ROTTERDAMSCH NIEUWSBLAD TARIEVEN. V,4 ABOWirEMBIfTi ~JZ I(, 1,5 bti de Agenten 18 ct. i>er week, 2 >o»t so ct. per mtuuid of 18.60 per £_ ï, te?*'** editie: bt) de agenten 80 et, per l‘Vl ' maand 86 o»-. per poet / 8.60 per 7_ '>4i„ 8- \\lft bt) de Asenten 88 ot. per week, 9_ (k: »5 cents per maand, over de poet 'o—*rt“L )i- V 4*'0®ult*nlend: toot de landen aangealo* ’bt,. ®°n»entle van Stockholm, roor Oost- j*— V»G„* 1 S.SO per kwartaal; roor alle an- ij—F C 'lO «er kwartaal. vjt “ttners: afgehaald 8 ot» toegeeonden iJZ tg Mode, alléén roor abomné'a, 8 et., U_ lbo. *ct P. maand of 80 ct- per kwartaal. 2fli/k *m*nten moeten bh roorultbetallns la4*n- BljToefaeL 25- *o>a»n BUToeseeL 2rZ Y*«* «e Paan*. 2g_ h7,u®»ad en Ben*. 1 ®°» de Sragd”. 3;_ •initieerde BtJvoegaela. ||— (!|, ABTBBTBHTIiHI &_ kW?®* Tan aanbieding moeten worden ij, «. *°tden aangenomen toot de geheels 3? ‘i'te * Poet editie tot 10 1/1 our Toormld- 3= W 1, °t de Stadseditie en Kleine AdTerten- 3g_ 1 k\ «nr. 40_ jj I|U'*rdage kunnen AdTertentHn slechte 4)_ ™vƒ r.tn. worden aangenomen om ln de 42 s Ml,n d.tan dag te verschijnen. !*3— t«wTan de advertentlën bedraagt: 7Jeditie: iiz K» S * >B.BO, ledere regel meer «3 ot. 4? /«t*l. eVfc" »dot aan de Hoofdagentachappen. g5_ J Vdltdrukkeltlk verzoek worden ze met 86— • V>6,> portokosten toegezonden. 87— 'V bn dtlea en kleine advertenties onder 88— IVtf,,rdan aan den adverteerder niet door 89— >v ir.*werken. circulaires en dergelöke en tl van tusschenpersonen; het iVSha* voor ander» stukken, lndlen het gj_ V’i'd daartoe gronden aanwezig acht. 9l>_ kXLdie bt) het Nleuweblad blöven 95_ \’tinjotden na één maand, na contrOle van 96 v*rnletlgd- 9?— --- STADSNIEUWS (Bi De Haven. vorigs dagelijksche opgaaf zijn in ?Le.n binnengekomen 7.1 schepen, n.l. 14 ijH Vcbe, 6 Engelsche. 32 Duitsche, 1 lW ' 7 Zweedsche. 1 Finsch, 1 \ J “ Italiaansche, 3 Grieksche, 1 Portu 2 geladen met stukgoed. ,8 vlfb, 4 met koien, 1 met gasolie, 1 met 1 erts’ 1 met riist> 1 met celloisê' 1 en 15 ledig. zijn er 38 schepen, n.l. 12 Neder VVt ‘ Engelsche. 4 Fransche. 9 Duitsche, ’ 2 Zweedsche, 1 Joego-Slavisch, 1 Ita 1 1 Jslandsch, waarvan 21 geladen. \50«d, 1 met graan, 1 met bananen, 11 eb i ledig. --- Wielrijder door tram aangereden. v lijder door tram aangereden. werd de 22-jarige schipper L. iV.’ van het te Ylaardingen-Oost liggen tA ”!>P „Nelly”, toen hij op het Marconi 1,%H v rijwiel reed, aangereden door mo % van lijn 1, bestuurd door C. G„ i?5 hs Hthenesserdijk. Met schaafwonden en een hersenschudding moest aan den Coolsingel wor othen. --- Evangelisch—Luthersche Gemeente. Luthersche Gemeente. in de vacature voortdu lijk r het bedanken van ds. G. J. Duy l'i, ha eft de Groote Kerkeraad tot pre ,V ds. C. Riemers, predikant V\ atlSclisch Luthersche Gemeente te --- De Okeanis veilig binnengebracht. MOOI SLEEPWERK VAN DE „WITTE ZEE" TIJDENS STORMWEER. „Vrijwilligers voor!” Een prachtige ovenylnnintt is eisteren en ln den loop van den nacht op de storm achtige Noord7.ee bevochten. In het vlie pende weer heeft de sleepboot „Witte Zee” van L. Smit en Co.'s Internationale Sloep dienst het in zinkenden toestand ver keerende Grieksche s.s. „Okeanis" vastge maakt en inden afiteloopen nacht om halfdrie veilig den Waterweg binnenste bracht. De verbinding werd tot stand ge bracht door drie leden van de bemanning