TWEELINGZUSTERS. Zoodra er sprake van was, dat Jan van Es praktijk van zijn oom ineen dorp inden Achterhoek zou overnemen, was de jonge ge Eeesheer bij zijn verloofde op een hevig ver Zet gestuit. Modern, mondain meisje, als ze }vas, vond ze het iets verschrikkelijks, zich de provincie te gaan begraven, zooals zij Aat uitdrukte , Maar je houdt zoo van buiten, wierp hij flaar tegen. Natuurlijk hield ze van het buitenleven, gaf ze grif toe; daar ging het ook niet om, hiaar als doktersvrouw ineen kleine plaats J'Jst je precies, wat je te wachten stond; je biterlijk, je doen en laten, alles werd gecriti ®eerd, aan een strenge controle onderwodpen jp~ en als het vrouwtje van den nieuwen dok *er niet voldeed, kon hijzelf ook zijn matjes b’el oprollen. Stel je voor, dat men haar een zag opsteken of een lippenstift gebrui ken..., Daar heb je nooit een gewoonte van ge b'aakt, beweerde Jan. Tine lachte. Neen, antwoordde ze met vrouwelijke in Consequentie, maar dan zou ik het natuurlijk Jbist wèl willen doen! , Het beste zou zijn, dat ze haar korten krul tebol liet aangroeien tot ze het haar, strak Achterover gekamd, ineen knotje on haar Achterhoofd kon opspelden.... Adieu zijden kousen en hooge hakjes Als Tine in haar dorp zat. droeg ze alleen nog blaar schoenen met platte hakken en eigen Gebreide wollen kousen! . —lk ziie me al zitten, besloot ze spottend, «en overhemdsblouse aan met lange mouwen een hoog kraagje, met mijn neus overeen breikous gebogen achter een rij geraniumpot les inde vensterbank... ~7 Je overdrijft, sprak Jan ontstemd. , Natuurlijk zou Tine zich omstandig beden moeten aanpassen, maar ze behoefden ?r immers hun heele leven niet te slijten. Het was hoogstens een kwestie vaneen iaar vijf, zes.... Tine zuchtte diep. Al verzette ze zich nog Aoo hevig, haar gezond verstand zei haar. dat Ze toch zou moeten eindigen met toe te ge i,en. Jan’s toekomst hing er immers vanaf. En het was ook wel heerlijk, dat ze dan dade Hik konden gaan trouwen. Het laatste legde het meeste gewicht inde schaal en op een goeden dag, toen Jan er weer over begon, sprong Tine op. legde haar handjes op zijn breede schouders en zei: Goed, je. zult je zin hebben, maar op één voorwaarde: ieder jaar trek ik er een maand tusscheniiit, om me te polijsten naar lichaani geest. Anders weet ik van tevoren, dat ik het er niet uithoud! . Blij, dat Tine eindelijk rede verstond, stem de Jan lachend toe. Tine werd het voorbeeldige vrouwtje van den jongen plattelandsgeneesheer. Al droeg ze het haar niet ineen knotje, krullen waren onherroepelijk verbannen. Zoolang er water lr* de kraan was, zei Tine, zou ze het haar Blad naar achteren geborsteld d,-agen. Ze kleedde zich eenvoudig en zelfs stijf, slaagde ®r niettemin toch in, er lief uitte zien. Zij ‘rok inderdaad schoenen met platte hakken ®an en droeg des winters wollen kousen, zoo dat ze in alle weer en wind haar man kon Jci’gezollcn op de fiets, als hij voor een bijzon der geval haar hulp inriep. . Bij het aanbreken van de lente werd er een duiveltje in Tine wakker. —Nu moet je me laten gaan, Jan! zei ze eßen haar man. Ik voel, dat ik er écht be •“oefte aan krijg! Een maand later kwam ze voldaan terug. , Ze was wel een keer of tien naar schouw ■kbrg en concerten geweest, had bijna iede ïeh avond gedanst, in mondaine restaurants Cocktails geslurpt en uitgelezen dinertjes Verorberd; ze had schoentjes met ongeloofe ■tik hooge hakjes en ragfijne zijden kousjes pdragen; haar kapsel had een maand rj'hg de bewonderende blikken van alle vrou nu, waarom