GOUDZOEKERS op het Noordzee – strand bij Zandvoort in actie. Een schop GOUDZOEKERSophetNoordzec-strandhijZandvoortinactie.Eenschop en een zeef brengen heel wat verloren voorwerpen aan het licht. --- EENS EEN MOOI SCHIP THANS EEN WRAK. Het stoomschip Alba, dat bij St. Tres in Cormvall op de rotsen was ge loopen,istiidVn^',,*^*WRAK.HetstoomschipAlba,datbijSt.TresinCormvallopderotsenwasge- 0 J°nSste stormen in tweeën gebroken. Groote golven spoelen over het wrak heen. --- FEUILLETON Harald landry de filmster. door MAHLER – (Nadruk verboden > 2,) ~ (Vervolg.) Ze moest een i plf„en ,half Uyr inn®gn.rit afleggen en ze zat bijstuk 26 uit’dze beh'' PV den Potsdammer stuk van de Potsdal behoefde nog slechts een om thuis te komen. Ser Sirasse af te loopen reclamezuil staan en bek^T8 bloef zè voor een on larald I.andry een Plakkaat. waar" kop met een uitdi-ukkill Kebeol':|. Het was een nej gie, met scherpe, vaste ,Van onverwoestbare o?.,met groote oogen. b’ekken om mond en t(,'e b lk ,a8- een blik, die i„arin een eigenaarn een snaar aan het trillen Kal,e vróuvvenhar-Rosé keek langen tiid n= rachttoto'sbeeld Beleek tamelijk mannekoPin ° S Van llarald Landry en°2GH1:KRO'SO bezat twee" ze Sihfdene f"ms gezien l hab hem ook al Halirier had inderdaad geen half werk verricht. Wat Karl Lund daarover in het film-atelier had gezegd, was de zuivere waarheid geweest. Reeds bij het begin van de inflatie, had de vader van Rosé zich geheel door Halmer laten . inpalmen. Hoe Halmer er in was geslaagd zijn slachtoffer alles wat het bezat geleidelijk af te . troggelen, was voor iedereen een raadsel. Zeer zeker had de vader, van Rosé onder een raadselachtigen invloed .gestaan. Op Halmers raad onttrok hij zijn geld aan solide. fondsen om het te beleggen in papieren en ondernemingen, welke., Halmer hem. aanried. En toen het geheele vermogen van Marba inde zakken van Halmer was overgegaan, begon hij zijn slachtoffer stuk voor stuk alles af te nemen wat nog geldswaarde had. Hij kocht Marba alles , af, voor den schijn in. opdracht van andere koopers en het gé'd, dat hij daarvoor gaf en dit was wéinig genoeg _ maakte hij zijn slachtoffer weer'afhandig, tot alles verloren was. ! Na den dood van haar ouders had men geprobeerd Rosé duidelijk te maken, dat alles wat aan haar ouders had toebehoord, nu het eigendom van directeur Halmer was. Zij had Halmer met ontstelde oogen aangestaard, toen hij haar meedeelde in welke omstandigheden zij was achtergebleven! Is het werkelijk waar, mijnheer Halmer, ben ik inderdaad straatarm geworden, behoort niets, niets, dat van mijn ouders Was, mij meer toe? Bij deze woorden was Halmer toch een weinig verlegen geworden, maar hij zette er zich gauw overheen. Hij overstelpte haar met een stroom van woorden, waarvan zij niets begreep, toonde haar koopcontracten en documenten, waaruit zij evenmin kon wijs worden en maakte haar duidelijk, dat haar . vader helaas te , onbekwaam was geweest om zijn vermogen verstandig te beleggen. Hoé Hij zich ook had beijverd zijn invloed op hem te laten gelden en hem tot voorzichtigheid aan te manen, haar vader had geweigerd naar hem te luisteren en nu was alles weg. Rosé moest zich maar troosten, evenals zoovele duizenden an deren, w'ien het gedurende het inflatie-tijdperk' niet beter was gegaan. Rosé waste onervaren om zijn woorden in twijfel te! trekken. Zij vïst niet welk oneerlijk spel deze man met haar vader had gedreven; zij wist nog veel minder, dat haar vader niet ret eenige slachtoffer was, maar dat ook anderen dupe van dit gewetenlooze uitbuitingssysteern waren geworden. Halmer echter kon de arme wees toen maar niet zoo zonder middel van bestaan eenvoudig op straat zetten. Ik ben een veel te rechtschapen man om dat te kunnen aanzien, zei hij met het uitgestreken gezicht, dat hij de wereld zoo graag toonde. En hij geloofde bijna zelf dat hij een brave kerel was, toen hij het besluit nam iets voor Rosé te doen. In elk geval was hij niet tot groote opofferingen bereid. Ook nu verloochende de slimme zakenman zich niet. Rosé Marba was een schoonheid, zij kon een baantje krijgen bij de film. Hij zou haar opleiden