Bij den poppendokter. En^Qfho^6 is gevallen Klaairt ’ze heeft zo’n pijn! Zou rioi°Ver 1 hnker beentje. aat gebroken zijn? u, dokter, zou ze Ze Jp, ter worden, ’t kind? Juist ik kon wel huilen! P het harde grint! 'k Jk zal mijn best doen. En drba-f t valt nogal mee' Een i-”Kt 11 voot de schrik maar k°Pie lekk're thee. !ferl',jk mèt een koekje. Geef ’f Tc?ojr ahes goed! k Dev,i,k e'nhie ook een stukje. dat het wond'ren doet! maar rusti« liggen, ’k Hoo^k3e nu en dan! öat ’_,als 'k morgen weerkom, dan ópstaan kan! Goea . Tot 'i ter, wacht u even, Wam xv' es ?rn koekjes vraag, Öie 'le w'n goede raad gee„ft, ïïw’1 ze zelf ook graag! Vol trots keek Netty naar haar handje, een ring met een echte steen, wat zouden de meis jes wel zeggen als ze het morgen op school vertelde. Nu Netty, laten we het nu maar in het doosje,doen en inde kast zetten. De volgende morgen vertelde Netty het nieuws aan haar vriendinnetjes. Hè, doe hem vanmiddag eens aan, zei Loekie. Hè ja, riepen ook de andere meisjes. Nee, zei Netty beslist, de ring is me nog iets te ©root, ilk ben hanig dat ilk hem verlies. Daarna wend niet meer over 4e rimig gesproken. Enige weken later vierden de ouders van een van de meisjes uit de klas hun koperen bruiloft en alle klasgenootjes werden op een partijtje gevraagd. En nu was het gesprek van de dag wat voor jurk ieder aan zou doen. Er waren er verscheidenen, die ’n nieuwe voor het feest kregen en ook Netty had een mooi blauw jurkje gekregen. Zeg Net, zei Truus op een middag, wat zal je ring met die blauwe steen mooi bij je blauwe junk staan. Je moeist ham op het feestje maar aan doen. Och, zei Netty, je weet, hij is me nog wat te groot, ik ben bang dat ik hem verlies. Weten jullie wat ik geloof, zei Elly, die nog al van plagen hield, ik geloof dat alles van die ring maar een verzinseltje is en dat ze hem helemaal niet heeft. Eenmaal aangemoedigd door Elly, begon nen ook de andere meisjes mee te doen en toen had Netty haar besluit genomen. Op het feestje zöu ze de ring dragen. Moeder hoefde het niet te merken; ze zou hem in haar tasje doen als ze wegging en dan later aan doen --- DRIE uit DE SPEELGOEDWINKEL! e,Ye BPeelgoedwinkel, pop Annabella locomotief en hond Spits zijn K'es door elkaar geraakt! Kunnen jullie ze . weer heel maken,? Uitknippen, op plakken en dan maar eens passen en meten. Tot slot kun je ons drietal ook kleuren! --- de ring met de blauwe Steen. (Ingezonden), Was een maand geleden gestor %I, étuifj er Netty bij thuiskomst een flu s JAU-typ IJ Baf- Er zat een ringetje in met Aijk steen. Sh!ü?.r Brm, Netty’ dit ringetje kreeg Oma mjk httiende verjaardag. Het is je nu %HS°uVenjj? ta groot, maar jij krijgt het als r1 '• Het doosje mag in je kastje ?*t va*n ile moet me beloven het ringetje /“«eljii- doen. Inde eerste plaats zou ik 'I (p.'nden als je het verloor, omdat A.J8 de ar souvenir is en inde twede bloest6!!- ecllt en dus van waarde. >,• '1 Netty hem aan haar vinger SNldi. v i .'°eder, zei ze, ja, hij js wel te '•W- Oma'61 eens 7,0 verschrikkelijk, ziet y 8! had zeker als meisje dunne Ze wist wel dat het nie 0*6en' Paar tranen weg met haar A»’. Sou 'it ?Uig : J” me alsjeblieft willen helpen? SS hic , 1 dichtste bij hier inde buurt lb^rnThepn «erend... ml' bet u waar kom je vandaan? dejjn ®°s! Polly wees inde richting vaen'>OS' Grootmoeder en ik wandel tV , een uurtje; ze had de (i*t toc ten Qrndat het zulk mooi weer j, n"- toen is ze opeens gestruikeld 'v \\sfd iic°°v'nvvc>rtel en nu kan ze niet op li eik *an haar alleen niet helpen en -e vragen of je tante misschien b rJ«de JVllde-. *}°g van het harde lopen. t,N j,keb„S n*et thuis, zei Lien langzaam. eh’s ? de twee meisjes elkaar aan. 1» i. °ofd ging de miserabele gedach ij. ,k]je^aPotte schoorsteenbord dat daar i»N lag. Hoe zou ze bet oom en tan jVertellen...., o, dat dorst