van de „Witte Zee", die op het commando „Vrijwilligers voor!" zich spontaan aan meldden’ om met een kleine sloep over het brandende water naar het schip te roeieh En zij slaagden. Grieksch schip zinkt Men kent reeds in groote trekken de voor geschiedenis van, de ongeluksvaart van de „Okeanis”. Het schip was op weg van Stettin naar Pireeus met een lading kolen. Na het vertrek van' Brunsbuttel aan het Kielerkanaal werd de Elbe afgevaren er\ van. hier af is het voor de Grieken een geregeld vechten tegen zwaar stormweer geweest. Gisternacht bemerk te men, dat in het schip een groot lek was ont staan. Er kwam water in het stookhol. In vlie gende haast werd een onderzoek ingesteld en men vond een groot gat inde huid van het schip onder de waterlijn. Met man en macht trachtte men het lek te stoppen, wet echter niet gelukte. Toen greep kapitein Paleoz Krasso# naar het laatste redmiddel, omdat hij een snellen ondergang van zijn schip vreesde. Hij liet den: marconist het noodsein geven. Het S.O.S. vloog den aether ln. Als positie werd geseind, dat het schip zich 36 mijl West Noord West van IJmuiden be vond., Geregeld bleef de marconist seinen dat men sleepbooten noodig had en men het schip waarschijnlijk spoedig moest verlaten. Dat was gistermorgen 9 uur. Een kwartier later was de Witte Zee, welke te Hoek van Holland voor anker op station lag, op weg naar den Qriek. Recht tegen den feilen Noordwester storm in ging het in Noordelijke richting. Maar ook in Den Helder was het noodsein opgevangen en van daar voer met grooten spoed uit de sleep boot Utrecht van het bureau Weismuller. De Utrecht moest een langer traject afleggen, maar had het voordeel van voor den wind te gaan. De .Witte Zee moest recht tegen het wa tergeweld in. En van IJmuiden koos de reddingboot Neel tje Jacoba zee. Er waren menschen in nood. Toen telegrammen meldden, dat het Griek sche s.s. Belgion er, het Rotterdamsche s.s. Beursplein inde nabijheid waren om hulp te verleenen .keerde de Keeltje Jacoba naar IJmuiden terug. Maarde twee sleepbooten stoomden door. Gisteravond om kwart over vijf kwam van de „Witte Zee" een radio-telegram binnen, dat zij de „Okeanis" had vastgemaakt en koers had ge zet naar den Waterweg. Het schip lag diep in het water en was onbestuurbaar. De plaats, waar was vastgemaakt, was 52 gr. 25 min. Noorderbreedte en 4 gr. Oosterlengte. Voorts werd gemeld dat de bemanning van de „Okaea nis aan boord van de „Belgion" was opgeno men en dat drie leden weer naar het schip wa ren teruggebracht. Het werd toen afwachten of de sleep veilig den Waterweg zou bereiken, 0 Kapitein B. C. Weltevreden deed het kalm aan en in dien tusschentijd werd hier aan den wal de kwestie luitgevochten, of de sleep mocht binnenkomen. ’ , De Rijkshavenmeester had begrijpelijke be zwaren. Een schip dat in zinkenden toestand verkeert, zou- eenmaal inden Waterweg, bij evenuteel zinken een versperring kunnen ver oorzaken, die funest zou zijn voor onze haven. Daar het schip tenslotte niet dieper zakte, werd toestemming voor binnenkomen gegeven. Veilig binnen Om halfdrie kwam de sleep binnen de pie ren. De sleepbooten „Maas” en „Blanken burg” waren tevoren naar buiten gegaan om eventueel assistentie te verleenen. Eenmaal binnen den Waterweg beeonnen deze sche pen mee te sleepen en onderweg kwamen er nog eenige riviersleepbooten bij. Om