft mij het leven gered. Mylord, zoo viel de jonge stierenvech ter hem inde rede, laten wij daar niet over spreken, wat ik u bidden mag! Het is al zoolang geleden en als gij kans ziet om het geheim op te lossen, dat ons nu reeds sedert een week belet te slapen, dan ben ik dubbel en dwars uw schuldenaar. Dat zal mijn jongen inderdaad zijn, mylord, zoo mengde de oude Mendozza zich in het gesprek. Er zijn dingen die nog meer waard zijn dan het leven en dat is het geluk van twee jongelieden, die op het punt stonden in het huwelijk te treden. De oude vrouw had den bezoekers een stoel aangeboden en nu zaten allen om de groote ronde tafel, die zich in het. midden van het vertrek bevond. Mijn beste Juan, zeide Raffles, nadat allen gezeten waren, ik heb mij zoo ge haast om hierheen te komen, per auto, dat wij ons om u de waarheid te zeggen, zeer vermoeid gevoelen, maar daar ik wel dat ik toch niet zou kunnen sla pen, voordat ik uit uw mond de toedracht van de zaak had vernomen, zoo verzoek ik u mij nauwkeurig te verhalen, wat hier gebeurd is, dat u zoo smartelijk heeft kun nen treffen. De jonge stierenvechter begon met ont roerde stem het verhaal van den diefstal. Raffles had hem met de grootste aan dacht aangehoord, zonder hem ook maar een oogenhliik.. inde rede te vallen en zeide nu: De politie is dus volstrekt machte loos gebleken om eenig licht inde zaak te brengen? Zij heeft zich overwonnen moeten verklaren, mylord, antwoordde Juan. Zij heeft geen spoor van de daders kunnen ontdekken. Zoudt gij den man, die de kamers heeft onderzocht, dadelijk herkennen, zoo wendde Raffles zich nu tot den ouden Mendozza. Dat zou ik zeker, mylord, antwoord de deze. Hij droeg een zeer langen, zwar ten baard én was geheel in het zwart ge kleed. Raffles keek teleurgesteld. Een baard, mijn waarde heer Men dozza, kan men namaken, zeide hij, en indien iemand met een geheel glad – ge schoren gezicht een valschen baard en noig wel een langen zwarten aandoet, dan is "het ónmogelijk om hem te herkennên. En het omgekeerde is nog in sfer.kèr ma te het geval. Had hij geen bijzonder ken teeken? Want het zwarte pak zal hij na tuurlijk na dien tijd wel niet meer aan trekken! Er was niets bijzonders aan hem te zien, dan dat hij bijzonder gebruind was en tamelijk lang, en dat is alles, mylord. Raffles zweeg eenige oogenhlikken. Toen hernam hij: Gij hebt zooeven vaneen revolver ge sproken, die eender rooverhandieten hier heeft achtergelaten. Mag ik die eens zien? Juan stond op en ging het wapen ha len. Raffles bekeek het met de grootste aan dacht. Een tamelijk onsohadelijk prul,, zei de hij, dat reedis op tien meter afstand geen uitwerking meer heeft, Dat zeide de rechercheur ook, my lord, merkte Marietta op. Er werden vol gens hem honderden van deze soort revol vers gemaakt en verkocht. Dat is ook zoo, ging Raffles door, terwijl hij het wapen nogmaals bekeek. Het wapen heet een ivoren kolf te heb ben, maar bet is eenvoudig been. De trek ker gaat zwaar over en het vizier zit niet nauwkeurig in het midden. Het is een wa pen dat alleen met ouderwetscihe patro nen, voorzien van slagpennetjes, gebruikt kan worden. Zie maar, de haan slaat niet tegen, maar op het achtereinde van de pa troon. Ik denk dat deze revolver hoogstens Zes of acht pesetas heeft, gekost. Hij haalde een groote loupe uit zijn bin nemzaïk en beschouwde de revolver, zon der dat eender aanwezigen hem durfde storen. • Was de revolver geladen, vroeg hij, toen gij hem vondt! Ja zeker, mylord. antwoordde Juan, in alle zes de kamers zat een scherpe pa troon. Hebt gij die bewaard? Zeker, mylord, ik wist dat de kleine bijzonderheden u van nut kunnen zijn en daarom heb ik ze niet weg durven gooien. Wees dan zoo goed, ze eens te halen, eeide