ze nóóit! V“% ?'e oor^een drong die andere gedach Vip «u , toch even mee moest gaan om ’S tk, ,e maken dat het oude mevrouw Ik ga met je mee, zei ze kort. Even inde keuken het stel uitdraaien. Ze rende naar de keuken terug, draaide het petroleumstel uit, waarop de thee al stond te trekken, keek vlug of het fornuis geen kwaad kon en raapte toen met bonzend hart de drie scherven van het schoorsteenbord op en legde die inde kast. Even later draafden de twee meisjes de weg af. Polly sloeg een zij laantje in en toen duurde het niet lang meer of ze hadden het arme oude dametje gevonden. Ze lag met de rug tegen een dennestam geleund op de grond eni aan het witte gezichtje*kon men wel zien, dat ze veel pijn leed. Zo kind, heb je iemand gevonden? Ja, grootmoeder, Lien wii proberen of ze helpen kan; haar tante was niet thuis. Lien was nogal groot en flink voor haar ja ren en troostend zei ze: —lk kan u wel helpen om op te komen, hoor. Als u nu eens een arm om allebei on ze halzen slaat. Z0.... voorzichtig Polly. Hoepla! daar gaat u! Kunt u staan? Het viel heus mee! Gesteund op de beide meisjes kon me vrouw Achterveld werkelijk heel voorzichtig vooruit komen; ze zou wel de voet hebben ver zwikt, maar alleswas toch beter dan daar zó te blijven liggen. En ze besloten dooreen paar binnenpaadjes van het bos zoo gauw mogelijk naar haar huis te gaan. Wilt u niet met mij meekomen naar tan tes huis? had Lien nog gevraagd, maar me vrouw Achterveld vond het beter ineens naar haar eigen huisje te strompelen, dan kon de dokter direct gewaarschuwd worden. Voetje voor Voetje ging het, héél langzaam en soms kreunde het arme oudje van pijn. Maar ze hield zich dapper. En al voortlopen de merkte Lien gelijkertijd hoe lief en ge duldig _ Polly met grootmoeder sprak en hoe veel die twee van elkaar schenen te houden. Eindelijk en ten laatste hadden ze het hand werkwinkeltje bereikt en haastig opende Pol ly de deur. Met een zucht van verlichting liet de oude dame zich in haar leunstoel glijden. Hè, hè, ik ben blij dat ik er ben, kind! Wat heb je ons heerlijk geholpen! Dit tegen Lien, want Polly was al weggesneld om den dokter te waarschuwen en Lientje zou even wachten tot zij terug was. Met een verlegen lachje keek ze mevrouw Achterveld aan en opeens zei ze eerlijk: Ja en u moet weten dat ik zo boos was, toen ik Polly bij ons zag aanbellen. Zó boos dat ik de keukendeur hard dichtsmeet en toen is er een mooi oud schoorsteenbord van de schouw in stukken gevallen... Ik weet niet hoe ik dat ooit aan tante zal vertellen... zij en oom zijn zo trots op die borden... Nu ze er over sprak, schoten de tranen in Lien’s ogen. Een oud schoorsteenbord? herhaalde me vrouw Achterveld peinzend. Wacht eens..., was dat met zo’n bloemenpatroon? Ja... —Nu herinner ik me dat ik die wel eens bij je tante gezien heb, als ik bij haar op visi te was, Lien. Doe die kast eens open, Lientje gehoorzaamde en... hield de adem in! Want in die kast stond een héél servies van datzelfde bloemenpatroon, met kommen en borden en schalen! Ondanks haar pijn moest de oude dame lachen om Lien’s verbaas de gezichtje. Ik heb net zo’n servies. En luister eens, kleine meid, je mag zélf zo’n bord uit deze kast nemen en aan tante geven, in ruil voor het gebroken bord. Dat is dan een klein be damkje omdat je me zo lief geholpen hebt... Toen viel Lien grootmoeder Achterveld om de bals. De dokter kwam al gauw en het liep met de verzwikte voet gelukkig nogal los. Toen rénde Lientje naar huis toe. Tante was juist thuis gekomen en erg verbaasd dat ze Lien niet ge vonden had. En nu kreeg ze het ademloze ver haal van al wat er die middag was gebeurd. En tante, hier is het bord, precies eender als dat ik wat ik gebroken heb. Bent u niet boos? En ik beloof u, ik zal heus niet gauw wéér zo boos en driftig worden. En die P011y.., ze