half acht kwam de sleep inde Waalha ven aan, waar aan boei 99 werd gemeerd. De blazer „Meermin”, die ook reeds onder weg op de rivier met pompen was begonnen, bleef langszij liggen, terwijl duikers afdaal den om te trachten het lek voorloopig te dich ten. De sleepreis De „Witte Zee" liet den sleep bij Schiedam log en keerde naar Maassluis terug, waar het schip op de .boeien ging liggen. Aan boord hebben wij vanmorgen een onderhoud gehad met kapitein Weltevreden. De gezagvoerder vertelde, dat de marconist gistermorgen om 9 uur het S.O.S. sein van de „Okeanis" had opgevangen. Direct voer de „Witte Zee" toen uit Er stond buiten een storm uit Noord 'west, vertelde kapitein Weltevreden en de zee was hoog en moeilijk. Daar gingen wij recht tegenin naar de opgegeven plaats. Onze marconist had geregeld contact met de „Okeanis". Die bleef maar het noodsein uitrenden en zoo was het mogeüjk, dat wij hem met onzen richtingzoeker peilden. Wij konden dus geregeld onzen koers wijzi gen. Om kwart voor twee waren we bij het schip. De bemanning was toen al niet meer aan boord. Inde nabijheid lag de „Belgion", die de opvarenden van de „Okeanis” had overgenomen. Zij waren in hun eigen sloepen van boord gegaan en naar de „Belgion" ge roeid. De kapitein van de „Okeanis" wilde wel bij cms aan boord komen om over eventueel slee pen te onderhandelen, maarde gezagvoerder van de „Belgion" weigerde dit met zijn aloë pen te doen geschieden. Als wij hem aan boord wilden hebben, moe* ten wij hem zelf komen halen. De zee was woest. De „Okeanis" dreef maar rond. Het schip lag ongeveer 24 voet diep, maar was gelijklastig. De machinekamer en het stookhol bleken onder water te staan. Ik begreep dat hier het „Vrijwilligers voorl" moest geTden om den kapitein met een sloep te gaan halen. Vrijwilligers voor Ik behoef niet lang te wachten. Bootsman J. van Es, lichtmatroos P. Snoek en stoker M. van Dijk traden naar voren. Zij verklaar den zich bereid te trachten naar de „Belgion" te roeien. De sloep werd te water gelaten en over de hooge zee roeiden de mannen naar de „Bel gion". De kapitein en drie leden van zijn beman ning namen zij aan boord en zij roeiden te rug. Het was moeilijk en gevaarlijk, maar zij slaagden. Wij namen allen weer aan boorl en voeren rond de „Okeaniè” om aan lij te ko men. Kapitein Krassos verklaarde niet meer in de sloep te kunnen gaan om aan boord van zijn schip te komen. Hij w'as geheel uitgeput. Van het lichtschip „Elbe I” afwas hij niet meer uit de kleeren geweest. De drie Grieksche zeelieden voelden er even min voor om nogmaals met de sloep over de zware zee te gaan, maar toen zij begrepen dat mijn mannen dan alleen naar de „Okeanis” zouden gaan om den tros over te nemen en vast te maken, veranderden zij van meening. Zij verklaarden zich bereid mee te gaan. De zes mannen gingen inde boot. Zij wisten langszij van de „Okeanis” te komen en aan boord te klauteren. Om kwart over vijf hadden wij toen den ma nilla-tros van 18 duim en een lengte van 120 vaam uitgebracht en begonnen wij te sleepen. De zes runners bleven aan boord van de „Okeanis". Kapitein Krassos verteld* aan kapitein Wel tevreden, dat zij geruimen tijd hadden liggen tobben met het lek. Het water stroomde met geweld de stookplaat op en alle pogingen om het te dichten mislukten. Om lij te maken en minder druk op het lek te laten