STADSNIEUWS H. P. de Wit 70 jaar. Woensdag 11 Januari a.s. zal de heer H. P. e Wit, directeur van de N.V. De Wit’s Bergingstransportonderneming alhier, zijn 70sten veraardag vieren. #aN°g altijd staat deze stoere Rotterdammer het hoofd vaneen onderneming, die zich in 11 loop van ruim 33 jaar een uitstekenden , bij de scheepvaart heeft verworven, In (j. a Vestigde de heer De Wit hier een sleeponrheining. Een kleine sleepboot, de Everdina, ''°er de Leuvehaven binnen en dit scheepje is begin geweest vaneen roemrijke geschiedenis. al spoedig verbond de heer De Wit aan trf bescheiden onderneming een bergings- en Öe ”sP°rtbedrijf, dat ontelbare malen van zich t)e t rsPreken- De krachtige leiding van den heer Ij Wit, die in het werk het woord „terug” niet j, be, alleen van het woord „vooruit” wilde die -en’ deed de onderneming uitgroeien tot een, zich in scheepvaart- en assurantiekringen wel- een Soeden naam had veroverd. Ontelbare je.l^ngswerken zijn inden loop der jaren onder ding van den neer De Wit en zijn zoons uit- Voor moeilijkheden schrok de heer De j. 11 nooit terug en zijn sleepvloot bevestigde ' ar naam bij diverse moeilijke maar gelukkig gevoerde sleeptransporten van bruggen, len herinnert zich wellicht het versleepen * n de brug voor Tholen, van de drie spannin- ll v°°r de Keizersveersche brug en die voor Ij, Moerdvjkbrug. Dit was sleepwerk van superg®Sse- Het opruimingswerk van den toren van voor de laatste rush op het Lutine-goud VQ®rd eveneens door zijn onderneming uitge- b>e jaren hebben den heer De Wit niet gebroyn' De moeilijkheden en wisselvalligheden van met zoo veel zorg opgebouwd, interessant, u?bt Hollandsch bedrijf, dat zoovele malen de perste energie en krachtsinspanning vergt van ,:n' die erbij betrokken zijn, hebben hem gebald. men zijn werk op prijs stelde, bleek on- tijdens het in 1931 gevierde zilveren deum. Van talrijke zijden is hem toen den lof egezwaaid, die hem toekwam. --- SIGARENVERKOOP BENEDEN BANDEROLLEPRIJS. Grossier geverbaliseerd. ezer dagen is proces-verbaal opgemaakt tegen grossier in sigaren en sigaretten, daar deze , g6n Prijzen beneden den banderolleprijs zijn ar~e etl leverde aan particulieren, in casu lieden, die n . ua waren van inkoopvereenigmgen, onder TTer van de inkoopvereeniging voor gemeente«rsoneel. geheel kan een groot succes genoemd worn inden strijd, dien de invoerrechten en accijn. n reeds geruimen tijd voeren tegen het kwaad r inkoopvereenigmgen. De grossier, die zich ‘Pnenkort voor de rechtbank zal hebben te verboorden, probeerde op slinksche wijze de verdingen, die gelden voor den verkoop van siga- en sigaretten te omzeilen en voor dat doel hij een geheim telefoonnummer. Deze ■ c is inderdaad geruimen tijd met succes toegetotdat de ambtenaren het geheime telefoon-Phner te weten kwamen. h'niddels is gebleken, dat de inkoopvereeniging P het gemeentepersoneel geheel vrij uitgaat. De v 'Pkoopvereeniging heeft wel dikwijls sigaren lijh den grossier betrokken, maar toen het wettew Voorschrift op den banderolleprijs in het leven l6tlS Seroepen, heeft men onmiddellijk het bestel-Si Vab sigaren bij den grossier gestaakt, om zelf Bep r?n onder eigen merk inden verkoop te bren},e^e inspectie van de belastingen hoopt door sch . Pr°ces-verbaal, dat thans is opgemaakt, den hehkllt onder de grossiers en ook de winkeliers te lp p n opgewekt. Zij heeft sterk den indruk, dat het "otterdam het euvel welig tiert en mede door lar)' genoemde voorval is zij gesterkt in het reeds vermoeden, dat op-alle mogelijke leren getracht wordt, de wet te ontduiken. Wanneer men l).v. het geheime telefoonnummer ,leH thans geverbaliseerde opriep, dan hoorde door „Sigaren’*. De besteller moest dus een 'v,Jde zijn om