het is! In vredesnaam, hoorde ze hem fluisteren, rj? geen Jules! En hij vervolgde hardop: Ga. |Pee. Elsje, dan gaan we tezamen nara het sa °b- O, ik hou zooveel van je. En ik hou van jou, Willem. Je bent een echte Willem de Veroveraar. Gearmd gingen ze het kamertje uit en bega zich naar het salon. Bij de deur geko nen, liet Frans Elsje los en hij keek naar den achterkant van haar japon. De asch, welke hij den laatsten keer op z'n knie had gé ®trooid, had een zwarten afdruk gegeven op Paar witten rok. Nu heb ik nog één verzoek, juffrouw, zei P.Pans, Zoudt u zoo goed willen zijn, niet dade {ijk naar het midden van het salon te loopen, •P heb liever niet, dat ze u van achteren kun Pen zien Waarvoor is dat nu weer noodig? vroeg Ze Er is wat asch op mijn knie gemorst en daf schijnt nu vlekken op uw japon te hebben Scgeven, antwoordde Frans. ~~~ Asch? Vlekken op m’n japon? Elsje keek len hoogste verbaasd naar het onbeweeglijke gezicht van den huisknecht, opeens ging haar een licht op. Door zul ke vlekken was de liefde van Jules aan ’t licht gekomen en nu had Frans zeker ook zoo iets geprobeerd. En Jules was dan z’n handlanger. ’t Is goed. Jules! Ik begrijp ’t, hoor. Ik zal met m’n rug naar den muur gekeerd blij ven, beloofde ze. Frans deed de deur open en liet Elsje bin nen. Hij zelf volgde haa ren zag het salon rond. Van Duilen was van het speeltafeltje opge staan, hij stond nu te praten met de drie meis jes Waveren en de neven. Toen Elsje binnen trad, stond ook meneer Waveren op. Elsje haastte zich zich bij den kring te voegen, zooveel mogelijk niet haar rug naar den muur gekeerd. Tante en Dame Dientje schenen nog wat te besprekep te hebben in verband met het kaartspel. Frans tikte Hendrik bescheiden op de mouw; beiden gingen iets ter zijde. Ga nu vlug naar het kamertje, me neer. Juffrouw Elsje zal zich dan bij u voegen, dat heb ik zoo net klaargespeeld, Inden hoek van het kamertje staat het schoteltje met asch. Zonder iets te zeggen verdween Hendrik uit de kamer. Even bescheiden als Hendrik werd Karei ge waarschuwd Meneer Hendrik is uit de buurt gewerkt, meneer Karei, en juffrouw Elsje zal zich aan stonds bij u voegen in het zijkamertje. Op dezelfde manier kregen Jan en Willem te hooren, dat juffrouw Elsje zich zoo aan stonds inde zijkamer zou vertoonen en dat de andere neven ieder ergens anders waren heenge zonden. Ze walen vlug lichter elkaar verdwenen, zeer tot genoegen van Van Duilen, die alle po gingen in het werk stelde om de dames te amuseeren, voortdurend gecontroleerd door da me Dientje’s argwanende blikken. Waar gaan al die neven naar toe? vroeg tante verbaasd aan dame Dientje. Ik wilde ze net voorstellen te gaan dansen. Ze verzinnen misschien een aardigheidje, opperde dame Dientje terloops, geheel in beslag genomen door Van Duilen, die naar haar zin al te dicht naar Elsje toeschoof. Opeens werden ze in het salon opgeschrikt door lawaai ineen andere kamer. Er klonken slagen en hooge, booze vrouwenstemmen. Toen Elsje met Jules verdwenen was, ver brak Corry het eerst het beklemmende zwijgen. Ik geloof werkelijk, zei ze tegen Fientje, dat jou Napoleon achter een Marie Louise aanzit! Een droog snikken was het eenige antwoord. Kom nu, troostte Corry, wij zijn ook be drogen. Ik had het van Karei nooit gedacht, zei Nel stug. Ik zal hem vanavond nog schrijven, dat 't af is. Maar m’n Jan is onschuldig, snikte Fien tje nu hardop. Het is zijn schuld niet. Dat ake lige mirakel met die witte jurk heeft hem ver leid. Natuurlijk, greep ook Trees zich aan dien stroohalm