komen, w'erd hard bakboord roer ge geven. Op dat moment bereikte het W’ater ech ter d* vuren en liep de stoomdruk terug. De stuurmachine werkte daardoor ook niet meer. Dit had tot gevolg, dat de „Okeanis" geregeld dwars inde zee viel. Kapitein Weltevreden vertelde vervolgens, dat het slee\ Ik vroeg dt'n conducteur mijn k'Waken, terwijl ik inden restauratie \)i' |*■ Ik ging dadelijk na late] naar elf uur. toui deed ik het licht W biet slapen door de rheumatische pei)kkraan®raan ik lijd. Om ongeveer kwart Mjhl jpide ik mijn kamenier. Ze masseer Hb Pr -®l6 voor ,ot ik slaperig werd. Ik \%k , c‘e,s zeggen, wanneer ze wegging. la?a een 'half uur geweest zijn, het p1’ geweest zijn. ' Ij,, hoi trein toen ai stil? hijhfi n Stond st'l. niets... niets ongewoons in dien \ii'p niets ongewoons. \k,lea.let uw kamenier? hVA ,rde Schmidt. ng bij u? V U ilaarntii baar betrouwbaar? Haar familie komt van het landgoed van mijn overleden man in Duitsch land. U is zeker wel etns in Amerika geweest, madame? De plotselinge verandering van onderwerp deed de oude dame de wenkbrauwen optrek ken. Verscheidene malen. —ls u bekend geweest met een familie Armstrong, een familie waarin zich een ont voeringsdrama heeft, afgespeeld? Met eenige ontroering in haar stem zei de oude dame: Zij waren vrienden van mij, monsieur. Kende u dr. Armstrong dan goed? Ik kende hem oppervlakkig, maar zijn vrouw, Sonja Armstrong, was mijn petekind Ik stond op vriendschappelijken voet met haar moeder, .Linda Arden, de actrice. Linda Arden was een groot talent, een van de groot ste tragédiennes van haar tijd. Als Lady Mac beth, als Magda kon niemand haar evenaren Ik was niet alleen een bewonderaarster van haar kunst, ik was haar vriendin. Is ze dood? Neen, neen, ze leeft nog, maar ze leeft volkomen teruggetrokken. Haar gezondheid is erg- zwak; ze moot het grootste deel vau den dag liggen. —Er was, geloof ik, nog een tweede dochter? Ja. veel jonger dan. mrs. Armstrong. En leeft zij nog? Zeker. \ Waar is ze? De oude vrouw wierp hem een scherpen blik toe. . Jk zou graag, weten,welke bedoeling u met deze vragen hebt. Wat hebben ze te ma ken met deze kwestie, den moord inden trein? Het verband is dit, madame: de vermoor de i> de man, die verantwoordelijk, was vpor de ontvoering en den latercn moord op het kind van mrs. Armstrong. Ahl De rechte wenkbrauwen werden samenge trokken. Prinses Dragiloff richtte zich wiet op. Dan is, naar mijn idee, deze moord een vergelding! U wilt mij mijn heftigheid niet ten kwade duiden? —Ze is te verontschuldigen, madame. En om nu terug te komen op de vraag, welke niet hebt beantwoord; Waar is de jongste dochter van Linda Arden, de zuster van mrs. Armstrong? Ik kan het u niet zeggen, monsieur. Ik heb geen contact meer me.t de jongere genera tie. ïk geloof, dat ze eenige jaren geleden is getrouwd met een Engelsehman en naar En geland is gegaan, maar op het oogenblik kan ik me den naam niet herinneren. Ze wachtte een oogenblik en zei toen; Wilt u me verder nog iets vragen, heeren? Maar één ding, madame, een eenigszins persoonlijke vraag. De kleur van uw peignoir. Ze trok even haar wenkbrauwen op. U hebt zeker een reden voor zoo’n vraag. Mijn peignoir is van blauw satijn. Anders is er niets, madame Ik ben u zeer verplicht, dat u mijn vragen zoo volledig hebt beantwoord. Ze maakte een liciht gebaar met haar zwaar