werkelijk te kunnen betrekken. ra^°ec* hij een bestelling, dan bezorgde de levehjj Clei' deze prompt aan huis, maar dan nog was d0 2o° voorzichtig er nimmer een nota bij te • er geen onraad, dan kon direct worden cl» iad. Was dit echter wel het geval, dan volgde faling later wel en ook kwam het voor, dat tip banderolleprijs betaald werd en later restitu-Êr°lgde'vihk'*'<-ens nhlatingen van bonafide grossiers en kvra eliei's komt het hierboven gesignaleerde sie,„ d veelvuldig in Rotterdam voor. Er zijn grostetl *’ die een gedeelte van de grossiersprovisie lava Hen. Ook onder" de winkeliers zouden er Vej.j, Velen zijn, die beneden den banderolleprijs Slopen. Deze zaak heeft echter reeds de volle cht van de commissie tegen prijsbederf. --- Voor de vluchtelingen. Collecte overschreed de / 35.000. Gisteren werd de slotvergadering van het Rotterdamsoh Comité tot inzameling van gelden ten behoeve van de vluchtelingen wegens geloof of ras gehouden. Aan de hand van de boeken en bescheiden, welke dooreen accountant waren gecontroleerd en in orde bevonden, bleek, dat het Comité een totaalbedrag van ƒ 35.220.45 had ingezameld. In dit bedrag zijn verwerkt de opbrengst van de collecte, de opbrengst van de verloting van een zilvervos en alle per giro ontvangen gelden. --- Modevakschoolexamens. Bij de door de Vereeniging van Modevakscholen op 28 en 29 September j.l. gehouden examens zijn geslaagd voor costumière de dames M. A. Rimmelzwaan, A. Hus, H. Kortenhoeven, M. W. v. Noort, W. Batenburg, A. Koops. G. M. Jasperse, J. J. H. Hendels, M. v. Resteren, M. I. Verhoef, J. A. v.d. Kemp en C. J. Vlaardingerbroek, allen te Den Haag; P. J. Drenth te Delft; mevr. J. Wiepking—Lugtigheid te Delft; de dames H. M. Dubbeld, S. Wijnveldt, C. P. M. v.d. Brule, M. J. Jongbloed, K. v. Tol, C. v.d. Voet, alhier en P. A. Kool te Bergambacht. Voor coupeuse slaagden de dames B. A. Hulsbergen en N. G. Lock te Den Haag; A. v. Welzen, alhier; C. E. v.d. Poel te Hillegersberg; J. Smeenge te Buir.en en J. Nieuwmeyer t,e Nieuw Weerdinge. --- VISCHMARKT. Heden werden aan den Vischafslag alhier van IJmuiden en elders aangevoerd 385 kisten a 50 kg. versche vlsch, 3 kistjes levende paling, 22 kistjes spiering, 40 kistjes panharing, 22 kistjes gerookte sprot en 25 kistjes kippers. Midd. tong ƒ 46—ƒ 54, midd. tarbot 15—22, kl. ld. 10—16, gr. schol 16—19, midd. id. 15—22, kl. id. 7—lo, puf 4—6, midd. schelvisch 10—16, kl. id. s—lo,5—10, kabeljauw 9—16, gr. gul 6—9, midd. id. 4—6, kl. id. 2—4, wijting 2—5, makreel 4—6, lapolvisch 1.50—2.50, versche haring 4—5, riviervisch 5—7 per kist; dikke levende paling 0-50— 0.55 per pond; spiering 1.10—1.30, panharing 1— 1.20, gerookte sprot 1.70—1.85, kippers I—l.lo per kistje. --- BERICHT. Ons Goedkoope Patroon Voor de Dames 3 Jan. Van nevenstaande japon (ben. stof 2.75 m. van 130 c m. breed) zijn nog eenige patronen voorradig inde maten 44 en 48. Zoolang de voor raad strekt kunnen zij tegen betaling van 10 ets. per stuk worden afgehaald aan ons bureau Schiekade—Slagveld en aan de Hoofdagentschappen Zaagmolenstraat 47, Nwe. Binnenweg 284, Hillevliet 7, Broers- vest 3 Schiedam en Lijnstraat 2, Vlaardingen. Alleen aan onze lezers buiten de stad worden de patronen na ontvangst van 15 ets. franco per post toegezonden. Men gelieve vooral de juiste maat op te geven en op de enveloppe te vermelden: „Goedkoop Patroon”. --- DUITSCHLAND en de Noordzeehavens. Huysmans’ bezoek aan Keulen. Antwerpens burgemeester, de heer Huysmans, heeft na een bezoek aan Keulen ineen interview met „Eisenbahn und Schiffahrtsnach richten” gehad, het Duit sche vakblad voor West Europeesche verkeerswegen. Daarbij is de concurrentie tusschen de havens van Rot terdam en Antwerpen