DE GROOTE KERK TE HOORN wordt gerestaureerd. De toren krijgt een nieuwe spits, de oude spits werd twee jaar geleden afgebroken, daar ze gevaar opleverde voor de omgeving. De verdieping boven de klok wordt ingericht voor het' carillon, een geschenk van de burgerij van Hoorn. --- FEUILLETON DE LANDMEISJES Ooor B' RUCK. (Nadruk verboden.) 5) , (Vervolgo Vfti hpku n eiSenlijk °P Agatha iets aan te V%siwDben- ZÜ was intelligent, rustig, beptV huishoudelijk, zij deed veel V was een allerbeste vrouw voor % Xhi. ,5: altljd veel tact met zijn volwassen Kia°§ zie J'e» Agatha was iemand, VMt. p*• van haar leven een vergissing had '■Wijk, z'11 de menschen, die zich dom, belda v nver&eeflijk vergist hebben... nu, die ft®ste>or!feur naar een Agatha, als ziJ zich Xf,. lh n tlet)*>en gewerkt? Nou vraag ik je! .v «. r,Schudde peinzend haar kortgeknipt \ zag het zelf in. v e"rat wil je dan gaan doen? Solliciteea ’ het&n an'dere baan hier inde stad? jWX, kan me geen steek schelen, wat ik S i{e ei ik mat. Er is niet eens zoo heel 3 Om te beginnen kan ik 3 ,l§9n]!Vlldvreemden jongeling trouwen. Waar niet? Het huwelijk is toch altijd zeggen ze, al ken je mekaar hon-®n ik weet nu eenmaal, dat ik toch Van iemand zal kunnen houden. Elisabeth klemde ongeduldig haar lippen op een. Nu zal ik eens praten, zei ze. En jij luistert, begrepen? Je zei, dat er niet zoo heel veel keus was. Geef ik toe. Naar huis gaan blijft buiten beschouwing. Je bent niet rijk genoeg om te gaan rentenieren, dus zul je iets dienen uitte voeren. Nu kun je dius trouwen om onder dak te zijn en dat. doen massa’s meisjes, sukkels of je kunt een nieuw baantje gaan zoeken. Ik veronderstel, dat die sympathieke meneer Winter toch wel niet zóó hardvochtig zal zijn, dat hij je geen getuigschrift wil geven? Nee, ik denk, dat hij wel een beetje ontdooid zal zijn, nu hij altijd zoo lekker knus het raam dicht kan hebben! zei ik kwaadaardig. Dus dan blijft je de keus tusschen een verstandig besluit en een onzinnig waagstuk, besloot Elisabeth. Je kunt een ander kantoor – zoeken of je kunt met dien man trouwen, die misschien wel drinkt of dobbelt of een baard heeft.... wat weet je ervan? Hij had er beslist geen, mompelde ik, met mijn oogen dicht. O herinner je je dat tenminste nog. Zeg eens, mag ik dien bewusten brief misschien eens zien? Ja, natuurlijk. Snor maar eens in mijn tasch, wil. je? Maar ik heb je anders alles verteld, wat er in stónd. —1 Ik zou graag het schrift, eens willen zien, zei Elisabeth, grabbelend. Eindelijk hoorde ik een verrast „Aha!” Nieuwsgierig deed ik mijn oogen open... Elisabeth doorsnuffelde een paar gedrukte paperassen. Ik zag een vet opschrift: Het Vrouwenleger voor landarbeid. Ik dacht, dat ik die dingen wêggemdikt had, zei ik. Heb je den brief n/u. ? Nee, zei Elisabeth. Er zit niets anders in dan deze papieren. Onimiddellijk begreep ik, wat ik gedaan had. . Dan heb ik den brief van mijnheer Wyhn weggegooid, riep ik ontzet. Met adres en al. Ik dacht, dat het die circulaires waren. Ik was ook zoo inde war. Wat een stommiteit. Nu kan ik hem niet terugschrijven. Dus daarmee is dat vraagstuk meteen opgelost, zei de practische Elisabeth. Blijft dus nog de keuze' tusschen een nieuwe kaotoorJbetrekking 0f.... Zij zweeg even, om méér imdruk. te malkan en keek me strak aan. Of dit! En ze wuifde met het papier, dat ze had.staan bekijken. Er stonden foto’s op van