beringde hand. Terwijl ze opstond, zei ze: U wilt me excuseeren, monsieur, maar mag ik uw naam vragen? Uw gezicht lijkt me bekend. Mijn naam, madame, i* Hercule Poirot. Ze zweeg een oogenblik. Hercule Poirot, zei ze. Ja. Nu herinner ik het me. Dit heeft zoo moeten zijn. Z* ging heen, heel recht,'wat stijf in hear bewegingei Dat is een „grande dame", zei monsieur Bouc. Wat denk je van haar, mijn vriend? Maar Hercule Poirot schudde alleen het hoofd. Ik vraag me af, zei hij, wat ze bedoelde met „dit heeft zoo moeten zijn”. XV. Graaf en gravin Andrenyi werden vervol gens geroepen. De graaf trad echter alleen den restauratie-wagen binnen. Hij was ongetwijfeld een opvallend knappe verschijning van dichtbij gezien. Hij was min stens zes voet lang, met breede schouders en slanke heupen. Hij was gekleed ineen heel goed gemaakt Engelsch tweed pak en had voor een Engelsehman kunnen doorgaan, als zijn snor niet zoo lang was geweest en iets inde lijn van zijn jukbeenderen een andere nationaliteit deed vermoeden. Wel, messieurs, zei hij, wat kan ik voor u doen? U begrijpt, monsieur, zei Poirot, dat ik verplicht ben met het oog op wat er is ge beurd, enkele vragen aan de reizigers te stellen. Volkomen, volkomen, zei de graaf lucb tig. Ik begrijp het. Niet dat mijn vrouw en ik veel kunnen doen om u te helpen, vrees ik. Wij sliepen en hoorden niets. Is u al op de hoogte van de identiteit van den vermoorde? Ik dacht dat het die groole Amerikaan was, een man met een bepaald onaangenaam gezicht. Hij zat aan die tafel bij de maal tijden. Hij wees met een knik naar de tafel, waar Ratchett en MacQueen hadden gezeten. Ja, monsieur, dat is volkomen juist. Ik bedoelde, kende u den naam van den man? Neen. De graaf keek zeer verbaasd bij Poirot’s vragen. , Als u zijn naam wilt weten, zei hij, die staat toch op zijn pas? De naam op zijn jms ia Ratchett, zei Poirot. Maar dat is niet zijn werkelijke naam, monsieur. Hij is Cassetti, de aanstichter van een berucht ontvoeringsohandaal in Amerika. Hij observeerde den graaf scherp, terwijl hij sprak, maar deze scheen volkomen onaan gedaan door hst nieuwtje. Hij deed alleen zijn Pogen een beetje open. Ah! zei hij. Dat kan licht werpen op de zaak. Een buitengewoon land, Amerika. Is u er misschien geweest, monsieur le comte? Ik ben een jaar in Washington geweest. Kende u misschien de familie Arm strong? Armstrong... Armstrong. Dat is moeilijk na te gaan. Men ontmoet zooveel menschen. Hij glimlachte, haalde zijn schouders op. Wat kan ik nog meer doen om u te helpen? Hoe laat ging u naar bed. monsieur le cointe? Hercule Poirot's blik glipte naar zijn platte grond. Graaf en gravin Andrenyi hadden de coupé's 12 en 13 naast elkaar. —We lieten één coupé gereedmaken voor den nacht, terwijl we inden restauratie-wa gen zaten. Toen we terugkwamen bleven we nog een poosje inden andere zitten. Welk nummer was dat? No. 13. We deden een spelletje piquet. Om elf uur trok mijn vrouw zich terug voor den nacht. De conducteur maakte mijn coupé in orde en ik ging ook naar bed. Ik sliep vest tot den morgen. Merkte u dat de trein stil hield? Ik merkte het niet vóór 's ochtends. En uw vrouw? De graaf glimlachte. Mijn yiouw neemt altijd een slaap drankje op een treinreis. Ze nam haar gewo ne : dosis fgional, % Hij wachtte. Het spijt me, dat ik u heelemaal niet heb kunnen helpen. Poirot