niet onbesproken gebleven, en de heer Huysmans heeft daarbij den indruk willen wegnemen als zou men te Antwerpen hebben willen speculeeren op de stemming, die in Duitschland tegen Rotterdam kon zijn ontstaan door het verbieden van den voetbalwedstrijd Nederland—Duitschland in ons stadion. Antwerpen’s burgemeester verklaarde, dat dit een hopeloos gebrek aan taot zou hebben beteekend. Bovendien echter, zei hij, zou het zeer naïef zijn geweest óm te probeeren voor Antwerpen munt te slaan uit zulke intermezzo’s. Zulke kwesties gaan enkel de betrokken Nederlandsche en Duitsche instanties aan. De heer Huysmans stelde zich overigens op liet standpunt, dat hoe ver ook van elkaar afslaande politieke en sociale opvattingen, evenals vragen, van verschillende wereldbeschouwing, nooit de dwingende werkelijkheid kunnen verdoezelen, dat de havens van Antwerpen, en, Rotterdam economisch, geografisch en cultureel met het Duitsche achterland zijn verbonden. Deze erkentenis sluit in, aldns de burgemeester, dat men, al zijn krachten gebruikt, om deze door de natuur gegeven factoren in beider belang zooveel niogelijk uitte buiten. Samenwerking blijft noodzakclijk en hangt samen met het besef van op elkaar te zijn aangewezen. De burgemeester van Antwerpen blijkt overigens te Keulen een open oog te hebben getoond voor het Duitsche standpunt op het gebied, dat met de havenbelangen samenihangt en verzet aangeteekend tegen een internationaal systeem, dat met de economische levensomstandigheden van een millioenenvolk geen rekening wil houden. En persoonlijk heeft hij zich bereid verklaard alles te doen wat tot een rechtvaardige politiek en goede 'verstandhoudingen kan voeren. Men kan uit het bezoek ; an Keulen zoowel ais uit dit interview afleiden, dat men te Antwerpen alles zal doen om zelf misverstanden te voorkomen, al wil men dan 5 *n gebruik maken van zulke misverstanden elders. Ten aanzien van meer samenwerking tusschen Rotterdam en Antwerpen liet burgemeester Huysmans zich zeer voorzichtig uit. Bij de vele aanknoopingspunten tusschen Nederland en België, de goede handelsbetrekkingen tusschen beide landen, mag men niet uit het oog verliezen, zei de heer Huysmans, dat er scherp afgeteekende verschillen van karakter, temperament, enz. bestaan. Overigens kunnen zoowel Rotterdam als Antwerpen een zeker voordeel hebben var, gemeenschappelijk overleg, want op dit gebied zoekt men naar moeilijkheden, die er niet zijn bij ingebeelde concurrentie van belangen. In het interview wordt dan nog cene onderstreept, dat Antwerpen niet graag zijn zooveel loonendcr stukgoed-vcrkccr zou ruilen voor de veel grootere tonnage aan massa-goed, dat Rotterdam verwerkt. Waaraan dan laconiek wordt toegevoegd, dat er nu eenmaal ook massa-vervoer moet wezen, al levert dat minder arbeid en arbeidsloon en dus minder stedelijke welvaart op. Waaruit dan weer vanzelf valt af te leiden, gelijk trouwens ook werd gezegd, dat vaneen contractneele arbeidsverdeeiing tusschen de beide havens geen sprake kan wezen. Dat men Antwerpens burgemeester om een boodschap kan sturen, ook naar Duitschland, blijkt mee uit wat de heer Huysmans nog heeft gezegd over de nauwe verstandhouding tusschen Antwerpen en Hamburg en de beteekenis, die een kanaalverbinding tusschen den Rijn en het Albertkanaal niet enkel voor Antwerpen, maar ook voor Duitschland zou kunnen hebben. Belangrijk is nog dat er gestreefd wordt naar meer internationaal contact tusschen de zeehavens, waar men het eerst en het meest gevoelt, hoe ziek het warenverkeer inde wereld is, De Keulsche „Oberbürgermeister”, dr. Schmidt, heeft de voorbereiding van dit grootere contact voorloopig op zich genomen. Kaniiel Huysmans. --- Het kwaad van de rijdende