vast, die vrouw is hier de schuld. Goed en wel, merkte Corry op. Ik wil het ook aannemen, maar het is niets voor Willem. Jt, weet, hij stelt Willem den Veroveraar voor. Dat zal ook wel niet zonder bedoeling zijn. En dat zij ze alle vier tegelijk verleidt, barstte Nel opeens verontwaardigd los. Had ze er niet aan één genoeg? Juist, beaamde Corry vlug. We zijn er al lemaal de dupe van. Of ze nu verleid zijn, doet niets ter zake. Ze hebben alle vier schuld. We moeten ze alle vier laten boeten! Kwam Frans nu maar, zuchtte Fientje, dan konden we iets doen. Stil! gebood Corry. Ik hoor wat. Laten we nog even wachten. Dan zal ik wel iets vin den om gezamenlijk te kunnen optreden. De deur van het kamertje werd geopend en weer gesloten. De vier meisjes namen vlug haar kijkposten weer in en ze zagen, dat Hen drik was binnengekomen, naar een hoek was geloopen en daar iets scheen te zoeken. De deur werd weer geopend. Karei kwam binnen, liep door, zag Hendrik en bleef staan. Wat drommel! begon hij, maar hield op, toen de dikke Jan angstig om een hoekje keek. Eh, begon deze, maar zei verder niets, daar hij door Willem onstuimig naar binnen werd geduwd. – Wat moet jullie hier? vroeg Willem, de laatst aangekomene, op uitdagenden toon. De neven keken elkaar sprakeloos aan. Vlug nu, beval Corry zacht. leder neemt den hare voor haar rekening! Een flinke klap om de ooren zal wonderen doen! Ik was hier ’t eerst, verbrak Hendrik het zwijgen, Ik ben hier om met Maar hij hield verschrikt op. Het licht vlam de plotseling helder op. Het gordijn scheen als dooreen zwaren windstoot vaneen te scheu ien en met een schellen kreet van verontwaar diging kwamen vier meisjes de kamer inge stormd. Vóór ze goed en wel wisten, wat er was gebeurd, had ieder der neven een klinken den klap te pakken. Jan, Willem, Karei, Hendrik! hoorden de vier neven op verschillenden toon op den klap velgen. Toen was het even stil. En opeens, gelijk na regen zonneschijn, volgden vier stevige zoenen. Jan, Willem, Karei, Hendrik! werd cr W'éér, maar nu verwijtend, geroepen Hendrik was het eerst van z’n verbazing be komen. Wel, wel, begon hij, wat een genoegen! De stadhouder Friso ontvangt z’n dames. Gegroet! Heeren, groet met mij de dames. Je begrijpt zeker wel, dat we eerst een verklaring wenschen te hooren van jullie ge drag! begon Corry, die als advocaat van bedro gen vrouwen scheen op te treden. Een verklaring? Waarom? vroeg Hen drik, de advocaat der tegenpartij. We zijn ons niet bewust iets te hebben gedaan, dat een verklaring eischt. Houdt je maar niet zoo onnoozel. viel Trees uit: We hebben het zelf gezien. O, Jan! snikte Fientje. Hoe heb je mij kun ren vergeten voor die Marie Louise? Wat heb ik nou aan de hand? begon Wil lem kwaad. Maarde dikke Jan viel hem kreunend in de rede: Maar Fientje. wat is er met Marie Louise? Die ken ik niet! Je zult wel niet voor niets dat Napoleon pak hebben aangetrokken, hoonde Corry, We hebben zelf gezien, dat jullie haar op je krtie liet zitten. Ontkennen helpt geen zier! Wat? Wie hebben we op onze knie ge had? Wat hebben we nu? Marie Louise op mijn knie? Maar toen ging opeens voor de neven een licht op. Onthutst keken ze elkaar aan. Op hun knie laten zitten? Dat was het voorstel van Jules geweest. Maar, peinsde ieder der neven, wie is het dan geweest? Wie heeft Elsje op z’n knie genomen? Wie wist nog meer van het plan af? leder wist voor zich, dal hij t nog niet gedaan had, hoewel het voornemen wel aanwezig was geweest. Op m'n knie gezeten? Ik bezweer je, Cor rv. dat ik niemand od