en tot een filmster maken, een filmster, die financieel geen hooge eischen zou stellen. En toen Rosé haar intrek in het pension Zimmermann had genomen, was hij haar gaan opzoeken, had haar. hand inde zijne genomen en tegen haar gezegd: Uit vriendschap voor uw vader, zal ik u voorthelpen, juffrouw Marba. Ik zal u niet laten blozen door aalmoezen van mij aan te nemen, neen, u zult geld verdienen, ik zal u een eervol bestaan verschaffen. Zij had hem moedeloos en vragend aangekeken. Hij was haar niet sympathiek geweest, maar dat hij zich haar lot wilde aantrekken, ontroerde haar. , Ik ben zoo bang, mijnheer Halmer, ik heb helaas niets geleerd, waarmee ik mijn kost kan verdienen. Ik zou hoogstens taal- of muzieklessen kunnen geven, wanneer ik geen betrekking als gezelschapsjuffrouw kan vinden. Hij had krachtig zijn ronden kop, geschud en zijn dik gezicht met de roode wangen ineen lachje getrokken. Dat is allemaal niets waard, juffrouw Marba, daarbij zou u honger lijden. Neen, neen, ik heb iets anders met u voor. U weet, dat ik eerste directeur vaneen groote filmonderneming ben en ik zal een filmster van u maken. Ja, dat .zal ik voor u doen. Uw uiterlijk. beantwoordt aan de eischen; u bezit dus al het kapitaal, dat er voor noodig is. U zult weliswaar moeten beginnen met een leertijd door te maken om u er in te werken en voorloopig kleine rollen voor iief moeten nemen, tot u zich de noodige. routine eigen heeft gemaakt. Dat komt evenwel terecht. Ik betaal u dadelijk honorarium, het gebruikelijke dagloon voor dergelijke rollen, twintig mark per filmdag. Dat u zooveel mogelijk dagelijks, behalve op Zondag, kunt spelen, daarvoor zal ik zorgen. En daarvan zult u best kunnen rondkomen, nietwaar? U ' had niet gedachU dat ik zoon brave oom was, wel? Kijk nu niet meer zoo verdrietig, u zult het zien, u wordt nog eens een beroemde artiste. Zoon beetje tooneelspelen is volstrekt niet moeilijk, wij moeten het tenslotte allen een weinig kennen, nietwaar? Wanneer. u later grootere rollen speelt, verdient u natuurlijk meer, en, let op, op een goeden dag wordt u weer rijk en rijdt u opnieuw in Uw eigen auto. Van vandaag af is u mijn protégée. Dus, het hoofd omhoog gehouden, juffrouw Rosé, voor het noodige heb ik nu gezorgd. Morgen vroeg meldt u zich aan het atelier; ik zal verdere maatregelen nemen. Laat u bij regisseur Wendheim brengen, dien zal ik inlichten.' En nu, tot weerziens, ik heb geen tijd meer/ ik moét naar een vergadering. En daarmee was hij vertrokken en had Rosé alleen gelaten, zonder haar den tijd te gunnen om te zeggen wat zij van zijn plannen dacht. Maar wat bleef de arrge Rosé anders over dan op zijn voorstel in te gaan? Zij was hem dankbaar geweest, dat hij zich haar lot aantrok, maar zij werd bevangen dooreen onuitsprekelijken angst voor het beroep, dat hij haar opdrong. Zou zij wel bekwaam genoeg zijn om filmactrice te worden, zij, die zoo angstig en schuw was geworden, nadat het noodlot haar zoo zwaar had getroffen? Maar daarnaar durfde zij niet vragen, ze mocht niet aarzelen om dit aanbod te aanvaarden. Twintig mark daags, o, daarvan kon ze best rondkomen; ze behoefde in dit pension slechts vijf mark per dag te betalen, en voorloopig behoefde zij zich niets aan te schaffen, haar garderobe was ruim genoeg voorzien. Indien ze slechts twintig maal per maand behoefde te spelen, had ze een maandelijksch inkomen van vierhonderd mark. Ze wist niet of dit veel of weinig was, ze vermoedde niet, dat menig groot gezin het met minder moest stellen. Maar zij rekende uit, dat zij zich zeer goed zou kunnen redden, ook al had ze later nieuwe kleeren noodig. Ze had dus al haar moed verzameld en was den volgenden dag naar de studio gegaan. En daarmee had ze de eerste schrede op een bitteren levensweg gezet. Want het was haar van het eerste oogenblik af een onbeschrijfelijke marteling geweest zich in het licht der Jupiterlampen te laten projecteeren. En dan die losse toon, die er heerschte! Zij hield zich zooveel mogelijk van de anderen afgezonderd en beefde, wanneer zij afkeurende opmerkingen hoorde. ledereen met wie zij in aanraking kwam, zag