krotten Ei’ zwerft een klein nomaden,volkje door ons land. Nederlanders zijn, het als wij allen1, maar zij wonem nergenis eni overal. Hun woning rolt op vier wielen’ langs de wegeni door storm, kou, regent ent zonneschijn. Woonwagen volk. Er is geen begin en, er is geen eindpunt, er zijn slechts de pleisterplaatsen langs dem weg: een stuk prikkeldraad om een kale vlakte, een pomp eni een privaat. Romantiek? ,Ta, romantiek: of het paard schonkig is ent hongerig of glanzend en! welgevuld, er is de romantiek van ontbering eni narigheid, van behelpen ent armoe een magere, kille, holle romantiek. Zoo zwerven ze langs onze wegen, zoo rollen ze ’s nachts langs onze gesloten, veilige huizen, de krotten op wielen met hun levende have van mannen, vrouwen en kinderen, met hun arsenaal van bedelaars- en venterswaar, met hun nerinkje, hun scharesliep, hun draaiorgel. Tot ze ergens stranden op zoo’n vlakte met prikkeldraad, het paard verkocht wordt en het nomadenleven een paar maanden plaats maakt voor een louche kleinhandel inde stad of het dorp. Eem paar vragen! vaneen volksvertegenwoordiger haalt dit nomadenvolkje uit de vergetelheid terug. Hoe leveni deze menschen? Wat tolereert de overheid door het bestaan van deze trekkende horde? En wat doet zij om het aanvaardbaar te makeni, dat deze zwervers kunnenl blijven zwervem in ons land van gevestigde burgers? Deze vragen duiken op als men hoort hoe een Kamerlid zich zorgen maakt over de toestanden m eem woonwagenkamp. Die vragen klemmen temeer naarmate de overheid zich minder moeite geeft om een maatschappelijk kwaad, dat zij gcsignaleerl heeft, tot het hoogstnoodzakelijke te beperken. En het kwaad neemt zelfs toe binnen de perken vaneen wet, die het toch anders bedoelde. Werkloosheid en armoe hebben de bevolking der woonwagenkampen doen stijgen en tegelijkertijd het levenspeil binnen die krotten op wielen omlaag gesleurd. Steeds meer blijven er hangen ergens aan den rand van een stad of een dorp rond een pomp en een privaat; een conglomeraat van armoede en onzindelijkheid, waaruit niets, maar dan ook niets goeds geboren kan ivorden. Een maatschappelijk kwaad niemand heeft het ooit ontkend, maar iedereen heeft het eigenlijk vergeten. De woonwagenkampen zijn zoo achteraf gezet, zoo ineen verloren en weinig in het oog vallend hoekje, zooals de minister het ineen circulaire van jaren geleden heeft aanbevolen. Men merkt er zoo weinig van, men weet zoo niet welk percentage van het bedelvolk en van de roofbouwers op den allerkleinsten kleinhandel uit het woonwagenkamp afkomstig zijn. Het kwaad spreekt niet meer zoo naar buiten als inden tijd toen het een onderwerp van .. cmeentelijke zorg was en de burgemeesters de Nederlandsche nomaden van dorp tot dorp joegen en hun nergens rust gunden. Het is het gevaar, dat in elke wet met strekking schuilt: het kwaad is gelocaliseerd buiten de grenzen van de samenleving en men ziet het niet meer. MAATSCHAPPELIJK KWAAD Met eerlijke verontrusting heeft de staatscommissie, die den stoot gaf tot de Wet op woonwagens en woonschepen, het kwaad ontdekt, en bezield met de beste bedoelingen heeft de wetgever de adviezen van de commissie bijna zonder uitzondering aanvaard om een wapen te scheppen, tegen een euvel, dat een gevaar voor de samenle ving genoemd werd. Zeker meer dan duizend Nederlandsche kinderen zagen zelden of nooit een school; zedelijkheid en gezondheid kwamen letterlijk in het gedrang binnen de houten wanden van de rijdende krotten; zwervend en bedelend groeiden duizenden Nederlanders op, trekkend en zich onttrekkend aan elk gezag; de keten van wetgeving ter voorkoming van epidemieën vond in dit ongezonde samenlevinkje een schakel van het teerste materiaal. En