is me werkelijk meegevallen... Tante lachte maar eens en streek Lien over de verwarde haren. Natuurlijk ben ik niet boos, kindje. We zullen het nieuwe bord gauw op de plek van het oude zetten en er niet meer overpraten. Maar dat je zo flink gehfli pen hebt en dat je nu hier misschien een vriendinnetje hebt gevonden, dat vind ik heer lijk! Na die dag zat Lien heel vaak inde band werkwinkel van grootmoeder Achterveld of Polly kwam haar halen voor een wandeling iri bet bos. Ze werden dikke, vriendinnen, ook al keek Polly nog wel eens een keertje of wat iri de spiegel en al kreeg Lientje nog wel eens een driftbull --- Het nieuwtje van deze week. Onze Nederlandsche Ambulance terug uit Abessynië. Inde loop van deze week is de Nederland sdhe Rode Kruds-Ambulance uiit Abessynië ;n ons land teruggekeerd. Zoals juffie wel weet hebben de ferme doktoren en verpleginigiss*af die waren uiitgetrokken om gewonden en zie ken te verplegen, die van de Ital'iaansch—Abessjjn'se fronten kwamen, het hard te ver antwoorden eehad. Eén der voorposten, uit twee doktoren en verplegend personeel be staande, is door rovers overvallen en van alles beroofd. Dr. Veeneklaas kwam met nau weilijks één kledingstuk aan het, lijf tenslotte in Dessié terug en dr. v. Schelven werd daar hij zwaar gewond. De leider van de ambulance, dr. Wiinckel heeft voor de radio deze week een en ander verteld vain het leven in ihet hospitaal ze’.f, dat in Dessié was gevestigd. Er was geen goed geregelde transportdienst, diie de gewon den van 'het front naar het hospitaal bracht; van de stellig duizenden gewonden kwam maar een klein deel aan het hospitaal aan, dikwijls in deerniswekkende toestand, maar die werden dan ook allen zo goed mogelijk ge iholpen. Soms moesten er 10 of 12 operaties per dag worden verricht,, soms een 80 verban den worden vernieuwd. De negus had vee] vertrouwen . irn Hollandse doktoren en zond menigmaal een patiënt naar bet ziekenhuis. Het klimaat in Dessié, dat hoog ligt, was heel goed, maar natuurlijk werd de bevol kinig der ambulance ook, menigmaal opge schrikt door luchtbombardemenfcen. Dan kroop alles weg in schuilholen inde omtrek. In liet geheel heeft, de ambulance ongeveer 3 maanden zijn nuttig werk gedaan en soms werden per dag meer dan 200 gewonden be handeld. Toen de omstandigheden zó werden, dat alile ambulances zich terug moesten gaan: trekken, hebben ook de Nederlanders dat ge daan, maar ze wisten, dat hun werk in Abes synië is gewaardeerd. De patiënten Het men achter onder hoede vaneen Fransen pa ter-la zanist. Geen wonder dat Nederland de terugrekeer de ambulance hartelijk heeft verwelkomd! Prinses Juliana was bij de ontvangst, aan we zig. De doktoren die voor dit mooie werk mee trokken, met werkelijk levensgevaar, hebben wederom Nederlands mam inde Wtueld hoog gehouden! --- Vogels voeden uit Vliegmachines. Door de vaak zinloze jacht die op vele vogel soorten is gemaakt, bestaat er grote kans dat sommige vogels geheel zullen uitsterven, ten zij de regeringen der onderscheiden landen mot beschermende wetten voor de vogels ko men en inderdaad worden die in onze tijd meer en meer gemaakt. Er zijn in Amerika maar ook in Europa tal van gedeelten land waar de vogels veilig zijn. Zo o.rri. op het mooie eiland Capri, waar dank zij de be moeiingen van den bekenden Zweedsen arts en schrijver, dr. Axel Munthe niet meer op vo gels gejaagd mag worden. In deze vogel-reser vaten kunnen onze gevederde vriendjes dus rustig leven en nesten bouwen. Maar.... het komt soms voor dat de vogels, hoe veilig en vredig ze in die reservaten leven toch niet ge noeg voedsel kunnen vinden. Om de diertjes voor de hongerdood te behoeden, heeft men in. de laatste jaren bedacht dat ze vanuit vlieg machines gevoed zouden kunnen worden. Dit is o.m. gebeurd inde afgelopen winter in het oosten