vroolijke meis jes met leeren broeken en lange kielen aan, druk bezig met allerlei uiteenloopende werkzaamheden. Zij maakten boter, ze hooiden, ze voedden jonge kalfjes met groote flesschen. Onder de prentjes stond: Voelt u hier iets voor? Ik staarde Elisabeth aan,. alsof ik dacht, dat ze gek geworden was. Bij het landleger gaan! Ik! Ja, jij. Help ook eens wat mee. Ze zeggen, dat Engeland om voedsel vraagt. Het ziet er naar uit. ze wierp een veelzeggenden blik op mijn triestig koffiemaaltje je moest je dós maar beschikbaar stellen, Joan. Zou. je er zelf niets voor voelen? vroeg ik zoetsappig. Ik? schreeuwde Elisabeth op haar beurt. Ze zouden me er met geen zeven paarden naar toe krijgen. Merci. Ik zou er ziek van worden. En toch vind je, dat ik er maar toe besluiten moest? Voor jou zou het schitterend zijn, verklaarde mijn vriendin-schaamteloos. Je bewijst je land een dienst, werkt heerlijk gezond inde open lucht, wordt sterk en opgeruimd en vergeet, dat er nog zoaiets bestaat ais mannen. —O, ja, het is voor jou geen kunst, om op zoo’n gezellige onbezorgde manier over vergeten te praten, zei ik geprikkeld. Wacht: jij maar eens.... Als jouw uur eens slaat.,.. Elisabeth grinnikte. Er zijn wel gekker dingen gebeurd, dreigde ik haar, dan dat' een meisje als ■ jij ook nog eens haar hart verliest. . Ja, en dat een meisje als jij overeen. ingebeelde „ongelukkige liefde” heenkomt, dat is nog nooit vertoond, hoonde zij. Nu om weer eens verstandige taal te praten, wat dunkt je van het landleger-idee? Maar, maar ik zou me na drie dagen ophangen! stribbelde ik tegen. En als je den verkeerden man trouwt, waarschijnlijk ai na één of twee, antwoordde Eilsabeth onbarmhartig. Wat een romantisch keerpunt in mijn leven, zei ik spottend. Zal ik ineen leeren broek en een gesmockten kiel gaan rondloopen? Of zak ik met iemand trouwen, dien ik niet zou kennen als ik hem op straat tegenkwam? Wacht, ik ga kruis of munt gooien. Heb je een penny bij de hand, Elisabeth ? Doe niet zoo idioot. Maar ik meen het. Heb je een .penny? Ik heb mijn laatsten inden muntmeter gestopt. Dan moet het hier maar mee. Ik nam het laatste droge biscuitje van het schaaltje. Engeland vraagt voedsel, zei ik plechtig. Kruis, 'ik ga het aan voedsel helpen. Munit, ik ga trouwen „om onder dak te zijn”. Kruis is de kant van het biscuitje, waar de naam- van- den:fabrikant op staat. Daar gaat-ie. Ik gooide het ding een heel eind omhoog. Het viel neer, duikelde een paar maal over het leege blaadje ,en bleef toen plat liggen. Kruis. Landleger, schreeuwde Elisabeth. We zitten er aan vast. We? Het heeft er allen schijn van, hè? Ik veronderstel, dat ik wel mee zal moeten om een oogje op je te houden, bromde mijn vriendin, die nog zoo kwaad niet was als ze eruit zag. En dan maar afwachten wat ervan komt. . Veertien dagen later stonden we allebei naar onze nieuwe landiogerhoeden te gluren in het smalle coupéspi egeltje vaneen spoortwegwagon, op weg naar de provincie. VIERDE HOOFDSTUK. De eerste avond in het kamp. Het tooneel is wel heel wat veranderd sedert het vorige bedrijf. In plaats. vaneen bedompt kantoor in Londen het ' trainingskamp der landmeisjes, midden in Wales. In plaats vaneen beknopte fiat op de zesde verdieping met uitzicht op daikan en steegjes, een enorme, lichte barak en rondom een wereld vain groen, groen, groen.... Alle ramen stonden wijd open op dien eersten