reikte hem een vel papier en een pen aan. Dank u, monsieur le comte. Het is een formaliteit, maar Wilt u mij uw naam en adres opgeven? . De, graaf schreef langzaam en zorgvuldig. Het is maar b.e.ter, dat ik het voor u schrijf, – zei hij vriendelijk. De spelling van mijn landgoed is een beetje moeilijk voor wie de taal niet kennen. Ilij gaf liet papier aan Poirot en stond op. Het is geheel onnoodig dat mijn vrouw hier komt. zei hij. Zij kan u niets méér vertel lon dan ik. Een lichtje kwam in Poirot's oogen. Zeker, zeker, zei hij. Maar toch zon ik madame la comtesse gaarne even willen spreken. Ik verzeker u. dat het overbodig is. Zijn stem werd autoritair. Poirot zag hem vriendelijk aan. Het' is maar een formaliteit, zëi hij Maar ,u begrijpt, het is noodig voor mijn rapport. Zooals u. wilt. De graaf gaf onwillig toe. Hij maakte een korte buiging en ging heen. Peiroi stak zijn hand uit naar een pas. De naam en titels van den graaf stonden er op. Ilij kwam aan de verdere bijzonderheid: „ver gezeld door echtgenoole. Voornaam: Elena Maria. Meisjesnaam: Guldenberg. Leeftijd: twintig”. Een nonchalante beambte had er eens een vetvlek op lai'ën vallen. Een diplonmten-pas, zei monsieur Bouc. We moeien . opjjessen, mijn vriend, dat we geen verwikkelingen veroorzaken. Deze men. schen kunnen niets te maken hebben met den moord. Wees gerust, ik zal erg tactvol zijn. Het is maar een formaliteit. Zijn stem daalde, toen gravin Andrenyi den restauratie-wagen binnenkwam. Ze, zag er verlegen en buitengewoon bekoorlijk uit. Weuscht u me te spreken, messieurs? Niets dan een formaliteit, madame la comtesse. Poirot rees galant op en hoog naar de plaats tegenover hem. Het is alleen om u te vragen of u iets zag of hoorde gisternacht, wat éehig licht op de zaak kan werpen.l Volstrekt niets, monsieur. Ik sliep. Hoorde u, bijvoorbeeld, geen rumoer in den coupé naast den uwe. De Amerik&ansche dame daar had het geweldig op haar zenu wen en belde den conducteur. Ik heb niets gehoord, monsieur. Ik had een slaapdrankje ingenomen, ziet u. Ah, juist. Dan behoef ik u niet verder op te houden. Daarna, toen ze vlug opstond— Nog een oogenblikje. Deze bijzonder heden uw meisjesnaam, leeftijd, enz. zijn die juist? Volkomen juist, monsieur. Misschien wilt u dan daarvoor dit memo randum teekenen ? Ze teekende vlug, een elegant, loopend schrift: „Elena Andrenyi’’ Hebt u uw man vergezeld naar Amerika, madame? Neen, monsieur. Ze glimlachte, bloosde een weinig. —We waren toen nog niet getrouwd; we zijn pas een jaar getrouwd. Ah, ja; dank u madame. 0 ja, rookt uw man? Ze keek liem verbaasd aan. Ja. Een pijp? Neen. Sigaretten en sigaren. Juist! Dank u. Zij draalde, haar oogen sloegen hem nieuws giei’ig gade. Mooie oogen waren het, donker cn amandelvormig, met heel le.nge zwarte wimpers, die de fijne bleekheid van haar wan gen beschaduwden. Haar lippen, vuurrood, 'naar de buitenlandsche mode, waren even geopend. Waarom vroeg u mo dat? Madame, Poirot wuifde luchtig met de hand. detectives moeten nu eenmaal allerlei vragen stellen. Bijvoorbeeld, misschien wilt u me de kleur van uw peignoir vertellen ? Ze keek hem aan. Topn lachte zo, Ze is van goudgeel chiffon Is dat werke lijk zoo belangrijk? Heel belangrijk, maCiame' Ze vroeg nieuwsgierig: Is u dan heusch een detective? Om u te dienen, madame. Ik dacht, dat er geen detectives