van de Verenigde Staten. De strenge koude, die daar heerste, maakte het voor de dieren ónmogelijk 'het nodige te vinden. Toen heeft men in New Jersey een vliegmachine beladen met honderden ponden vogelzaad en deze machine heeft, laagvliegend, het zaad rondgestrooid. Zoals jullie misschien wel weet zijn dieren, die vrij inde natuur leven als regel zeer be vreesd van vliegmachines, maar dit keer zul len ze wel geleerd hebben om inde grote ron kende vogel geen vijand, docli een vriend te zien! --- Postzegelpraatje. Zweedse postzegels vertellen de geschiedenis van de pos tl Tn Februari van dit jaar was het ,300 jaar geleden dat de toenmalige Zweedse regering een systeem van postbestelling uitdacht. En om daaraan te_ herinneren heeft de Zweedse regering van nü een série postzegels uitgege ven in Februari j.h, die de geschiedenis van de post daar te lande vertellen! Op de 5 ore postzegel zien we het portret staan vaneen mijnheer met een baard, die kanselier was in Zweden, toen de eerste postdiensten begon nen; op de 10 ore zegels staat de postlopcr, met postzak en hoorn. Hij is honderden jaren de belangrijkste en secuurste besteller van de post geweest. Eerst werd hij alleen in dienst gesteld om boodschappen over te brengen die koningen en vorsten samen wilden wisse len, later maakten ook de kooplieden van zijn diensten gebruik. Op de 15 öre-zegel zien we hoe die postlo per weer wat later een paard te zijner be schikking kreeg en nog mooier werd het, toen de postkoets ten tonele verscheen. Die prijkt op de 30 öre-zegel. De 50 öre-zegel toont de modernere wijze van vervoer per post auto; op de zegel van 40 ore prijkt de post trein; op die van 100 het post-viiegtuig! Na tuuriijk zijnde schepen niet vergeten. De 20 öre-zegel toont een zeilschip; die van 25 ore een -al ouderwets-geworden stoomboot en de 60 öre-zegel een modern schip. De serie wordt nog gecompleteerd door de zegel van 45 ore, waarop het portret staat van den man, die postdirecteur was in Zweden, toen dat land lid werd van de Universele Post Unie, waar bij verreweg de meeste beschaafde landen zijn aangesloten en de zegel van 35 óre, waar op het Zweedse wapen prijkt! --- EVENTJES PRET Suus: ,'Wanneer is het de beste tijd om bloemen te plukken, denk jij? Guus: „Nu... ik denk..., als ze bloeien...!” Twee Amerikanen, die samen ineen flat in een hoge wolkenkrabber woonden, moesten eens alle trappen naar hun verdieping oplo pen, omdat de lift kapot was. Ze besloten zich het lopen te vergemakkelijken door el kaar alle grappen te vertellen, die hen te bin nen schoten. Eindelijk, toen ze de bovenste verdieping hadden bereikt, zei de eerste: En nu moet ik je de beste grap van alle maal vertellen: ik heb de sleutel van onze voordeur beneden laten liggen, bij den con cierge..,. Het was een kille dag en een arme man was ergens aan de deur komen vragen öf me vrouw misschien nog wat oude kleeren voor hem had. Het enige wat hij echter kreeg, was. een oud paar handschoenen. Die zullen in ieder geval je handen warm houden, zei de dame, mijn man gebruik te ze vroeger bij het autorijden. De man keek naar de handschoenen en de mevrouw. Toen zei hij; Dank u wel, dame, maar zou het érg veel gevraagd zijn, als ik er misschien die auto óók bij kreeg?!... Ansje liep aan moeders hand luid te huilen. Moeder vond dat vervelend en zei: Kijk eens Ang, wat een aardig vogeltje daar zit! Ans hield op met huilen, keek naar het vo geitje, maar toen ze genoeg gekeken had, be gon opeens weer hard te huilen. Waarom huil je nü weer?, vroeg jnoeder ongeduldig. En Ansje antwoordde snikkend: Omdat ik, ik... ik vergeten ben, waarom ik daarnet ook weer huilde. --- Om te kleuren. Een mooi mandje fruit en een bekei'tje vol met aardige bloemetjes! Is dit niet een gezelli ge plaat om uitte knippen, op te plakken en dan te kleuren? ---