Raffles. Zij liggen hier ineen hoekje van de lade, van dat kasitje daar, zeide Juan, terwijl hij opstond. Hij opende de lade, nam er een klein doosje uit en zette het voor Ra ff les op ta fel neer. Deze wikkelde er het papier af en maakte het open. Hij nam eender patro nen in dè hand en bekeek ze nauwkeurig. Daarbij haalde hij zijn zakboekje uit zijn zak en noteerde het merk en het volg nummer van de patroon. Het is niet veel, maar het is althans iets, zeide hij. Niets is zoo onbelangrijk, of wij moeten er rekening mede houden. Al spelend, nam hij de. revolver weer van de tafel en reikte hem aan Chariy over, terwijl hij zich tot de overigen wendde. Gij zult het zonderling Vinden, dat ik het u vraag, zeide hij, maar ik wilde wel . weten wat gij op den middag, waar op de inbraak gepleegd werd, gegeten hebt. De ouders van Juan Mendozza en Ma rietta keken elkaar, verbaasd aan. Plotseling riep de moeder van den stie renvechter uit:. —lk herinner het mij heel goed. Juan had gezegd, dat hij, voor. hij naar de are na ging, graag iets smakelijks zonetenen zijn lievelingskostje is makreel en salade. Juist moeder, dat was het, riep Ma rietta uit, ik herinner het mij heel goed. Dus in ieder geval geen spijzen met knoflook bereid, vroeg Raffles. ■ O neen, mylord. antwoordde de oude vrouw, dat sterk riekend goedje komt hier nooit in huis, want mijn oude knorre 'pot vaneen man kan zelfs de lucht niet verdrogen. • Heeft de rechercheur, óver wien gij daareven hebt gesproken, de revolver lang inde hand gehad? Maar heel kort, mylord, antwoordde Juan. Nu richtte Raffles zich tot Gharly. Ruik eens aan dit wapen, jouw En gelsche neus zal wel dadelijk zeggen, welk luchtje er aan is. Chariy rook aan de revolver en trok een vies gezicht. Naar knoflook, riep hij uit. Prachtig, zeide Raffles. terwijl lui een nieuwe aanteekening in zijn notitie boekje maakte, het is alweer, niet veel, maar het is toch iets. Onze vriend heeft Op den dag toen hij zijn aanslag pleegde zich te goed gedaan, als men het zoo noe ■men mag, aan een maaltijd, waarin knof look de hoofdrol speelde. Terwijl hij dit zeide. stond hij op en schoof zijn stoel achteruit. Het wordt laat, mijn vrienden en ik zal u voor ditmaal moeten verlaten. Een goede nachtrust op een beter leger dan een auto ons kan verschaffen, die met een snelheid van tachtig kilometer per uur over den weg raast, zal ons weer geheel in orde brengen, en ik beloof u. dat ik morgen vroeg terug kom om mijn onder zoek voort te zetten. Juan was eveneens opgestaan en druk te zijn bezoeker met warmte de hand. ik kan u niet zeggen, mylord,. hoe zeer mv tegenwoordigheid alleen ons reeds heeft bemoedigd. Gaat het jou ook niet zoo, Marietta? Ja, Juan, antwoordde het jonge meisje, liet is mij alsof er plotseling een zware last van ons is afgenomen. O, verblijdt u niet te vroeg, riep : Raffles op ernstigen toon uit. ik beloof u dat ik alles zal doen wat in mijn vermo gen is om u te helpen, maar ik moet be kennen dat het mij leed doet, zoo laat te zijn gekomen, Gij moogt zeggen wat gij wilt. mv lord, sprak nu de oude vrouw, maar gij kunt het ons niet uit het hoofd praten, dat gij zult slagen in het opsporen van den ellendeling, die het levensgeluk van mijn kinderen heeft willen verstoren. De beide vrienden namen op hartelijke' wijze afscheid van den ouden. Mendozza en zijn kinderen, en traden weder ap de hen wachtende auto toe. Henderson, zoo werilde Raffles zich tot zijn chauffeur, gij hebt nu niet anders te doen dan deze straat geheel uitte rij den, tot gij ee,n tamelijk groot plein be reikt, de Place de Torres. Daarop loopen, ' behalve deze straat, twee zeer breede we gen uit. Gij slaat den rechtsc.hcn weg in en houdt stil voor het hotel „Het Gouden Hert", dat dadelijk