inden trein waren als hij doorging, niet vóór Italië. lk pen geen Yoego-Slavische detective, madame. Ik ben een internationale. Werkt u voor den Volkenbond? —lk behoor aan de 'wereld, madame, zei Poirot dramatisch. Hij ging door. —lk werk jmofdzakelijk in Londen. Spreekt u Engelsch? voegde hij er in die taal hij. Ik spreek een beetje, ja. Haar accent was allerliefst. Poirot boog nogmaals. —We zullen u niet langer ophouden, ma dame. U ziet, het was niet zoo heel erg. Ze hoog haar hoofd en vertrok. Een mooi vrouwtje, zei monsieur Bouc waardeeretid. Hij zuchtte. Maar het heeft ons niet veel verder ga bracht, Neen, zei Poirot. Twee menschen die niets zagen en niets hoorden. Zullen we nu den Italiaan ondervragen? Poirot antwoordde niet dadelijk. Hij bestu deerde, een vetvlek op een Hongaarsche diplo maten-pas, Poirot kwam met een schokje tot zichzelf Zijn Oogen tintelden een beetje, tóen ze de vu rige oogen van monsieur Bouc ontmoetten. Ah. beste vriend, zei hij. Zie je, ik ben wat men noemt „een snob” geworden! De hoogste klassen, voel ik, moeten vóór de twee de worden ondervraagd. Nu zullen we. dunkt me. den knappen kolonel Arbuthnot eens aan den tand voelen. Het Fransch van, den 'kolonel was nogal be perkt eri Poirot deed daaróm ondervraging in liet Engelsch. Arbuthnot’s naam, leeftijd, adres en juiste militaire 1-ang werden vastgclegd. Poirot ging voort; Komt u uit Indië met wat men noemt ;,Verlof”, wat wij noemen „en perrnissiön"? Kolonel Arbóthnot antwoordde mét eeht Brifsche kortheid: Ja. Mari.r reist u niet terug met een Pi & O. boot? Neen. : Waarom niet? Ik verkies over land te gaan om particu liere redenen. Steek dat. in je zak. bemoeizuchtige aap, scheen zijn toon uitte drukken. Is u rechtstreeks uit Indië gekomen? De kolonel antwoordde droog: Ik blééf een nacht over om het Ur der Chaldeeën te zién en logeerde'drie dagen in Bagdad bij den consul, die toevallig een oude vriend van me is. U bleef drie dagen in Bagdad. Ik meen dat de< Engelsche jongedame* miss Debenham, ' UUI Li v IuL'UI'LHIT uil tv.i ■ a 11, ook uit Bagdad komt. Misschien daar ontmoet? Neen, ik ontmoette mis» De^oien n j het eerst, toen zij en ik de reis ten van Kirkoek np.ar Nisibin.ttop°p m Poirot boog zioh naar voren. zA Ij, overredend. . y Monsieur, ik ga een beroep ij. halve de knecht, zijn uen miss v jg cenige Engelschen inden trein. aj-P11 dat ik u ieder uw meening over *- ej A Hoogst onbehoorlijk, zei km net koel d*ZK Toch niet. Ziet u, deze misda waarschijnlijk door ern vrou"' man is niet minder dan twaalfü\c Zelfs de hoofdconducteur zet da« een vrouw. Wat' is dus mijn de sij alle vrouwen, reizende inden ,al)\sC^et\'Ce 11 te laten passeeren. Maar een EnS-resCl 1)j ocrdeelen is moeilijk. Ze zijn erg ° ep de Engelschen. Dus doe ik een be het belang van de gerechtiffhel ’ iemand is dia miss Debenham< p Miss Debenham, zei de kolonc .jic, dame. voft &e Ah! zei Poirot. alsof dit h zij geruststelde. Dus u denkt niet, da aj'PV misdaad betrokken kan zijn? , zei 1 \'° Het idee is eenvoudig absur ’ ep}d not. De man was een volkomen -eji. haar, ze had hem nooit eerder gei „j(* Heeft, ze u dat verteld? Ja. Ze maakte dadelijk ®e®j over zijn eenigszins onaangena® Z°!goPV Als er een vrouw'bij betrokken % schijnt te denken naar verzegd eenigen grond kan ik u 'e .et . miss Debenham er onmogelijk de .A) ”1"' (Word.^ ---