terstond, dat zij voor dit beroep volstrekt niet geschikt was. Regisseur Wendheim, die over haar lot was ingelicht, veel nauwkeuriger, dan Halmer vermoed de, getroostte zich veel moeite met haar, niet omdat het de wensch van zijn directeur was, maar omdat hij diep met het arme meisje was begaan. Maar ondanks haar mooie gezichtje en haar figuur, die ineen film bijzonder tot hun recht kwamen, was zij voor grootere rollen ten eenenmale onbruikbaar. Het hart zonk haar steeds inde schoenen, omdat zij telkens dooreen pijnlijke schaamte werd overvallen, zoodra zij zich van alle kanten moest laten bekijken. Ze moest zich met al haar krachten daartegen verzetten. Zoodoende werden haar nog maar altijd kleine rollen toebedeeld. Indien het slechts even mogelijk was, liet regisseur Wendheim haar meespelen. Weliswaar moest zij zich dan met een rol als figurante tevreden stellen, maar zij ontving althans haar twintig mark. En ten opzichte van haar rol inde film bezat zij in het geheel geen eerzucht. Het liefst ging zij verloren ineen menigte, waarin zij haast niet werd opgemerkt. Zij was nu al tien maanden aan de film, maar stond tegenover haar collega’s nog even schuw en onbeholpen als op den eersten dag, leder ander, die bewezen had zoo ongeschikt te zijn, zou al lang ontslagen' zijn, maar regisseur Wendheim liet haar telkens terugkomen, uit medelijden. Halmer zag nauwelijks meer naar haar om. Hij had van Wendheim vernomen, dat er geen sprake van was, dat er een ster uit haar zou groeien; voor andere dan kleinere rollen zou zij nooit deugen. En Halmer vond bovendien, dat hij al genoeg voor Rosé had gedaan. Kwam zij hem bij toeval tegen, dan werd hij tot zijn groote ergernis altijd bekropen doordat gevoel van verlegenheid, dat hem anders vreemd was. Hij maakte er zich dan met een schertsend woordje af, noemde haar zijn kleine beschermelinge en daarmee had hij de stem van zijn geweten gesmoord. Had hij haar geen vast, zeer behoorlijk inkomen verschaft en was dat geen edele daad van hem? Tot ongeveer twee maanden geleden, waren die ontmoetingen met directeur Halmer niet zoo bijzonder pijnlijk geweest. Ondanks haar antipathie, beschouwde zij hem als haar weldoener, want zonder zijn tusschenkomst zou zij waarschijnlijk te gronde zijn gegaan. En zij had zich geschaamd, dat de persoon van haar weldoener haar zoo weinig sympathiek was. Maar toen had zij op een keer, terwijl zij zich, zooals zoo dikwijls, voor haar vroolijke collega s had verstopt, een gesprek tusschen Karl Lund en een hulp-regisseur afgeluisterd, hoewel zeer tegen haar wil. Zij had zich evenwel niet aan hen durven vertoonen. En bij die gelegenheid had zij vernomen, welk een verderfelijken invloed op haar vader rpen aan Halmer toeschreef. Dit was voor Rosé een zeer pijnlijke mededeeling geweest en sedert brak zij er zich onophoudelijk het hoofd over,wat de oorzaak van den ondergang van haar ouders kon zijn geweest. Alles wat zij vroeger hadden bezeten, was nu het eigendom van Halmer: de villa, de meubels, de auto s, het tafelzilver en de serviezen, ornamenten, kunstvoorwerpen, het was haar menigmaal, als moest zij hem in het gezicht toeschreeuwen: Wat hebt ge met mijn armen vader gedaan; waarom moest hij in armoede sterven, terwijl gij steeds rijker werdt? Van dien tijd af bleef zij hem zooveel mogelijk uit den weg en al haar peinzen en denken waren slechts daarop gericht, hoe zij van hem en van de film kon wegkomen. Zij hoopte, dat er nog een wonder gebeuren zou, dat haar van hem verloste. En afgescheiden van haar steeds groeienden argwaan jegens Halmer, wist en voelde zij ook, dat zij die schuwheid nooit zou kunnen afschudden. Zij zou het nooit verder brengen dan die kleine rollen, tot welke zij zich noodzakelijkerwijze bepalen moest. Tenslotte was zij tot het besluit gekomen al tiaar vrijen tijd te besteden om zich voor een betrekking inden handei te bekwamen. Wanneer zij des avonds met haar werk inde studio gereed was, volgde zij een cursus, waar ze les kreeg in de vereischte vakken. Zoodra zij grondig had geleerd wat zij moest kennen, zou zij naar een betiekkmg als secretaresse, correspondent! ineen