miin knie heb laten zitten. leder der neven bezwoer met ongeveer de zelfde woorden zijn onschuld aan zijn verloof de. Maar we hebben het toch zelf gezien, klonk ’t als uit één mond: Bah, wat staan jullie er om te liegen! ’tls niet waar! jammerden de verdach ten. Er zit niets anders op, dan naar binnen te gaan en hen te confronteeren met die be wuste dame. besliste Corry op gewild kalmen toon. dan zullen we wel zien of ze hun leu gen nog volhouden. Er was niets tegen te doen. De meisjes, die overeen poosje zouden beloven, dat ze haar wettige echtgenooten overal zouden volgen, sleepten en duwden ze nu, waarheen zij wil den Met een ruk vloog de salondeur open. Een verward, duwend en spartelend kluwen menschen rolde naar binnen. De aanwezigen sprongen verschrikt op. Van Duilen greep Elsje vast, om haar tegen dreigende gevaren te beschermen. Mijn emmers, gilde een zware vrouwen stem. Kijk dien schurk eens! En juist toen de binnenstroomende lawine zou opbotsen tegen den vasten dam van Van Duilen, omringd door Elsje en de meisjes Waveren, rolde een emmer met snelle vaart tusschen de beide groepen door. Er struikelde er een, een tweede volgde, een derde viel over den eerste en ineen oogwenk lag de heele troep op den grond. Al leen tante en dame Dientje stonden nog recht cp, tante verschrikt en er niets van begrij pend, dame Dientje dreunend om haar «m mers roepend. Elsje stond het eerst weer over eind. Als dat ook bij Frans’ plannen hoorde, had hii me wel eens beter kunnen inlichten, vond ze. Maar ze stond nog niet rechtop, of een vier voudige kreet deed Haar zich angstig omkee ren. Zie je wel, klonk een verward geroep. En durft jullie het nu nóg ontkennen? Ze heeft nog afdrukken van jullie knie op haar japon! Ze stonden nu allen rechtop en tante her kende de vier meisjes van haar neven. M’n hemel! begon ze. Hoe komt jullie hier ineens? Tante, gilden de meisjes tot antwoord. Wie is zij. die Marie Louise? Kom hier, Zabethje! Wat die menschen moeten hebben, weet ik niet! Voorzichtig toch! M’n emmers! Bedaar nu even allemaal, verzocht tan te, zelf opgewonden. Het feest werd wel wat al te rumoerig. Ze zag eens naar den heer Waveren, die met pijnlijk gezicht z’n been wreef. leder zweeg op tante’s bevel. Slechts het snikken van Fientje was hoorbaar. Tante keek den kring rond. Corry scheen het kalmst te zijn. Vertel nu eens. Corrv. waarom jullie zoo bijzonder kalm de kamer.... Wie is die... dame. tante? vroeg Corrv met een lichte aarzeling, terwiil zii naar Els ie wees. We hebben gezien, dat die lummels hier haar od hun knie namen. ’n Piinliike stilte volgde. De lummels za gen beschaamd voor zich. Zoo in ’t openbaar gezegd ieek ’t lang zoo mooi niet meer. als toen Jules het voorstelde. Elsje zelf was vuurrood geworden en ze draaide zich angstig om. Waarom zei Jules nu niets of waarom kwam Frans niet om de oplossing van het raadsel te geven? Zie ie, snikte Fientje aan Napoleon’s hals. Je ziet de strepen op haar japon nog. Maar ik heb een witte pantalon aan, kreunde de dikkerd. Tante keek naar Elsje, dan naar haar japon. Ja, die strenen waren op den witten rok van Sneeuwwitje duidelijk te zien. Toen keek tante oneens naar Jules, die zich direct onder haar vorschende oogen naar het buffet keerde. Nu begreep ze het geval. Het verhaal van Jules schoot haar te binnen, toen hij haar had verteld, waarom hij zonder getuigschrif ten was. Elsje, op wiens schoot heb je gezeten? Elsje werd nog rood er en stamelde wat. Waarom kwam Frans nu niet? Wat? brulde dame Dientje: Wie durft zeggen, dat