te herkennen is, daar» er een zeer groot verguld hert als uit hangbord voor den gevel uitsteekt. Dat zal je natuurlijk dwingen om je vaart een beetje te matigen, het spijt mij, dat ik je dat leed moet aandoen. Ik zal er mij overheen trachten te zetten; mylord! antwoordde Henderson lakoniek. De twee vrienden stapten weer in en de auto zette zich; in beweging. Ik zal je wel niet behoeven te vra gen of jo veel ontdekt hebt, Edward? zeide Gharly onder het rijden. , Tot dusver nog bitter weinig, moet ik je bekennen. Wat ik weet is het vol gendé: Een van de kerels was onkenbaar, door den grooten stofbril dien hij droeg en de andere had zoo arocd als zeker een valse,ben bajard omgedaan. Want' als een dief, die; door de natuur niet een langen, zwarten baard is . begiftigd een misdaad begaat, dan begint hij gewoonlijk met zich van di.t lastig, herkenningsmiddel té ontdoen. Maar hij zou den . baard ook . dadelijk na de misdaad hebben kunnen afschérën, merkte Gharly op. . Dat lijkt mij niet -erg. waarschijn: lijk, hernam Raffles; de man moet er dan immers op rekenen, dat zijn signalement overal .wordt heengezonden, en bekend ge maakt en dat hij, als hij zich dooreen barbier van zijn opvallenden haard laat ontdoen, dadelijk argwaan moet.wekken. – Dat is zoo, gaf Gharly toe. Ten tweede weten wij we] ‘ongeveer zeker, dat de dief of een ongeneeslijke knof.looketer is, óf in ieder, geval zijnmiddagmaal met dat goedje heeft gedaan,, voor hij de .daad ■,pleeg!(ie.--I'k-:hérJ}««J.-.Wïgmaals, dat deze omstandigheid ineen land als Spanje vooral, wol niet van zeer groo te waarde is. maar wij mogen haar toch niet veronachtzamen. Ten derde hebben, wij het. rn>\'in;ier en het merk van de re volver en dan zijn wij voorloopig uitga praat. Zoo als je ziet: veel is het nog niet en als mij morgen .geen- nadere gegevens ten dienste staan, dan vrees: ik, dat wij wel een nasr weken "hier in Sevilla zuilen moeten blijven. Chariy zwoeg en Raffles verviel in diep gepeins,"" waaruit hij pas Ontwaakte-toen de / auto voor de hel' vërlièhte’j gSng- van' het hotel stilstond. 1 * Dadelijk trad een met goüd over laden portier de, gang uit, die de deur Van de auto ópende. Gij hebt hier zeker een -garage'; vroeg Raffles, terwijl hij uitstapte. Si. signore, antwoordde de man. . Wijs.:.,mijn chauffeur dan den we,g daarheen. De portier, die zijn post blijkbaar niet verlaten, mocht, wenkte eender kei!nors, die inde gang op en neer. liepen en gaf dezen het bevel van den blijkbaar sdhatrij keil vreemdeling over. De kellner ging -op de treeplank naast het stuur staan en wees den flegma iloken Engelschén chauffeur met drukke gebaren den we,g. Ondertusscihen. traden Raffles en Char ly binnen, met diepe buigingen door het personeel ontvangen. Zij lieten zich twee ineenloopen-de kamers geven en bestelden op dezelfde verdieping er een voor Hen derson. . Een half uur .ïatër waren zij allen i.n diepe rust verzonken. V. Raffles zet het onderzoek voort. Den volgenden morgen, verfrischt e.n versterkt.. stonden Raffles en Gharly vroegtijdig op, zij kleedden zich en ontbeten ineen kleine zaal, die op de ruime-binnenplaats van bét hotel uitzag, en met heesters en bloemen beplant was én : in welks- midden pen fontein het wa ter frisch hield in -een groot steenen bek ken, waar eertijds :de paarden der reizi. gers gedrenkt werden. : Je kunt wel zien. -dat; dit hotel, van zeer ouden datum is, zei Gharly niet. zon der Benig wantrouwen do echt Spaan; sehe gerechten beschouwend, die door de gedienstige kellne.rs .waren voorgezet. Wat een prachtige ‘ ouderwetsche. binnen plaats is dat, met haar oude eikenhouten trappen aan de buitenzijde langs de mu ren aan.getora.cht on met dien mooien ouden doorrit daarginds. (Wordt vervolgd.) ---