avond, toen Elisabeth en ik in het kamp arriveerden. Onze eerste indrukken? Ik kan er niet veel anders van zeggen, dan dait we niet inde stemming waren om ook maar iets te appreoieeren of zelfs maar „geschikt” te vinden. Bek-af, stijf van onze lange treinreis, onwennig in onze vreemde uniform ein zware laarzen, volgden wede jonge leidster, die ons van het prutsige stationnetje „Careg” had afgehaald en ons daarna voontsleun de langs eamdelooze wegen en lanen naar deze barak. Een merkwaardigdeeïijke kast, dit lange, kale gebouw! Van buiten gegolfd ijzer, van binnen geschaafde planken. Kale vloeren, withouten tafels, keukenstoelen. Het was oorspronkelijk bestemd geweest als vergaderlokaal en „tooneelzaal” voor plaatselijk jeugdwerk; maar het podium was afgebroken en het heele gebouw veranderd ineen barak voor vrijwillige landarbeidstebs. Slappe hoeden en regen jassen – hingen aan de kapstokhaken, bonte prenten waren tegen de oragesohilderde muren geprikt en hier en daar stonden bloemen in glazen jampotje®. Wat een gegons van lachen en praten. De zaal was vol kampmeisjes, die hetzelfde costuum droe gen als wij. Wij voelden ons nog, of we in maskeradie-pakjes liepen, maar al die andere • lichte kielen en toegenegen beenstukken en bespijkerde schoenen verrieden duidelijk, dat zij al een behoorlijken diensttijd achter den rug hadden. Die meisjes hadden zichzelf en haar kleeren al „ingewerkt”. Het leek ons dien eersten avond of zij tot een wildvreemd ras behoorden. Mij maakten ze tenminste zenuwachtig en prikkelbaar. En haar vroolijkheid leek me overdreven en ongemotiveerd. Komt, kinders! Maakt eens een beetje plaats aan dezen karnt van de tafel, beval de leidster opgewekt. Hier zijnde twee nieuwelingen voor de training. Ze worden hier ondergebracht. Van alle kanten staarden ze ons aian. Het drukke, verwarde gepraat bedaarde een beetje. Stoelen schraapten over den . gesohrobdan houten .vloer.. Een meisje. sprong. pp en ging kopjes, halen; een ander schoof een grooten pot boterbloemen en blauwe., klokjes wat opzij. Prachtig, kom' jij hier zitten, Wil je? Geef éie peuter eens de ruimte; -Die peuteï' wfes'Elisabeth, die, sedert ze haar leeren broek droeg, gekrompen scheen te zijn, en nu precies een klein, bleek, parmantig jongetje leek. En jij, Vic, zorg jij eens voor die andere. Hoe heet u? vroeg de leidster. Matthews? Joan Matthews? Ga zitten, Joan. dan krijg je dadelijk een kopje thee. Ja, er is nog genoeg.melk inde grootie kan en geef dat stuk rabarbertaart eens hier. Ze komen heeilemaal. van Londen. Londen, riepen de meisjes aan dé tafel in allerlei toonaarden Londen, denk eens aan. Het is wel een overgang naar Careg Kamp, niet? —En of, barstte ik uit; mijn hartgrondige zucht ging in het algemeen rumoer verloren. Ik kon niets anders voelen dan spijt, en woede over mijn eigen stommiteit. Wat had me in vredesnaam bezield om Londen te verlaten? Het was hier vreeselijik. Waarom was ik zoo idioot geweest, die formulieren in te vullen, die dat meisje op straat me gegeven had en die inlichtingen in te winnen en naar die keuring te gaan? Waarom had ik me door Elisabeth die er overigens zelf mistroostig genoeg uitzag, zooals ze daar tegenover me aan tafel zat laten ontpraten om dat bespottenjke besluit te nemen? Waarom ter wereld had ik m-e voor een. vol jaar verbonden en erin toegestemd, te gaan, waarheen ik gezonden werd? Hier