handelszaak omzien. Zij wist evenwel, dat het nog ettelijke maanden zou duren voordat zij geheel beslagen ten ijs zou kunnen komen. En het zou ook niet gemakkeïijk zijn, dadelijk iets passendste vinden, omdat zij geen getuigschriften kon toonen. Zoo veel als bij de film zou zij dan in geen geval verdienen, maar zij getroostte zich gaarne een paar opofferingen, mits zij niet langer verplichting aan Halmer had. In haar pension gekomen, zocht zij haar boeken bij elkaar en na een kop thee te hebben gedronken, begaf zij zich naar haar cursus. Na haar thuiskomst om acht uur, nam zij aan den gemeenschappelijken avondmaaltijd deel. Vermoeid en slaperig ging zij kort daarna naar bed. In afwachting dat de slaap zou komen, las zij eerst nog een filmcourant. En daarbij bleven haar oogen opnieuw op een foto van Harald Landry rusten: .Het blad prijkte met een afbeelding van zijn karakteristieken kop en daaronder stond een artikel over zijn loopbaan. Rosé las dit artikel met groote aandacht. Ook hierin werd gezegd, dat Harald Landry een Duitscher was, wiens studies door den oorlog waren onderbroken. Hij had ze na het sluiten van den vrede niet kunnen voortzetten, omdat zijn intusschen gestorven vader hem niet de noodige middelen daartoe had nagelaten. Aldus was hij op een Hollandsche boot naar Amerika scheep gegaan als hofmeester, opdat hij zijn weinige contanten niet voor reisgeld zou behoeven aan te spreken. Behalve de Duitsche, sprak en verstond hij ook de Engelsche, Hollandsche en Fransche ' taal. Na twaalf ambachten en dertien ongelukken en na het onmogelijke beproefd te hebben om voor* : uitte komen, had het toeval hem het pad laten kruisen vaneen filmregisseur, die een onversaagd en ondernemend man zocht voor een levensgevaarlijk waagstuk, dat moest worden ver-' filmd. Harry Landry had dit waagstuk volbracht' en zich daarbij zulk een uitmuntend 'filmacteur getoond, dat zijn naam terstond was gevestigd. Alle kranten hadden kolommen vol over zijn heldendaad en zijn aangename persoonlijkheid geschreven. Al zijn verdere films hadden zijn roem vermeerderd en hij was de best betaalde filmacteur geworden. Maar met dat al, heette het verder, was Harald Landry een stil, ernstig man, die zoo teruggetrokken mogelijk'leefde. Zijn vurige bewonderaars en bewonderaarsters moesten er zich mee tevreden stellen, hem hun hulde op een afstand te bewijzen. Op zijn gezicht vertoonde zich zelden een lachje, maar juist daarom was dat lachje oorzaak, dat alle vrouwenharten zich tot heh1 voelden aangetrokken. „Niemand is tegen de betoovering daarvan bestand , aldus eindigde het bewierookende artikel' Rosé Marba zag nog éénmaal naar het gezicht van Harald Landry; toen legde zij de krant tel" zijde en knipte het licht uit. Zij probeerde te slapen, maar dit gelukte haar eerst na geruimell tijd. En in haar droom vervolgde het beeld va0 Harald Landry haar nog steeds. Hij keek haa1" met een droevig lachje aan en dit deed haar z°° pijnlijk, zoo innig weemoedig aan, dat ze wakkef schrok. En nog half droomende hoorde zij zich' zelve zeggen: (Wordt vervolgd.) --- HET NIEUWE GEMEENTEHUIS van Wehl in Gelderland is gisteren offi HETNIEUWEGEMEENTEHUISvanWehlinGelderlandisgisterenoffi-| cieel geopend in tegenwoordigheid van den Commissaris der Koningin in Gelderland, mr. S. baron van Heemstra. Autoriteiten sloegen op het bordes het vendelzwaaien gade, dat een attractie was van de plechtigheid. --- TWEE GOEDE VRIENDEN. De Fransche circusdirecteur Jean Houcke met TWEEGOEDEVRIENDEN.DeFranschecircusdirecteurJeanHouckcmet zijn lievelingsschimmel Johnie, die te Amsterdam bij Carré optreden. --- GEÏLLUSTREERD NIEUWSBLAD- BIJVOEGSEL EXGELAXDS KONING ineen staatsiekoets op weg van Buckingham Palace naar het St. James paleis, waar hij Donderdag j.l. een vroege morgenontvangst hield. --- HET WERK VAN EEN KUNSTENAAR. Een handige zand-mode leur heeft op het strand van Bournemouth aan Engelands Zuid HETWERKVANEENKUNSTENAAR.Eenhandigezand-modeleurheeftophetstrandvanBournemouthaanEngelandsZuidkust een groep gemaakt, die de Britsche koninklijke familie voorstelt Inderdaad een knap werkstuk. ---