men vaardigde een wet uit.. . Bijna twintig jaar werkt deze wet. Aan het begin van die twintig jaar waren er volksvertegenwoordigers, die sceptisch gestemd waren, die zeiden: er is maar één oplossing en dat is een algemeen verbod van het wonen in andere dan vaste behuizingen, want deze wet zal een stuk papier blijven zonder kracht van daden. Gedurende die twintig jaar zwierven de nomaden door ons land; het papier van de wet hing in den vorm vaneen vergunning aan hun wand, hun wagen was gemeten en geschouwd. En aan het eind, van de twintig jaar, nu zij er nog zijn als aan het begin van die periode, mogen wij vragen: wat deed die wet? Hoe is het met de gezondheid, het zwerven, het bedelen, het gevaar voor ziekten, de „woningtoestanden? De wet heeft iets gedaan. Natuurlijk, anders was zij niet noodig geweest. Het zal wel erger geweest zijn, toen er geen toezicht was, toen men niet wist wie er in woonwagens rondtrok toen er geen bedreiging met het intrekken vaneen vergunning als een stok achter de deur stond. De ergste wrakken zullen wel van den weg verdwenen zlijn, omdat de wet hun gebruik niet toeliet. De overheid kon nu verbieden de overheid had een maatstaf. Maar wa t kon de overheid verbieden, welke maatstaf kreeg zij ;i> handen? NAARGEESTIG SOMMETJE Het is een griezelig rekensommetje, dat wij moeten maken om dit in het licht te stellen Twee bepalingen uit het „Reglement”, dat als bijlage op de wet verschenen is luiden, de lengte, breedte en hoogte van de woonruimte moeten onderscheidenlijk tenminste bedragen 5, 2.1 en 2.1 meter en het aantal bewoners mag als regel niet grooter zijn dan de inhoud van de woonruimte in kubieke meters gedeeld door vier, naar boven afgerond. Komt een aspirant woonwagenbewoner dus met een krot van deze afmetingen voor de keuring en is dat krot hecht genoeg getimmerd, dan krijgt hij zijn vergunning. .En in deze rumte mag hij gaan leven met zes menschen, waarvoor hij een slaapruimte moet timmeren, die een minimale inhoud moet hebben van nog geen acht kubieke meter! Het is lastig zich voor tei stellen hoe de miniitet-vcrciedlung in zoo’n wagen isl; daarom een vergelijking met een normale woning. In een kamer van vijf hij vier hij drie meter mogen, mits men die kamer op wielen zet en er een paard voor spant, vijftien menschen leven; maar dan moet die kamer bovendien nog gesplitst zijn ineen woon- en een slaapruimte! En nu moge het waar zijn, dat dit allerongunstigste geval niet dagelijks zal voorkomen, een feit blijft toch, dat de kracht van de wet niet verder reikt dan tot deze grens en dat zij alles wat maar even beter en dus even slecht is, heeft te toloreeren. Het kan niemand verwonderen, dat er weinig verbeterd is inde gezondheidstoestanden van Nederlands nomadenbevolking. Het mag evenmin iemand verwonderen, dat de wet, die alle grenzen eren vaag getrokken heeft, ook van de andere uitwassen van het nomadendom niets anders dan de uiterste franje heeft afgesneden. En 11a twintig jaar mag men zeggen; de wet deed niet veel- En wat de wet overliet aan de mindere overheden werd niet beter gedaan. De grootste zorg was de gezondheid en dat is zij nog. Zooals voor: de inrichting van de wagens de grens des eischen alle misstanden toelaat, zoo is hét met de inrichting der kampen gesteld. De gemeenten zijn verplicht den woonwagenbewoners een plaats aan te wijzen, waar zij standplaats kun: nen kiezen; het is hun niet meer geoorloofd de nomaden op te jagen tot buiten hun grenzen. Dus gastvrijheid. Het is er de gastvrijheid naar! HET „KAMP” TE ROTTERDAM Wij zijn het niet, die zeggen, dat het Rptterdamsche woonwagenkamp aan den Nieuw Terbregscheweg zoo kwaad nog niet is; de autoriteiten zijn het ook niet, het zijnde