hadden ze me nu naar de wildernis verbannen, honderden kilometers verwijderd van al onze kennissen, in deze kale schuur en bij dien troep wildvreemde meisjes. Kijk daar nu toch eens! Eén van haar, die haar thee op had, sprong op, alsof het het begin in plaats van het einde van den werkdag was, ging voor de piano aan het andere, eind van de zaal zitten en begon een genoeglijk wijsje af te rammelen. En nog twee andere van die idioten vlogen van haar stoelen en begonnen samen rond té draaien, te dansen! Nadat ze-den heel.en dag op een boerderij gewerkt hadden. – – ‘ Ze leken allemaal zóó in haar schik, dat ik,-die immers mijn ongeneeslijk verdriet in me droeg, me heelemaal vreemd -voelde en overtuigd was, dat ik haar nooit nader zou komen. Nooit zou. ik met één van allen vriendschap kunnen sluiten! Nooit zou ik het ook maar half zoover brengen als zij. Nooit, nooit-zou- ik hier kunnen wennen. Ik veronderstel, dat al die gedachten wel op mijn gezicht te lezen stonden, terwijl ik daar zoo zat en me diep-ellendig voelde. Want een meisje aan den overkant van de tafel, met heldere oogen en vlammend rood haar, leunde naar me over en zei met het zachte diepe accent van Zuid-Wales: Dat is heel gewoon, ' hoor, dat het je hier op het eerste gezicht Biet zoo erg meevalt! Ik heb de eerste tien dagen ook zoo’n vreeselijk heimwee gehad! Wel tien maal per dag stond ik óp het punt, mezelf té gaan uitkoopen en weg te trekken, heusch! Ze keerde zich naar het meis' je, dat naast me zat. Maar als ze een maand hier zijn geweest, dan zullen ze niet meer naar de stad terug willen, wel, Vic? Het groote, donkere Landmeisje „Vic”, dat naast me zat, liet al haar witte tanden zien in een breeden, genoeglijken grijns. Néé, daar heb jé gelijk in! Wacht jij maar es, tot je hier een Week of wat geweest bent, bléekgezicht, je eige jonge zal je" niet méér terug kenne! verzekerde,ze me, ineen heerlijk onvervalscht volkswijkaccent, dat de anderen buitengewoon scheen te. amuseeren. Wat. scheen ze, populair..te zijn! En goedhartig ook.. Tenslotte . nam. ze , Elisabeth èn_mij onder haar . vleugels, . terwijl de andere meisjes weer aan haar verschillende bezigheden gingen. Geen van allen scheen er behoefte aan te hebben, zich op haar bed te gooien om uitte blazen. Ik zou mezelf wel eens willen zien na zoo’n dag, als zij achter den rug hadden! Uit het kleine bijgebouwtje, dat als bijkeuken dienst deed, klonk gerinkel van vaatwerk en luid gelach van de twee meisjes, die daar aan het afwasschen waren. Hemel, wat was al die energie vermoeiend om aan te zien, dacht ik, gemelijk van uitputting. Vic’s stem klonk boven het gebabbel uit, bemoedigend en allerlei inlichtingen verstrekkend. Je zal staan te kijke! voorspelde ze. Je zal van je leve niet meer weg wi11e.... Ijzige stilte van onzen kant. Je zal eens zien, wat een fijn leve het Is, as je d’r eenmaal an gewend ben, ging ze voort, niet in 't minst ontmoedigd. Morgenochtend beginne jullie. Ik zal jullie meeneme naar meneer Price, dat is de boer van de model-boérderij. Een goeie knul, meneer Price, en zij is ook een best mensch. Ze zalle best een beetje geduld met jullie hebbe, omdat jullie d’r nog niks geen idee van heb... Jullie kenne d’r niks an doen, dat je niet weet, wat werke i5....0? hebben jullie tóch al es gewerkt? O, op een kantoor! Da’s dameswerk... daar krij-je witte handjes van. Maar dit is heel wat