Zabethje....? Meneer Waveren greep dame Dientje beet. Zoo’n verward feest had hij nog nooit meege maakt. Ze waren allen dol of werden het. Elsje, vroeg tante sireng, zonder acht tj slaan op dame Dientje, heb je op Jules’ schoot PfGzetön ? ” Elsje knikte. Ze gaf ’t op. Er moest maar van komen, wat kwam. Dame Dientje worstelde met den heer Wa veien. Zabethje! het galmde door het salon, durf je zeggen, dat je bij dien griezelsnor 0p.... Plotseling voelde Elsje zich bij de hand ge giepen. De stem van Frans drong tot haar door. Ik herken je aan ’t ringetje, Sneeuwwit it! En dan klonk ’t luider: Mag ik de eer heb ben. u, tante en den overigen aanwezigen Els je als mijn verloofde voor te stellen? Jules of Frans? Wie is het nu? riep tar.te. Na deze woorden ontstond een geweldig ra moer. Laat los! gilde dame Dientje en de heer Waveren viel met een smak voor den tweeden keer op den grond. Kom hier, schurk. Hier, een emmer! Waar is m’n schaar? Ze stormde op het paar af. Toen zagen de aanwezigen iets vreemds ge beuren. Dame Dientje werd als dooreen ge héimzinnige macht in haar vaart gestuit. Ze bleef als verstijfd naar Jules staan kijken, die met in z’n armen Elsje, zich. had omgekeerd en aan z’n snor draaide. leder rekte den hals om het wonder te zien, waardoor dame Dientje gedwongen waste blij ven staan. Sprakeloos keek ieder naar den knecht, die maar aan z’n snor stond te draaien en het eenige griezelgezicht na het andere trok. Meneer Waveren kreeg het eerst z’n spraak terug. Hier meisjes! riep hij angstig zijn doch ters. Die knecht is dol! Deze woorden schenen dame Dientje nieuwe kracht te verleenen. Dol of niet, brulde ze. Ik zal Zabethje red den! Ze sprong naar voren, greep de snor en trok. 'n Kreet van afgrijzen! Een meisje viel flauw. Dame Dientje trok met de snor het vel van ■ Jules’ gezicht mee. Laat Zabethje los, griezel! Hier heb ik ein delijk je snor! Met een geweldigen nrk trok dame Dientje de snor los. Een groot stuk van de huid volgde. ’t Is Frans! schreeuwde Hendrik opeens, die met afschuw naar dame Dientje’s bewer king had gekeken: ’t Is Frans! Frans, stamelde Elsje, terwijl ze opkeek. Frans deed lachend de rest van het gescheur dï masker af Tante, mag ik u nogmaals Elsje, mijn ver loofde, voorstellen? Even nog bleef het stil. Maar dan klonk plot seling een blij gelach. O, Jan, kijk eens! Marie Louise is al ver loofd. Zul je haar nooit meer op je knie ne men? Wat beteekent dit alles? eischte dame Dientje uitleg, terwijl ze met de snor heen en weer zwaaide. Wie bent u, meneer? Hoe komt u aan twee gezichten? Dat zal Frans ons nu eens moeten uitleg gen, besliste tante, die, na Elsje omhelsd te hebben, Frans stevig de hand drukte. Ik zal het doen. tante, beloofde Frans. Onder veel lachen en uitroepen kwam de ge wenschte verklaring. De geschiedenis van die boeven kan ik nu ook wel uitleggen, lachte Elsje, na het ver haal van Frans, dan wordt Frans’ houding veel duidelijker. Tante, als u eens wist. wie Houd op, Elsje, smeekten vier mannen stemmen. Zie je, Corry. verklaarde Hendrik kalm, er zijn hier op „Saaiberg" een paar gekke din gen gebeurd. Ik zal ze later wel eens verklaren. Komaan, lachte tante. Wat gebeurd is, is gebeurd! Ik heb een paar vrooli.jke dagen ge had. De villa verandert morgen van naam. Els je en Frans, noodigde zij uit. als jullie nu eens het bal openen? Sneeuwwitje en huisknecht voorop. En dame Dientie wil vast en zeker met meneer Van Duilen volgen, nietwaar? Ik zal de muziek aanzetten. Even later zweefden de paartjes over den vloer. ---