bewoners! Zi) weten hoe andere gemeenten de kunst verstaan het begrip gastvrijheid te verwezenlijken.. Zij kennen de kampen in het moeras op del grens van de gemeente, de kale vlakten met een pomp inde wildernis rond de dorpen, de vervuilde en verwaarloosde stukjes grond, waar de afval van generaties „zigeuners” een terp heeft gevormd. Is het in Rotterdam dan zoo best? Ontsluit zich daar een paradijs voor twee kwartjes precario voor een week staan? Er zijn twee voordeelen: er is water, zelfs inden winter en men heeft er privaten, zelfs acht in twee groote hokken. Veel is dat niet, maarde vijf a zeshonderd bewoners, die er op het oogenblik met hun honaerdtien wagens wonen vijf a zes bewoners per wagen- kunnen zich er goed mee behelpen. Maar hiermee zijn dan ook alle voordeelen opgesomd. Verder zijn er slechts nadeelen, nadeelen, waaiover men deze onmaatschappelijke bevolking niet hoort klagen, maar die onderwerp zijn geweest van vele rapporten en klaagschriften van allerlei autoriteiten. Want de toestand jok in Rotterdam is nu eenmaal niet, zooals hij zou moeten zijn. Het aantal privaten is wel vo.Moende, maar hopeloos is het gesteld met de reiniging. Ze staan er, ze worden gebruikt, ze worden door kinderen gebruikt en ze woiden bevuild. Dat is nu eenmaal zoo. Maar niemand is er, die belast is met de reiniging. Zoo gaat dat door tot iemand een goede bui of een driftaanval val krijgt en ineen van die twee stemmingen een slang leent van de politiepost om het geval schoon te spuiten. Dat korht wel eens voor, maar het komt ook wel eens niet voor! Het Is overigens niet het grootste kwaad. Erger is, dat die privaten afwateren op een ofgedamde sloot, waarin het vuil uit de riolen op den hoek van den Boezem wordt uitgestort. Dat alles zakt af, naar het doode water langs het woonwagenkamp, komt er bijeen en blijft er staan. Ell gebaggerd wordt de sloot nooit! Het is een geul vol vuil geworden, die vooral ’s zomers een verschrikkelijke stank verspreidt. Een gevaar voor de volksgezondheid wilde de wet bestrijden. Maar niet meer dan tweemaal inde week komt er een mannetje van de gemeentereiniging in het kamp om even het straatje aan te vegen en zich van het verdere vuil, dat bijna zeshonderd menschen inde kleinst mogelijke behuizingen om zich iieen moeten verspreiden, niets aan te trekken. De bewoners zelf? Verwacht men dan zooveel var. hen? Sinds het kamp tot de openbare straat gerekend wordt kan de politie iets doen om al te groote onzindelijkheid tegen te gaan en zij heeft dan ook iets kunnen verbeteren, maar ook al weer: niet veel. Niet veel, practlsch niets doet de overheid om het kwaad van de krotten op wielen te beperken. Zij is gebonden aan een wet, die het kwaad tolereert doordat zij de grenzen te wijd trok. terwijl men, juist als men het kwaad tolereert, de grenzen zoo nauw moet trekken, dat de witwassen, de gevaren voor zedelijkheid, orde en gezondheid, worden afgesneden. Zeker, de overheid mug het huizen in wagens niet aantrekkelijk maken. Maar juist waar zij ordent, heeft zij het nomadcnvolkjc zoo goed als vrij spel gegeven en waar zij niet ordent, duwt zij het inde ellendigste omstandigheden. „111 Rotterdam is het nog heilig bij andere kampen vergleken” zeggen de bewoners van het kamp aan den Nieuw Terbregischeweg. Öf dat zoo is? Of die andere kampen werkelijk zulke onbewoonbare oorden zijn als den vragende» volksvertegenwoordiger ter oorc was gekomen? We zullen zien. Zet uw kamer op wielen en er kunnen 15 menschen in wonen en slapen. – Nomaden onder en boven de wet. – Onhoudbare toestand. Ken ~straat’’ in het woonwagenkamp te Terbreggc. Op den voorgrond een vuilnisbelt, omdat de bewoners hun vuilnis onverschillig op straat werpen. ---