anders, hoor! As je ze maar niet vertelt, dat je alles van boere afweet, omdat je in je vafiantie wel es een of twee keer wat met een hooivork gescharmaaid heb... Dat zal ik niet, verzekerde ik haar. O! Nou, ik heb het wel gedaan! lachte Vic. Daar mot ik nou altijd nog over ’hoore... En as ik nog dénk an die eerste keer, dat ik most melke... nou! Zat ik me daar ’s ochtends- om zeve uur al te simme.... Zéven uur! mompelde ik ontzet, In Londen ~ , was ik nooit opgestaan vóórdat de P En, vroeg Elisabeth, die zich voor liet hooren, waar is die boerderij, waa :)i gen heen moeten? Die van meheer Price? 0, meid niets dat we meer verfoeiden dan 200 gl-oOte aangesproken het is er eenig. Een renboerderij, dié voor ons ineen tra jjjjo veranderd is. Het is maar anderhalve ter hier vandaan. Anderhalven kilometer! echode & \ grijpend. En hoe komen we daar? ” Hoe me daar kome? Nou, wat , vroeg "Vic vroolijk. Me loope natuur* J e\ Loopen! Ik vroeg me. af,, hoe lang a was, dat ik den laatsten keer. een hef1 j,aJf / ter geloopen had. Loopen! Een kienI.Qfl! loopen vóórdat ’t dagwerk pas goed be| iVJ om zeven uur of zooiets zeker! O heusch niiet het soort meisje, dat 100 f leven deugde. Ai die anderen ware d» dbijsterend flink en gezond. Je kon z zoo sterk waren als paarden en zo° göor*' ƒ leeuwerikken! Ze moesten voor zulk „V1 geboren zijn, misschien waren ze eV Jf ciaal voor uitgezocht! w Enfin, met twee pond kon ik meZe a pen! a*1” i Een meisje met een wollen jump f? haar kiel had staan opstrijken, trok *3 weer aan, frisch en glad. Ze spelde e op haar borst met een broche inde een of ander regiment. jy art0" (Wordt --- GEïLLUSTREERD NIEUWSBLAD-BIJVOEGSEL Jloej, van u ’ een d°or een enkel gaspitje verwarmden broeibak op **aHt-ret gasnifi et gasbedrijf te Castricum staan de tulpen reeds in vollen ?etWat en aava bCVindt zich onder den bak’ zoodat de warmte direct den 'Doorl6** Vervan » l?n &oede komt, terwijl de waterdamp, die ontstaat, het Naast den bak de uitvinder van dit broeisysteem, de -haar Dingerdis. --- GEEN IJS, TOCH RIJDEN GEEN IJS, TOCH RIJDEN denkt de Scheveningsche jeugd. Op vrije middagen worden de parkeerplaatsen op den Boulevard druk gebruikt als rolschaatsenb aan. --- AANWINST VAN HET MUSEUM BOYMANS VAN HET MUSEUM BOYMANS Het landschap van Michel, dat in bezit van Museum Boymans is overgegaan --- EEN NIEUWE KANONNEERBOOT EEN NIEUWE KANONNEERBOOT voor de BHtsche marine, bestemd om dienst te doen inde Ohineesche wateren, de Grasshopper, is te Southampton van stapel geloopen. --- GEREED VOOR DEN STRIJD. GEREED VOOR DEN STRIJD. Landau (rechts) en Szabo, de Hongaarsche schaakmeester tegenover elkaar inde eerste partij van hun tweekamp, welke gisteren te Amsterdam is begonnen. --- HET OPVOEDINGSGESTICHT HET OPVOEDINGSGESTICHT VOOR JONGENS te Aniane hij Montpellier, waar muiterij was uitgebroken onder de leerlingen, docli waar de rust thans is weergekeerd. --- DE RALLYE-RIJDERS DE RAI/LYE-RIJDERS van de Tallinn-route hebben de noodige sneeuwbuien meegemaakt. Hierboven Bakker Schut bij zijn wagen in het witte landschap van Litauen. --- ONRUST IN BRITSCH INDIE. ONRUST IN BRITSCH INDIE. Ruim 25000 onderdanen van den Britsch Indischen staat Talcher, die door hun vorst werden onderdrukt, hebben een toevlucht gezocht ln het district Angoel, waar zij in kampenzzin ondergebracht. Hierboven een openluchtschool ineen der kampen. ---